IV SA/Po 499/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 października 2010 r. przy udziale sprawy ze skargi A.W. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody W. na rzecz A. W. kwotę 500 zł (pięćset) tytułem zwrotu kosztów sądowych oraz kwotę 737 zł (siedemset trzydzieści siedem) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego; III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] Starosta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę W. P. obejmujące rozbudowę budynku mieszkalnego w R. – R., ul. L. [...] na dz. nr [...] . W uzasadnieniu organ przedstawił przebieg postępowania. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. W. wnosząc o jej uchylenie. Odwołujący podniósł, iż zagadnienie wstępne w przedmiotowej sprawie, a więc decyzja o warunkach zabudowy została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co powoduje jej nieważność oraz iż decyzja wydana na bazie decyzji nieważnej jest także nieważna. Zdaniem odwołującego Starosta K. winien wstrzymać się z wydaniem przedmiotowej decyzji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia tej kwestii przez NSA. Dalej odwołujący podniósł, iż zgodnie z przepisem art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071, ze zm. – dalej Kpa.) postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Oznacza to, że każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega, w wyniku wniesienia odwołania przez podmiot do tego legitymowany, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Odwołujący zwrócił uwagę, iż dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego. Przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest bowiem weryfikacja decyzji, a ponowne rozpatrzenie sprawy administracyjnej. W ocenie odwołującego zaskarżona decyzja narusza art. 32, 33, 34, 35,36, 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity -Dz.U. z 2006r. , nr 156, poz 1118 ze zm. ). Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] Wojewoda W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, iż zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ wskazał, iż W. P. dołączył do wniosku ostateczną decyzję Nr [...] o warunkach zabudowy wydaną przez Burmistrza K. w dniu [...] listopada 2005 roku ([...]), która - jak wynika z akt sprawy - stała się ostateczna z dniem [...] grudnia 2005 r. Dalej organ wyjaśnił, iż kwestionowana przez odwołującego ww. decyzja o warunkach zabudowy była przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Po rozpoznaniu sprawy ze skargi kasacyjnej A. W. i A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2009 roku (II SA/Po 911/08) w sprawie ze skargi A. W. i A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]września 2008 roku ([...]), Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 marca 2010 (II OSK 600/09) odmówił stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Skargę na powyższą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł A. W. zarzucając naruszenie: - art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, - art. 6-9 i 11 Kpa, - art. 138 § 1 pkt 1 Kpa przez jego zastosowanie, - art. 138 § 1 pkt 2 Kpa przez jego niezastosowanie, - art. 15 Kpa przez w istocie jego niezastosowanie, - art. 107 § 1 i § 3 Kpa poprze ich niezastowanie przez Wojewodę W., - § 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 listopada 2004 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. z 2004 r., Nr 242, poz. 2421) przez jego niezastosowanie, - art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przez jego niezastosowanie w związku z § 12 ust. 3 pkt 2) i § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; Zdaniem skarżącego zaskarżone pozwolenie na budowę rażąco narusza w/w przepisy prawa. Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie decyzji Wojewody W. i decyzji Starosty K., zasądzenie od Wojewody W. na rzecz skarżącego kosztów postępowania w kwocie 1237 zł oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż Wojewoda wbrew wymogom wynikającym z zasady dwuinstancyjności postępowania, w istocie nie przeprowadził żadnego postępowania. W żaden sposób nie odniósł się do wymagań i warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący podniósł, iż Wojewoda W. miał obowiązek przeprowadzenia całego postępowania wyjaśniającego, rozpoznania i rozstrzygnięcia tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy administracyjnej, a nie tylko rozpatrzenia zarzutów, a i tego