IV SA/Po 323/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Tomasz Grossmann (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2012 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak: [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego T. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] Wójt [...] (dalej: "Wójt"), po rozpatrzeniu wniosku J. P., działającego pod firmą [...], ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni biogazowej, zlokalizowanej na działkach [...]. Decyzja ta została zmieniona decyzją Wójta z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] oraz decyzją Wójta z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] Wójt przeniósł ww. decyzję o warunkach zabudowy na rzecz [...]. Następnie na wniosek ww. spółki Wójt decyzją z [...] listopada 2011 r. nr [...] po raz kolejny zmienił ww. decyzję o warunkach zabudowy, wskazując w uzasadnieniu, że w tym przypadku zmiana polegała przede wszystkim na "urealnieniu zakresu obszarowego inwestycji i uporządkowaniu numeracji działek". Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. mieszkańcy sołectwa [...], reprezentowani przez T. P., wystąpili z żądaniem "wznowienia wszystkich postępowań administracyjnych" dotyczących biogazowni w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.; dalej: "k.p.a."), uznania ich za strony postępowania, stwierdzenia nieważności lub uchylenia "wszystkich decyzji, postanowień, ustaleń i uzgodnień", w tym pozwolenia na budowę z dnia [...] stycznia 2009 r., oraz wstrzymanie wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Wskazali, że o dwóch z powyższych postępowań administracyjnych [nie precyzując których – uw. Sądu] dowiedzieli się w dniu 17 listopada 2010 r. "i później o pozostałych". Zarzucili, że bezpodstawnie i bez swej winy zostali pominięci w postępowaniach administracyjnych dotyczących budowy i funkcjonowania biogazowni, pomimo iż mieszkają w zasięgu szkodliwego oddziaływania tej inwestycji. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Wójt odmówił wznowienia postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO"), decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., decyzję Wójta uchyliło i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. SKO wskazało, że Wójt z naruszeniem art. 149 § 3 k.p.a. orzekł o odmowie wznowienia postępowania, dokonując we wstępnym etapie postępowania oceny, że stronie zainteresowanej nie służy przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją o warunkach zabudowy dla biogazowni w [...]. Postanowieniem z dnia 07 czerwca 2011 r. Wójt wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną Wójta o warunkach zabudowy dla "elektrociepłowni [...]" w [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] Wójt – z powołaniem się na art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. – po przeprowadzeniu wznowionego postępowania odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej ustalającej warunki zabudowy. W uzasadnieniu Wójt wyjaśnił, że nie znalazł podstaw do uznania mieszkańców wsi [...] za strony postępowania. Wskazał, że podstawę materialnoprawną uznania podmiotu za stronę w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stanowi przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (według stanu na dzień wydawania decyzji: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm., a obecnie: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.; dalej: "pr.bud."), będący normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, przez który to obszar, w myśl art. 3 ust. 1 pkt 20 pr.bud., należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Zdaniem organu I instancji, ponieważ ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie: Dz. U. z 2012 r. poz. 647) nie zawiera definicji obszaru oddziaływania, zasadne jest sięgnięcie do definicji wskazanej w art. 3 ust. 1 pkt. 20 pr.bud. Wójt podkreślił, powołując się na orzecznictwo NSA, że zarówno w sprawie o pozwolenie na budowę prowadzonej w trybie zwykłym, jak i w trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za strony powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 pr.bud. Od opisanej decyzji odwołanie złożyli wnioskodawcy, reprezentowani przez pełnomocnika, T. P., domagając się uchylenia zarówno skarżonej decyzji, jak i decyzji o warunkach zabudowy. Odwołanie zostało uzupełnione czterema pismami (z dnia [...] września, [...] października, [...] listopada i [...] listopada 2011 r.). Pełnomocnik wnioskodawców podniósł, że Wójt odmówił uchylenia decyzji ustalającej warunki zabudowy dla "elektrociepłowni" biogazowej, natomiast decyzja z dnia [...] listopada 2006 r. ustalała warunki zabudowy dla "elektrowni" biogazowej, w związku z czym ocenił, że zaskarżona decyzja dotyczy zupełnie innego przedsięwzięcia. Podkreślił, że wnioskodawcy posiadają grunty i mieszkają w zasięgu szkodliwego oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Postępowanie było prowadzone w ścisłej tajemnicy przed wnioskodawcami. Inwestycja nie może istnieć w tym miejscu, gdyż zagraża zdrowiu i życiu wnioskodawców. Inwestycja nie jest elektrownią biogazową, lecz utylizowaniem odpadów. Odwołujący się zażądali natychmiastowego wstrzymania funkcjonowania inwestycji. