IV SA/Po 430/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Bąk- Marciniak po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. P., S. P. o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu od skargi w sprawie ze skargi W. P., S. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia wpisu od skargi . W dniu 04 kwietnia 2013 r. W.P. i S.P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...]w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 kwietnia 2013 r. wezwano Skarżących solidarnie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe Zarządzenie wraz ze stosownym pouczeniem doręczono Skarżącym 22 kwietnia 2013 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru k. 18 i 19 akt sądowych). Termin do uiszczenia wpisu upływał zatem z końcem dnia 29 kwietnia 2013 r. W związku z nie uzupełnieniem braku formalnego skargi, postanowieniem Sądu z dnia 21 maja 2013 r. odrzucono przedmiotową skargę. Pismem z dnia 29 maja 2013 r. skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku Skarżący podnieśli, iż bardzo zdziwił Ich fakt odrzucenia skargi, albowiem w dniu 17 kwietnia 2013 r. uiścili żądaną sumę 1000 zł do kasy Sądu Rejonowego w T. W związku z tą pomyłką Skarżący wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując na swój podeszły wiek i brak złej woli. Do wniosku załączono dowód wpłaty 1000 zł do kasy Sądu Rejonowego w T. oraz dwa dowody wpłaty podatku od nieruchomości z Urzędu Miejskiego w T. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 j.t.- dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu uprawdopodabniając jednocześnie okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W niniejszej sprawie strona wnioskująca zachowała jedynie siedmiodniowy termin do złożenia wniosku. Strona nie dokonała jednak czynności, której terminowi wcześniej uchybiła (tj. na wezwanie Sądu nie uiściła wpisu od skargi na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu), a także nie uprawdopodobniła braku winy w niedochowaniu terminu. Kryterium braku winy będące przesłanką zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W doktrynie prawa przyjmuje się, że sąd oceniając wystąpienie tej przesłanki, powinien przyjąć obiektywny miernik staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (por. Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz LexisNexis, Warszawa 2006, str. 226 i in.). Przykładowo o braku winy w uchybieniu terminu do dokonania konkretnej czynności procesowej można mówić wówczas, gdy zainteresowany nie był w stanie pokonać przeszkody przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych. Do takich przeszkód zalicza się m.in. stany nadzwyczajne, problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Zatem przy ocenie zachowania strony jako niezawinionego sąd powinien brać pod uwagę te okoliczności, na które strona nie miała jakiekolwiek wpływu, czyli takie które były od niej niezależne, a przeszkodziły jej w dokonaniu czynności procesowej w wyznaczonym przez sąd lub przepisy prawa terminie. W stanie faktycznym sprawy jako powód uchybienia terminu wskazano fakt, uiszczenia kwoty 1000 zł w kasie Sądu Rejonowego w T. Fakt ten nie ma jednakże w ocenie Sądu związku z przedmiotową sprawą. Po pierwsze na potwierdzeniu wpłaty widnieje sygnatura sprawy [...]. Ponadto wskazana kwota nie mogła dotyczyć sprawy toczącej się przed tutejszym Sądem, albowiem wezwanie do uiszczenia wpisu Skarżący odebrali 22 kwietnia 2013 r., a wpis w kasie Sądu Rejonowego w T. uiszczono 17 kwietnia 2013 r. Skoro Skarżący stwierdzili, że błędnie wpłacili wpis, to zobowiązani byli składając wniosek o przywrócenie terminu, jednocześnie uiścić wpis w kasie tutejszego sądu dopełniając czynności, której nie dokonali w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.) W ocenie Sądu Skarżący nie uprawdopodobnili także braku winy w uchybieniu terminu. Zdaniem Sądu pomimo zrozumienia trudności, jakie mogą powstać w związku z podeszłym wiekiem Skarżących, to taki stan rzeczy nie może być uznany, jako obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca im uzupełnienie w wyznaczonym przez Sąd terminie braków formalnych skargi. Od strony wszczynającej postępowanie należy wymagać, zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, nawet bez odwoływania się do profesjonalnej wiedzy prawniczej, antycypowania możliwego toku czynności procesowych. Podeszły wiek oraz zły stan zdrowia nie przesądzają jeszcze o braku winy w uchybieniu terminu (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2007 roku II OZ 872/07, postanowienie SN z dnia 29 stycznia 2002 roku, II UZ 90/01, OSNP 2003/24/604). Powołanie się na powyższe okoliczności nie jest równoznaczne z uprawdopodobnieniem, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie winy, należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu dotrzymanie terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998r., II CKN 8/98 LEX nr 50679). Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.