IV SA/Po 358/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 września 2017 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej 3091 w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pomocy finansowej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] (dalej: organ I instancji) na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm., dalej: k.p.a.), art. 52 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1726, dalej: u.s.w.ż.z.) oraz § 7 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 września 2014 r. w sprawie nauki żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1352, dalej: rozporządzenie) odmówił [...] (dalej: wnioskodawca, skarżący) udzielenia pomocy finansowej w związku z pobieraniem nauki na studiach magisterskich [...] z powodu braku zbieżności kierunku nauki z wymaganiami kwalifikacyjnymi na zajmowanym stanowisku służbowym. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że dniu [...] kwietnia 2016 r. [...] złożył wniosek do Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] o zwrot kosztów pobieranej nauki na studiach magisterskich w [...]. Decyzją Nr [...] z dnia [...].04.2016 r. Dowódca JW [...] odmówił zainteresowanemu udzielenia pomocy finansowej w związku z pobieraniem nauki, od której to decyzji żołnierz odwołał się w ustawowym terminie do Dowódcy JW [...]. Dowódca JW [...] Decyzją Nr [...] z dnia [...].10.2016 r. uchylił w całości Decyzję Dowódcy JW [...]. Organ I instancji, działając na podstawie § 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 września 2014 r. w sprawie nauki żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1352, dalej: rozporządzenie z 2014 r.), biorąc pod uwagę kierunek rozwoju zawodowego żołnierza i potrzeby szkoleniowe zawarte w opinii służbowej wyżej wymienionego ustalił, że żołnierz nie spełnia warunków, o których mowa w art. 52 ust. 4 u.s.w.ż.z., bowiem o ile poziom uzyskanego wykształcenia zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 3 ww ustawy nie budzi zastrzeżeń i jest zbieżny z wymaganiami kwalifikacyjnymi na zajmowanym stanowisku służbowym, o tyle, biorąc pod uwagę zajmowane przez żołnierza stanowisko służbowe, kierunek nauki nie jest zbieżny z wymaganiami kwalifikacyjnymi określonymi w karcie opisu zajmowanego stanowiska służbowego, jak i nie wskazano w opinii służbowej dalszego rozwoju zawodowego żołnierza. Kpt [...] zajmuje stanowisko służbowe: [...]. [...]. Umiejscowienie go w tym właśnie korpusie powoduje, iż podstawowym kierunkiem kształcenia, w którym zgodnie z potrzebami Sił Zbrojnych zainteresowany powinien pogłębiać wiedzę zawodową, jest właśnie logistyka. Logistyka jest terminem opisującym proces planowania, realizowania i kontrolowania sprawnego i efektywnego ekonomicznie przepływu surowców, materiałów, wyrobów gotowych oraz odpowiedniej informacji z punktu pochodzenia do punktu konsumpcji. Pomijając nawet specyfikę logistyki wojskowej, nie można zgodzić się z argumentacją, iż podjęty przez wnioskodawcę kierunek studiów magisterskich - [...], oraz temat podjętej pracy magisterskiej "[...]" wiąże się bezpośrednio z zajmowanym stanowiskiem służbowym, chociaż należy przyznać, że będzie wpływał na fachowość zarządzania podległymi mu żołnierzami i wiedza zdobyta na tym kierunku będzie przydatna w procesie dowodzenia. Jednakże nie są to umiejętności, które w sensie materialnym wiążą się z zajmowanym przez niego stanowiskiem służbowym Umiejętności te bardziej byłyby preferowane w komórce organizacyjnej zajmującej się sprawami osobowymi (np. kadrami), gdzie wnioskodawca nie jest planowany do wyznaczenia. Nie bez znaczenia jest również ocena z opinii służbowej żołnierza tj. dostateczna, co nie rokuje dobrze na przyszłość zawodową żołnierza oraz fakt pobierania przez niego nauki poza szkolnictwem wojskowym, chociaż istnieje możliwość uzyskania odpowiedniego wykształcenia w ramach szkolnictwa wojskowego zgodnie z wytycznymi Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych, Mając na względzie powyższe organ I instancji stwierdził, że studia magisterskie o kierunku - [...] nie pozostają w związku z wymaganymi kwalifikacjami zainteresowanego. Bezwzględną przesłanką udzielenia żołnierzowi pomocy, o której mowa w przepisie art. 52 ust 4 u.s.w.