IV SA/Po 331/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 04 lipca 2019 r. sprawy ze skargi J. Z. na postanowienie Wojewody z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] lutego 2019 r. nr [...] Wojewoda (dalej też jako "Wojewoda" lub "organ II instancji"), po rozpoznaniu zażalenia J. Z., utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z [...] września 2018 r. znak [...] w przedmiocie wezwania do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym. Zaskarżone postanowienie, jak wynika z jego uzasadnienia, zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Starosta P. (dalej też jako "Starosta" lub "organ I instancji") decyzją z [...] grudnia 2016 r., znak [...] odmówił zobowiązania J. Z. do udostępnienia części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położonej w obrębie [...], gm. U., objętej księgą wieczystą nr [...], na której posadowiony jest słup nr [...] napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji P. Krzewina-Wałcz, w celu wykonania prac remontowo-konserwacyjnych na tej linii. Na skutek odwołania wniesionego przez E. O. Sp. z o.o. (zwaną też dalej "Spółką"), Wojewoda – ostateczną decyzją z [...] sierpnia 2017 r. znak [...] – uchylił decyzję Starosty i zobowiązał J. Z. (zwanego też dalej "Zobowiązanym" lub "Skarżącym"), właściciela ww. części nieruchomości gruntowej (działki nr [...]) do udostępnienia Spółce obszaru o powierzchni 595 m2 (w tym powierzchnia wokół słupa o obszarze 63 m2 oraz powierzchnia drogi dojazdowej o długości 133 m i szerokości 4 m, tj. 532 m2) na okres 6 miesięcy od dnia zajęcia nieruchomości, w celu wykonania prac remontowo-konserwacyjnych na ww. linii. Decyzja Wojewody ma walor prawomocności od [...] lutego 2018 r. Pismem z [...] lipca 2018 r. Spółka wystąpiła do Starosty o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w celu wyegzekwowania obowiązku o charakterze niepieniężnym poprzez udostępnienie Spółce części ww. działki położonej w B.. Dnia [...] sierpnia 2018 r. Starosta wysłał Zobowiązanemu upomnienie, które ten otrzymał [...] sierpnia 2018 r. W dniu [...] sierpnia 2018 r. został wystawiony względem J. Z. tytuł wykonawczy nr [...], który doręczono Zobowiązanemu [...] września 2018 r. (w trybie doręczenia zastępczego, uregulowanego w art. 44 § 4 k.p.a.) – a tym samym, stosownie do art. 26 § 5 pkt 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314; dalej w skrócie "u.p.e.a."), z tym dniem nastąpiło wszczęcie egzekucji administracyjnej. Od wskazanego tytułu wykonawczego Zobowiązany wniósł zarzuty, z tym że nieskutecznie, gdyż z uchybieniem siedmiodniowego terminu na ich złożenie. Przywołanym wyżej postanowieniem z [...] września 2018 r. Starosta wezwał J. Z. do wykonania obowiązku opisanego w tytule wykonawczym, wskazując ponadto, że w razie jego niewykonania zostanie zastosowany środek egzekucyjny prowadzący do wydania przedmiotowej nieruchomości z zagrożeniem zastosowania przymusu bezpośredniego. Zażalenie na to postanowienie w ustawowym terminie złożył J. Z., wnosząc o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia wniosku z [...] września 2018 r. w sprawie uchylenia decyzji Wojewody z [...] sierpnia 2017 r. Skarżący podniósł, że nie otrzymał tytułu wykonawczego, przez co nie mógł się zażalić na ten tytuł. Ponadto wskazał, że jego zdaniem nie ma podstawy prawnej do wydania kwestionowanego postanowienia. Utrzymując w mocy postanowienie Starosty z [...] września 2018 r. – przywołanym na wstępie postanowieniem z [...] lutego 2019 r. – organ II instancji wyjaśnił, że niniejsza egzekucja prowadzona jest na podstawie decyzji Wojewody z [...] sierpnia 2017 r. zobowiązującej Skarżącego do udostępnienia Spółce części nieruchomości objętej niniejszym postępowaniem na okres 6 miesięcy od dnia jej zajęcia. Przedmiotowa decyzja jest ostateczna i prawomocna, nie została również wyeliminowana z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności, wznowienie postępowania, bądź jej zmianę w trybie art. 155 k.p.a. Ewentualne zarzuty kierowane wobec tej decyzji nie podlegają badaniu w postępowaniu egzekucyjnym, albowiem zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Dalej Wojewoda wskazał, że zgodnie z wymogiem zawartym w art. 15 § 1 u.p.e.a. przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego Starosta doręczył Zobowiązanemu upomnienie, a następnie, po upływie 7 dni od dnia jego doręczenia, wszczął postępowanie egzekucyjne, doręczając mu tytuł wykonawczy. W ocenie organu II instancji zastrzeżeń nie można mieć również co do dokonanego przez Starostę wyboru środków egzekucyjnych, których zamknięty katalog, co do obowiązków o charakterze niepieniężnym, został wskazany