IV SA/Po 467/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant St. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę w całości Sygn. akt IV SA/Po [...] Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania R. S. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...] W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 25 września 2015 r. R. S. złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na przebudowę lokalu nr [...] z pomieszczeniem PC2 i przebudowę lokalu nr [...] z pomieszczeniem PC1 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w P. (działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] ark. 35 obr. Winiary). Dalej Wojewoda podniósł, iż Prezydent Miasta P. postanowieniem z dnia 28 października 2015 r. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 j.t) oraz art. 123 Kpa zobowiązał wnioskodawcę do usunięcia nieprawidłowości opisanych w pkt. od 1 do 5, w terminie 14 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia. Organ I instancji decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...] na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego oraz na podstawie art. 104 Kpa odmówił R. S. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę lokalu nr [...] z pomieszczeniem PC2 i przebudowę lokalu nr [...] z pomieszczeniem PC1. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że inwestor nie wywiązał się z obowiązku nałożonego w pkt 3 postanowienia z dnia 28 października 2015 r. tj. nie przedłożył pozwolenia organu administracji architektoniczno-budowlanej oraz nadzoru budowlanego na legalną nadbudowę wobec zapisów § 6 ust. 6 pkt 1 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Rejon ulicy [...]" w P. zgodnie, z którym wysokość zabudowy od strony ul. [...] ustala się na 3 kondygnacje nadziemne i nie większą niż 10,0 m, a od ul. [...] wysokość zabudowy ustala się na 4 kondygnacje nadziemne i nie większą niż 13,0 m. Z treści udzielonych pozwoleń tj. decyzja nr [...] z dnia 18 sierpnia 2009 r. oraz decyzja nr [...] z dnia 31 stycznia 2012 r. o zmianie pozwolenia na budowę ww. obiektu wynika, że wskazane nadbudówki przeznaczone dla centrali wentylacji i klimatyzacji są częścią wspólną budynku wielorodzinnego przy ul. [...] w P. i były wzniesione w celu zaspakajania potrzeb mieszkaniowych wszystkich mieszkańców. Przedłożony projekt budowlany zakłada połączenie lokalu mieszkalnego na 4 kondygnacji przez stropodach z nadbudówką nie będącą pomieszczeniem. Połączenie takie sugerowałoby, że wysokość budynku z 4 kondygnacji zmieni się na 5 kondygnacji, co jest niezgodne z ww. miejscowym planem. Na koniec organ I instancji wskazał, iż w jego ocenie nie ma konieczności bezpośredniego dostępu z lokalu nr [...] do pomieszczeń centrali wentylacji i klimatyzacji. Zatwierdzenie wnioskowanej przebudowy skutkowałoby włączeniem technicznych pomieszczeń (dla urządzeń wentylacji i klimatyzacji) na dachu budynku do lokali mieszkalnych usytuowanych na 4 kondygnacji budynku. Wojewoda wskazał, że odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. S. wskazując, iż złożony przez niego wniosek z dnia 25 września 2015 r. zmierza do wyrażenia zgody na wykucie otworu w lokalu, którego jest właścicielem, tak aby połączyć otworem i schodami część mieszkalną z częścią niemieszkalną -nadbudówką. Wniosek nie zmierza do zmiany funkcji i przeznaczenia pomieszczenia tzw. nadbudówki. Organ I instancji przyjął błędnie, że owa nadbudówka jest częścią wspólną całego budynku, co nie pokrywa się z treścią Ksiąg wieczystych, z których wynika, iż ww. nadbudówki stanowią część składową lokali Skarżącego. Zatem skoro lokale te łącznie z nadbudówką stanowią wyłącznie własność R. S. i nie stanowią części wspólnych budynku, co wprost wynika z Księgi wieczystej uważa On, że brak jest jakichkolwiek przeciwwskazań do tego by mógł wchodzić do nadbudówki bezpośrednio z części mieszkalnej lokali, które są jego własnością. W dalszej części uzasadnienia organ po przytoczeniu treści przepisów prawa wskazał, że przedmiotowe przedsięwzięcie polega na połączeniu lokalu nr [...] z pomieszczeniem PC2 (poprzez wykonanie otworu o wym. 1,88 m x 2,16 m pomiędzy tymi pomieszczeniami oraz wstawienie drewnianych schodów wewnętrznych łączących mieszkanie [...], poziom +9,00 m - lokal 127 z pomieszczeniem PC2, poziom +12,15) oraz połączeniu lokalu nr [...] z pomieszczeniem PCI (poprzez wykonanie otworu o wym. 1,80 m x 2,82 m pomiędzy tymi pomieszczeniami oraz wstawienie drewnianych schodów wewnętrznych łączących mieszkanie [...], poziom +9,00 m - lokal 25 z pomieszczeniem PCI, poziom +12,15) w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Organ zwrócił uwagę, iż z zapisów Ksiąg wieczystych wynika, iż R. S. jest właścicielem 2 lokali mieszkalnych znajdujących się na 4 kondygnacji budynku wraz z pomieszczeniami przynależnymi tj. pomieszczenie nr [...] o pow. 178 m2 oraz pomieszczenie PC1 o pow. 154 m2 znajdującymi się na dachu budynku. Natomiast z opisu technicznego projektu zamiennego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia 31 stycznia 2012 r. znak: [...] o zmianie pozwolenia z dnia 18 sierpnia 2009 r. na budowę ww. obiektu wynika, że "wskazane nadbudówki (tj. pomieszczenie PCI i PC2) przeznaczone zostały dla centrali wentylacji i klimatyzacji budynku nr [...]