IV SA/Po 336/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie NSA Ewa Makosz-Frymus WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Protokolant Sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Poznaniu z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uposażenia, uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień w [...] z dnia [...] r. nr [...] /-/E. Kręcichwost – Durchowska /-/P. Miładowski /-/E. Makosz - Frymus Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Sąd Rejonowy [...], na podstawie art. 464 §1 kpc przekazał sprawę z powództwa T. L. przeciwko Skarbowi Państwa -Wojewódzkiemu Sztabowi Wojskowemu w Poznaniu, o wynagrodzenie, do rozpoznania w trybie postępowania administracyjnego, Wojewódzkiemu Sztabowi Wojskowemu w Poznaniu. Pismem z dnia [...] r. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Poznaniu przekazał ww. postanowienie Sądu Rejonowego Wojskowemu Komendantowi Uzupełnień w [...]. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojskowy Komendant Uzupełnień w [...], działając na podstawie art. 104 §1 oraz art. 61 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako kpa) i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. nr 179, poz. 1750 ze zm., dalej jako ustawa o służbie żołnierzy zawodowych), art. 14 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416, ze zm., dalej jako ustawa o powszechnym obowiązku obrony) i rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie wojewódzkich sztabów wojskowych i wojskowych komend uzupełnień (Dz. U. Nr 66, poz. 613 ze zm.) odmówił T. L. przyznania świadczenia pieniężnego w postaci odsetek od wypłaconego uposażenia. W uzasadnieniu napisano, że dnia [...] r. Dowódca Wojsk Lądowych w oparciu o rozkaz [...] z dnia [...] w sprawie zmian organizacyjnych i dyslokacyjnych w wojskowych komendach uzupełnień zlikwidował, między innymi stanowisko służbowe strony. W związku z tym stronie zaproponowano inne stanowisko służbowe. Wobec odmowy przyjęcia nowego stanowiska Dowódca [...] Okręgu Wojskowego wydał decyzję o wypowiedzeniu stronie zawodowej służby wojskowej. Dnia [...] r. Dowódca Wojsk Lądowych (organ wyższego stopnia) decyzją nr [...] stwierdził nieważność ww. decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Strona stawiła się do miejsca pełnienia służby wojskowej i została przyjęta na ewidencję i zaopatrzenie, ale bez wyznaczenia na stanowisko, bowiem stanowisko strony nie istniało od [...] r. (rezerwa kadrowa). Dla celów ewidencyjno-finansowych, od dnia zwolnienia do dnia przywrócenia do zawodowej służby wojskowej przyznano stronie zwaloryzowane należności wynikające z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Przy wypłacie tych należności, w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby wojskowej, potrącono stronie nienależne świadczenia z tytułu odprawy, ekwiwalentu za urlop i odszkodowanie za skrócony okres wypowiedzenia. Po otrzymaniu tych świadczeń strona wystąpiła z wnioskiem o odsetki i zwrot potrąconych świadczeń. Departament Kadr MON przesłał do terenowych organów administracji wojskowej (WSzW, WKU) pismo Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie postępowania i uprawnień żołnierzy, którym stwierdzono nieważność decyzji o zwolnieniu ich ze służby wojskowej. W dokumencie tym zobowiązano organy wojskowe do wypłaty uposażenia za okres, w którym żołnierze faktycznie pozostawali poza służbą, z zaznaczeniem, że mają to być należności zwaloryzowane zgodnie z przepisami. Odnośnie roszczeń o zwrot potrąconych świadczeń ustalono, że z uwagi na decyzję o stwierdzeniu nieważności są to świadczenia nienależne bowiem podstawa tego świadczenia odpadła. Odnośnie odsetek zauważono, że art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych tylko w razie zwłoki w wypłacie uposażenia żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie stało się wymagalne. Instytucja zwłoki (art. 476 k.c.) - w odróżnieniu od opóźnienia (art. 481 k.c. ) warunkowana jest winą. Zważywszy na okoliczności nie sposób przypisać tej winy organowi zobowiązanemu do zapłaty uposażenia. Nadto, choć decyzja Dowódcy Wojsk Lądowych o nieważności decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego wywiera skutki ex tunc, to wydana została w określonym czasie, a realizacja wynikających stąd świadczeń została spełniona bez zwłoki (wypłata zwaloryzowanych świadczeń). Wreszcie w sprawie niniejszej poza dyskusją jest, że w spornym okresie strona nie pełniła służby wojskowej, ale w tym czasie jednak otrzymywała od resortu MON: dwunastomiesięczne uposażenie, emeryturę wojskową i odprawę wojskową. Do chwili przywrócenia do służby wojskowej od resortu Obrony Narodowej strona otrzymywała też emeryturę wynoszącą 50-75 % uposażenia. A więc ten sam reprezentant Skarbu Państwa, od którego domaga się on odsetek, regularnie co miesiąc wypłacał mu pieniądze, które po unieważnieniu decyzji o zwolnieniu okazały się być świadczeniem nienależnym. Po przywróceniu strona odmówiła zwrotu świadczenia emerytalnego i innych nienależnych świadczeń. Stąd roszczenia o odsetki nie mają żadnego uzasadnienia. Dopiero w chwili, kiedy decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby wojskowej stała się wykonalna, można naliczać odsetki, ale nie wstecz, lecz po tej dacie. W odwołaniu od decyzji strona napisała, że żądając wypłacenia odsetek za wypłacone, a zaległe uposażenia, nie obciąża winą płatnika uposażeń tj. Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Poznaniu. Roszczenie uzasadnione jest tym, że jako płatnik uposażenia ponosi bezpośrednie ciężary winy organów wojskowych, które zadecydowały o wypowiedzeniu stosunku służby i zwolnieniu z niej. Wskazane czynności zostały dokonane z rażącym naruszeniem prawa, na co wskazuje decyzja Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] r. nr [...]. Decyzja organu I instancji zawiera dane nieprawdziwe, bowiem strona nie korzystała ze skróconego okresu wypowiedzenia i w związku z tym nie zostało wypłacone żadne odszkodowanie z tym związane, nie wypłacono stronie żadnego ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy, ponieważ strona wykorzystała go w całości, oprócz wystąpienia o odsetki od zaległych uposażeń strona nigdy nie występowała z roszczeniem o zwrot potrąconych w styczniu 2007 r odpraw, żądanie strony wypłacenia odsetek od zaległych uposażeń dotyczy tylko i wyłącznie uposażeń wypłaconych za okres (bezprawnego) pozostawania poza służbą z winy organów wojskowych. Wojskowy Komendant Uzupełnień w [...] nie ma prawa łączyć roszczeń odsetkowych strony kierowanych do płatnika uposażenia jakim jest Wojewódzki Sztab Wojskowy w Poznaniu, z elementami świadczenia emerytalnego należnego po zwolnieniu ze służby wojskowej, a realizowanego przez Wojskowe Biuro Emerytalne w Poznaniu. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Poznaniu, działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa, art. 104 ust. 1 ustawy z dnia o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, art. 14 ust. 1 pkt 3 ustawy o powszechnym obowiązku obrony utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powtórzono wiernie argumenty organu i instancji wskazując, że zasadnie organ I instancji wydał decyzję o odmowie przyznania świadczenia pieniężnego w postaci odsetek od wypłaconego uposażenia, oraz świadczenia potrąconego przy wypłacie tego uposażenia, jako świadczenia nienależnego. W skardze do Sądu skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie co do zasady należnego świadczenia pieniężnego w postaci odsetek od wypłaconego z opóźnieniem uposażenia, świadczenia potrąconego przy wypłacie tego uposażenia wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wytoczenia powództwa do dnia rzeczywistej zapłaty. Nadto skarżący wniósł o zasądzenie od organu pokrycia kosztów sądowych w całości. W uzasadnieniu napisał, że po przywróceniu do służby wojskowej otrzymał zaległe należności, ale bez ustawowych odsetek za zwłokę, zawinioną wydaniem wadliwej decyzji. Nadto potrącono świadczenia przy wypłacie tego uposażenia, jako świadczenia nienależnego. Zgodnie z art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w razie zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73 ww. ustawy, żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne. W pozostałych przypadkach (nagroda roczna, dodatkowe uposażenie roczne) zastosowanie ma art. 481 § 1 k.c. i art. 482 § 1 k.c. Prawo do świadczeń określonych w art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz. U. z 1997 r. nr 10 poz. 55 ze zm., dalej jako poprzednio obowiązująca ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych) oraz art. 71 ust. 1 i art. 185 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych skarżący nabył - zgodnie z art. 81 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - w pierwszym dniu roboczym miesiąca • za które ono przysługiwało. Prawo do nagrody rocznej skarżący nabył, w spornym okresie, w dniu 14 sierpnia każdego danego roku - § 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lipca 2000 roku w sprawie nagród rocznych, nagród pieniężnych w formie wyróżnienia oraz zapomóg żołnierzy (Dz. U. nr 65 poz. 770). Prawo do dodatkowego uposażenia rocznego skarżący nabył w ostatnim dniu upływu trzech miesięcy roku kalendarzowego następującego po roku, za który ono przysługuje (§5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 kwietnia 2004 roku w sprawie przyznawania żołnierzom zawodowym dodatkowego uposażenia rocznego - Dz.U. nr 108 poz. 1146), tj. najpóźniej 31 marca danego roku. Wypłacenie skarżącemu świadczeń nastąpiło zatem już po terminie ich