w art. 1a pkt 12 lit. b u.p.e.a. W tym przypadku – dotyczącym obowiązku wydania nieruchomości na oznaczony okres czasu – zastosowanie znajdują, zdaniem organu, przepisy art. 141 § 1 i 2 u.p.e.a. Natomiast kwestię zastosowania przymusu bezpośredniego regulują art. 148 i nast. u.p.e.a. Odnosząc się do wniosku Skarżącego o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia wniesionego przez niego wniosku z [...] września 2018 r. o uchylenie decyzji Wojewody z [...] sierpnia 2017 r., organ II instancji zauważył, że na skutek braku sprecyzowania tego wniosku został on pozostawiony przez Wojewodę bez rozpoznania. Z kolei ustosunkowując się do twierdzenia Skarżącego, że nie został mu doręczony tytuł wykonawczy, Wojewoda wskazał, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. pisma wynika, iż [...] września 2018 r. nastąpiło doręczenie zastępcze, dlatego Zobowiązany nie może powoływać się na negatywne skutki niedoręczenia mu tytułu wykonawczego, bowiem w świetle przepisów k.p.a. tytuł wykonawczy został skutecznie doręczony. W odniesieniu zaś do podnoszonego przez Skarżącego zarzutu braku podstaw prawnych do wydania kwestionowanego postanowienia, organ II instancji zauważył, że organ egzekucyjny podał podstawę prawną rozstrzygnięcia w postanowieniu z [...] września 2018 r., a następnie w uzasadnieniu przytoczył treść przepisów, na których się oparł wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, dlatego zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Skargę (błędnie nazwaną "zażaleniem") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisane postanowienie Wojewody z [...] lutego 2019 r. wniósł J. Z., który podniósł, iż wydane postanowienie jest sprzeczne w decyzją Wojewody z [...] sierpnia 2017 r., w której to Wojewoda zobowiązał Skarżącego do udostępnienia Spółce nieruchomości bez wskazania adresu. Ponadto Skarżący zarzucił, że postanowienie Starosty zostało wydane bez poprzedzającego odrębnego postępowania przez wydział architektoniczno-budowlany prowadzonego na podstawie zobowiązania wynikającego z decyzji Wojewody. Zdaniem autora skargi Spółka nie pozyskała trwałego prawa na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane, nie zawarła umowy z właścicielem nieruchomości upoważniającej ją na trwałe zajęcie i ograniczenia nieruchomości; nie posiada tytułu prawnego na użytkowanie, korzystanie z linii, jak i ograniczanie nieruchomości Skarżącego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że w postępowaniu egzekucyjnym nie podlega badaniu słuszność i prawidłowość podstawy nałożonego obowiązku, czyli decyzja zezwalająca na przeprowadzenie remontu na ww. nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia, a na które służył zażalenie – a do tej kategorii należą postanowienia wzywające do wykonania obowiązku (por. wyrok NSA z 13.04.2012 r., I OSK 174/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA"). W sytuacji, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie administracyjne, sprawa może zostać rozpoznana przez sąd w postępowaniu uproszczonym (art. 119 pkt 3 p.p.s.a.) na posiedzeniu niejawnym (art. 120 p.p.s.a.) – co też miało miejsce w niniejszej sprawie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonawszy tak rozumianej kontroli zaskarżonego postanowienia Wojewody z [...] lutego 2019 r. oraz, na mocy art. 135 p.p.s.a., poprzedzającego go postanowienia Starosty [...] z [...] września 2018 r. w przedmiocie wezwania do wykonania obowiązku, Sąd uznał, iż orzeczenia te nie naruszają przepisów prawa. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż podstawą i celem działań egzekucyjnych w rozpoznawanej sprawie było wyegzekwowanie obowiązku Skarżącego udostępnienia Spółce obszaru o powierzchni 595 m2 na okres 6 miesięcy w celu wykonania prac remontowo-konserwacyjnych, który to obowiązek wynika z ostatecznej decyzji Wojewody z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] (zwanej też dalej "Zezwoleniem"). Jak wynika z akt sprawy, Skarżący uchyla się od dobrowolnego udostępnienia nieruchomości celem wykonania prac remontowo-konserwacyjnych linii elektroenergetycznej 110 kV. Wobec tego organ egzekucyjny podjął działania zmierzające do przymusowej egzekucji uprawnienia określonego w Zezwoleniu. W myśl art. 6 ustawy z dnia [...] czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314; w skrócie "u.p.e.a."), w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Stosownie do art. 15 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny przed podjęciem czynności egzekucyjnych wezwał Zobowiązanego, upomnieniem, do wykonania obowiązku, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Zobowiązany otrzymał upomnienie [...] sierpnia 2018 r., co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 34 akt adm. I inst.). Zgodnie z art. 7 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie (§ 1), przy czym chodzi o środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego (§ 2). Ostatnio cytowany przepis wprowadza zasadę stosowania środków prowadzących do bezpośredniego wykonania obowiązków, którą należy interpretować w ten sposób, że prowadzi ona do uniknięcia stosowania dolegliwości wobec zobowiązanego, jako sposobu nakłonienia go do wykonania obowiązków, na rzecz stosowania środków, które bezpośrednio prowadzą do osiągnięcia celu egzekucji. W egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym ustawa przewiduje następujące środki egzekucyjne (art. 1a pkt 12 lit. b u.p.e.a): grzywnę w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń, przymus bezpośredni. Zgodnie z art. 141 § 1 u.p.e.a., jeżeli egzekwowany jest obowiązek wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu mieszkalnego lub użytkowego albo innego pomieszczenia, stosuje się środek egzekucyjny prowadzący do odebrania zobowiązanemu nieruchomości albo usunięcia zobowiązanego z zajmowanego lokalu lub pomieszczenia, w celu wydania tej nieruchomości lub opróżnionego lokalu (pomieszczenia) wierzycielowi. Dotyczy to również obowiązku wydania nieruchomości na oznaczony okres czasu. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo, zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a., uznały, że jedynym środkiem egzekucyjnym prowadzącym bezpośrednio do wykonania nałożonego obowiązku jest przymus bezpośredni. Został on uregulowany w przepisie art. 148 § 1 u.p.e.a., który stanowi, że przymus bezpośredni polega na doprowadzeniu do wykonania obowiązku podlegającego egzekucji drogą zagrożenia zastosowania lub drogą zastosowania bezpośrednio skutecznych środków, nie wyłączając siły fizycznej, w celu usunięcia oporu zobowiązanego i oporu innych osób, które stoją na przeszkodzie wykonaniu obowiązku. W szczególności przymus bezpośredni stosuje się w celu doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanego opuszczenia nieruchomości, lokalu (pomieszczenia), wydania rzeczy, zaniechania czynności lub nieprzeszkadzania innej osobie w wykonywaniu jej praw, a także w przypadkach, gdy ze względu na charakter obowiązku stosowanie innych środków egzekucyjnych nie jest możliwe (§ 2). W ustawowej definicji przymusu bezpośredniego należy jednak zwrócić uwagę nie na środki stosowane w ramach przymusu bezpośredniego, ale na cel stosowania przymusu bezpośredniego, jakim jest przełamanie oporu zobowiązanego oraz innych osób. Każda czynność egzekutora, również niepolegająca na użyciu lub groźbie użycia siły fizycznej, wiąże się z zastosowaniem przymusu bezpośredniego, jeżeli jest podjęta dla przezwyciężenia aktywności albo bierności zobowiązanego i innych osób utrudniających lub uniemożliwiających egzekucję. Z taką sytuacją mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie, w której Skarżący ustawicznie i zdecydowanie sprzeciwia się wejściu na swój grunt przedstawicieli Spółki celem wykonania prac remontowo-budowlanych. Zagrożenie zastosowaniem przymusu bezpośredniego miało więc na celu przełamanie oporu Zobowiązanego i stworzenie możliwości do wykonania decyzji zobowiązującej Skarżącego do udostępnienia nieruchomości. Zgodnie z procedurą egzekucyjną zmierzającą do zastosowania przymusu bezpośredniego określoną w art. 150 § 1 u.p.e.a. egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu: (1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32; (2) postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu zobowiązanego do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym, z zagrożeniem zastosowania przymusu bezpośredniego. W myśl art. 150 § 2 u.p.e.a. zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego (§ 2). Zdaniem Sądu w kontrolowanej sprawie wszystkie czynności egzekucyjne organu były zgodne z wymogami art. 150 § 1 u.p.e.a. Po pierwsze, organ I instancji wystawił w dniu [...] sierpnia 2018 r. tytuł wykonawczy nr [...], który został skutecznie doręczony Skarżącemu (w trybie tzw. doręczenia zastępczego), jak tego wymaga art. 150 § 1 pkt 1 u.p.e.a.. Domniemanie doręczenia (zastępczego) Skarżącemu tytułu wykonawczego stanowi konsekwencję niepodjęcia przez Skarżącego kierowanej do niego przesyłki, pomimo jej prawidłowego, dwukrotnego awizowania. Zgodnie bowiem z art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43, operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Art. 44 § 2 k.p.a. stanowi, że zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Z art. 44 § 3 k.p.a. wynika natomiast, że