ż.z, jest ścisłe powiązanie zarówno poziomu, jak i kierunku podjętej nauki z obecnie zajmowanym stanowiskiem służbowym lub planowanym w przyszłości do zajęcia przez oficera stanowiskiem służbowym. Dlatego też aby organ administracyjny mógł udzielić pomocy żołnierzowi pobierającemu naukę konieczne jest, by poziom i kierunek nauki były zbieżne z wymaganiami kwalifikacyjnymi na zajmowanym lub na planowanym do wyznaczenia stanowisku służbowym, przy czym przesłanki zbieżności poziomu i kierunku nauki winny być spełnione łącznie. Ustawodawca nie przewiduje przyznania pomocy żołnierzowi, jeśli podjęte studia lub inny rodzaj dokształcania nie będzie mógł być wykorzystany na wskazanych w przepisie stanowiskach służbowych. Przy czym "wykorzystanie" nie odnosi się do pogłębiania wiedzy przydatnej na zajmowanym lub planowanym do objęcia stanowisku służbowym, lecz wiedzy niezbędnej, ukierunkowanej na potrzeby służby wojskowej. Ponadto należy zauważyć, że studia magisterskie na kierunku - [...], w związku z którymi żołnierz wystąpił o pomoc finansową, realizowane są w oparciu o uczelnie pozostającą poza systemem szkolnictwa wojskowego, a istnieje możliwość uzyskania odpowiednich kwalifikacji zgodnych z kartą opisu stanowiska służbowego w oparciu o krajowe uczelnie wojskowe. Biorąc pod uwagę powyższe, zgodnie z § 7 pkt 2 rozporządzenia z 2014 r. organ I instancji odmówił wnioskodawcy udzielenia pomocy finansowej w związku z pobieraniem nauki w przypadku niespełnienia warunków, o których mowa w art. 52 ust. 4 u.s.w.ż.z. Od powyższej decyzji odwołanie w ustawowym terminie wniósł wnioskodawca. Zakwestionował w nim twierdzenie organu I instancji, że kierunek jego kształcenia nie jest zbieżny z jego stanowiskiem. Wskazał, że w jego karcie opisu stanowiska nie określono kierunku kształcenia. Podniósł, że logistyka jest częścią [...], a decydując się na studia II stopnia kontynuował dotychczasowy ich kierunek, ponieważ nie został on narzucony przez kartę opisu stanowiska. Po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] Dowódca Jednostki Wojskowej [...] (dalej: organ II instancji) na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., dalej: k.p.a.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że odwołanie wnioskodawcy nie jest zasadne, co skutkuje koniecznością utrzymania w całości w mocy zaskarżonej decyzji. Od dnia [...], wnioskodawca pełni zawodową służbę wojskową na stanowisku [...]. Zgodnie z kartą opisu stanowiska służbowego zajmowanego przez niego stanowiska służbowego, w zakresie wymogów do spełnienia winien uzyskać tytuł zawodowy magistra lub równorzędny oraz ukończyć kurs kwalifikacyjny w pionie funkcjonalnym: zabezpieczającym, a w zakresie kwalifikacji dodatkowych, preferowanych ukończyć studia podyplomowe na kierunku logistyka. Od dnia [...] października 2014 roku wnioskodawca pobierał naukę [...] ukończoną uzyskaniem w dniu [...] lipca 2016 r. tytułu zawodowego magistra. Organ II instancji stwierdził, że w realiach rozpatrywanej sprawy zachodzi brak określonej w art. 52 ust. 4 u.s.w.ż.z. przesłanki zbieżności kierunku nauki z wymaganiami kwalifikacyjnymi na zajmowanym stanowisku służbowym. Nie kwestionując zarzutu odwołania w tej części, w której przytacza on, iż karta opisu stanowiska służbowego zajmowanego obecnie przez stronę nie określa literalnie kierunku studiów magisterskich, jakie strona powinna ukończyć, aby ten tytuł zawodowy osiągnąć, organ II instancji zauważył, że określenie zbieżności kierunku nauki z wymaganiami kwalifikacyjnymi na zajmowanym stanowisku służbowym winno się odbywać w oparciu o całokształt okoliczności związanych z pełnieniem przez żołnierza zawodowej służby