IV SA/Po 387/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie NSA Ewa Makosz-Frymus WSA Maciej Dybowski (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 lutego 2010 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. K. w P. na decyzję Wojewody W. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia (...) r. Nr (...), 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Wojewody W. na rzecz strony skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. K. w P. kwotę (...) złotych (...) tytułem zwrotu kosztów postępowania. /-/ M.Dybowski /-/ E.Kręcichwost-Durchowska /-/ E.Makosz-Frymus Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] lipca 2009 r.) [...] na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 i art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 80/03/717 ze zm., dalej upzp) i art. 104 kpa ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z lokalami usługowymi i garażami podziemnymi, przewidzianej do realizacji na terenie [...]. W decyzji tej określono szczegółowo: warunki w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, warunki w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania w zakresie ochrony interesów osób trzecich oraz inne warunki. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że dla terenu objętego wnioskiem, wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podjęto czynności wynikające z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w celu ustalenia warunków zabudowy. Owe działki położone są w strefie śródmiejskiej zabudowy mieszkalnej, mieszkalno-usługowej i usługowej centrotwórczej. Znajdują się na obszarze zespołu urbanistyczno-architektonicznego, wpisanego decyzją z dnia [...] października 1982 r. do rejestru zabytków miasta [...] i objętego ochroną konserwatorską. W wyniku przeprowadzonej analizy urbanistycznej obszaru położonego wzdłuż tej samej drogi publicznej co planowana inwestycja, wyznaczonego w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem i nie mniejszej niż 50 m wraz z działką, na której przewidziano lokalizację inwestycji ustalono, że dla planowanej inwestycji, tj. realizacji zespołu zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej z usługami oraz garażem podziemnym na terenie działek przy ul. [...]istnieje możliwość określenia parametrów, cech i zagospodarowania działek sąsiednich położonych wzdłuż tej samej drogi publicznej, tj. ulicy [...]. Dla projektowanej inwestycji spełnione są łącznie warunki z art. 61 upzp (k. 10-18, 25 tomu I projektu budowlanego – dalej tom I). Decyzja z[...] lipca 2007 r. została na podstawie art. 113 § 1 i 3 kpa sprostowana postanowieniami [...] z [...] (k. 26-27, 31-32 tomu I). [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. znak [...] na podstawie art. 63 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 80/03/717 ze zm.) przeniósł decyzję z dnia[...] lipca 2007 r. nr [...] na rzecz firmy [...] (k. 23-24 tomu I). Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. znak [...][...] na podstawie art. 154 i 104 kpa zmienił ostateczną decyzję z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w zakresie dotyczącym wysokości zabudowy oraz zasad kształtowania elewacji frontowej (k. 33-34 tomu I). Wnioskiem z dnia [...] października 2008 r. [...] (dalej Inwestor bądź Spółka), reprezentowana przez [...], wniosła o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zespołu zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej z usługami, garażem podziemnym i wbudowaną trafostacją, przewidzianego do realizacji na terenie [...] (k. 16-18 akt administracyjnych). Pismem z dnia [...] grudnia 2008 r., będącym uzupełnieniem wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, Spółka poinformowała, że we wniosku z [...] października 2008 r. omyłkowo wpisano działkę o nr geodezyjnym [...], w związku z czym prosi o jej wykreślenie (k. 32 akt administracyjnych) Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] grudnia 2008 r.) Prezydent Miasta [...] (dalej Prezydent Miasta) na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j. t. Dz. U. 156/06/1118 ze zm. – dalej Pr. bud.) i art. 104 kpa zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] zespołu zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej z lokalami usługowymi i garażami podziemnymi przewidzianej do realizacji na działkach o nr geodezyjnych [...]. W uzasadnieniu w szczególności wskazano, że niniejsza decyzja i projekt budowlany są zgodne z decyzją nr [...] o warunkach zabudowy, sprostowaną postanowieniami z dnia: [...] lipca 2007 r. i [...] stycznia 2008 r., zmienioną decyzją z [...] sierpnia 2008 r., i przeniesioną na rzecz Inwestora decyzją z [...] sierpnia 2007 r. Projekty budowlane zostały wykonane przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i zostały pozytywnie zaopiniowane przez rzeczoznawców do spraw BHP, higieniczno-sanitarnych i przeciwpożarowych. Miejski Konserwator Zabytków [...] wydał pozwolenie nr [...] na prowadzenie robót budowlanych w zespole wpisanym do rejestru zabytków. Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. wyraził zgodę na zaniżoną wysokość pomieszczeń biurowych. Inwestor oświadczył, że ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (k. 96-98 akt administracyjnych). Odwołanie od decyzji z [...] grudnia 2008 r. wniosła Administracja i Zarządzanie Nieruchomościami [...], reprezentująca Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. [...] (dalej Wspólnota Mieszkaniowa; k. 140-142 akt administracyjnych) oraz [...] właściciele mieszkań przy [...] (k. 137-139 akt administracyjnych), podnosząc w szczególności, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego przez uniemożliwienie Odwołującym wniesienia uwag i zastrzeżeń przed jej wydaniem, a związanych z naruszeniem art. 144 kc dotyczącego zakazu immisji. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania z 11 grudnia 2008 r. z informacją, że w terminie 14 dni od daty odbioru można zgłaszać wszelkie wnioski dowodowe, ewentualnie uwagi i zastrzeżenia, Wspólnota Mieszkaniowa otrzymała [...] grudnia 2008 r. (k. 79 akt administracyjnych). Dnia [...] grudnia 2008 r. dostarczono Jej zawiadomienie wydane w oparciu o art. 10 § 1 kpa informujące o zakończeniu postępowania dowodowego z 7 –dniowym terminem do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Dnia[...] grudnia 2008 r. wydano zaskarżone rozstrzygniecie, bez uwzględnienia uwag wniesionych przez Odwołujących w pismach z dnia[...] grudnia 2008 r., nadanych w urzędzie pocztowym [...] grudnia 2008 r., czyli w ustawowych terminach. W związku z powyższym nie uwzględniono uwag i zastrzeżeń Odwołujących, a mianowicie że: 1) z właścicielami nieruchomości przy ul. [...] nie były przeprowadzane żadne konsultacje dotyczące warunków zabudowy, 2) projektowana zabudowa pogarsza w znaczący sposób warunki zamieszkiwania w lokalach znajdujących się na niższych kondygnacjach, ograniczając dostęp światła i nasłonecznienia, co wpływa na pomniejszenie wartości tych mieszkań, 3) projektowana zabudowa, która jest planowana w odległości 4,0 m od granicy działki, winna zostać odsunięta na odległość taką samą jak budynek [...] (położony 7 metrów od granicy) a jej wysokość winna zostać zmniejszona także do wysokości nie przekraczającej zabudowy istniejącej. Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] marca 2009 r.) Wojewoda Wielkopolski (dalej Wojewoda) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję z [...] grudnia 2008 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że mając na uwadze pisma wysyłane przez organ I instancji, daty odbioru tych pism przez Odwołujących, datę wydania zaskarżonej decyzji, należy przyznać rację Skarżącym, że decyzja z [...] grudnia 2008 r. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 i 10 § 1 kpa. Decyzja wydana została [...] grudnia 2008 r. - w ostatnim dniu przysługującym Odwołującym do składania pism i wyjaśnień. Złożone do organu I instancji zastrzeżenia zostały nadane w urzędzie pocztowym [...] grudnia 2008 r. czyli z zachowaniem wyznaczonego w zawiadomieniu z [...] grudnia 2008 r. 7-dniowego terminu. Organ odwoławczy, przywołując orzecznictwo Sądów Administracyjnych uznał, że naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Postępowanie jest dwuinstancyjne (art. 15 kpa) i zgodnie z tą zasadą, organ odwoławczy ma obowiązek rozpoznania sprawy na nowo w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji ostatecznej, a także umożliwienie stronom wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego. Pismem z dnia 03 marca 2009 r. zawiadomiono Strony postępowania w oparciu o art. 10 § 1 i 73 § 1 kpa. Z prawa tego skorzystał [...], który [...] lutego 2009 r. zapoznał się z aktami sprawy w Wydziale [...], podtrzymując swe odwołanie i wskazując, że planowana zabudowa jest projektowana kaskadowo w stronę ulicy [...]j. Front dwu budynków projektowanych od strony nieruchomości [...] przewyższa linie frontu tej zabudowy oraz dyspozycje zawarte w decyzji o warunkach zabudowy w pkt VI. Nie przewidziano w ogóle miejsc parkingowych dla osób postronnych lub gości. W badanej sprawie, wobec braku planu zagospodarowania przestrzennego, promesą do wydania pozwolenia na budowę jest decyzja o warunkach zabudowy z [...] lipca 2007 r. Ustalenia tej decyzji wiążą organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 55 upzp). Zarzut Odwołujących, że nie były konsultowane z nimi warunki zabudowy dla owej inwestycji nie może być brany pod uwagę w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ponieważ na tym etapie właściwy organ bada między innymi czy wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy (art. 32 ust. 4 pkt 1 Pr. bud.) i czy projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami tej decyzji (art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud.). Mając na uwadze wyrok NSA z 16.11.2005 r., II OSK 672/05, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim winny odpowiadać budynki oraz przedłożony projekt budowlany wraz z załączonymi rysunkami przedstawiającymi usytuowanie projektowanych budynków zgodnie z § 12 i 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 75/02/690 ze zm., dalej rozporządzenie), nie można uznać zarzutów Odwołujących dotyczących ograniczenia dostępu światła i nasłonecznienia mieszkań usytuowanych na niższych kondygnacjach w ich budynku za