IV SA/Po 423/21

Dnia 29 lipca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 lipca 2021 roku sprawy ze skargi K. W. na decyzję W. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] lutego 2021 roku nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę w całości. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P., decyzją z dnia [...] października 2018 roku (nr [...]), skierowaną do K. W., ustalił brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że K. W. od [...] października 1993 roku pracowała na stanowisku nauczyciela akademickiego. W 2014 roku stwierdzono u niej występowanie dolegliwości w postaci chrypki, bezgłosu, uczucia przeszkody w gardle. Od dnia [...] maja 2016 roku pracuje na stanowisku kustosza w Bibliotece G. U. P. w P. . Po badaniach wykonanych przez jednostki orzecznicze pierwszego oraz drugiego stopnia rozpoznano objawy dysfonii hyperfunkcjonalnej, które są wynikiem przemijających zaburzeń czynnościowych głosu ujawniających się na podłożu takich czynników, jak nieprawidłowa emisja głosu, zmiany zapalne poinfekcyjne, czy nerwice. W obrębie narządu głosu nie stwierdzono zmian chorobowych typowych dla następstw nadmiernego wysiłku głosowego. Orzeczenia lekarskie są spójne, wyczerpujące i kompletne. Rozpoznane zaburzenia nie figurują w wykazanie chorób zawodowych. Brak jest podstaw uzasadniających stanowisko, że spełnione zostały przesłanki do stwierdzenia choroby zawodowej. Strona skorzystała z prawa do odwołania. W odwołaniu wskazała, że jest "rozczarowana diagnozą". Podniosła zarzut utrudniania dostępu do dokumentacji medycznej, braku przekazania zdjęć oraz zapisu wideo z badania, rozbieżności w opisach na Karcie badania podmiotowego oraz Karcie informacyjnej z leczenia szpitalnego, różnice w zakresie rozpoznania "toru oddychania" oraz brak oceny wyników badań w obecności pacjenta. Odwołująca się zakwestionowała rzetelność dokumentacji medycznej, podniosła zarzut fałszowania zapisów w kartach informacyjnych leczenia oraz brak autentyczność zdjęć obrazujących stan narządu głosu. Odwołująca się zażądała przeprowadzenia ponownych badań lekarskich w innej placówce naukowo-badawczej. Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, decyzją z dnia [...] lutego 2021 roku (nr [...]), po ponownym rozpoznaniu sprawy, w tym przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, że w przypadku odwołującej się spełniona została przesłanka pracy w narażeniu na wysiłek głosowy, jednak brak jest objawów klinicznych pod postacią guzków głosowych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych, czy niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez stronę organ odwoławczy wyjaśnił, że występował o zajęcie stanowiska oraz wydanie uzupełniającej lub nowej opinii do jednostek orzeczniczych. Po analizie przekazywanej dokumentacji medycznej jednostka orzecznicza podtrzymała rozpoznanie - dysfonia hyperfunkcjonalna. Stwierdzone zmiany morfologiczno-czynnościowe krtani nie figurują w wykazie chorób zawodowych. Do uznania etiologii zawodowej przewlekłych chorób narządu głosu, spowodowanych nadmiernym wysiłkiem głosowym, konieczne jest stwierdzenie udokumentowanych objawów choroby w ciągu dwóch lat od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Warunek ten nie został spełniony. Stan narządu głosu przedstawiony w dokumentacji wydanej przez nieuprawnionych do orzekania w zakresie chorób zawodowych lekarzy oceniony został po ustaniu narażenia zawodowego i upływie wymaganego przepisem prawa okresu 2 lat. Późniejsze zmiany stanu narządu głosu nie są już wynikiem pracy zawodowej. Pojawienie się ich po wskazanym okresie przemawia przeciwko ich zawodowemu pochodzeniu. Prowadzenie kolejnych badań po długim czasie od ustania narażenia zawodowego nie ma uzasadnienia. Organ oddalił wniosek o ponowne przeprowadzenia badania przez inną jednostkę orzeczniczą. K. W., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego. Strona zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Strona zażądała ponadto, aby Sąd zwrócił się do innej jednostki orzeczniczej o weryfikację wydanych w sprawie opinii jednostek orzeczniczych. Kwestionowanym decyzjom zarzucono: 1. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji w sytuacji, gdy zostało ono wydane w oparciu o niepełny i wadliwie sporządzony materiał dowodowy, bez przeprowadzenia prawidłowej analizy dokumentacji lekarskiej oraz niepełne i nierzetelne opinie medyczne, 2. naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez ograniczenie się w uzasadnieniu decyzji do przytoczenia treści opinii jednostek orzeczniczych bez wskazania dlaczego organ nie wziął pod uwagę wniosków i danych wynikających z dokumentacji medycznej przedstawionej przez skarżącą, a nadto bez odniesienia się do tego, że jednostki orzecznicze nie odpowiadały merytorycznie na uwagi składane przez skarżącą, 3. naruszenie art. 7 w związku z art. 77 oraz art. 84 § 1 w związku z art. 80 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz uznanie, że opinie W. Centrum Medycyny Pracy w P. oraz Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi są jasne, logiczne i spójne, 4. naruszenie § 8 ust. 2 rozporządzenia Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367 ze zm.) poprzez brak ponownego zwrócenia się o dodatkowe uzasadnienie opinii wydanych przez jednostki orzecznicze, a także brak skierowania sprawy do innej jednostki orzeczniczej, 5. naruszenie art. 235˛ Kodeksu pracy poprzez błędną wykładnię i pominięcie, że rozpoznanie choroby zawodowej może nastąpić po okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych pod warunkiem, że w okresie ustalonym w tym wykazie wystąpiły objawy chorobowe i objawy te są udokumentowane. W. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu decyzji oraz zażądał oddalenia skargi. W piśmie z dnia [...] maja 2021 roku, pełnomocnik skarżącej, mając na uwadze zarządzenie przeprowadzenia posiedzenia niejawnego w sprawie, wniósł o przeprowadzenie dowodu z "nagrań wizyt lekarskich skarżącej" z dr hab. n. med. W. K. (wizyty z [...] listopada 2019, [...] lutego 2020 oraz [...] maja 2020), lek. A. R.-K. (wizyta z [...] listopada 2020), dr n. med. E. W. (wizyta z [...] stycznia 2020). W ocenie pełnomocnika skarżącej z przedłożonych "nagrań z wizyt lekarskich" oraz złożonej do akt administracyjnych dokumentacji medycznej lekarzy foniatrów (dr hab. n. med. W. K., dr n. med. E. W., lek. H. C.-W.) wynika, że u skarżącej istnieją schorzenia dające podstawę do ustalenia choroby zawodowej. Jednostka chorobowa ustalona u skarżącej przez wskazanych lekarzy, tj. guzki głosowe twarde, niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią znajduje się w wykazie chorób pod pkt. 15 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku w sprawie chorób zawodowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie określonym art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 1842 ze zm.). W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeżeli uzna, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w takich sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda strony na rozpoznanie sprawy w tym trybie nie jest konieczna. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137). Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm. dalej w skrócie: "P.p.s.a."). Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 §1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 §1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 §1 pkt 3 P.p.s.a.). Skarga nie ma uzasadnionych podstaw. Zaskarżona decyzja została wydana z poszanowaniem przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm. - dalej w skrócie K.p.a.) Brak jest podstaw dla przyjmowania stanowiska, że kwestionowana decyzja obarczona jest zarzucanym w skardze naruszeniem przepisu art. 107 § 3 K.p.a. Wbrew sugestiom autora skargi w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego znajdują się wyjaśnienia wskazujące powody braku uwzględnienia dalszych żądań dowodowych skarżącej, w tym żądania przeprowadzenia dowodu z opinii innej jednostki orzeczniczej. Organ przeprowadził pełną weryfikację opinii biegłego zarówno w zakresie rzetelności procesu diagnostyczno-orzeczniczego, jak i oceny jego wyników w aspekcie kompletności, logiczności i spójności opinii. W treści uzasadnienia decyzji wskazano, że jednostka orzecznicza II stopnia przekazała zdjęcia krtani wykonane przed i po próbie obciążeniowej. Wykonany został opis wyniku badania krtani przed i po próbie obciążeniowej. Organ stwierdził, że lekarz dokonał rozpoznania schorzenia w wyniku przeprowadzonego procesu diagnostyczno-orzeczniczego. Rozpoznanie dysfonii hyperfunkcjonalnej potwierdzają trzy niezależne jednostki - Klinika F. S. przy ul. [...] w P., W. Centrum Medycyny Pracy w P. oraz Instytut Medycyny Pracy w Łodzi. Organ wyjaśnił, że orzeczenia lekarskie mają walor obligatoryjnie przeprowadzanego dowodu z opinii biegłego, a organy Inspekcji Sanitarnej nie są uprawnione do merytorycznej kontroli orzeczeń lekarskich jednostek uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych, w tym dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania schorzenia. Zarzuty podnoszone przez odwołującą się mają charakter polemiki z wydanymi w sprawie orzeczeniami lekarskimi. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów w zakresie gromadzenia materiału dowodowego. Kwestionowane rozstrzygnięcie zapadło po ustaleniu istotnych materialnoprawnie okoliczności, a ustalenia faktyczne stanowiące podstawę wydanego rozstrzygnięcia zostały przyjęte z poszanowaniem zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Ocena dowodów, jakiej dokonano w sprawie, nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 80 K.p.a. Analiza dokumentów włączonych do akt administracyjnych doprowadziła Sąd do przekonania, że materiał dowodowy stanowiący podstawę poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych jest pełny i rzetelny. Organ trafnie uznał, że wydane orzeczenia lekarskie wraz z opiniami uzupełniającymi stanowią prawidłową podstawę dla przyjęcia stanowiska o braku przesłanek dla stwierdzenia choroby zawodowej. W odpowiedzi na zarzuty i żądania skarżącej do akt administracyjnych włączona została dokumentacja medyczna z badań wykonanych w jednostkach orzeczniczych. Zarzuty skarżącej dotyczące fałszowania dokumentacji medycznej nie zostały potwierdzone. W celu weryfikacji zarzutów o fałszowaniu dokumentacji medycznej organ odwoławczy zwracał się do Prokuratora Rejonowego z zapytaniem (pismo z [...] października 2019 roku, k. 144) o wyniki prowadzonego postępowania karnego. Postępowanie karne zostało umorzone przez Sąd z powodu braku danych uzasadniających popełnienie przestępstwa (odpowiedź pismo z [...] października 2019 roku, k. 153). Organ zwracał się także do Prokuratora Okręgowego (pismo z dnia [...] marca 2020 roku, k. 228) o przekazanie informacji dotyczących wyników postępowania w sprawie odpowiedzialności dyscyplinarnej prokuratora Prokuratury Rejonowej w związku z czynnościami podejmowanymi w sprawie sfałszowania dokumentacji medycznej skarżącej (odpowiedź z [...] marca 2020 roku, k. 236). W odpowiedzi na żądania zgłaszane przez skarżącą organ odwoławczy przekazywał dokumenty i pisma składane przez stronę oraz występował do jednostek orzeczniczych o zajęcie stanowiska i wydanie uzupełniającej lub nowej opinii, w tym także ustosunkowanie się do zarzutów zgłaszanych przez skarżącą. Do akt administracyjnych kontrolowanej sprawy włączone zostały: pismo z dnia [...] stycznia 2019 roku (odpowiedź z [...] stycznia 2019 roku, k. 113), pismem z dnia [...] maja 2019 roku (odpowiedź z [...] sierpnia 2019 roku, k. 140), pismo z dnia [...] listopada 2019 roku (k. 154), pismo z dnia [...] stycznia 2020 roku (odpowiedź z [...] stycznia 2020 roku, k. 210), pismo z dnia [...] stycznia 2020 roku (odpowiedź z [...] lutego 2020 roku, k. 212), pismo z dnia [...] czerwca 2020 roku (odpowiedź z [...] lipca 2020 roku, k. 269), pismo z dnia [...] lipca 2020 roku (odpowiedź z [...] lipca 2020 roku, k. 275) oraz pismo z dnia 18 sierpnia 2020 roku (odpowiedź z [...] listopada 2020 roku, k. 296) Analiza uzyskanych odpowiedzi wskazuje jednoznacznie, że lekarze rozpoznają u skarżącej dysfonię hyperfunkcjonalną, zapalenie krtani oraz krtani i tchawicy. Wyniki dwukrotnie przeprowadzonego badania ([...] września 2017 roku oraz [...] kwietnia 2018 roku) w W. Centrum Medycyny Pracy są tożsame z wynikiem badań z dnia [...] lipca 2017 roku wykonanym w Klinice F. w P. oraz wynikami badań przeprowadzonymi w trybie odwoławczym przez Instytut Medycyny Pracy w Łodzi ([...] sierpnia 2018 roku). Mając na uwadze wątpliwości zgłaszane przez stronę wyjaśniono, że dolegliwości opisywane przez skarżącą odpowiadają rozpoznaniu. Wyjaśniono również, że u części osób z dysfoniami czynnościowymi może występować poprawa głosu po próbie obciążeniowej, co jest tłumaczone "rozgrzewaniem głosu". Takiej reakcji nie obserwuje się u osób z trwałymi dysfoniami. Jednostka orzecznicza I stopnia wskazała, że w przedstawionych wynikach badań z dnia [...] listopada 2019 roku (prof. W. K., rozpoznanie dysfonia hyperfunkcjonalna) oraz z dnia [...] stycznia 2020 roku (dr E. W., rozpoznanie guzki głosowe) brak jest cech klinicznych zawodowego uszkodzenia narządu głosu. Wyjaśniono przy tym, że rozpoznanie "guzki śpiewacze" obejmuje zmiany chorobowe o charakterze twardym (nieodwracalne), jak i "miękkim" (odwracalnym). Jedynie guzki głosowe twarde nie ulegają zmniejszeniu i dają podstawę do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. Czasookres wystąpienia zmian w narządzie głosu opiniowanej nie pozwala wiązać ich wystąpienia z narażeniem zawodowym. W ocenie Sądu argumentacja skargi jest formą gołosłownej polemiki z rzetelną i kompletną opinią biegłych. Niepotwierdzone pozostaje stanowisko autora skargi, że dokumentacja medyczna przedkładana przez skarżącą dowodzi rozpoznania nieodwracalnych zmian w narządzie głosu pod postacią guzków głosowych twardych, niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowata niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Odnosząc się do wniosków dowodowych skarżącej wyjaśnić należy, że sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 P.p.s.a.). W zwrocie "dowody uzupełniające" chodzi o dowody z dokumentów, które nie były przeprowadzone w postępowaniu administracyjnym (B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 106). Podstawą wyrokowania nie mogą być "nagrania z wizyt lekarskich", które pełnomocnik skarżącej przekazał wraz z pismem z dnia 14 maja 2021 roku. Wniosek o zwrócenie się przez Sąd o dodatkową opinię do innej jednostki orzeczniczej został rozpoznany jako zarzut braku zebrania pełnego i rzetelnego materiału dowodowego przez organy. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, które potwierdzają zarzuty o braku rzetelności badań, czy dowodzą braku trafności rozpoznania schorzenia przez W. Centrum Medycyny Pracy w P., czy Instytut Medycyny Pracy w Łodzi. Wyniki, w szczególności rozpoznanie jednostek orzeczniczych potwierdza dokumentacja Kliniki F. w P.. W ocenie Sądu uzupełniające opinie jednostek orzeczniczych precyzyjnie wyjaśniają dlaczego dokumentacja lekarska dostarczona przez skarżącą nie stanowi podstaw do kwestionowania wyników badań, czy też kwestionowania rozpoznania o braku przewlekłej choroby narządu głosu. Lekarz właściwy do orzekania w zakresie chorób zawodowych wyjaśnił, że rozpoznane u skarżącej przez dr E. W. guzki głosowe nie miały charakteru