. który powstał z połączenia budynków nr [...] i 3 przy ul. [...] w P.. Dostęp do pomieszczeń centrali wentylacyjnych i klimatyzacyjnych zapewniony będzie przez klapy włazowe z korytarza na 3 piętrze, przy użyciu drabiny i klamer stalowych od wys. 2,20 m. Niniejsza kondygnacja techniczna nie będzie obsługiwana przez klatki schodowe, tylko przez wyłaz". Zdaniem organu powyższe oznacza, że pomieszczenia oznaczone symbolem PC1 i PC2 stanowią pomieszczenia techniczne przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku nr [...] o jakich mowa w § 3 pkt 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 j.t.) oraz że stanowić one będą część nieruchomości wspólnej, służącej właścicielom wszystkich lokali w ww. budynku nr [...] tak jak klatki schodowe, windy itp. Organ podniósł, iż mając na uwadze definicję mieszkania zawartą w § 3 pkt 9 ww. rozporządzenia poprzez którą należy rozumieć zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego, należy wskazać, że połączenie schodami wewnętrznymi pomieszczeń o dwóch różnych przeznaczeniach tj. lokalu mieszkalnego z pomieszczeniem technicznym, w którym nie jest możliwy stały pobyt ludzi jest niemożliwe, bez wcześniejszej zmiany sposobu użytkowania części niemieszkalnej na mieszkalną. Zdaniem organu odwoławczego pomimo uznania przez organ I instancji pomieszczeń technicznych PCI i PC2 jako nadbudówki centrali wentylacyjnej ponad dachem, inwestor poprzez połączenie schodami wewnętrznymi dwóch pomieszczeń (mieszkalnego i niemieszkalnego) faktycznie zmierza do podwyższenia budynku o dodatkową kondygnację. W tym stanie rzeczy nie można już uznać że ww. pomieszczenia PC1 i PC2 spełniać będą w dalszym ciągu rolę nadbudówki. Z definicji pojęcia "kondygnacja" zawartego w przepisie § 3 pkt 16 ww. rozporządzenia wynika, że kondygnację stanowi również pozioma część budynku stanowiąca przestrzeń na urządzenia techniczne, mająca wysokość w świetle nie mniej niż 2,0 m, za którą niewątpliwie w takiej sytuacji należy uznać pomieszczenia PCI i PC2. Z materiału zebranego w sprawie, w tym załączonego do akt administracyjnych projektu budowlanego, wynika, iż inwestor poprzez połączenie schodami pomieszczeń mieszkalnych (C3.42 i [...]) z pomieszczeniami technicznymi (PCI i PC2), stworzy dodatkową kondygnację budynku o wysokości zbliżonej do poniższych kondygnacji obiektu. Projektowane zamierzenie inwestycyjne prowadziłoby więc do faktycznego podwyższenia budynku o jedno piętro, a nowo powstała kondygnacja odpowiadałaby warunkom z definicji zawartej w przepisie § 3 pkt 16 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Organ podkreślił, iż zgodnie z § 6 ust. 6 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Rejon ulicy [...]" w P. zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia 3 listopada 2009 r. wysokość zabudowy od strony ul. [...] ustala się na 3 kondygnacje nadziemne i nie większą niż 10,0 m, a od ul. [...] wysokość zabudowy ustala się na 4 kondygnacje nadziemne i nie większą niż 13,0 m. W związku z powyższym planowana inwestycja doprowadziłaby do powstania 5 kondygnacji budynku, co narusza ww. zapisy miejscowego planu. Organ podkreślił, że inwestor w wyznaczonym terminie, nie wywiązał się ze słusznie nałożonego na niego w pkt. 3 postanowienia Prezydenta Miasta P. z dnia 28 października 2015 r., które de facto dążyło do doprowadzenia planowanego przedsięwzięcia do zgodności z zapisami § 6 ust. 6 pkt 1 ww. miejscowego planu, co zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego skutkowało, wydaniem przez organ I instancji decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę. Skargę na powyższa decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł R. S. zarzucając jej naruszenie prawa materialnego tj. 1. art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w zw. z §3 ust. 11 i 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez jego niewłaściwe zastosowanie, 2. art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali przez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organy pomijają fakt, iż po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę oraz decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku, kiedy to owe nadbudówki stanowiły część wspólną budynku, nastąpiła trwała zmiana sytuacji prawnej lokali budynku w ten sposób, iż stanowiące część wspólną budynku nadbudówki przestały pełnić funkcję pomieszczeń technicznych i stały się pomieszczeniami przynależnymi do konkretnego lokalu mieszkalnego. Pomieszczenia techniczne, zgodnie z definicją zawartą w §3 pkt. 