zasadne. Wysokość projektowanych budynków jest zgodna z wytycznymi decyzji o warunkach zabudowy, która dopuszcza od frontu działki (tj. ul. [...]) wysokość 5 kondygnacji nadziemnych, natomiast w głębi działki wysokość ze względu na różnicę terenu (miedzy częścią frontową, a częścią zachodnią działki) może sięgać 6 kondygnacji nadziemnych przy czym wysokość do najwyższego punktu dachu lub attyki nie może przekraczać +19,30 m od rzędnej 75,04 m n.p.m. (decyzja z 14 sierpnia 2008 r.). Gdy wysokość projektowanej zabudowy jest zgodna z wytycznymi decyzji o warunkach zabudowy i nie powoduje naruszeń § 13 rozporządzenia, nie można przyjąć, że narusza ona interesy osób trzecich, a w szczególności Odwołujących. Żądanie Odwołujących, by przesunąć projektowane budynki - oznaczone H i G - o taką samą odległość od granicy działki, o jaką przesunięta jest zabudowa Ich budynku [...] oraz zmniejszenia wysokości do wysokości tego budynku, jest niezasadne w obliczu obowiązujących przepisów prawa. Nietrafny jest zarzut braku miejsc parkingowych dla osób postronnych i gości. Decyzja o warunkach zabudowy ustaliła, że na terenie działki Inwestora należy zapewnić pełne potrzeby parkingowe z uwzględnieniem wszystkich planowanych funkcji wg określonych wskaźników: dla funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej minimum 1 miejsce parkingowe na 1 mieszkanie, dla funkcji biurowej minimum 11 miejsc na 1000 m² powierzchni użytkowej, dla funkcji handlowej 2 miejsca na 1000 m². Zestawione w projekcie budowlanym dane (s. 99 tomu I) dotyczące ilości mieszkań (242), powierzchni użytkowych usług (472,77 m²) i biur (3570,50 m²) oraz przedstawiona ilość miejsc parkingowych w garażu podziemnym w ilości 291 stanowi, że Inwestor zapewnił wymaganą ilość miejsc parkingowych zgodnie z wytycznymi decyzji o warunkach zabudowy. Wojewoda uznał, że zarzuty Odwołujących, które były podnoszone także w pismach nadanych do organu I instancji [...] grudnia 2008 r. i nie zostały uwzględnione w zaskarżonej decyzji wydanej w tym samym dniu tj. [...]grudnia 2008 r., nie miałyby wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie (k. 158-162 akt administracyjnych). W skardze na decyzję z [...] marca 2009 r. Wspólnota Mieszkaniowa wniosła o jej uchylenie, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 Pr. bud. w zw. z § 57 ust. 1 i § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego, mimo, że usytuowanie i konstrukcja projektowanych obiektów pozbawi lokale mieszkalne znajdujące się w budynkach położonych na nieruchomościach sąsiednich odpowiedniego dostępu do oświetlenia dziennego; naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 10 § 1, art. 81 § 1 i 77 § 1 kpa (podnoszone już w odwołaniu) przez nie zapewnienie czynnego udziału Skarżącej przejawiające się wydaniem decyzji przez organ I instancji przed upływem zakreślonego terminu do przedstawienia stanowiska w sprawie, nie uzyskaniu od Skarżącej przed wydaniem decyzji stanowiska, doręczeniem zawiadomienia o wszczęciu postępowania na 7 dni przed wydaniem decyzji przez organ I instancji; naruszenie art. 138 § 2 przez nie uchylenie przez organ odwoławczy decyzji Prezydenta Miasta, w sytuacji gdy postępowanie wyjaśniające przed organem I instancji nie zostało przeprowadzone nawet w części; naruszenie art. 61 § 1 kpa przez nie zawiadomienie o wszczęciu postępowania wszystkich osób będących stronami w sprawie – nie zawiadomienie o wszczęciu właścicieli samodzielnych lokali mieszkalnych położonych w budynku wielomieszkaniowym przy ul. [...], którzy z uwagi na rodzaj i zakres projektowanej zabudowy na sąsiedniej nieruchomości, mieli interes prawny we wzięciu udziału w postępowaniu. Z dokumentacji projektowej przedłożonej przez Inwestora wynika, że wzniesienie budynków na nieruchomości przy ul. [...], doprowadzi do pozbawienia lokali mieszkalnych położonych przy ul. [...] odpowiedniego oświetlenia. Dokonana na zlecenie Wspólnoty Mieszkaniowej analiza wskazuje, że dla jednego z lokali położonego na parterze budynku, posiadającego okna wyłącznie od strony działki, której dotyczy decyzja o pozwoleniu na budowę, czas nasłonecznienia w dniach równonocy w godzinach 700-1700 będzie mniejszy od 3 godzin i wyniesie około 115 godziny. Analogiczna sytuacja powtarza się w przypadku drugiego z lokali, dla którego czas nasłonecznienia wyniesie 2,5 godziny. Uzasadnione jest więc twierdzenie, że projektowane usytuowanie zespołu budynków pozbawi lokali wchodzących w skład Wspólnoty nasłonecznienia zgodnego z przepisami prawa budowlanego. Zawarte w przedłożonym projekcie budowlanym usytuowanie budynków jest sprzeczne z wymogami dla nowej zabudowy o jakiej mowa w decyzji z [...] lipca 2007 r. o warunkach zabudowy. Zgodnie z tym dokumentem, sporządzając projekt należało zachować odległość od granic nieruchomości sąsiednich zgodnie z § 13 i 57 § rozporządzenia. Organy obu instancji kwestii tej w ogóle nie zbadały, mimo podnoszenia jej przez [...], [...] , [...]. Wadliwość rozstrzygnięcia Wojewody przejawia się również w tym, że nie zapewniono udziału w postępowaniu wszystkim podmiotom, które winny w nim występować w charakterze strony. Za stronę postępowania zostali uznani [...] i [...]