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], SKO, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu SKO wskazało, że jedną z przyczyn wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną jest to, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Stronami postępowania administracyjnego w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, poza wnioskodawcą, będą zawsze właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości inwestowanej oraz nieruchomości przylegających do terenu inwestycji. Stronami tego postępowania nie są natomiast dalsi właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości pozostających w granicach obszaru analizowanego, chyba że wykażą się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. Organ I instancji ustalił, że żaden z wnioskodawców nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości przylegających do terenu inwestycji. Żaden z nich nie wykazał swego interesu prawnego w rozstrzyganej sprawie o warunkach zabudowy. Jakkolwiek wnioskodawcy mogą być bezpośrednio zainteresowani wynikiem sprawy rozstrzygniętej badaną decyzja, to jednak ich interes przybiera postać interesu faktycznego, który, mimo że dla nich ważny, nie daje podstaw do uznania ich za strony. SKO zastrzegło, że w tym stanie sprawy zbędne było ustalanie istnienia drugiej negatywnej przesłanki dotyczącej zachowania przez wnioskodawców terminów określonych w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Nadto organ odwoławczy uznał, że używanie przez Wójta zamiennie nazw "elektrownia biogazowa" i ,,elektrociepłownia biogazowa" dla określenia inwestycji będącej przedmiotem postępowania nie ma istotnego znaczenia w sprawie, gdyż nie ulega wątpliwości, że sprawy dotyczą jednej i tej samej inwestycji. Na opisaną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył T. P. – wskazujący, że działa także jako pełnomocnik mieszkańców sołectwa [...] – domagając się uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji oraz uchylenia decyzji Wójta ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W uzasadnieniu powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu. Podkreślił, że SKO przesłało decyzję dopiero 6 miesięcy po złożeniu odwołania, przy czym nie nawiązało do zarzutów odwołania i pism uzupełniających. Ocenił, że mylenie "elektrowni" i "elektrociepłowni" jest poważnym naruszeniem prawa. Numery działek wymienione w decyzji o warunkach zabudowy są inne niż numery działek wskazane w decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, co jest naruszeniem prawa. Podniósł, że przedmiotowa inwestycja będzie zajmować się głównie utylizacją 46 rodzajów odpadów i ma już zgodę na utylizację. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na wezwanie Sądu o złożenie pełnomocnictwa procesowego (k. 49 akt sądowych) T. P. pismem z dnia 14 maja 2012 r. zwrócił się o uznanie skargi za złożoną wyłącznie przez Niego, jako mieszkańca wsi [...] i radnego rady Gminy [...] (k. 52). Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2012 r. (sygn. akt IV SA/Po 323/12) Sąd odrzucił skargi: [...] z powodu nieuiszczenia wpisu (k. 365–366), a postanowieniem z dnia 24 lipca 2012 r. (sygn. akt IV SA/Po 323/12), z tego samego powodu, skargę F. B. (k. 522). W rezultacie w niniejszej sprawie ostała się jedynie skarga T. P. (dalej: "Skarżący"). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności). Kontrola sądu nie obejmuje natomiast zasadniczo oceny wypełniania przez organy administracji pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 25.09.2009 r., I OSK 1403/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję SKO oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta, Sąd stwierdził, że przy ich wydaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W świetle ogólnych zasad postępowania administracyjnego organ administracji jest zobowiązany każdorazowo dążyć do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.). W tym celu powinien, w pierwszej kolejności, w sposób wyczerpujący zebrać cały niezbędny dla prawidłowego załatwienia sprawy materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), by następnie na tej podstawie ustalić i ocenić, czy zostały udowodnione okoliczności istotne dla jej końcowego rozstrzygnięcia (art. 80 k.p.a.). Ustalenia organu winny przy tym znajdować odzwierciedlenie w zgromadzonym w aktach materiale dowodowym. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy, z naruszeniem powołanych wyżej przepisów postępowania, nie wyjaśniły w dostatecznym stopniu wszystkich okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia i dopuściły do wystąpienia istotnych luk w zebranym materiale dowodowym. Przede wszystkim, w ocenie Sądu, organy obu instancji bez dostatecznego oparcia w materiale dowodowym i co najmniej przedwcześnie uznały, że wnioskodawcy zasadnie nie zostali uznani za strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ I instancji w sposób oczywiście błędny ustalał krąg stron tego postępowania z odwołaniem się do art. 28 pr.bud. Tymczasem przepis ten, jako szczególny względem regulacji art. 28 k.p.a., nie może być interpretowany rozszerzająco (exceptiones non sunt extendendae) i stosowany, choćby w drodze analogii, w innych postępowaniach, niż postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. Organ II instancji błędu tego nie powielił, gdyż uznał, iż w tej sprawie znajduje zastosowanie art. 28 k.p.a. Zarazem jednak, bez dostatecznej weryfikacji ustaleń organu I instancji, przyjął za tym organem, że krąg stron postępowania ogranicza się do właścicieli nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości, na której została zrealizowana przedmiotowa inwestycja. W ocenie Sądu, materiał zgromadzony w aktach administracyjnych sprawy jest niewystarczający dla przyjęcia takiej konstatacji. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd, w myśl którego stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich, a także, w zależności od okoliczności, właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, gdyż o interesie prawnym tych osób przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (zob. wyrok NSA z 24.01.2012 r., II OSK 2105/20; CBOSA). W świetle przywołanego poglądu, dla prawidłowego ustalenia kręgu stron takiego postępowania niezbędne jest poczynienie przez organy ustaleń odnośnie do sposobu i zasięgu oddziaływania danej inwestycji na otoczenie. W tym zakresie w niniejszej sprawie organy obu instancji nie poczyniły dostatecznych ustaleń. Pierwszym, niejako oczywistym, źródłem informacji o sposobie i zasięgu oddziaływania danej inwestycji może być raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który – jak wynika z treści pism procesowych oraz decyzji znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy – powinien być, i rzeczywiście został, dla przedmiotowej inwestycji sporządzony. W aktach sprawy brak jednak w szczególności kopii tego raportu, tudzież choćby przytoczenia przez organy jego istotnych ustaleń we wskazanym zakresie. Brak też innych dokumentów lub dowodów, z których wynikałby niewątpliwie sposób i zasięg oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Wszystko to czyni niemożliwym zweryfikowanie przez Sąd trafności stanowiska organów, że oddziaływanie tej inwestycji nie wykracza poza granice bezpośrednio z nią sąsiadujących działek, których właściciele zostali przez organy uznani za strony postępowania. Można jedynie stwierdzić, ze w okolicznościach niniejszej sprawy organy błędnie, bo w sposób nadmiernie upraszczający i swoiście automatyczny, utożsamiły brak przymiotu strony z sytuacją, gdy podmiot wnioskujący o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją o warunkach zabudowy nie jest właścicielem działki sąsiedniej rozumianej jako działką bezpośrednio granicząca z działką objętą planowaną inwestycją. Wynika to jasno z uzasadnienia decyzji organu II instancji, w którym stwierdzono, że organ I instancji ustalił, iż żaden z wnioskodawców nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości przylegających do terenu inwestycji, a zarazem nie wykazał swego interesu prawnego w rozstrzyganej sprawie. Zarazem jednak uwadze SKO uszedł fakt, że, z naruszeniem art. 9 k.p.a., wnioskodawcy nie zostali wezwani do wykazania takiego interesu, mogli zatem żywić przekonanie, iż ich dotychczasowe twierdzenia okazały się dla organu wystarczające. Co więcej, w aktach sprawy zabrakło podstawowych, w takim przypadku, informacji, pozwalających na ustalenie czy, i ewentualnie do których działek, tytułami prawnymi dysponują poszczególni wnioskodawcy. W szczególności brak w aktach odpisów z ksiąg wieczystych nieruchomości, których adresy zostały powołane przy nazwiskach wnioskodawców podpisanych pod żądaniem z dnia [...] grudnia 2010 r. Wobec powyższego nie sposób podzielić stanowiska SKO wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w istniejącym stanie sprawy zbędne było już ustalenie istnienia drugiej negatywnej przesłanki, dotyczącej zachowania terminów określonych w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Tym bardziej, że wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek złożony z uchybieniem terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w wynikającą z art. 16 § 1 k.p.a. zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z 06.07.2006 r., II OSK 976/05, CBOSA). Nie ulega wątpliwości, że kwestia dochowania terminu do zgłoszenia wniosku winna zostać zbadana przez organ już we wstępnej fazie postępowania, dotyczącej stwierdzenia dopuszczalności wznowienia postępowania, a więc, w niniejszej sprawie – przed wydaniem przez Wójta postanowienia z dnia [...] czerwca 2011 r. o wznowieniu postępowania. W tej fazie organ winien bowiem zbadać, czy wniosek o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przesłanek określonych w art. 145 lub art. 145a k.p.a., czy w świetle twierdzeń w nim zawartych został on złożony przez stronę postępowania (wymóg ten nie dotyczy sytuacji, gdy – tak jak w niniejszej sprawie – wnioskodawca wskazuje jako podstawę wznowienia m.in. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) i, właśnie, czy został zachowany termin z art. 148 k.p.a. W myśl tego ostatniego artykułu podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (ust. 1), z tym że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (ust. 2). W okolicznościach niniejszej sprawy organ I instancji błędnie pominął etap badania czy dochowano, wynikających z przytoczonej regulacji, terminów, a organ II instancji równie nieprawidłowo stanowisko to zaakceptował. Uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż w przypadku stwierdzenia, na wstępnym etapie badania wniosku o wznowienie postępowania, jego złożenia z uchybieniem miesięcznego terminu organ winien odmówić wznowienia postępowania, a przypadku stwierdzenia tej okoliczności już po wznowieniu postępowania – wznowione postępowanie umorzyć (por. wyrok NSA z 18.02.2011 r., II OSK 176/10, CBOSA). Możliwość wpływu wskazanego naruszenia na wynik sprawy wydaje się tym bardziej prawdopodobna, że w toku wznowionego postępowania pełnomocnik [...] S.A. podnosił, iż termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie został przez wnioskodawców dochowany – wskazując na "jawny i oczywisty" dla mieszkańców Sołectwa [...] fakt prowadzenia prac budowlanych, które rozpoczęto w styczniu 2010 r., a także na treść protokołu zebrania sołectwa z dnia 1 grudnia 2010 r., jako na dowód, że o ewentualnych podstawach wznowienia postępowania Skarżący wiedział już w czasie kampanii przed wyborami samorządowymi w 2010 r. (s. 4 pisma procesowego z 29.09.2011 r.; k. 186 akt adm. I inst.; s. 2 pisma procesowego z 15.11.2011 r.; k. 237 akt adm. I inst.). Kwestii niedochowania terminu Sąd tu nie przesądza, a jedynie stwierdza, że organy niezasadnie wskazanej okoliczności nie wyjaśniły. Powinny w szczególności wezwać pełnomocnika wnioskodawców do sprecyzowania, kiedy wnioskodawcy dowiedzieli się o okolicznościach mających, w ich ocenie, stanowić podstawę wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, w tym o wydaniu decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2006 r. Z kolei wnioskodawca powinien udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jego podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (por. wyrok NSA z 21.02.2012 r., II OSK 2291/10, CBOSA). Należy przy tym podkreślić, że jako podstawę wznowienia postępowania pełnomocnik wnioskodawców wskazał pierwotnie art. 145 § 1 pkt 1 i 4 (w żądaniu z dnia 12 grudnia 2010 r.; k. 128 akt adm. I inst.), a następnie żądanie to rozszerzył o podstawy z art. 145 § 1 pkt 2 i 5 (pismo procesowe z dnia 13 stycznia 2011 r. zatytułowane "Uzupełnienie drugie" żądania z dnia 12 grudnia 2010 r.; k. 148 akt adm. I inst.). W konsekwencji odrębnie w odniesieniu do każdej z tych podstaw organy winny zbadać dochowanie terminów, o jakich mowa w art. 148 k.p.a. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku, oddalając zaskarżoną decyzję SKO oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta. O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając uiszczony przez Skarżącego wpis w kwocie 200 zł. Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji uwzględni powyższe uwagi, poglądy i wskazania. Przede wszystkim wyjaśni (i należycie udokumentuje), czy przy składaniu wniosku o wznowienie postępowania zostały dochowane terminy, o jakich mowa w art. 148 k.p.a., oraz czy wniosek pochodził od strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Wyjaśnianie tych okoliczności organ ograniczy przy tym wyłącznie do osoby T. P., gdyż w odniesieniu do pozostałych wnioskodawców - wobec prawomocnego odrzucenia ich skarg przez Sąd – doszło do wiążącego (prawomocnego) stwierdzenia braku ich interesu prawnego w sprawie. W przypadku ewentualnego stwierdzenia, iż obie wskazane wyżej przesłanki zostały jednak w niniejszej sprawie spełnione, organ przystąpi do merytorycznego rozpoznania żądania wznowienia postępowania, uwzględniając wszystkie zgłoszone przez Skarżącego podstawy wznowieniowe – tj. art. 145 § 1 pkt 1, 2, 4 i 5 k.p.a. – po ewentualnym wezwaniu Skarżącego do sprecyzowania okoliczności i zarzutów, w których upatruje ziszczenia się tych podstaw w niniejszej sprawie.