w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. W myśl zaś art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki skierowanej na adres Skarżącego (kopia w aktach adm. II inst.) wskazano, że z powodu niemożności doręczenia przesyłki w dniu [...] sierpnia 2018 r. pozostawiono ją na okres 7 dni w urzędzie pocztowym, a zawiadomienie o tym fakcie (awizo) pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Następną adnotacją na powyższym dokumencie jest stwierdzenie, że z powodu niepodjęcia pisma w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu [...] sierpnia 2018 r. Następnie, w związku z niepodjęciem awizowanego pisma przez adresata, zostało ono zwrócone do nadawcy. Z tych wszystkich względów należy zgodzić się z organem, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do uznania doręczenia tytułu wykonawczego za skutecznie dokonane (w tzw. trybie zastępczym). Po drugie, organ skutecznie wezwał Zobowiązanego – kontrolowanym postanowieniem – do wykonania obowiązku udostępnienia należącej do niego nieruchomości w celu wykonania prac remontowo-konserwatorskich linii elektroenergetycznej z zagrożeniem zastosowania przymusu bezpośredniego, stosownie do dyspozycji art. 150 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Wobec powyższego uznać należy, iż wydane w niniejszej sprawie postanowienia organów obu instancji w pełni odpowiadają prawu. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi – które w istocie sprowadzają się do kwestionowania zasadności i prawidłowości zamierzenia inwestycyjnego, w tym wytykania braku uzyskania pozwolenia na budowę – wskazać należy, iż podniesione zarzuty nie mają żadnego wpływu na wynik sprawy, gdyż dotyczą zagadnień, których Sąd nie był władny badać dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia. Przede wszystkim godzi się zauważyć, że dla oceny legalności podjętego w toku egzekucji postanowienia w przedmiocie zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przymusu bezpośredniego (jakim jest postanowienie wzywające do wykonania obowiązku czasowego udostępnienia nieruchomości) nie ma znaczenia ewentualny brak uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę. Podstawę udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 124b ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 2204, z późn. zm.; w skrócie "u.g.n.") – które jest egzekwowane w kontrolowanym postępowaniu – stanowią jedynie przesłanki, o których mowa w art. 124b u.g.n., wśród których nie ma wymogu uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Wobec tego udzielenie takiego pozwolenia oraz jego dalsze losy procesowe są dla egzekucji obowiązków przewidzianych w art. 124b ust. 1 u.g.n. irrelewantne prawnie. Ponadto – odnosząc się do stanowiska Skarżącego, iż Spółka nie uzyskała prawa do dysponowania jego nieruchomością na cele budowlane – wyjaśnić należy, iż to właśnie ostateczna (i prawomocna) decyzja Wojewody z [...] sierpnia 2017 r. ("Zezwolenie") zobowiązująca Skarżącego do udostępnienia odnośnej części jego nieruchomości (działki nr [...], obr. [...], gm. U.) jest źródłem takiego prawa. Poza tym należy mieć na uwadze, iż stosownie do art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z zasady w postępowaniu egzekucyjnym badanie istoty sprawy jest zatem wykluczone. Generalnie – jak słusznie wskazuje się w orzecznictwie sądowym – w toku postępowania egzekucyjnego egzekwowana decyzja organu administracji pozostaje poza kontrolą organu egzekucyjnego. Celem bowiem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego nałożonych na niego obowiązków. Organ właściwy do prowadzenia egzekucji administracyjnej nie jest władny uchylać, zmieniać ani w inny sposób weryfikować decyzji administracyjnej, która w przypadku uzyskania statusu decyzji ostatecznej podlega przymusowemu wykonaniu. Kontrola zgodności z prawem czynności oraz aktów administracyjnych, podejmowanych w toku postępowania egzekucyjnego, nie może zatem sprowadzać się do oceny zgodności z prawem decyzji merytorycznych, którymi zostały nałożone na zobowiązanego konkretne obowiązki, a których nie wykonał on bez zastosowania środków przymusu przewidzianych w u.p.e.a. (por. wyrok WSA z 19.03.2019 r., II SA/Łd 947/18, CBOSA). Dlatego w tym miejscu jedynie ubocznie godzi się zauważyć, że treść egzekwowanego obowiązku była przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Albowiem prawomocnym wyrokiem z 20 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 974/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę J. Z. na na decyzję Wojewody z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] ("Zezwolenie"). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.