wojskowej. Jak to bowiem wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 czerwca 2010 r. - sygn. akt II SA/Wa 364/10 - "Ustawodawca nie przewiduje przyznania pomocy żołnierzowi, jeśli podjęte studia lub inny rodzaj dokształcania nie będzie mógł być wykorzystany na wskazanych w przepisie stanowiskach służbowych. Przy czym owe wykorzystanie nie odnosi się do pogłębiania wiedzy przydatnej na zajmowanym lub planowanym do objęcia stanowisku służbowym, lecz wiedzy niezbędnej, ukierunkowanej na potrzeby służby wojskowej." Analiza zbieżności kierunku nauki z wymaganiami kwalifikacyjnymi na zajmowanym przez wnioskodawcę stanowisku służbowym prowadzi do wniosku, że wiedza uzyskana na studiach magisterskich na kierunku [...] nie jest wiedzą niezbędną dla potrzeb zawodowej służby wojskowej na stanowisku [...], gdyż na tym stanowisku niezbędne są wiedza i umiejętności o charakterze technicznym, a ponadto, jak posiłkowo wynika z karty opisu stanowiska służbowego tego stanowiska, również wiedza z zakresu logistyki. Z uwagi na fakt, iż toku postępowania w niniejszej sprawie nie stwierdzono prognozy wyznaczenia strony na wyższe stanowisko służbowe, całokształt okoliczności koniecznych dla ustalenia przedmiotowej zbieżności ustalono w oparciu o obecnie zajmowane przez wnioskodawcę stanowisko służbowe. [...] zaskarżył decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Podniósł, że jego sprawa toczy się już ponad rok, nie są w niej przestrzegane terminy administracyjne i nie jest informowany o przedłużeniu terminów. Skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu, że spełnił wymagania zgodnie z kartą opisu stanowiska, a więc uzupełnił wykształcenie z inżyniera na magistra. Wykształcenie w karcie opisu stanowiska nie określa kierunku. Wykształcenie, które skarżący uzyskał w 2004 r., kończąc Wyższą Szkołę Oficerską, to kierunek [...] (tytuł inżyniera), więc jego kontynuacją jest tytuł magistra na kierunku [...], który uzupełnił w 2016 r. Skarżący zakwestionował także twierdzenie, że nie stwierdzono wobec niego prognozy wyznaczenia strony na wyższe stanowisko służbowe, ponieważ od dnia [...].11.2016 r. wdrażany jest z zakresem działania sekcji planowania logistyki i wdrażania w obowiązki wynikające ze stanowiska oficera sekcji planowania. Ujęte jest to w rozkazie dziennym [...]. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Podniósł także, że stanowisko wskazane w rozkazie dziennym z dnia [...].11.2016 r. jest, wbrew twierdzeniu skarżącego, stanowiskiem równorzędnym (o tym samym stopniu etatowym) ze stanowiskiem obecnie przez niego zajmowanym. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie w sprawie mediacji. Wobec stanowiska organu, wyrażającego brak zainteresowania postępowaniem mediacyjnym (pismo z dnia [...] czerwca 2017 r.) wniosek skarżącego został oddalony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 września 2017 r. Postępowanie mediacyjne może być wprawdzie prowadzone bez stosownego wniosku, nie ma jednak uzasadnienia dla jego prowadzenia wbrew woli jednej ze stron. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania administracyjnego w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. Nr 1647 ze zm.) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017, po. 1369, dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Zgodnie z art. 52 u.s.w.ż.z. żołnierz zawodowy może pobierać naukę, jeżeli nie koliduje to z wykonywaniem przez niego zadań służbowych (ust. 1). Żołnierz zawodowy pisemnie informuje o fakcie pobierania nauki dowódcę jednostki wojskowej, w której zajmuje stanowisko służbowe (ust. 2). Żołnierz zawodowy może wystąpić do dowódcy, o którym mowa w ust. 2, z wnioskiem o udzielenie pomocy w związku z pobieraniem nauki (ust. 3). Pomoc, o której mowa w ust. 3, może być udzielona wyłącznie w przypadkach, gdy poziom i kierunek nauki są zbieżne z wymaganiami kwalifikacyjnymi na zajmowanym lub na planowanym do wyznaczenia stanowisku