IV SA/Po 376/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie NSA Ewa Makosz-Frymus WSA Izabela Kucznerowicz Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 08 października 2008 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę /-/ I. Kucznerowicz /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ E. Makosz-Frymus WSA/wyr.1-sentencja wyroku Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy/Sąd Pracy w [...] przekazał Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w [...], jako podmiotowi właściwemu miejscowo i rzeczowo, sprawę J. G. w przedmiocie ustalenia choroby zawodowej. Po wszczęciu postępowania administracyjnego, dnia [...] r. została sporządzona Karta Oceny Nzrażenia Zawodowego, w której zapisano, że postępowanie dotyczy choroby zawodowej opisanej pod nr 21 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115, dalej jako rozporządzenie w sprawach chorób zawodowych). Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako kpa), ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. j. Dz. U. z 1998 r., nr 90 poz. 575 ze zm., dalej ustawa o Państwowej Inspekcji Sanitarnej) oraz rozporządzenia w sprawach chorób zawodowych, orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u J. G. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że organ wszczął postępowanie administracyjne w dniu otrzymania prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...]. Zainteresowany został skierowany do Specjalistycznej Poradni Konsultacyjnej i Chorób Zawodowych Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu - [...] - z podejrzeniem zawodowego uszkodzenia słuchu, wywołanego działaniem hałasu. W dniu [...] r. Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy wydało orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u J. G. Stwierdzono u badanego obustronny niedosłuch typu odbiorczego średniego stopnia. Podstawą do rozpoznania choroby zawodowej jest wykazanie obustronnego odbiorczego ubytku słuchu o lokalizacji ślimakowej wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym (pozycja 21 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia o chorobach zawodowych). Powiatowy Inspektor wskazał, że warunek ten nie został spełniony bowiem stwierdzone podwyższenie słuchu nie przekracza 45dB. Ponadto ustalono, że krótkotrwałe i niepotwierdzone narażenie na hałas nie daje podstaw do uznania go za czynnik będący przyczyną stwierdzonego niedosłuchu. Dalej wskazano w uzasadnieniu, że na skutek złożenia przez zainteresowanego wniosku o przeprowadzenie ponownego badania Instytut Medycyny Pracy w Łodzi orzeczeniem lekarskim z dnia [...] r. nr [...] orzekł o braku podstaw do rozpoznania u badanego choroby zawodowej określonej pod poz. 21 wykazu chorób zawodowych. Przeprowadzone aktualne kompleksowe badania audiologiczne zweryfikowane audiometrią obiektywną (tymponometria, ABR ) z uwzględnieniem audiometrii słownej wykazały obustronny odbiorczy ubytek słuchu typu pozaślimakowego. Po przeprowadzeniu badań lekarze Instytutu ocenili, że brak jest podstaw do uznania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy stwierdzonym uszkodzeniem słuchu a pracą zawodową w warunkach narażenia na hałas w środowisku pracy i rozpoznanie choroby zawodowej narządu słuchu. Podstawą bowiem do rozpoznania choroby zawodowej jest wykazanie obustronnego odbiorczego ubytku słuchu o lokalizacji ślimakowej wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, ten zaś warunek nie został spełniony. Organ I instancji dokonał oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej u wnioskodawcy. Ponieważ dochodzenie epidemiologiczne było prowadzone bez udziału pracodawcy, którego miejsca pobytu nie udało się ustalić, organ I instancji przeprowadził dowód z przesłuchania świadków na okoliczność warunków pracy w [...], w okresie zatrudnienia zainteresowanego. Z zeznań świadków R. S., A. W. i M. P. wynika, że współpracowali z zainteresowanym w okresie Jego pracy w firmie [...] przy demontażu zbiorników zbożowych, przy czym urządzenia do demontażu były w dobrym stanie technicznym ale wywoływały one hałas i wibracje (drgania). Celem zabezpieczenia słuchu przed hałasem wydawane były zatyczki do uszu. Okres narażenia na wymienione czynniki szkodliwe wynosił całą dniówkę roboczą, która trwała średnio 11 godzin przez 6 dni w tygodniu. Świadkowie zeznali też, że nie były dokonywane pomiary czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy. W ocenie organu I instancji nie ulega wątpliwości, że zainteresowany był narażony w miejscu pracy na czynnik szkodliwy - hałas. Z orzeczeń lekarskich wynika, że uszkodzenie słuchu zostało stwierdzone, ale bez związku przyczynowego z pracą zawodową. Odwołanie od powyższej decyzji złożył zainteresowany wskazując, że orzeczenie Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy zostało wydane po trzykrotnym badaniu audiometrycznym bez dokumentacji o narażeniu na czynniki szkodliwe w miejscu pracy. Również Instytut Medycyny Pracy wydał swoje orzeczenie bez ww. dokumentacji. Odwołujący rozumiał tylko zasady badania na audiometrze, przy pozostałych badaniach nie dosłyszał co miał robić w czasie badań. Głuchota zainteresowanego jest faktem. Nieprawdą jest, że były wydawane zatyczki do uszu. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Poznaniu zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 §1 pkt 1 kpa, art. 5 pkt 4a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz § 8 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji napisał, że w wyniku badań Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy stwierdzono u strony obustronny niedosłuch typu odbiorczego średniego stopnia, nie rozpoznano natomiast schorzenia które umieszczone jest w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych tj. obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz. Zainteresowany odwołał się do Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi, który w wyniku przeprowadzonych specjalistycznych badań również wydał orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W uzasadnieniu zacytowano nazwy specjalistycznych badań, którym skarżący był poddany. Organ odwoławczy powtórzył przytoczone przez Powiatowego Inspektora ustalenia wywiadu epidemiologicznego dodając, że brak jest jakichkolwiek wyników pomiarów hałasu w okresie pracy przez zainteresowanego w Fabryce [...]. Zainteresowany pracował tam w okresie od 06 września 1976 r. do 31 grudnia 1993 r. zaś dostępne jest opracowanie pomiarów hałasu wykonane w lutym 1996 r. Wynika z niego przekroczenie norm hałasu podczas szlifowania i innych prac. Hałas ten określono na poziomie 92 dBA przy ekspozycji dla 8-godzinnego dnia pracy. Organ odwoławczy przyjął przez analogię, że zainteresowany był narażony na hałas, konstatując zarazem, że zmierzony poziom hałasu znacznie przekraczał najwyższe dopuszczalne jego natężenie na stanowisku pracy. Organ II instancji przyjął również, że trzymiesięczna praca, którą zainteresowany wykonywał w zakładzie [...] z dużym prawdopodobieństwem była związana z narażeniem na hałas przekraczający normy higieniczne. Organ odwoławczy podkreślił przy tym twierdzenie zainteresowanego, że po upływie miesiąca od podjęcia pracy u powyższego pracodawcy pojawiły się gwizdy i szumy w uszach. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, że opierając się na tych faktach brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u strony. Typ głuchoty rozpoznany u wnioskodawcy nie spełnia bowiem wymogów jakie narzuca pozycja 21 wykazu chorób zawodowych będącego załącznikiem rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. W skardze na opisaną decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz przeprowadzenie ponownych badań słuchu bez ujawniania wyników poprzednich badań. Uzasadniając skargę podniósł, że orzeczenia lekarskie zostały wydane bez kompletnej dokumentacji o czynnikach szkodliwych dla zdrowia. Zeznania świadków nie zostały wzajemnie zweryfikowane. W czasie badań nie informowano skarżącego o Jego prawach. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie powtarzając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Nadto organ II instancji wskazał, że orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi jest orzeczeniem ostatecznym i nie ma podstaw aby ponownie kierować skarżącego na badania lekarskie w celu rozpoznania choroby zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości, bądź zasad współżycia społecznego. Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych (obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz). Dokonana ocena nakazuje stwierdzić, że wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń. Zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych Państwowa Inspekcja Sanitarna wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej, gdy zostają spełnione łącznie następujące przesłanki: - choroba zawodowa jest rozpoznana przez zakład służby zdrowia upoważniony do ich rozpoznawania (§ 5 rozporządzenia); - rozpoznanie schorzenia jako choroby zawodowej musi być objęte wykazem chorób zawodowych stanowiącym załącznik do w/w rozporządzenia; - ocena narażenia zawodowego przeprowadzona przez Państwową