wymagalności, który miał miejsce od dnia następnego po dniu ich płatności. Ponadto, po przywróceniu do służby wojskowej, skarżący otrzymał zaległe należności za ten okres z tym, że z należnej kwoty potrącono świadczenia wypłacone w związku z uprzednim zwolnieniem skarżącego z wojska. Potrącenia dokonano przy wypłacie zaległego wynagrodzenia. Zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, z uposażenia żołnierza zawodowego mogą być dokonywane potrącenia w granicach i na zasadach określonych w przepisach o wynagrodzeniu za pracę. Zgodnie zaś z art. 87 § 1 pkt 2 k.p. z wynagrodzenia za pracę podlegają potrąceniu tylko sumy egzekwowane na mocy tytułów wykonawczych. Należności inne niż wymienione w art. 87 § 1 mogą być potrącone z wynagrodzenia pracownika tylko za jego zgodą wyrażoną na piśmie (art. 91 § 1 k.p.). Żadna z tych przesłanek nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. Potrącenia dokonano bez żadnego tytułu wykonawczego i bez zgody wnioskodawcy. W chwili otrzymania w 2003 roku potrącanych należności skarżący był w dobrej wierze i wydatkował je zachowując dobrą wiarę, że pieniądze należą się. Otrzymane należności skarżący wydał i nie jest już wzbogacony, co przy przedawnieniu ewentualnego roszczenia Skarbu Państwa oraz przy naruszeniu przepisów art. 87 k.p. i art. 103 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych żołnierzy czyni żądanie uzasadnionym. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu administracji wniósł o jej oddalenie powtarzając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 10 grudnia 2008 r skarżący wskazał, iż zarówno we wniosku, w odwołaniu i w skardze domaga się jedynie odsetek od wypłaconego mu uposażenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca, nie mogą się ostać. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Z tych powodów sąd administracyjny ma obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które zauważył w rozpoznawanej sprawie niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Z kolei, w oparciu o treść art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Unormowanie o prawie żołnierza zawodowego do odsetek od zaległego uposażenia wprowadzone zostało do ustawy o uposażenie żołnierzy ustawą z dnia 7 maja 1999 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o uposażeniu żołnierzy ( Dz. U. nr 50 poz. 500) i to w art. 9 ust. 3a i 9 ust. 4. Od 1 lipca 2004 r. zaczęła obowiązywać ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, która w art. 1 pkt 4 określa zasady otrzymywania uposażenia i innych należności pieniężnych przez żołnierzy zawodowych, a przepisem art. 8 ust. 1 ustanawia sposób załatwiania dla wszystkich spraw uregulowanych w ustawie. Ponieważ należności pieniężne nie zostały wymienione w art. 8 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który to przepis wyklucza spod kontroli sądu administracyjnego sprawy wymienione w art. 8 pkt od 1-do 4, należy uznać, że świadczenia odsetkowe, o których mowa w art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, należą do drogi administracyjnej. Powyższy pogląd znajduje aprobatę w orzecznictwie Sądu Najwyższego w szczególności w Uchwale Sądu Najwyższego z 29 listopada 2007 r. sygn. III CZP 106/07-Lex nr 319935, Biul. SN 2007/11/10 oraz wyrokach, które zapadły w 2008 r. na skutek skarg kasacyjnych wniesionych przez Skarb Państwa - Prokuratorię Generalną Skarbu od wyroków sądów powszechnych ( vide między innymi II PK 8/08 z 2.07.2008 r.; II PK 55/08). Podobna interpretacja została zaprezentowana w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2006 r. I OPS 3/06 ( O NSA/WSA zeszyt 3 z 2006 r. poz. 69). Postępowanie w niniejszej sprawie, w związku z wniesionym pozwem o odsetki, przekazanym Wojewódzkiemu Sztabowi Wojskowemu w Poznaniu postanowieniem Sądu Rejonowego [...], z dnia [...] r., winno się toczyć w oparciu o art. 75 ust. 3 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tj. Dz. U. z 2008 nr 141 poz. 892). Roszczenie o odsetki może być przedmiotem odrębnego postępowania. Zdaniem Sądu dla jego skuteczności, bądź też nie główne znaczenie ma ustalenia dat wymagalności, a następnie wypłaty roszczenia głównego. Zdaniem organów obu instancji rozstrzygających w przedmiocie żądania odsetek - odsetki od zaległego roszczenia należy uznać za uzasadnione od momentu, kiedy decyzja o stwierdzeniu nieważności w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej stała się wykonalna. W ocenie Sądu rozstrzygającego niniejszą sprawę pogląd ten jest chybiony i wadliwie przypisuje decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] r. cechę kształtującą. Jakkolwiek spór o odsetki ma przymiot sprawy cywilnej, to z mocy przepisu szczególnego został przekazany do rozpoznania organom administracji publicznej ( art. 8 