IV SA/Po 448/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Izabela Bąk-Marciniak Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2011 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Prorektora Uniwersytetu (...) z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie wznowienia studiów magisterskich 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. uchyla decyzję Prodziekana Uniwersytetu (...) z dnia (...) r. w sprawie wznowienia studiów magisterskich; 3. zasądza od Prorektora Uniwersytetu (...) na rzecz S. S. kwotę (...) (...) zł tytułem zwrotu wpisu oraz kwotę (...) zł (...) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Pismem z dnia (...) r. S.S. została powiadomiona przez Prodziekana Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu im. (...) (dalej Prodziekan) o wszczęciu postępowania w sprawie skreślenia z listy studentów. Pismem z dnia (...) r. uzupełnionym pismem z dnia (...) r. S. S. wniosła podanie o wznowienie studiów w roku akad.(...). Decyzją z dnia (...) r. Dziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu (...) (dalej Dziekan) na podstawie art. 190 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. nr 164, poz. 1365 ze zm., dalej Pwsz ), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) oraz § 54 pkt 3 Regulaminu Studiów (uchwała Senatu z dnia 26 kwietnia 2010 r. w sprawie regulaminów studiów nr 150/2010, dalej Regulamin studiów z 2010 r.) skreślił S.S. z listy studentów Wydziału Prawa i Administracji kierunek: prawo – studia niestacjonarne z uwagi na brak postępów w nauce. Decyzją z dnia (...) r. Prodziekan nie wyraził zgody na wznowienie studiów z uwagi na dotychczasowy brak postępów w nauce (10 lat po przeniesieniu z Uniwersytetu Wrocławskiego). Pismem z dnia (...) r. S. S. złożyła ponownie podanie o wznowienie studiów w roku akademickim (...) i wpisanie jej na listę studentów V roku prawa ZSP wskazując, iż z uwagi na problemy osobiste nie była w stanie przystąpić do egzaminu z postępowania karnego w roku akademickim (...). W odpowiedzi otrzymała pismo Prodziekana z dnia (...) r. informujące, że podtrzymuje swoją decyzję z dnia (...) r. wskazując jednocześnie, że odmowa wznowienia studiów nie zamyka drogi do edukacji w szkołach wyższych. Pismem z dnia (...) r. S. S. wniosła o ustalenie stanu prawnego przez uznanie, iż posiada status studenta V roku Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu (...) ewentualnie z ostrożności procesowej wniosła odwołanie od decyzji Prodziekana z dnia (...) r. dotyczącej odmowy wznowienia studiów. W uzasadnieniu wskazała, że w roku akademickim (...) była studentem V roku prawa (...). Z uwagi na trudności i problemy rodzinne związane z wychowaniem dziecka nie przystąpiła do egzaminu z postępowania karnego oraz nie złożyła pracy magisterskiej, nie uczestniczyła również w zajęciach, gdyż miała zaliczone wszystkie ćwiczenia oraz cztery semestry seminarium magisterskiego. W sierpniu (...) roku otrzymała zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie skreślenia z listy studentów z uwagi na nie złożenie w terminie pracy dyplomowej. Do dnia dzisiejszego nie otrzymała decyzji o skreśleniu z listy studentów w związku z tym uważa, że nie utraciła praw studenta i nieuzasadniona jest odmowa korzystania przez nią z przysługujących każdemu studentowi praw tj. złożenia pracy dyplomowej i możliwości przystąpienia do egzaminu. W związku z nie wydaniem decyzji wniosła o ustalenie jej stosunku prawnego wobec uczelni przez uznanie, iż posiada status studenta V roku Wydziału Prawa i Administracji (...). Pomimo nie otrzymania decyzji o skreśleniu z listy studentów z ostrożności w dniu (...) r. złożyła podanie o wznowienie studiów. W dniu (...) r. otrzymała decyzję z dnia (...) r. informującą o nie wyrażeniu zgody "na wznowienie studiów - z uwagi na dotychczasowy brak postępów w nauce". W dniu (...) r. ponownie złożyła podanie o wznowienie studiów wraz z załącznikami stanowiącymi 29 dokumentów. W odpowiedzi otrzymała informację z dnia (...) r., iż Prodziekan "podtrzymuje swoją decyzję z dnia (...) r." oraz