nie uczynił. Skarżący zwrócił uwagę, iż Wojewoda nie odniósł się do zarzutów odwołania tj. zarzutów naruszenia art. 32, 33, 34, 35, 36, 39 Prawa budowlanego. Dalej skarżący wskazał, iż uzasadnienie decyzji Wojewody poza częścią historyczną nie zawiera żadnego uzasadnienia faktycznego, ani prawnego. Ponadto skarżący podniósł, iż obowiązujący załącznik nr 2 do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 listopada 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budową, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budową (Dz. U. z 2004 r., nr 242, poz. 2421) jednoznacznie określa, jak powinno wyglądać orzeczenie - decyzja o pozwoleniu na budowę. Skarżący wskazał, iż na wstępie decyzji o pozwoleniu na budowę pominięto określenie rodzaju wniosku "wniosku o pozwolenie na budowę". Skarżący podkreślił, iż nazwanie wniosku ma istotne znaczenie z uwagi na to, że wniosek taki -o pozwolenie na budowę - został precyzyjnie ustalony stosownym rozporządzeniem. Ponadto, w ocenie skarżącego, określone warunki (numeracja i opis) są niezgodne ze wzorem. Wymienione w punkcie 1 szczególne warunki, jak również zapewnienie kierownictwa budowy (pkt 4) wynikają wprost z przepisów prawa - a zatem nałożenie warunku (obowiązku) powołania kierownika budowy czy też wykonania czynności geodezyjnych - przez organ jest bezprawne. Elementy formy decyzji o pozwoleniu na budowę, precyzyjnie określone rozporządzeniem, służą podkreśleniu autentyczności tej decyzji jako aktu jurysdykcyjnego organu. Nie po to został ustalony wzór decyzji, by można go było dowolnie zmieniać. Skarżący podniósł, iż zaskarżona decyzja nie jest zgodna z prawem materialnym (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Skarżący zwrócił uwagę, iż regułą wynikającą z § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jest sytuowanie budynku na działce budowlanej w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych Wyjątkiem od powyższej reguły jest możliwość sytuowania budynku w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w § 12 ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki (§ 12 ust. 3 pkt 1). Skarżący wskazał, iż dokonując analizy zgodności planowanej inwestycji z warunkami technicznymi w kwestii odległości od granicy z działką sąsiednią w oparciu o art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, organ ma obowiązek dokładnie ustalić, czy zachodzą przesłanki do zastosowania szczególnego rodzaju usytuowania projektowanego obiektu, czy też przesłanki takie nie zachodzą i zastosowanie powinny znaleźć ogólne zasady dotyczące sytuowania obiektów względem granicy z sąsiednią nieruchomością. Powinny być dokonane jednoznaczne i wyczerpujące ustalenia, czy rozmiary działki inwestora umożliwiają, czy też uniemożliwiają usytuowanie budynku handlowo-usługowego w odległości nie mniejszej niż 3 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Skarżący wyjaśnił, iż organy administracji architektoniczno-budo wlanej obu instancji w ogóle takiej analizy przesłanek nie przeprowadziły. Skarżący wyjaśnił, iż możliwe jest tylko sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działka budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnia swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej. Prawo własności pozwala wprawdzie inwestorowi na zagospodarowanie swojej nieruchomości zgodnie z jego wolą, jednak swoboda ta została ustawowo ograniczona poprzez warunek zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa. Skarżący podkreślił, iż § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowi wyjątek, dopuszczający sytuowanie ściany bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy i przylegającej do ściany bez otworów okiennych lub drzwiowych obiektu znajdującego się na działce sąsiedniej bezpośrednio przy granicy i jako wyjątek podlega ścisłej wykładni. Skarżący wskazał, iż dokładne umiejscowienie inwestycji (jej lokalizacji) wykraczało poza kompetencje Burmistrza K.. Wszedł on bezprawnie w kompetencje organu administracji architektoniczno-budowlanej. Jednak nawet uprawnienie do usytuowania budynku przy granicy zapisane w decyzji o warunkach zabudowy nie zwalnia projektanta i Starosty od takiego jego usytuowania, aby były spełnione przepisy techniczno-budowlane (np. warunki techniczne). Zdaniem skarżącego zaprojektowany budynek w żaden sposób nie spełnia zasady dobrego sąsiedztwa - równości i wzajemności. Skarżący zwrócił również uwagę, iż inne