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych). Powyższe nakłada na organy rozstrzygające sprawę do rozważenia sprawy nie tylko w kontekście pojęć cywilnoprawnych ale z obowiązkiem respektowania przepisów obowiązujących w postępowaniu administracyjnym. Art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowi, że w razie zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73, żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne. Na skutek stwierdzenia przez Dowódcę Wojsk Lądowych nieważności decyzji z dnia [...] r. w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej –T. L. wypłacono zwaloryzowane należności z tytułu pełnienia służby wojskowej. Stwierdzając nieważność decyzji Dowódca Wojsk Lądowych wskazał na ciężką wadliwość decyzji obarczającą ją od daty wydania, czyli ze skutkiem ex tunc. Oznacza to, że nieważność decyzji istniała już w dacie orzekania o niej, a nie dopiero od tej daty. Oznacza to także, że skarżący nie został skutecznie zwolniony ze służby. Bowiem decyzja dotknięta wadą, o której mowa w art. 156 § 1 kpa korzysta z domniemania prawidłowości i ma moc obowiązującą dopóki nie zostanie usunięta z obrotu prawnego. Art. 81 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowi, że uposażenie zasadnicze i dodatki o charakterze stałym są wypłacane miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym miesiąca, za który przysługują. Z kolei ust. 2 wymienionego wyżej artykułu, mówi, że dodatki do uposażenia zasadniczego inne niż wymienione w ust. 1 wypłaca się nie później niż do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym żołnierz zawodowy spełnił warunki uzasadniające ich przyznanie. Wreszcie art. 81 ust. 3 ustala termin wypłaty innych należności, o których mowa w art. 73. Proste zestawienie powyższego przepisu z art. 75 ust. 3 ustawy pozwala na uznanie, że organy zobowiązane do wypłaty świadczeń skarżącemu pozostawały w zwłoce. Regulacje dotyczące wypłaty uposażenia, dodatków do uposażenia, wreszcie odsetek zawarte w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowią "lex specialis". Stąd zupełnie zbędnym było odnoszenie się przez organy rozstrzygające sprawę do przepisów Kodeksu cywilnego. Uszły uwadze organom administracji publicznej konsekwencje jakie przepisy kpa wiążą ze stwierdzeniem nieważności decyzji o czym wspomniano wyżej. W niniejszej sprawie organy obu instancji wadliwie ustaliły stan faktyczny sprawy bowiem składając pozew skarżący wcale nie domagał się wypłaty potrąconych mu świadczeń na co wskazuje również treść odwołania od decyzji organu I instancji. Podobnie skarżący wskazał na rozprawie. Jakkolwiek kwestia potrąceń nie dotyczy niniejszej sprawy to jednak ubocznie Sąd wskazuje, że w aktach personalnych skarżącego znajduje się kserokopia pisma adresowanego do skarżącego, a podpisanego przez Głównego Księgowego Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Poznaniu. Jak wynika z treści tego pisma jest ono odpowiedzią udzieloną skarżącemu i zawiera rozliczenie należności jakie zostały wypłacone skarżącemu po przywróceniu do służby wojskowej, w tym wykaz należności potrąconych przy wypłacie. Jak wynika z ww. pisma potrącona została odprawa otrzymana przez skarżącego w dniu zwolnienia tj. [...] r. Odnośnie zgodności z prawem potrącenia, dokonanego przez organ wojskowy należy wskazać, że zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, z uposażenia żołnierza mogą być dokonywane potrącenia w granicach i na zasadach określonych w przepisach o wynagrodzeniu za pracę znajdujących się w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy ( tekst jednolity Dz. U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 ze zm. dalej kp ). Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1 należy rozumieć również odprawę z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Zgodnie z art. 91 kp należności wymienione w art. 87 § 1 i art. 87 § 7 kp mogą być potrącane z wynagrodzenia pracownika tyko za jego zgodą wyrażoną na piśmie. W doktrynie przyjmuje się, że kwestia potrąceń z art. 87 § 1 kp jest uregulowana w Kodeksie pracy w sposób wystarczający i autonomiczny, co powoduje, że nie ma w tym wypadku zastosowania art. 498 §1 kodeksu cywilnego (M. T. Romer "Prawo pracy. Komentarz". W. Pr. 2008, s. 570 uwaga 1). Jeżeli skarżący nie wyraził pisemnej zgody na potrącenie spornej kwoty, takie działanie narusza prawo materialne (art. 103 ust. 1-2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z art. 87 §1 kp i art. 91 §1 kp). W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Wojskowego Komendanta Uzupełnień w [...] zostały wydane z naruszaniem przepisów art. 81 ust. 1-3; art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa - co spowodowało, że na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ P. Miładowski /-/ E. Makosz – Frymus KB/