IV SA/Po 434/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 maja 2011 r. sprawy ze skargi R. T. na uchwałę Rady Miejskiej Gminy N. z dnia [...] kwietnia [...] r., nr [...] w przedmiocie rozpoznania skargi na działalność dyrektora szkoły postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. P. P. (zwany dalej wnioskodawcą) zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy N. ze skargą na działalność Dyrektora Zespołu Szkół w Z. R. T. (zwanego dalej dyrektorem), polegającą na braku odpowiedniej reakcji w związku z mającymi miejsce zachowaniami jednego z uczniów, które polegały na dotykaniu nóg koleżanki na wysokości uda. Wnioskodawca wskazał nadto, że dyrektor znęca się psychicznie nad uczniami klasy, której jest on wychowawcą (k. 5 akt sądowych). Uchwałą z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], Rada Miejska Gminy N. działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. 2001 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej usg) w zw. z art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) uznała skargę złożoną przez wnioskodawcę za zasadną (§1 uchwały), postanawiając, że w wykonaniu uchwały Przewodniczący Rady Miejskiej Gminy N. zawiadomi dyrektora o sposobie załatwienia skargi przez Radę (§2 uchwały). W uzasadnieniu powyższej uchwały twierdzono, że działania dyrektora po powzięciu informacji o popełnieniu czynów skodyfikowanych w Kodeksie karnym przez uczniów jego szkoły były niewystarczające. Szkoła nie wykorzystała wszystkich możliwości celem zapewnienia bezpieczeństwa uczniom przez ochronę ich przed przemocą, opisanych w wewnętrznych procedurach szkoły. Dyrektor nie zawiadomił także policji lub sądu rodzinnego o kolejnych agresywnych zachowaniach jednego z uczniów szkoły, do których doszło na jego terenie (k. 10-11 akt sądowych). Dyrektor pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) odwołanie od przedmiotowej uchwały wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu dyrektor wyjaśnił, że pismo wnioskodawcy oraz zawarte w nim oskarżenia są zniesławieniem naruszającym jego dobre imię. W ten sposób dyrektor został poniżony w opinii publicznej, przez co narażony został na utratę zaufania społecznego potrzebnego do pełnienia funkcji dyrektora, a także nauczyciela. Oskarżenie dotyczące terroryzowania uczniów dyrektor uznał za bezpodstawne, nie poparte jakimikolwiek faktami. Incydent opisany przez wnioskodawcę nie miał w ogóle miejsca. Rodzice dziewczynki, o której napisał wnioskodawca w złożonej skardze, wyrazili protest w związku z wykorzystywaniem jej osoby do szkalowania pracy szkoły i osoby dyrektora. Dyrektor podkreślił, że o jego winie przesądziła jedynie wypowiedź wnioskodawcy. Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały pominięto to wszystko, co wynikało ze skargi uwzględniając inne dokumenty, w tym stanowisko Prokuratury Rejonowej we W., z którym dyrektor nie został zapoznany oraz nieprawidłowości zapisane w protokole kontroli przeprowadzonej przez Kuratorium Oświaty w P. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Postępowanie w analizowanej sprawie toczyło się na podstawie przepisów działu VIII zatytułowanego "skargi i wnioski". Zgodnie z art. 227 kpa, przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Korzystając z tego prawa, którego źródła należy upatrywać już w art. 63 Konstytucji RP, wnioskodawca złożył skargę na nieadekwatne w jego ocenie działanie dyrektora, w związku z ujawnionymi aktami przemocy pomiędzy uczniami szkoły. Postępowanie w sprawie skargi powszechnej ma charakter uproszczony. Nie występują w nim strony postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do wnioskodawcy, a tylko zawiadamia się go o podjętych działaniach zmierzających do wyjaśnienia okoliczności będących przyczyną skargi. Tryb ogólnoskargowy jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym. Od zawiadomienia nie przysługuje żaden inny środek prawny (A. Matan, w: G. Łaszczyca, Cz. Marzysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, t. II, Warszawa 2010 r., str. 478, J. Borkowski, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011 r., str. 697). Tak samo w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi stanowi czynność materialnotechniczną, od której nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 395/06, lex nr 362475, wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998 r., sygn. akt III SA 1636/97, lex nr 37138). Odnosząc się natomiast do zajęcia stanowiska w sprawie przez Radę Gminy w formie uchwały, w orzecznictwie sądowym wskazano, że organy jednostek samorządu terytorialnego podejmują uchwały we wszystkich sprawach należących do ich właściwości - bo tylko taką prawną formą działania mogą się one posługiwać (co sugerowałoby możliwość zaskarżenia ich do sądu administracyjnego), jednakże uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 kpa są taką samą czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, jak i czynności innych organów wymienionych w art. 229 kpa, którym uchwała nie jest przypisana jako forma prawna działania. Uznanie zatem, że w sytuacji gdy załatwienie skargi, o której mówi art. 227 kpa, nastąpiło w formie uchwały, służy skarga do sądu administracyjnego, powodowałoby niczym nie uzasadnioną nierówność prawną podmiotów. Tym bowiem, których skarga nie została załatwiona w formie uchwały, skarga do sądu na czynność informującą o sposobie załatwienia nie służyłaby (postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt I SA 2668/00, lex nr 54426, postanowienie WSA z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Go 398/08, lex nr 463959, postanowienie WSA z dnia 24 listopada 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 948/06, lex nr 295005). Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, Sąd badając swoją właściwość rzeczową do jej rozstrzygnięcia, podzielił zaprezentowany powyżej, jednolity w swojej treści pogląd, że postępowanie skargowe uregulowane w dziale VIII kpa nie podlega kognicji sądów administracyjnych, ponieważ art. 3 § 2 ppsa nie obejmuje swoim zakresem analizowanego postępowania o charakterze uproszczonym. Ubocznie należy w tym miejscu dodać, że dyrektor kładąc nacisk w złożonej do WSA skardze przede wszystkim na naruszeniu jego dobrego imienia, w związku z postępowaniem wnioskodawcy, powinien był rozważyć zasadność zwrócenia się o ochronę swoich dóbr osobistych do sądu powszechnego. WSA nie możliwości udzielenia dyrektorowi takiej ochrony, ponieważ orzeka on w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa orzekł jak w sentencji.