. Osoby te występowały jako współwłaściciele dwu lokali mieszkalnych położonych w budynku przy [...]. Zgodnie z definicją strony, zawartą w art. 28 kpa, mają Oni interes prawny, którego dotyczy przedmiot niniejszego postępowania, bowiem usytuowanie budynków na działce sąsiadującej może wpływać na wartość lokali tych osób. Pozbawienie owych lokali dostępu do nasłonecznienia i widoku, pogorszy możliwość korzystania z tych lokali, ich dysponowania, zbywania itp. Konsekwencją przyjętego założenia winno być zawiadomienie w trybie "art. 61 ust. 1" kpa o toczącym się postępowaniu wszystkich współwłaścicieli lokali mieszkalnych położonych w budynku przy ul. [...], bowiem ich interes prawny był tożsamy z interesem prawnym jaki legł u podstaw uznania [...] za strony postępowania (k. 2-9 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, a nadto wyjaśnił, że stroną postępowania została uznana Wspólnota Mieszkaniowa, która zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. 80/00/903 ze zm.) reprezentuje ją przez zarząd wspólnoty na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Wspólnota broni interesu prawnego właścicieli lokali, wchodzących w jej skład na zewnątrz. Organ odwoławczy uznał odwołanie członków Wspólnoty Mieszkaniowej [...] i [...] jako wniesione przez strony postępowania, mimo odwołania wniesionego przez tę Wspólnotę, biorąc pod uwagę orzecznictwo sądów administracyjnych, które stanowi, że w pewnych sytuacjach możliwe jest odstępstwo od ogólnych zasad reprezentowania w postępowaniu administracyjnym podmiotów o charakterze zbiorowym, takich jak Wspólnota Mieszkaniowa (jeśli członek wspólnoty wykaże swój indywidualny, własny interes to istnieje podstawa by występował jako strona postępowania, w którym może występować także Wspólnota). Odnosząc się do zarzutu ograniczenia dostępu światła Wojewoda podniósł, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że do projektu budowlanego załączone są rysunki przedstawiające usytuowanie projektowanych budynków zgodnie z § 12 i 13 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., z których wynika, że nie zachodzi ograniczenie dostępu światła i nasłonecznienia dla mieszkań budynków usytuowanych na sąsiednich działkach ponad obowiązujące normy wynikające z ww rozporządzenia. Załączone do projektu rysunki, obrazujące tę kwestię (rys. 2A-2K, rys. 3) zostały wykonane przez osoby uprawnione, dlatego organ nie ma podstaw do podważania powyższego stanowiska (k. 11-12v akt sądowych). W piśmie procesowym datowanym dnia 02 stycznia 2010 r., a z niezrozumiałych względów złożonym w dniu rozprawy dnia 04 lutego 2010 r. o godzinie 945 (zatem jeden miesiąc i dwa dni później), Skarżąca podtrzymała stanowisko wyrażone w skardze, załączając jednocześnie analizę nasłonecznie lokali położonych w budynku przy ul. [...] wykonaną przez mgr inż. arch. [...] i mgr inż. arch. [...], wskazując przy tym, że w podstawowym problem w niniejszej sprawie jest rozstrzygniecie kwestii, czy nowo projektowana zabudowa stanowi zabudowę śródmiejską uzupełniającą, a co za tym idzie, czy można w tym przypadku zastosować zmniejszone normy nasłonecznienia (k. 312-315, 323-333 akt sądowych). W załączniku do protokołu rozprawy z dnia 04 lutego 2010 r. będacy radcą prawnym pełnomocnik Inwestora, powołując § 60 rozporządzenia wskazał, że wyniki analizy nasłonecznienia (znajdujące się w projekcie budowlanym) wskazują, że planowana zabudowa nie narusza norm zawartych w powołanym przepisie w zakresie dostępu do światła dziennego w pomieszczeniach mieszkalnych. Z dodatkowej opinii Zespołu Architektów [...] z dnia [...] lutego 2010 r. wynika, że zabudowa ma charakter śródmiejski; w stosunku do żadnego z mieszkań położonych na terenie sąsiedniej nieruchomości nie naruszono przepisów rozporządzenia, a nawet mieszkanie o najmniej korzystnym położeniu ma zapewniony dostęp do światła (k. 337- 348 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153/02/1269, zm. 169/05/1417) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Kontrola sądów administracyjnych sprowadza się do zbadania, czy organy administracji publicznej w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela ustalenia faktyczne, zawarte w decyzji Wojewody, w tej części, w której przedstawił on przebieg zdarzeń procesowych w postępowaniu I i II instancji. Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił, że: Decyzją z dnia[...] grudnia 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 2 i art. 149 § 3 kpa uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2009 r. znak [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w [...] (k. 334-336 akt sądowych). Ustaleń powyższych Sąd dokonał na podstawie odpisu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] (k. 334-336, 355 akt sądowych). Sąd dał wiarę temu odpisowi dokumentu urzędowego, wobec przedstawienia przez Pełnomocnika Skarżącej oryginalnego odpisu urzędowego tej decyzji, tożsamego ze sporządzoną kserokopią (106 § 5 ppsa w zw. z art. 244 § 1 kpc; postanowienie SN z 27.1.2006 r. III CK 369/05, OSNC 11/06/187), którego uczestnicy postępowanie nie zakwestionowali (art. 252 kpc) i który nie nasunął Sądowi wątpliwości