trwałego. Nieuzasadnione są zarzuty naruszenia art. 7 w związku z art. 77 oraz art. 84 § 1 w związku z art. 80 K.p.a. W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Brak jest podstaw do kwestionowania rzetelności wyników badań lekarskich, czy trafności rozpoznania schorzenia dokonanych przez W. Centrum Medycyny Pracy w P. oraz Instytut Medycyny Pracy w Łodzi. Brak jest podstaw do formułowania zarzutów o błędnej wykładni, czy też niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego. Pojęcie choroby zawodowej jest pojęciem prawnym i odnosi się do zachorowania pozostającego w związku przyczynowo-skutkowym z pracą. Za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym" - z art. 235ą ustawy z dnia 26 czerwca 1974 roku Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320 z późn. zm.) Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 235˛ Kodeksu pracy). Rada Ministrów w drodze rozporządzenia określa wykaz chorób zawodowych okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych, podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych (art. 237 § 1 pkt 3-6 Kodeksu pracy). Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika - § 8 ust. 1 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 1367 z późn. zm.). Orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", wydaje lekarz właściwy do orzekania w zakresie chorób zawodowych na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego (§ 6 ust. 1 oraz § 5 ust. 1 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych). Okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania przewlekłej choroby narządu głosu w postaci guzków głosowych twardych, wtórnych zmiany przerostowych fałdów głosowych, czy niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią wynosi dwa lata od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Wyjaśnić zatem należy, że określone przepisami prawa jednostki orzecznicze są uprawnione do wiążącego organy orzeczenia o istnieniu takiej choroby. Opinie innych lekarzy nie mają decydującego znaczenia i muszą być potwierdzone przez uprawnione lekarskie jednostki orzecznicze. Skoro w niniejszej sprawie lekarze obu jednostek orzeczniczych wydali orzeczenia stwierdzające brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, a orzeczenia te zawierają elementy merytorycznie odwołujące się do wyników badań i dokumentacji medycznej przedłożonej przez skarżącą, to nie było podstaw do wydania decyzji sprzecznej z rozpoznaniem zawartym w orzeczeniach lekarskich, które spełniają wymogi proceduralne i wyjaśniają dokonane rozpoznanie, a także odpowiadają na wątpliwości zgłaszane przez skarżącą. Brak jest podstaw do formułowania ocen, że kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem art. 235˛ Kodeksu pracy. Skarżąca pracowała na stanowisku nauczyciela akademickiego w od dnia [...] października 1993 roku do dnia [...] kwietnia 2016 roku. Zaprzestała pracować w narażeniu zawodowym z dniem [...] maja 2016 roku. W toku postępowania odwoławczego organy wielokrotnie występowały do jednostek orzeczniczych o wydanie uzupełniającej lub nowej opinii. Rozpoznanie schorzenia w postaci dysfonii hyperfunkcjonalnej zostało sformułowane i podtrzymane po uwzględnieniu dokumentacji lekarskiej oraz wyników badań, które pochodzą z okresu od lipca 2017 roku do stycznia 2020 roku. Sąd podziela stanowisko skarżonego organu, co do tego, że nie ma podstaw do przeprowadzania analizy kolejnej dokumentacji wydanej 4 lata po zakończeniu pracy zawodowej w narażeniu na wysiłek głosowy. Upłynął okres dwóch lat, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej. Orzeczenie właściwych jednostek orzeczniczych uwzględniają wyniki badań i rozpocznie innych lekarzy pochodzące z okresu czterech lat od zakończenia przez skarżącą pracy w narażeniu zawodowym. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), skarga została oddalona