służbowym (ust. 4). Użyte w przepisie art. 52 ust. 4 ww. ustawy sformułowanie "pomoc (...) może być udzielona" wskazuje, że decyzja rozstrzygająca sprawę w tym przedmiocie ma niewątpliwie charakter uznania administracyjnego. Uznaniowość nie oznacza jednak dowolności i pozostawienia organowi całkowitej i niekontrolowanej swobody przy jej wydawaniu, albowiem jej granice wyznaczają z jednej strony reguły postępowania administracyjnego, z drugiej zaś przesłanki zawarte w ww. przepisie. W zakresie prowadzenia postępowania i orzekania organ związany jest więc rygorami procedury administracyjnej, określonej w k.p.a. Organ powinien zatem przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 tej ustawy, w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. W przypadku decyzji uznaniowych kontrola sądowa ograniczona jest do zbadania, czy w toku podejmowania decyzji organ administracji nie przekroczył granic swobodnego uznania, a więc czy zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. należycie ustalił i ocenił stan faktyczny oraz czy dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym oraz swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., a więc w sposób przekonujący. Z drugiej strony, uznaniowy charakter rozstrzygnięcia zasadniczo wyłącza sądową kontrolę takiego rozstrzygnięcia z punktu widzenia jego celowości czy słuszności, gdyż jest to domena swobodnego uznania organu administracji. Materialnoprawny przepis art. 52 ust. 4 u.s.w.ż.z. wyraźnie stanowi, w jakich przypadkach pomoc finansowa może być żołnierzowi przyznana, tj. w sytuacji, gdy poziom i kierunek nauki są zbieżne z wymaganiami kwalifikacyjnymi na zajmowanym lub na planowanym do wyznaczenia stanowisku służbowym. Oceny tej materiolnoprawnej przesłanki należy dokonać z uwzględnieniem treści uszczegółowiającego tę przesłankę przepisu § 4 rozporządzenia z 2014 r., który określa, że dowódca jednostki wojskowej, ustalając spełnienie warunków do udzielenia pomocy w związku z pobieraniem nauki, określonych w art. 52 ust. 4 ustawy, uwzględnia kierunki rozwoju zawodowego i potrzeby szkoleniowe żołnierza zawodowego zawarte w jego opinii służbowej. Kwestią o podstawowym znaczeniu w toku rozpoznawania wniosku skarżącego o udzielenie pomocy w związku z pobieraniem nauki było zatem ustalenie przez organ - w sposób odpowiadający wymogom decyzji uznaniowej - czy poziom i kierunek nauki podjętej przez skarżącego był "zbieżny" z wymaganiami kwalifikacyjnymi na zajmowanym lub na planowanym do wyznaczenia stanowisku służbowym (art. 52 ust. 4 u.s.w.ż.z.) z uwzględnieniem kierunków rozwoju zawodowego i potrzeb szkoleniowych żołnierza zawodowego zawartych w jego opinii służbowej (§ 4 rozporządzenia z 2014 r.). W ocenie Sądu orzekające organy przedmiotowego ustalenia z uwzględnieniem ww. wymagań nie poczyniły w sposób zgodny z prawem. Należy podkreślić, że ani przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ani rozporządzenia z dnia 15 września 2014 r. nie wskazują, jakie kierunki nauki należy uznać za zbieżne z wymaganiami kwalifikacyjnymi dla poszczególnych stanowisk służbowych. W takiej sytuacji tym bardziej ocena w zakresie spełnienia wymienionej przesłanki winna być dokonana przez organ ze szczególną starannością i wnikliwością, a następnie uzasadniona w decyzji w sposób pozwalający na ocenę prawidłowości dokonanych przez organ ustaleń. Ta szczególna staranność i wnikliwość przy dokonywaniu ustaleń i uzasadnieniu rozstrzygnięcia jest również wymogiem decyzji uznaniowej. W niniejszej sprawie organ uznając, że kierunek nauki podjętej przez skarżącego nie jest zbieżny z wymaganymi kwalifikacjami na zajmowanym lub planowanym do wyznaczenia stanowisku swojego poglądu należycie nie uzasadniły, gdyż powołały się jedynie na okoliczności wynikające z analizy karty opisu stanowiska służbowego. Podkreślić należy, że aktualnie rozporządzenie wykonawcze z dnia 15 września 2014 r. stanowi, iż ocena tej zbieżności wymaga uwzględnienia "kierunków rozwoju zawodowego i potrzeb szkoleniowych" żołnierza zawodowego zawartych w jego "opinii służbowej". Wcześniej obowiązujące rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2010 r. w sprawie nauki żołnierzy zawodowych i kandydatów na żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r., poz. 813) stanowiło, iż przy ocenie tej przesłanki bierze się pod uwagę wymagania kwalifikacyjne określone w karcie opisu zajmowanego przez żołnierza zawodowego stanowiska służbowego lub stanowiska służbowego wskazanego w prognozie przebiegu zawodowej służby wojskowej, zawartej w opinii służbowej (§ 5 ust. 2). Zdaniem Sądu, zmiana treści rozporządzania we wskazanym zakresie większy akcent kładzie na rozwój zawodowy i potrzeby szkoleniowe samego żołnierza, niż na sam opis wymagań kwalifikacyjnych dla stanowiska służbowego. Sąd orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela tu stanowisko wyrażone w prawomocnym wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 31 maja 2016 r. w sprawie II SA/Bd 208/16 oraz w wyroku NSA z dnia 6 lipca 2017 r. w sprawie I OSK 2705/16 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). W przedmiotowej sprawie organy do tej kwestii się w ogóle nie odniosły, nie wyjaśniły też w żaden sposób kwestii kierunków rozwoju zawodowego i potrzeb szkoleniowych skarżącego z powołaniem się na jego opinię służbową, a tego wymaga przecież § 4 rozporządzenia z 2014 r. Organ I instancji powołał się wprawdzie w uzasadnieniu swej decyzji na kierunek rozwoju zawodowego żołnierza i potrzeby szkoleniowe zawarte w opinii służbowej, ale w żaden sposób ich nie przedstawił, nie ocenił i nie uargumentował dlaczego – w jego ocenie – skarżący nie spełnia warunków z art. 54 ust. 4 u.s.w.ż.z. Zauważyć należy także, że akta administracyjne opinii służbowej skarżącego nie zawierają. Wszystkie rozważania zawarte w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji co do zbieżności kierunku nauki z wymaganiami kwalifikacyjnymi oparte zostały na danych z karty opisu stanowiska służbowego, co było dopuszczalne do 22 października 2014 r., lecz nie znajduje uzasadnienia w świetle obecnie obowiązującego rozporządzenia. Organ I instancji powołał się również na treść opinii służbowej skarżącego wskazując na zawartą tam ocenę dostateczną. Podkreślić jednak należy, że przytoczenie tej okoliczności, podobnie jak okoliczności pobierania nauki poza szkolnictwem wojskowym jest niezrozumiałe: nie są to kwestie mające wpływ na ocenianą przez organy zbieżność poziomu i kierunku nauki. Oczywiście mogą być one oceniane przez organy w ramach uznania administracyjnego, lecz ich rozważanie ma sens dopiero po ustaleniu zbieżności poziomu i kierunku nauki z wymaganiami kwalifikacyjnymi. Z uwagi zatem na brak ustosunkowania się i wyjaśnienia przez orzekające w sprawie organy wszystkich wskazanych powyżej kwestii istotnych z punktu widzenia oceny przesłanki zbieżności poziomu i kierunku nauki z wymaganiami kwalifikacyjnymi na zajmowanym lub na planowanym do wyznaczenia stanowisku służbowym, nie można uznać decyzji uznaniowej o odmowie przyznania pomocy finansowej za zgodną z prawem. Nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia wniosku skarżącego należy ocenić, że wydane w sprawie decyzje nie odpowiadają prawu, gdyż naruszają zakres uznania administracyjnego w związku z brakiem odniesienia się i wyjaśnienia przez orzekające organy istotnych z punktu widzenia art. 52 ust. 4 kwestii. Stwierdzając więc istotne naruszenie w sprawie przepisów art. 107 § 3 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchylenia decyzji organów obu instancji. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z uzasadnienia wyroku Sądu. Rzeczą organu jest dokonać stosownych ustaleń wymaganych przez art. 52 ust. 4 u.s.w.ż.z. i aktualnie obowiązujące rozporządzenie wykonawcze a następnie – w wypadku wydania decyzji – uzasadnić swe rozstrzygnięcie w sposób wymagany przez 107 § 3 k.p.a.