co do jego autentyczności i wiarygodności. Mimo, że Wojewoda prawidłowo ustalił, że w niniejszej sprawie, w postępowaniu pierwszoinstancyjnym zostały naruszone przepisy postępowania, w szczególności art. 7 i 10 § 1 kpa, to błędnie Wojewoda ocenił, że uchybienia te nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy. Oceny tej w realiach niniejszej sprawy nie sposób podzielić. Wyłącznie z przyczyn leżących po stronie organu I instancji Wspólnota Mieszkaniowa [...] nie mogła w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o wszczęciu postępowania, zgłosić wszelkich wniosków dowodowych, ewentualnych uwag i zastrzeżeń (zawiadomienie to doręczono przedstawicielowi Wspólnoty dnia 22 grudnia 2008 r., a czternastodniowy termin upływał dnia 05 stycznia 2009 r. (zatem [...] dni po wydaniu decyzji z [...] grudnia 2008 r.). Bezsporne także jest, że organ I instancji, wydając decyzję w dniu [...] grudnia 2008 r., nie uwzględnił uwag wniesionych przez Wspólnotę Mieszkaniową, [...] i [...] w pismach nadanych w urzędzie pocztowym [...] grudnia 2008 r., czyli z zachowaniem wyznaczonego w zawiadomieniu z 23 grudnia 2008 r. 7-dniowego terminu (k. 74, 79, 94, 94a akt administracyjnych). Takie prowadzenie postępowania narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 kpa) a także zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) i zasadę wysłuchania stron i zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania (art. 10 § 1 kpa). Wojewoda słusznie wskazał, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, wyrażoną w art. 15 kpa, organ odwoławczy ma obowiązek rozpoznania sprawy na nowo w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydania decyzji ostatecznej, a także umożliwienie stronom wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego. Zgodnie z tą zasadą, każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji, podlega w wyniku wniesienia odwołania, przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Sprawa administracyjna winna być dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, po raz pierwszy w I instancji, a następnie w II instancji. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej( (B. Adamiak "Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego" Wrocław 1980, s. 144 i nast.; B. Adamiak w: B. Adamiak i J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wydanie 10 C.H. Beck 2009 s. 79 nb 1). Dopiero gdyby organ odwoławczy w niniejszej sprawie odniósł się rzetelnie do wszystkich podniesionych przez Skarżącą zarzutów i wyjaśnił jednoznacznie sporne kwestie, to można byłoby mówić, że naruszenie przez organ I instancji art. 7 i 10 § 1 kpa nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Wojewoda prawidłowo ustalił i ocenił zachowanie wymogów prawa w zakresie zgodności wysokości budynków i ilości garaży, z decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. W niniejszej sprawie Wojewoda nie wyjaśnił w sposób wystarczający kluczowego zarzutu podniesionego w odwołaniu, w pismach Stron datowanych [...] grudnia 2008 r., a nadanych pocztą [...] grudnia 2008 r. (k. 105, 106-109 akt administracyjnych), będących odpowiedzią na otrzymane zawiadomienie o zakończeniu postępowania przed organem I instancji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów (k. 106-107, 130 akt administracyjnych) a dotyczącego ograniczenia przez projektowaną inwestycję dostępu światła do mieszkań usytuowanych na niższych kondygnacjach budynku mieszczącego się przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji z [...] marca 2009 r. Wojewoda ogólnikowo wskazał, że "mając powyższe na uwadze oraz przedłożony projekt wraz z załączonymi rysunkami przedstawiającymi usytuowanie projektowanych budynków...", nie można uznać zarzutów Skarżących w tej materii za zasadne. Obecny na rozprawie przedstawiciel Wojewody wskazał rysunki z kart 102-112 i 113 tomu I dokumentacji projektowej (k. 355 akt sądowych). Tymczasem rysunki te nie pozwalają ocenić oświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w budynku należącym do Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w rozumieniu § 57 i 60 rozporządzenia, bowiem przedstawiają wyłącznie nasłonecznione części budynków objętych projektem, które dopiero wznieść ma Inwestor (k. 102-112 tomu I). Rysunki te, podobnie jak i część opisowa projektu, nie pozwalają ocenić, czy dojdzie do poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud.). Zagadnienie to jest tym bardziej istotne, że w decyzji z [...] lipca 2007 r. Prezydent Miasta, określając warunki zabudowy, w szczególności wskazał: szerokość elewacji frontowej: zabudowa pierzejowa zajmująca całą szerokość działki, od granic nieruchomości sąsiednich należy zachować odległości zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. [...], ze szczególnym uwzględnieniem przepisów dotyczących "przesłaniania i zacieniania" określonych w § 13 i § 57 ww rozporządzenia. Określając inne warunki, Prezydent Miasta wskazał w szczególności "Projektowana zabudowa winna spełniać wymogi oświetlenia i nasłonecznienia" tzw. "linijki słońca" zawarte w § 13 i § 57 rozporządzenia [...], określone dla budynku projektowanego i istniejącej zabudowy