Inspekcję Sanitarną musi wykazać ścisły związek przyczynowy rozpoznanej choroby zawodowej z warunkami lub sposobem wykonywanej pracy (§ 2 ust. 4 i ust. 5 pkt 3 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych). Niespełnienie którejkolwiek z wyżej wymienionych przesłanek skutkuje wydaniem decyzji negatywnej w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej, co miało miejsce w przedmiotowym przypadku, albowiem wobec skarżącego ww. warunki nie zostały spełnione. Otóż wydając decyzje w sprawie organy obu instancji opierały się na orzeczeniach upoważnionych zakładów służby zdrowia. Należy przy tym podkreślić, że orzeczony brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej nie oznacza, że skarżący jest w pełni zdrowy w potocznym tego słowa znaczeniu. Przeprowadzone badania pozwoliły stwierdzić, że rozpoznany u skarżącego obustronny niedosłuch typu odbiorczego średniego stopnia nie spełnia warunków do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu. Państwowy Inspektor Sanitarny podejmując decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw jej stwierdzenia jest związany orzeczeniem lekarskim wydanym w tej sprawie. Nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (wyrok NSA z 09 lipca 1998r., sygn. II SA 634/98 - Pr. Pracy 1998/12/38, wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2006, sygn. VII SA/Wa 1221/04 - LEX nr 221953, uzasadnienie wyroku NSA z dnia 5 stycznia 2007r., sygn. II OSK 1078/06 - LEX nr 315089). Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Zgodnie bowiem z § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych i zasadą swobodnej oceny dowodów właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. Jeżeli zaś przed wydaniem decyzji stwierdzi, że zebrany materiał dowodowy jest niewystarczający powinien zażądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie uzupełnienia orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego (§ 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych). W toku postępowania administracyjnego skarżący był dwukrotnie badany pod kątem choroby zawodowej: najpierw w Wielkopolskim Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu Ośrodek [...] - jednostce orzeczniczej I stopnia, a następnie po wystąpieniu z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania, w Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi - jednostce orzeczniczej II stopnia. Żadna z ww. jednostek nie znalazła podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej, opisanej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych. Jednostki orzecznicze stwierdziły u skarżącego obustronny niedosłuch typu odbiorczego średniego stopnia, który nie jest chorobą zawodową. Organ inspekcji sanitarnej, w oparciu o art. 80 kpa dokonał oceny orzeczeń lekarskich, mających walor opinii biegłego i nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności. Orzeczenia te bowiem zostały wydane po przeprowadzeniu wszechstronnych badań. Ponieważ w postępowaniu orzeczniczym uprawnione jednostki orzecznicze nie stwierdziły u skarżącej choroby zawodowej, o jakiej mowa w pkt 15 wykazu chorób zawodowych, a swoje stanowisko wiarygodnie uzasadniły, organy inspekcji sanitarnej nie mogły wydać decyzji odmiennych od wniosków przedstawionych w orzeczeniach lekarskich. W postępowaniu administracyjnym skarżący podnosił, wbrew zeznaniom świadka, że w trakcie wykonywania pracy nie posiadał zatyczek do uszu. Tymczasem jednak już organ I instancji uznał, na korzyść skarżącego, że skarżący był narażony na czynnik szkodliwy - hałas w okresie pracy, zaś organ II instancji określił wprost, że okres narażenia wynosił całą dniówkę roboczą, która trwała średnio 11 godzin przez 6 dni w tygodniu. Wobec takiego przesądzenia, na etapie postępowania administracyjnego, Sąd uznaje za niecelowe prowadzenie, w tym kierunku, dalszego postępowania dowodowego. W postępowaniu administracyjnym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 §1 kpa). Skarżący zarzucił w skardze, że zeznania świadków nie zostały porównane ze sobą. Sąd uznaje za prawidłowe uznanie przez organy administracji (na podstawie zeznań świadków), że skarżący był narażony na czynnik szkodliwy. Zarazem wydanie decyzji w sprawie nastąpiło na podstawie wszystkich dowodów, w tym orzeczeń lekarskich wydanych przez uprawnione do tego jednostki orzecznicze. W ocenie Sądu postępowanie administracyjne w sprawie, w tym zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, zostało przeprowadzone w sposób właściwy. Wbrew twierdzeniom podnoszonym w skardze Sąd nie ma podstaw aby podważyć orzeczenia