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - służą obsłudze technicznej budynku. Po "włączeniu" tego pomieszczenia do lokalu nadbudówka utraciła bezpowrotnie swoją pierwotną funkcję, gdyż nie może już pomieszczenie służyć w jakikolwiek sposób całemu budynkowi, gdyż nie jest już częścią wspólną budynku. Skarżący podniósł, iż realnie sprawa wygląda w ten sposób, że obecnie wejście do nadbudówki istnieje przez właz (otwór) w dachu, natomiast, jeśli uwzględnić wniosek, wejście do tego pomieszczenia ma odbywać się nadal w identyczny sposób, z tą różnica, że otwór ten będzie w obrębie lokalu, do którego pomieszczenie to przynależy. Nie zmieni się przy tym sposób korzystania z pomieszczenia nadbudówki (wnioskodawca z takiego wniosku nie składa). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 218 ze zm.– dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W tym miejscu wskazać należy, iż materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowią przepisy Prawa budowlanego, a wśród nich przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią, w brzmieniu z dnia wydawania przez organ II instancji decyzji pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei w przepisie art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego ustawodawca sprecyzował, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in.: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4 art. 35). W rozpoznawanej sprawie odmowa udzielenia skarżącemu pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji jest uzasadniona tym, że – jak wskazał organ II instancji – inwestor nie wywiązał się z obowiązku nałożonego postanowieniem Prezydenta [...] z dnia 28 października 2015 r., które dążyło do doprowadzenia planowanego przedsięwzięcia do zgodności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem w mniejszej sprawie należy ocenić czy planowana inwestycja jest zgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a co za tym idzie czy wobec powyższego organ zasadnie wezwał stronę do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym miejscu wskazać należy, że negatywny wynik ustaleń odnośnie zgodności projektu budowlanego z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyklucza możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego. Ponadto zauważyć należy, iż wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane rozszerzająco, tj. nie mogą bardziej ograniczać prawo własności, niż wynika to z literalnego brzmienia ustaleń planu. Zgodnie z zasadą "złotego środka", odzwierciedlającą najlepiej istotę konstytucyjnej ochrony prawa własności, postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie powinny być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela, ani w sposób nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich, tak aby nie naruszało to istoty prawa własności (tak np. w wyrokach NSA z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 490/05, LEX nr 196696, WSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. VII SA/Wa 1666/08, LEX nr 569171, WSA w Krakowie z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. II SA/Kr 611/11, LEX nr 821557, WSA w Warszawie z dnia 7 września 2011 r., sygn. VIII SA/Wa 277/11). Należy również podzielić pogląd, że każda wybrana przez inwestora zabudowa będzie dopuszczalna według planu miejscowego, skoro nie jest wykluczona ustaleniami tego planu (tak NSA w wyroku z dnia 25 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 586/09). Podobnie, w wyroku z dnia 9 września 2008 r. (sygn. akt II SA/Bd 499/08, LEX nr 526447) WSA w Bydgoszczy stwierdził, że stanowisko organów administracji budowlanej, dokonujących interpretacji postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób dopuszczający przeznaczenie tylko wyraźnie wskazane w planie, a odrzucając wszystkie inne przedsięwzięcia nie sprzeciwiające się podstawowemu przeznaczeniu, których w dodatku wyraźnie nie zabroniono, nie zasługuje na uznanie. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego kształtuje ład przestrzenny na określonym terenie, tak więc oceniając zgodność planowanej inwestycji pod kątem zgodności z planem organ winien mieć na uwadze wykładnię celowościową przepisów prawa, a więc ocenić czy inwestycja jest zgodna z celem jakie zakłada plan. Jak wynika z projektu budowlanego przedmiotowe przedsięwzięcie polega na połączeniu lokalu nr [...] z pomieszczeniem PC2 oraz połączeniu lokalu nr [...] z pomieszczeniem PC1. Sąd podziela stanowisko organu, iż pomieszczenia oznaczone symbolem PCI i PC2 stanowią pomieszczenia techniczne przeznaczone dla urządzeń .służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku nr [...] o jakich mowa w § 3 pkt 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 j.t.) oraz że stanowią one część nieruchomości wspólnej, służącej właścicielom wszystkich lokali w ww. budynku nr [...]. Powyższe wynika z opisu technicznego projektu zamiennego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia 31 stycznia 2012 r. Z opisu tego wynika, iż "w budynku nr [...] zaprojektowano dwie nadbudówki nad dach z przeznaczeniem dla centrali wentylacji i klimatyzacji. Dostęp do pomieszczeń centrali wentylacyjnych i klimatyzacyjnych zapewniony będzie przez klapy włazowe z korytarza na 3 piętrze, przy użyciu drabiny i klamer stalowych od wysokości 220 cm. Kondygnacja techniczna nie jest obsługiwana przez klatki schodowe, tylko przez wyłaz". W tym miejscu przywołać należy zarówno definicję "kondygnacji" jak i definicję "mieszkania". W myśl definicji "kondygnacji" zawartej w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r. (§ 3 pkt 16) pod pojęciem tym należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia. Natomiast zgodnie z § 3 pkt 9 ww. rozporządzenia pod pojęciem "mieszkania" należy rozumieć zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego. Mając na uwadze powyższe definicje zgodzić należy się z organem, iż połączenie schodami wewnętrznymi pomieszczeń o dwóch diametralnie odmiennych przeznaczeniach tj. lokalu mieszkalnego z pomieszczeniem technicznym, w którym nie jest możliwy stały pobyt ludzi jest niemożliwe, bez wcześniejszej zmiany sposobu użytkowania części niemieszkalnej na mieszkalną. Zauważyć należy, że budowa ponad dachem nie będzie uznawana za kolejną kondygnację tylko jeżeli będzie to stanowić nadbudówkę. Na gruncie niniejszej sprawy nie można zaakceptować stanowiska skarżącego, że po włączeniu pomieszczeń technicznych do lokalu mieszkalnego nadbudówka utraciła bezzwrotnie swoją pierwotną funkcję jako pomieszczeń technicznych. W ocenie Sądu, jak słusznie uznał organ od samego początku nadbudówka ta stanowiła pomieszczenia techniczne i późniejsze zmiany władania nie spowodowały, że pomieszczenia te straciły swój charakter. Należy pamiętać, że na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego nadbudówka ta służyła obsłudze całego budynku. Fakt, iż pomieszczenie przynależy do innego mieszkanie nie może prowadzić do uznania, że zmieniło się jego przeznaczenie. Natomiast swój charakter utraci na skutek wykonania prac planowanych przez inwestora tj.. połączenie pomieszczeń technicznych z pomieszczeniami mieszkalnymi. Jak słusznie zauważył organ aby doszło do stałego połączenia pomieszczenia mieszkalnego z pomieszczeniem technicznym nie przeznaczonym na pobyt możliwy jest wyłącznie pod warunkiem zmiany sposobu użytkowania części niemieszkalnej na mieszkalną. Ponadto wskazać należy, iż połączenie pomieszczeń mieszkalnych z pomieszczeniami technicznymi spowoduje, że te stracą swój charakter, a co za tym idzie nie będą mogły być już uznawane za nadbudówkę ale za kolejną kondygnację budynku, co byłoby niezgodne z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 6 ust. 6 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Rejon ulicy [...]" w P. zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia 3 listopada 2009 r. wysokość zabudowy od strony ul. [...] ustala się na 3 kondygnacje nadziemne i nie większą niż 10,0 m, a od ul. [...] wysokość zabudowy ustala się na 4 kondygnacje nadziemne i nie większą niż 13,0 m. Mając powyższe na uwadze zasadnie uznał organ, ż planowana inwestycja doprowadziłaby do powstania 5 kondygnacji budynku, co narusza ww. zapisy miejscowego planu. Z powyższych względów organ zasadnie na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego wezwał inwestora usunięcie nieprawidłowości poprzez uzupełnienie wniosku o pozwolenie organu administracji architektoniczno-budowlanej oraz nadzoru budowlanego na legalna nadbudowę wobec zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a następnie wobec braku odpowiedzi na powyższe odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego. W tym stanie rzeczy Sad na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.