w sąsiedztwie (s. 2, 5 decyzji z [...] lipca 2007 r., k. 11, 14 tomu I). Zatem to organy obu instancji w postępowaniu na podstawie art. 32, art. 33, art. 34 ust. 1 i 4, art. 35 ust. 1 Pr. bud., obowiązane były należycie zbadać zgodność w tej materii projektu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nietrafnie Wojewoda w odpowiedzi na skargę wskazał, że skoro załączone do projektu rysunki 2A-2K "obrazujące powyższą kwestię", zostały wykonane przez osoby uprawnione, "dlatego organ nie ma podstaw do podważania powyższego stanowiska" (k. 102-112 tomu I; k. 11v-12 akt sądowych). Właśnie obowiązkiem właściwego organu, a następnie organu odwoławczego jest nie tylko zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, lecz także, czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny oświetlenia i nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków (czego in cocreto wskazane rysunki nie pozwalają ustalić), a nadto dokonać stosownych obliczeń, które ewentualne twierdzenia Inwestora pozwalają aprobować, bądź merytorycznie zakwestionować. Przed wydaniem decyzji strony mają prawo zapoznać się z materiałem dowodowym, w tym wynikami analizy zacienienia, wnieść doń uwagi i zastrzeżenia (wyrok WSA w Gdańsku z 18.X.2007 r., II SA/Gd 173/07, ZNSA 3/08/146; wyrok WSA w Poznaniu z 4.2.2009 r., II SA/Po 559/08). W orzecznictwie Sądów Administracyjnych utrwalonym jest pogląd, że obowiązkiem organu administracji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę jest dokonanie sprawdzeń, o których mowa w art. 35 ust. 1 Pr. bud. (wyrok WSA w Warszawie z 29.5.2009 r., VIII SA/Wa 798/08). Ani zaskarżona decyzja, ani też decyzja ją poprzedzająca, w tej materii nie spełniają wymogów art. 107 § 1 i 3 kpa i wymykają się kontroli Sądu. Nie odniesienie się do tego zarzutu w sposób jednoznaczny mogło mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem nie można ustaleń dokonanych przez Wojewodę zweryfikować w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ppsa). Zasadą jest, że projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę, stając się integralną częścią decyzji. Czynności podejmowane na etapie projektowanego obiektu budowlanego muszą być zgodne z prawem, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi i zasadami wiedzy technicznej. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ analizuje projekt budowlany w kontekście jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy (tak jak w niniejszej sprawie), wymaganiami ochrony środowiska, zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. Dopiero, gdy inwestor spełni przewidziane prawem wymogi, organ wydaje decyzję o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Organy obu instancji w niniejszej sprawie nie odniosły się w sposób należyty do kwestii związanych z "przesłanianiem i zacienieniem" określonych § 13, 57 i 60 rozporządzenia, a do których uwzględnienia zobowiązywała decyzja z 19 lipca 2007 r. o warunkach zabudowy. Nie ustalono, czy projektowana inwestycja winna być kwalifikowana jako śródmiejska zabudowa uzupełniająca. Dokonanie tego ustalenia jest konieczne, bowiem tylko taka zabudowa dopuszcza zmniejszone normy nasłonecznienia, przewidziane w § 60 ust. 2 rozporządzenia. Zgodnie z § 60 ust. 1 rozporządzenia, pokoje mieszkalne winny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy – w godzinach 700-1700. W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia (§ 60 ust. 2 rozporządzenia). W ust. 2 § 60 przedstawiono uwarunkowania obiektywne, nie pozwalające na uzyskanie nasłonecznienia wszystkich pokojów w mieszkaniach, szczególnie w budynkach wielorodzinnych. Z tego powodu przepis ust. 2 wymaga zapewnienia bezwzględnie nasłonecznienia tylko jednego pokoju w mieszkaniu, a w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie czasu insolacji do 1,5 godziny, a nadto całkowicie zwalnia z obowiązku nasłonecznienia pokoju w mieszkaniach jednopokojowych w takiej zabudowie. Wobec treści definicji prawnej "zabudowy śródmiejskiej" (§ 3 pkt 1 rozporządzenia) redakcja ust. 2 zawęża możliwość ograniczenia czasu nasłonecznienia mieszkań wielopokojowych tylko w budynkach uzupełniających zabudowę śródmiejską na obszarze istniejącego lub przewidzianego w planie miejscowym centrum miasta, co winno zapobiec pogarszaniu warunków użytkowych mieszkań w przypadku tzw. "dogęszczania" istniejącej zabudowy osiedlowej, która została zrealizowana pierwotnie zgodnie z ówcześnie obowiązującymi wymaganiami w zakresie nasłonecznienia mieszkań ("Warunki techniczne dla budynków i ich usytuowanie. Poradnik z komentarzem i 145 rysunkami Władysława Korzeniewskiego" Wydanie 8. Polcen Sp. z o.o. 2009 r. – dalej W. Korzeniewski – op. cit. s. 105-106). Prawo budowlane nie definiuje pojęcia śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej. W dotychczasowym orzecznictwie sądy administracyjne pod tym pojęciem postrzegają zabudowę zlokalizowaną w centrum miasta, pośród okalających ją budynków, z zachowanym wymogiem ciągłości pierzei (wyrok WSA w Warszawie z 4.4.2007 r. VII SA/Wa 1423/06, LEX nr 334245; wyrok WSA w Warszawie z 29.5.2009 r., VIII SA/Wa 798/08; wyrok WSA w Gliwicach z 19.1.2009 r. II