obu jednostek orzeczniczych. Znajdujące się w aktach sprawy orzeczenia są przekonywające i czytelne, pozostają w zgodności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Jednostka orzecznicza I instancji zastrzegła, że przeanalizowaniu podlegała cała dostępna dokumentacja medyczna, zaś jednostka orzecznicza II stopnia wyjaśniła skarżącemu, w osobnym piśmie z dnia [...] r., że nigdy wyniki pojedynczej próby audiometrycznej nie decydują o rozpoznaniu. Napisano nadto, że powtórnie przeprowadzone badania we wszystkich punktach potwierdziły wyniki badań przeprowadzonych w jednostce orzeczniczej I stopnia i dopiero na tej podstawie wydano orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Sąd nie ma podstaw, aby tak zaprezentowanym wynikom badań odmówić wiarygodności. Prawidłowo zatem organ inspekcji sanitarnej, w oparciu o art. 80 kpa dokonał oceny orzeczeń lekarskich, mających walor opinii biegłego. Ponieważ w postępowaniu orzeczniczym uprawnione jednostki orzecznicze nie stwierdziły u skarżącej choroby zawodowej, o jakiej mowa w pkt 15 wykazu chorób zawodowych, a swoje stanowisko wiarygodnie uzasadniły, organy inspekcji sanitarnej nie mogły wydać decyzji odmiennych od wniosków przedstawionych w orzeczeniach lekarskich. W tym miejscu wskazać należy na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008r. sygn. akt P 23/07 (Dz. U. Nr 116, poz. 740) który orzekł: I. 1) art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.) w zakresie, w jakim nie określają wytycznych dotyczących treści rozporządzenia, oraz 2) rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) - są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. II. powołane przepisy tracą moc obowiązującą z upływem 12 (dwunastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. W toku orzekania Sąd administracyjny jest związany Konstytucją i ustawami. Uprawniony jest zatem do oceny aktów wykonawczych i może odmówić ich stosowania, jeżeli uzna, że są niezgodne z aktami wyższego rzędu lub nie znajdują w nich umocowania. Nie oznacza to jednak bezwzględnego obowiązku pominięcia niekonstytucyjnego aktu wykonawczego, jeżeli mimo niespełnienia określonych wymagań konstytucyjnych, nie wyraża on norm sprzecznych z zasadami demokratycznego państwa prawa. W szczególności, Sąd bada czy odmowa zastosowania aktu wykonawczego nie spowoduje powstania luki prawnej bądź nie wpłynie na prawa lub obowiązku obywateli. Z tych względów, jakkolwiek niekonstytucyjność upoważnienia zawartego w art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy oraz wydanego na ich podstawie rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP nie budzi już wątpliwości w świetle powołanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego, to jednak Sąd orzekając nie pominął tego rozporządzenia. Sąd doszedł do przekonania, że pomimo niezgodności z Konstytucją, rozporządzenie w sprawie wykazu chorób zawodowych mogło być podstawą orzekania w sprawach dotyczących chorób zawodowych. Ocena taka znajduje poparcie w zaprezentowanej w uzasadnieniu wyroku Trybunału ocenie konstytucyjności rozporządzenia. Należy też podkreślić, że Trybunał - mimo orzeczenia o niekonstytucyjności - zdecydował o utrzymaniu mocy obowiązującej rozporządzenia do dnia 2 lipca 2009 r. aby pozostawić ustawodawcy czas na przygotowanie koniecznych zmian legislacyjnych, a jednocześnie zapobiec powstaniu luki w prawie, uniemożliwiającej wydawanie decyzji w sprawach stwierdzenia chorób zawodowych. Sąd podziela stanowisko Trybunału, że sam fakt zamieszczenia katalogu chorób zawodowych w akcie podustawowym nie stoi w sprzeczności z art. 92 ust. 1 Konstytucji. Konieczne jest natomiast oparcie go o upoważnienie ustawowe uzupełnione o stosowne wytyczne. W ocenie Trybunału, wyrażonej w powołanym wyroku, rozporządzenie w sprawie wykazu chorób zawodowych zawiera regulacje procesowe, które nie modyfikują przepisów kpa i obwiązującej na jego gruncie zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa), lecz jedynie uszczegóławia i stanowi funkcjonalne uzupełnienie regulacji ustawowej pod kątem specyfiki spraw administracyjnych danego rodzaju. Biorąc powyższe pod uwagę legalność zaskarżonej decyzji Sąd rozpatrywał w świetle rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych, pomimo, że wydano je w oparciu o wadliwe upoważnienie ustawowe. Z tych względów w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, wobec czego skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) podlegała oddaleniu. /-/ I. Kucznerowicz /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ E. Makosz-Frymus JH