że "odmowa wznowienia studiów nie zamyka drogi do edukacji w szkołach wyższych". W przekonaniu odwołującej pismo z dnia (...) r. nie stanowi decyzji w rozumieniu przepisów kpa. Poza tym brak jest podstaw do wydania decyzji w sprawie dotyczącej wznowienia studiów w okolicznościach nie wydania decyzji o skreśleniu z listy studentów. Nie mniej jednak z ostrożności złożyła odwołanie od decyzji Prodziekana z dnia (...) r. dotyczącej odmowy wznowienia studiów i wniosła o jej uchylenie. Prawa studenta UAM nabyła osiem lat temu w roku akademickim (...) w związku z przeniesieniem z Uniwersytetu W. W roku akademickim (...) otrzymała wpis na III, IV i na V rok studiów. Jednakże z uwagi na wiele obowiązków oraz podjęcie pracy nie zdołała ukończyć studiów. Zaliczyła cztery semestry seminarium magisterskiego w związku, z czym pozostała jej do złożenia praca dyplomowa oraz złożenie dwóch egzaminów. Sprawy osobiste (szeroko opisane w niniejszym odwołaniu) nie pozwoliły jej na podjęcie działań zmierzających do ukończenia studiów. W okolicznościach niniejszej sprawy nie bez znaczenia również pozostaje fakt, iż nigdy nie otrzymała decyzji o skreśleniu z listy studentów (...). Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Prorektor Uniwersytetu (...) na podstawie art. 207 ust. 1 Pszw w związku z art. 138 § 1 pkt.1 kpa oraz § 81 ust. 1,2,4 Regulaminu Studiów z 2010 r. postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję Prodziekana z dnia (...) r. w sprawie wznowienia studiów niestacjonarnych 5L jednolitych magisterskich na kierunku prawo. W uzasadnieniu wskazano, że studia w UAM S. S. rozpoczęła na II roku w roku akademickim (...), w drodze decyzji Prodziekana z dnia (...) r. w sprawie przyjęcia w ramach przeniesienia z Uniwersytetu W.. W trakcie studiów Prodziekan trzykrotnie podejmował decyzję o wszczęciu postępowania w sprawie skreślenia odwołującej z listy studentów: (...) r., (...) r., (...) r. W roku akademickim (...)S S. uzyskała zgodę na powtarzanie II roku. Z uwagi na nie zaliczenie II roku w roku akademickim (...) nastąpiło skreślenie z listy studentów. W roku (...) uzyskała zgodę na wznowienie od II roku studiów i następnie z uwagi na nie zaliczenie kolejne skierowanie na powtarzanie II roku w roku (...). S. S. zaliczyła II rok w roku akademickim (...), III rok w roku (...) i IV rok w roku (...). W roku akademickim (...) uzyskała skierowanie na powtarzanie V roku, w roku (...) nie uzyskała zaliczenia V roku. Decyzją z dnia (...) r. Prodziekan wyraził zgodę na wznowienie studiów od V roku w roku akademickim (...). Decyzją z dnia (...) r. udzielono S. S. urlopu w roku (...). Decyzją Dziekana z dnia (...)r. została ostatecznie skreślona z listy studentów z uwagi na brak postępów w nauce. W aktach studenckich znajduje się dokument "potwierdzenie odbioru" ze złożonym przez S. S. osobiście podpisem w dniu (...) r. Pomimo uzyskiwanej przychylności władz Wydziału Prawa i Administracji w postaci wydawanych decyzji pozytywnych nie wywiązała się z obowiązków studenta wobec uczelni (brak terminowych wpłat za studia, brak zaliczeń, brak postępów w nauce). W zakreślonym terminie S. S. złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ustalenie stanu prawego przez uznanie, iż posiada status studenta V roku Wydziału Prawa i Administracji (...) wydłużenie roku akademickiego (...) oraz terminu ukończenia studiów o ilość miesięcy, w których skarżąca pozbawiona była wykonywania praw i obowiązków studenta. Zaskarżonej decyzji z dnia (...) r. zarzuciła naruszenie: - przepisów prawa procesowego: art. 104 ,art. 109, art. 110 art., 130 §1 i 2, art. 14, art.12, art. 7, 8 i 9, art. 77 § 1 kpa, - naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 70 § 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, § 33 Regulaminu studiów z 2006 r. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła argumenty tożsame jak w odwołaniu, a ponadto wskazała, iż przy wydawaniu decyzji Prorektor błędnie ustalił, iż decyzja o skreśleniu z listy studentów została w wydana oraz że została doręczona skarżącej w dniu (...) r. W dniu (...) r. skarżąca odebrała pismo z dnia (...) r. o odmowie wznowienia studiów. Zwrotne potwierdzenie odbioru podpisane przez skarżącą znajdujące się w aktach studenckich, stanowi dowód na odebranie tego właśnie pisma. Skarżąca do dnia dzisiejszego nie otrzymała i nie zapoznała się z treścią decyzji o skreśleniu z listy studentów, o której mowa w decyzji Prorektora z dnia (...) r. W związku z czym w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 2 § 3 ust. 3 Regulaminu studiów z 2006 r. W przekonaniu skarżącej w skutek nie doręczenia decyzji o skreśleniu z listy studentów nadal posiada status studenta. Podstawę prawną wydania decyzji o wznowieniu studiów stanową przepisy Regulaminu studiów 2006 r. (art. 33). Regulamin nie określa podstaw prawnych uzasadniających odmowę wznowienia studiów, nie określa również terminów wznowienia studiów ponadto nie określa ilości wznowień studiów, po której wyczerpaniu wznowienie nie przysługuje. Zgodnie z przepisami Regulaminu studiów z 2006 r. decyzja w sprawie wznowienia studiów należy każdorazowo do Dziekana. Należy zatem przyjąć, iż zarówno decyzja Dziekana jaki i decyzja organu uprawnionego do rozpatrywania od tej decyzji odwołania czyli decyzja Prorektora oparta jest na tzw. uznaniu administracyjnym. Zdaniem skarżącej oznacza to, iż taka decyzja wymaga szczegółowego umotywowania, wskazującego bez wątpliwości argumenty prawne i faktyczne, którymi kierował się organ, rozstrzygając określoną sprawę. Organ nie wziął pod uwagę wyjaśnień skarżącej powołanych w piśmie z dnia (...) r. dotyczących kłopotów rodzinnych, wychowawczych, zdrowotnych dziecka, finansowych, zawodowych oraz tragedii rodzinnych. Wydanie decyzji administracyjnej w granicach uznania administracyjnego, bez rzetelnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności występujących w sprawie powoduje, że decyzja uznaniowa staje się w istocie decyzją dowolną, z której treści wynika jedynie sama wola organu, nie zaś proces, jaki doprowadził do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy administracyjnej. Decyzja taka jest, więc co do zasady niezgodna z art. 7, 8 i 9 kpa. W uzasadnieniu decyzji z dnia9...) r., Prorektor podnosi, iż skarżąca ostatecznie została skreślona z listy studentów z uwagi na brak postępów nauce. Natomiast skarżąca twierdzi, iż nie otrzymała zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie skreślenia jej z listy studentów z uwagi na brak postępów w nauce i nie zgadza się z określeniem o braku postępu w nauce. Nie zostało ono przez organ wydający decyzję zdefiniowane. Organ nie przesłuchał skarżącej w sprawie i nie wziął pod uwagę żadnych argumentów ani dokumentów złożonych na ich potwierdzenie. Okoliczność czasu trwania studiów nie może być wyłącznym kryterium uznania braku postępów w nauce. Nauka to nie tylko zdane egzaminu w terminie. W trakcie całego toku studiów skarżąca wykonywała pracę mającą związek wyłącznie z przepisami prawa. Przez okres ponad 5 lat była zatrudniona w kancelarii radcy prawnego. Następnie w spółce jawnej na samodzielnym stanowisku, otrzymywała również prywatne zlecenia w sprawach z zakresu różnych dziedzin prawa. Zdobyte przez te wszystkie lata doświadczenie zawodowe z pewnością nie dają podstaw do twierdzeń o braku postępów w nauce. Ponadto okoliczność wszczynania postępowań w sprawie skreślenia z listy studentów, o których mowa w uzasadnieniu decyzji Prorektora z (...) r. nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, gdyż ani razu po wszczęciu takiego postępowania nie została skarżącej doręczona decyzja o jej skreśleniu z listy studentów. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o oddalenie skargi. Organ wskazał, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego i materialnego, na które powołuje się skarżąca. Brak także jakichkolwiek podstaw do tego, by zadość uczynić żądaniom skarżącej wskazanym we wnioskach pisma. Skarżąca została prawomocnie skreślona z listy studentów decyzją z dnia (...) r., którą osobiście odebrała w dniu (...) r. i nie wniosła od niej odwołania. Zatem z chwilą uprawomocnienia się decyzji (po upływie 14 dni od daty odbioru decyzji), tj. (...) r. utraciła status studenta(...), albowiem prawomocnie została skreślona z listy studentów, stosownie do decyzji w tej sprawie. Brak jakichkolwiek podstaw prawnych do tego by uznać zgodnie z jej żądaniem iż "posiada status studenta V roku" i "wydłużyć rok akademicki (...) oraz termin ukończenia studiów". Skarżąca złożyła pierwszy wniosek o wznowienie studiów pismem z dnia (...) r., a następnie go uzupełniła pismem z dnia (...) r. W dniu (...) r. Prodziekan nie wyraził zgody na wznowienie studiów, podając uzasadnienie swego stanowiska - doręczenie do skarżącej nastąpiło w dniu (...) r. Skarżąca wniosła odwołanie pismem z dnia (...) r. (data wpływu (...) r.). Skarżąca złożyła po raz drugi wniosek o wznowienie studiów z dnia (...) r. - po uprawomocnieniu się decyzji o skreśleniu z listy studentów, który został rozpoznany przez Prodziekana pismem z dnia (...) r., które pozostało bez odpowiedzi ze strony skarżącej. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 207 ust. 1 Pszw, w odniesieniu do decyzji wydawanych w trybie art. 169 ust. 7 i 8 oraz wydawanych przez organy w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów przepisy kpa oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji stosuje się odpowiednio. Oznacza to, iż decyzja organów uczelni, w kontekście wyrażonej w art. 77 ust. 5 Konstytucji RP zasady autonomii szkół wyższych, nie musi spełniać tak surowych kryteriów jak decyzja organu administracyjnego. Odpowiednie stosowanie przepisów kpa polega na zachowaniu przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony. Pogląd ten należy uznać za utrwalony w orzecznictwie sądowo-administracyjnym. Zatem decyzje wydane w przedmiotowej sprawie uznać należy za spełniające kryteria. Ustalenie powyższe potwierdza także stanowisko doktryny i orzecznictwo, zgodnie z którym "pismo wydane przez organ administracji publicznej będzie traktowane jako decyzja, o ile zawierać będzie "minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji" (wyr. NSA z dnia 20 lipca 1981 r., SA 1163/81, OSP 1982, z. 9-10, poz. 169). W przedmiotowej sprawie mamy spełnione powyższe kryteria. Wskazać należy, iż decyzja Prodziekana z dnia (...) r., stanowiąca odpowiedź na pierwszy wniosek o wznowienie studiów wydana została już po wydaniu decyzji o skreśleniu skarżącej z listy studentów. Zwrócić należy uwagę, iż decyzja istnieje w sensie prawnym od dnia jej podpisania przez upoważnioną osobę i tylko istniejąca decyzja może być skutecznie doręczona. Taka decyzja jest decyzją, którą organ wydał. Doręczenie zaś powoduje, iż od tego dnia organ jest związany treścią swej decyzji. Ponadto, nie kwestionując istotnego znaczenia doręczenia lub ogłoszenia decyzji stronie, należy z naciskiem podkreślić, że wszystkie skutki doręczenia lub ogłoszenia mogą dotyczyć tylko decyzji uprzednio istniejącej, tj. takiej, która nie tylko została sporządzona, lecz także podpisana. Zatem nie można utożsamiać daty doręczenia z datą zaistnienia decyzji. Niezależnie od powyższego podkreślić należy, iż decyzja dziekana o wznowieniu na studiach jest decyzją uznaniową. Dziekan może zezwolić na wznowienie studiów, nie jest to jego obowiązkiem. Rozpoznanie wniosku o wznowienie studiów pozostaje bez wpływu na ważność i skuteczność uprzedniej decyzji o skreśleniu z listy studentów. Z ostrożności procesowej, organ podniósł, że nawet gdyby uznać, iż organ zgodnie z sugestią skarżącej wydał decyzję odmowną w sprawie wznowienia studiów, choć student jeszcze nie został skreślony z listy studentów, nie zmienia to faktu, iż w takim przypadku decyzja byłaby również negatywna i pozostawałaby bez wpływu na status skarżącej w chwili wydania decyzji i obecnie, gdyż przesłanką, która mogłaby zadecydować o wznowieniu nie jest bynajmniej skreślenie z listy studentów (ta okoliczność otwiera drogę do złożenia wniosku), lecz okoliczności dotyczące w szczególności przebiegu studiów, rokowań co do ich zakończenia. Te nie uległy zmianie. Pomimo wielokrotnych przychylnych decyzji