SA/GI 1237/08 dostępny w Internecie na stronie https://cbois.nsa.gov.pl/doc). W decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2007 r. w zakresie szerokości elewacji frontowej wskazano m. in. że od granic nieruchomości sąsiednich należy zachować odległość zgodnie z przepisami rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., ze szczególnym uwzględnieniem przepisów dotyczących "przesłaniania i zacieniania" określonych w § 13 i 57 tego rozporządzenia oraz, że dopuszcza się sytuowanie planowanych budynków w granicy z nieruchomościami sąsiednimi na długości ścian bocznych istniejących budynków przy ul. [...] i [...], zlokalizowanych bezpośrednio przy granicy z wnioskowana nieruchomością – zgodnie z przepisami § 12 ust. 4 pkt 2 tego rozporządzenia. Natomiast w zakresie górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wskazano, że zabudowa od frontu działki obejmuje 1 kondygnację podziemną – halę garażową i do pięciu kondygnacji naziemnych, natomiast zabudowa w głębi nieruchomości ze względu na deklarowane przez Inwestora różnice terenu dopuszcza usytuowanie w głębi działek zabudowy sześciokondygnacyjnej Skoro została zachowana prawidłowa odległość projektowanej zabudowy od granicy działki wynosząca 4 m (§ 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia), a budynek Wspólnoty Mieszkaniowej [...] jest w odległości 7 m od owej granicy (bezsporne – k. 137, 138 akt administracyjnych; k. 328 akt sądowych) i wysokość projektowanych budynków jest zgodna z wytycznymi decyzji z 19 lipca 2007 r. o warunkach zabudowy to kwestią, która pozostaje do wyjaśnienia jest ustalenie, czy planowana inwestycja mieści się pod pojęciem śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej, a jeżeli tak, to czy uwzględniono przepisy dotyczące przesłaniania i zacieniania określone w § 13 i 57 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. W § 13 rozporządzenia zostały ustalone wymagania dotyczące takich relacji przestrzennych w zabudowie, by zapewniały w przeciętnych warunkach pogodowych, w porze dziennej, optymalny dopływ światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, w których stosunek powierzchni okien do powierzchni podłogi odpowiada wymogom § 57 rozporządzenia. W § 13 ust. 2 została określona zasada ustalania wysokości obiektu przesłaniającego, którą mierzy się od poziomu parapetu okna zacienionego do poziomu górnej krawędzi zacieniającej (W. Korzeniewski – op. cit. s. 53 i 57). Należy zauważyć, że normodawca w § 13 ust. 4 rozporządzenia użył pojęcia zabudowa śródmiejska, a w § 60 ust. 2 (do którego odwołuje się § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia), użył pojęcia śródmiejska zabudowa uzupełniająca. Rysunek na karcie 113 tomu I, pozwolił jedynie na zbadanie przesłanek z § 13 ust. 1 pkt 1 nie zaś § 57 i 60 rozporządzenia. Z analizy dołączonej przez Inwestora postępowania, przeprowadzonej przez [...] z dnia [...] lutego 2010 r. wynika, że mieszkanie o najmniej korzystnym położeniu posiada dostęp do światła słonecznego w godzinach 1015-1030, a następnie 1330-1445 co zapewnia łącznie wymagane 90 minut. Nadto wskazano, że owo mieszkanie jest jednopokojowe, a co za tym idzie nie stosuje się doń wymogu 90 minut, zgodnie z § 60 ust. 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. (k. 341 akt sądowych). Z analizy nasłonecznienia lokali położonych w budynku przy ul. [...] ze stycznia 2010 r. wykonanej przez [...], przedłożonej przez Skarżącą wynika, że tylko jedno mieszkanie (i to mieszkanie jednopokojowe), nie spełnia wymogu przewidzianego w § 60 ust. 2 rozporządzenia (k. 327 akt sądowych). Jednak mając na uwadze treść powołanego wyżej przepisu w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w zabudowie śródmiejskiej uzupełniającej nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Rozstrzygnięcie, czy projektowana inwestycja stanowi śródmiejską zabudowę uzupełniającą, wymaga dokonania ustaleń przez organ I instancji, a następnie właściwej subsumcji. Ustalenia w tej materii i akt subsumcji, winny być przedstawione w starannym i pogłębionym uzasadnieniu decyzji, spełniającym wymogi art. 107 § 1 i 3 kpa. W przepisach brak normatywnej definicji śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej. Jedynie w § 3 pkt 1 rozporządzenia, normo dawca podał definicję legalną dla potrzeb rozporządzenia, zgodnie z którą, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o: 1) zabudowie śródmiejskiej – należy przez to rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta. Rejon ulicy [...], w pełni wymogi tej definicji spełnia. Należy zatem odwołać się do pojęć z dziedziny architektury i zagospodarowania przestrzennego i do oficjalnego języka polskiego. W "Słowniku języka polskiego" pod red. W. Doroszewskiego (PWN 1967 t. IX s. 790) uzupełnić – uzupełniać I. "czynić zupełnym, kompletnym, dopełnić, skompletować stanowić dopełnienie czego" [..]; uzupełnienie 1. Forma rzeczownikowa czasownika uzupełnić (p.). 2. "to, co stanowi dopełnienie czego; dodatek" [...]. W "Słowniku języka polskiego" pod red. M. Szymczaka (PWN 1992 t. III s. 642) Uzupełniać - uzupełnić "czynić zupełnym, kompletnym, dopełnić, skompletować stanowić dopełnienie czegoś" [..]. Uzupełnienie 1. rzecz. od uzupełnić. 2. "to, co stanowi dopełnienie czegoś, dodatek". Zabudowa to z kolei 2. "budynki znajdujące się na określonym terenie; także teren zabudowany": Drewniana, murowana zabudowa. Wysoka, niska zwarta zabudowa. Zabudowa miejska, peryferyjna". W "Uniwersalnym słowniku języka polskiego" pod red. S. Dubisza (WN PWN 2006 t. IV s. 748) 1. "zabudowanie, zabudowywanie jakiejś powierzchni lub przestrzeni". Planowa zabudowa. Zabudowa wnęk. [...] 2. "budynki znajdujące się na jakimś terenie; także: teren zabudowany". Drewniana, murowana zabudowa. Zabudowa miejska, peryferyjna. Osiedle o luźnej zabudowie. Teren przeznaczony pod niską, willową zabudowę. Z kolei w "Słowniku" pod red. M. Szymczaka (t. III s. 457) śródmiejski 1. "znajdujący się, wybudowany w śródmieściu"; Śródmiejskie kamienice, ulice. Śródmiejska zabudowa. Analiza znaczenia zwrotu śródmiejska zabudowa uzupełniająca, w świetle oficjalnego języka polskiego prowadzi do wniosku, że jest to zabudowa, której celem jest uzupełnienie istniejącej już zabudowy, mającej cechy śródmiejskiej, przez dobudowanie wśród innych, już istniejących budynków, budynku bądź budynków nowych. Dla spełnienia cech śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej nie ma znaczenia, czy w wyniku uzupełnienia dotychczasowej zabudowy, wybudowany zostanie nowy budynek, tworząc jedną pierzeję z budynkami dotychczas istniejącymi (w niniejszej sprawie dotyczy to tylko budynków stojących wzdłuż ulicy [...]), czy też nowo wybudowane budynki zagęszczą dotychczas istniejącą luźną zabudowę w głębi działek. Takiemu rozumieniu zwrotu śródmiejska zabudowa uzupełniająca, nie przeciwi się to, że w przywołanych orzeczeniach Sądów Administracyjnych, mowa była najczęściej o zabudowie plombowej. Orzeczenia Sądów Administracyjnych zapadają bowiem w konkretnych sprawach – w tych, które rozpatrywały Sądy istotne było w stanie faktycznym uzupełnienie zabudowy przy pomocy plomby, dzięki czemu budynki uzupełniane, jak i budynek uzupełniający, tworzyły jedną pierzeję. Mając na uwadze powyższe rozważania oraz przedstawione przez strony analizy nasłonecznienia przedmiotowych lokali, które stanowią dokumenty prywatne w sprawie i na podstawie art. 80 kpa podlegają swobodnej ocenie dowodów, rzeczą organów przy ponownym rozpoznawaniu sprawy będzie ustalenie, czy projektowana zabudowa mieści się pod pojęciem śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej i czy w związku z tym zachowane zostały normy nasłonecznienia przewidziane w rozporządzeniu. Obie analizy, przedstawione przez Skarżącą i Inwestora dopiero na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, nie są w istocie opiniami biegłych w rozumieniu art. 84 kpa, a jedynie mającymi status dokumentów prywatnych ekspertyzami rzeczoznawców, będących w istocie przedstawieniem własnego poglądu przez każdą ze stron przy zaakcentowaniu, że pogląd ów odpowiada stanowisku rzeczoznawcy (K. Knoppek "Dokument w procesie cywilnym" Poznań 1993 s. 107- 108; T. Ereciński w: "Kpc. Komentarz" LexisNexis 2009 t. 1 s. 712 uw. 15, s. 758 uw. 18). Tylko kompleksowo opracowany wniosek inwestora o pozwolenie na budowę umożliwia organowi administracji publicznej sprawdzenie koordynacji funkcjonalno-przestrzennej wszystkich elementów zagospodarowania terenu inwestycji i ich korelacje z otoczeniem zewnętrznym, zgodności tych rozwiązań z warunkami zabudowy, przepisami techniczno-budowlanymi oraz warunkami wynikającymi z dokonanych uzgodnień uzyskanych opinii i pozwoleń czy innych dokumentów. Na organach wydających pozwolenie na budowę ciąży obowiązek wykazania, iż spełnione zostały przez inwestora wymogi określone w art. 32 i 33 Pr. bud. Stosownie do zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego zasad (art. 6-8), organy administracji państwowej obowiązane są działać w taki sposób, by zostały wyjaśnione dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Niewyjaśnienie przez organy administracyjne sprawy w przedstawionym wyżej zakresie stanowi takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które obliguje sąd administracyjny do uchylenia zaskarżonej decyzji (wyrok WSA w Warszawie z 28.9.2004 r., IV SA 995/03 niepubl., akceptowany przez S. Serafina "Prawo budowlane. Komentarz" C.H. Beck 2006. s 308 nb 3). Błędnie Skarżący uważają, że organy miały obowiązek zawiadomić wszystkich właścicieli mieszkań w budynku Wspólnoty Mieszkaniowej [...] (art. 61 § 4 Kpa). Wyrok NSA z 13.12.1999 r., IV SA 1999/97 (akceptowany przez G. Bieńka i Z. Marmaja "Własność lokali. Komentarz" C. H. Beck 2008 s. 157 nb 3) wskazuje jedynie, że członek wspólnoty może z własnej inicjatywy wystąpić jako strona w sprawie, w której może wystąpić także wspólnota, lecz tylko, gdy wykaże własny interes prawny. [...] i [...] taki interes wykazali i status strony uzyskali (art. 28 Kpa). Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153/02/1270 ze zm.) należało uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. Na podstawie art. 152 ppsa orzeczono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa. /-/ M. Dybowski /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ E. Makosz-Frymus ja