władz uczelni w zakresie umożliwienia skarżącej kontynuowania studiów, w okresie 10 lat od przeniesienia z Uniwersytetu W. nie zakończyła ona studiów. Pismem z dnia (...) r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał stanowisko zawarte w skardze przedstawiając dodatkowo chronologię korespondencji prowadzonej między skarżącą a Prodziekanem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Nadto zgodnie z art. 135 ppsa Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przepis ten pozwala sądowi na objęcie kontrolą wszystkich rozstrzygnięć wydanych w sprawie, niezależnie od tego, w jakiej fazie postępowania administracyjnego zapadło, jeżeli mieszczą się one w granicach stosunku administracyjnoprawnego wyznaczającego daną sprawę. Na wstępie należy wskazać, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, pismo z dnia (...) r. jest decyzją administracyjną. Sąd w pełni podziela stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 1981 r., sygn. akt 1163/8, iż pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 kpa, jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (Lex nr 10683). Pismo z dnia (...) r. jest decyzją administracyjną bowiem zawiera wskazane wyżej elementy, a mianowicie wskazany jest organ, który wydał decyzję – Wydział Prawa i Administracji (...), adresat aktu – S.S., rozstrzygnięcie - nie wyrażenie zgody na wznowienie studiów z uwagi na dotychczasowy brak postępów w nauce i podpis osoby reprezentującej organ administracji – Prodziekan (...) dr hab. K.K. Po pierwsze jak twierdzi skarżąca, pismo z dnia (...) r. wysłała listem poleconym w dniu (...) r., a więc w czasie obowiązywania Regulaminu studiów uchwalonego uchwałą Senatu nr 54/2006 z dnia 8 maja 206 r. Zgodnie z § 81 pkt 4 Regulaminu Studiów obowiązującego od 1 października 2010 r. w przypadku , gdy student złożył wniosek w swojej sprawie w czasie obowiązywania poprzedniego regulaminu, a decyzja w tej sprawie zostaje podjęta lub ma być wykonana w czasie obowiązywania nowego regulaminu, zastosowanie mają przepisy dla studenta korzystniejsze. Tymczasem organ wydając decyzję w przedmiocie wznowienia studiów nie wskazał dlaczego rozpoznając wniosek skarżącej zastosował przepisy Regulaminu Studiów obowiązującego od 1 października 2010 r. (uchwała Senatu nr 150/2010 z dnia 26 kwietnia 2010 r. ). Po drugie z postanowień zawartych w § 33 pkt 2 Regulaminu Studiów z 2006 r. i § 56 pkt 1 Regulaminu Studiów z 2010 r. jednoznacznie wynika, że decyzja w przedmiocie wznowienia studiów może być wydana po skreśleniu z listy studentów. Tak, więc, dopiero gdy decyzja o skreśleniu z listy studentów staje się ostateczna można wydać decyzję w przedmiocie wznowienia studiów. Natomiast z akt sprawy wynika, że decyzja o odmowie wznowienia studiów została wydana w dniu 23 października 2010 r., a więc w czasie gdy nie minął jeszcze termin do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 21 października 2010 r. o skreśleniu z listy studentów S. S. Co prawda decyzja o skreśleniu z listy studentów jest decyzją konstytutywną i wywołuje skutki ex nunc, ale wywołuje je dopiero w chwili osiągnięcia przez decyzję o skreśleniu cechy ostateczności. W niniejszej sprawie organ II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 207 ust. 1 Pszw, w odniesieniu do decyzji wydawanych w trybie art. 169 ust. 7 i 8 oraz wydawanych przez organy w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów przepisy kpa oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji stosuje się odpowiednio. Oznacza to, iż decyzja organów uczelni, w kontekście wyrażonej w art. 77 ust. 5 Konstytucji RP zasady autonomii szkół wyższych, nie musi spełniać tak surowych kryteriów jak decyzja organu administracyjnego. Odpowiednie stosowanie przepisów kpa polega na zachowaniu przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony. Zatem decyzje wydane w przedmiotowej sprawie uznać należy za spełniające kryteria. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że decyzja o odmowie wznowienia studiów należy do decyzji uznaniowych. Powyższe oznacza, iż organ orzekając w konkretnej sprawie może więc, a nie musi wyrazić zgodę na wznowienie studiów. Zaznaczyć jednak trzeba, iż wybór taki nie może być dowolny i musi wynikać z wszechstronnego oraz dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności tych podnoszonych przez stronę (por. choćby wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 listopada 2006 r., V SA/Wa 1758/08). Jak wskazano bowiem w orzecznictwie uznaniowy charakter decyzji nie zwalnia jednak organu od obowiązku przeprowadzenia prawidłowego postępowania. Organ, prowadząc postępowanie, w wyniku którego ma zostać wydana decyzja uznaniowa, ma obowiązek wypełnić zawarty w art. 7 kpa nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz określony w przepisie art. 77 § 1 kpa obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (tak przykładowo wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 listopada 2006r., III SA/Wa 1786/06). Kontrola sądowa takiej decyzji zmierza bowiem do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawnych dopuszczalne było wydanie decyzji uznaniowej, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego i czy uzasadnił rozstrzygniecie sprawy dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (...) (B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego" Komentarz wydanie 8. Warszawa 2008 s.505). Decyzja z dnia (...) r. takiego uzasadnienia nie zawiera, organ ograniczył się tylko do lakonicznej informacji, że nie wyraża zgody na wznowienie studiów z uwagi na dotychczasowy brak postępów w nauce (10 lat po przeniesieniu z Uniwersytetu W.). Zgodnie z art. 207 ust. 1 Pwsz do wszelkich decyzji wydanych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studenckich stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję ( art. 129 § 1 kpa ), w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 kpa). Warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania - jest zatem zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ odwoławczy jest zatem obowiązany w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. Rozpoznanie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (art. 16 § 1 kpa). W niniejszej sprawie, jak wskazuje organ, skarżąca decyzję Prodziekana z dnia (...) r. o nie wyrażeniu zgody na wznowienie studiów otrzymała w dniu (...) r. Tym samym termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu (...) r. Natomiast według twierdzeń skarżącej decyzję tę odebrała w dniu (...) r. Termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu (...) r. Zatem niezależnie od tego, czy Sąd przyjąłby ustalenia poczynione przez organ, czy też twierdzenie skarżącej, to i tak odwołanie wniesione przez skarżącą zostało wniesione z uchybieniem terminu. ( odwołanie z dnia (...) r nadane listem poleconym w dniu (...) r. - wpłynęło do organu II instancji (...) r., organu I instancji (...) r. W powyższej sytuacji organ winien wydać postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania zgodnie z art. 134 kpa. Tymczasem organ II instancji rozpatrzył odwołanie wniesione z uchybieniem terminu mimo, że skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Rozpoznanie merytoryczne odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony oznacza, że organ podjął działania bez podstawy prawnej, a wydanie przez niego rozstrzygnięcie dotknięte jest wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 kpa, por: wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2010, sygn. akt II OSK 9/09, LEX nr 597944, wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 października 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1263/08 LEX nr 519738). Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji w oparciu o dostępne środki dowodowe ustali daty doręczeń skarżącej wydanych w sprawie decyzji i stosowanie do wyniku tych ustaleń i rozważań poczynionych przez Sąd podejmie właściwe rozstrzygnięcie, należycie je uzasadniając, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c, art. 145 § 1 pkt 2 ppsa w zw. z art. 135 ppsa orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.