warunki techniczne obowiązywały w okresie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, a inne obowiązywały (obowiązują nadal) w czasie wydawania pozwolenia na budowę. W ocenie skarżącego nie powinno ulegać najmniejszej wątpliwości, że istnieje obowiązek stosowania przepisów obowiązujących, które uwzględniają między innymi postęp techniczny oraz dokonania judykatury i doktryny. Ponadto skarżący wskazał, iż ma wątpliwości, czy: - projekt budowlany zawiera wszystkie opinie, uzgodnienia, pozwolenia i inne dokumenty wymagane przepisami szczególnymi, - zakres i treść projektu budowlanego jest dostosowana do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych, - projekt budowlany (projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno -budowlany) zawiera wszystkie elementy określone przepisami prawa np. art.34 ust. 3 pkt 1) i pkt 2) Prawa budowlanego, - projekt budowlany zawiera oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz oświadczenia o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych, - projekt budowlany zawiera oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych, - projekt budowlany zawiera wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia budynku mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż podtrzymuje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, w której przedstawione zostały prawne i faktyczne motywy podjętego rozstrzygnięcia. Organ wyjaśnił, iż zarówno w uzasadnieniu skarżonej decyzji jak i w uzasadnieniu decyzji Starosty K. wyjaśnione zostały wątpliwości podnoszone przez skarżącego w toku postępowania. Poza argumentami podnoszonymi na etapie postępowania odwoławczego, skarżący nie wskazuje żadnych nowych okoliczności, które należałoby poddać merytorycznej ocenie. Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż organ odwoławczy prowadząc postępowanie winien mieć na uwadze wnikające z przepisów Kpa ogólne zasady postępowania. Jedną z zasad postępowania, którą winien brać pod uwagę organ odwoławczy przy rozpoznawaniu sprawy, jest wynikająca z art. 15 Kpa zasada dwuinstancyjności. Zgodnie z tą zasadą organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę będącą przedmiotem postępowania przed organem I instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Wynika to z przytoczonego art. 138 Kpa, który przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji. W wyroku z dnia 20 grudnia 1999 r.(sygn. akt IV SA 274/97, LEX nr 48234) Naczelny Sąd Administracyjny skonstatował, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Wspomniane żądania, wnioski i zarzuty mogą być zawarte również w złożonym przez stronę odwołaniu, a obowiązkiem organu odwoławczego jest przytoczenie w tym względzie treści odwołania oraz ustosunkowanie się do niego w uzasadnieniu wydanej decyzji. Obowiązek ustosunkowania się przez organ odwoławczy do zarzutów odwołania wynika również z art. 11 i 107 § 3 Kpa. W tym miejscu wskazać należy, iż stanowisko organu prowadzącego postępowanie – po przeprowadzaniu koniecznych czynności procesowych - winno znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym stosownie do art. 107 § 3 Kpa. Zadaniem uzasadnienia stanowiącego integralny składnik decyzji jest bowiem wyjaśnienie jej dyspozytywnej części jakim jest rozstrzygnięcie (tak NSA w wyroku z dnia 12 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Kr 856/98, LEX nr 43041). Winno ono zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 Kpa, a realizowanej na mocy art. 107 § 3 tego aktu prawnego. Mocą tej zasady organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Nie wykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonych decyzji. Postawiona powyżej teza znajduje oparcie w utrwalonym orzecznictwie sądowoadmniastracyjnym. W wyroku z dnia 9 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 1611/00, LEX nr 80635 NSA stwierdził, że pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. W wyroku z 11 lipca 2001 r. (sygn. akt IV S. 703/99 LEX nr 51234), Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż "Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 Kpa. (...) Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonywający, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 Kpa, skutkuje - w myśl utrwalonego już orzecznictwa NSA - wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, 80, 81 i 107 § 3 Kpa." (v. wyrok NSA sygn. akt II SA 742/84, ONSA 1984/2/67). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż organ odwoławczy w niniejszej sprawie nie zbadał sprawy ponownie ani nie ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. W tym miejscu wskazać należy, iż w odwołaniu odwołujący zarzucił decyzji organu I instancji naruszenie art. 32, 33, 34, 35, 36, 39 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy pomimo wyżej wskazanych zarzutów w uzasadnieniu decyzji ograniczył się do stwierdzenia, iż nie dopatrzył się aby organ I instancji dokonał błędu w ustaleniach stanu faktycznego i prawnego. W tym miejscu wskazać należy, iż obowiązkiem organu odwoławczego było ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Powyższa regulacja prawna określa zakres działania organu przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Do kompetencji tegoż organu należy sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska, sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadająca właściwe uprawnienia budowlane. Ponadto obowiązkiem organu jest sprawdzenie projektu zagospodarowania działki lub terenu pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno – budowlanymi. Zatem w pierwszej kolejności organ winien sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W przedmiotowej sprawie organ nie dokonał powyższej oceny, a jedynie wskazał, iż zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania oraz iż inwestor taką decyzję dołączył. Organ w żadnym miejscu nie wskazał czy przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto organ wbrew nałożonym na niego obowiązkom nie dokonał oceny kompletności projektu budowlanego oraz zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Organ dokonując powyższej oceny winien dać temu wyraz w należycie sporządzonym uzasadnieniu. Brak jakiejkolwiek wzmianki, pomimo podniesionych w odwołaniu zarzutów, sugeruje, iż organ przed wydaniem decyzji nie wykonał ciążących na nim obowiązków. Sąd w tym miejscu postanowił odnieść się również do kompletności projektu budowlanego. Zgodnie z art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lub w pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane. Natomiast w myśl art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. W pierwszej kolejności Sąd postanowił odnieść się do aktualności mapy na której sporządzono projekt zagospodarowania działki. Zgodnie z § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2003r., Nr 120, poz. 1133) projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, z zastrzeżeniem § 10. Jak wynika z akt administracyjny nowy projekt budowlany został sporządzony w marcu 2009 r. Natomiast projekt zagospodarowania działki sporządzono na kopii mapy zasadniczej aktualnej na dzień 14 grudnia 2005 r. Wobec powyższego w ocenie Sądu nie można uznać, iż projekt zagospodarowania działki sporządzony został na aktualnej mapie. Ponadto projekt zagospodarowania działki powinien obejmować określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. W przedmiotowej sprawie przedstawiony projekt zagospodarowania działki, w ocenie Sądu jest nieczytelny i winien zostać uzupełniony. W § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. określono, iż część rysunkowa, o której mowa w ust. 1, sporządzona na mapie zgodnie z § 7, powinna określać: 1) orientację położenia działki lub terenu w stosunku do sąsiednich terenów i stron świata; 2) granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów oraz liczby kondygnacji, charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, rodzaj i zasięg uciążliwości, zasięg obszaru ograniczonego użytkowania, układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary; 3) ukształtowanie terenu, z oznaczeniem zmian w stosunku do stanu istniejącego, a w razie potrzeby charakterystyczne rzędne i przekroje pionowe terenu; 4) ukształtowanie zieleni, z oznaczeniem istniejącego zadrzewienia podlegającego adaptacji lub likwidacji, oraz układ projektowanej zieleni wysokiej i niskiej, a w razie potrzeby charakterystyczne rzędne i przekroje pionowe terenu; 5) urządzenia przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego, w tym rodzaj i wielkość źródeł, usytuowanie stanowisk czerpania wody i dojazd do nich dla samochodów straży pożarnej oraz charakterystyczne rzędne i wymiary; 6) układ sieci i przewodów uzbrojenia terenu, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowlanych, w tym: wodociągowych, ujęć wody ze strefami ochronnymi, cieplnych, gazowych i kanalizacyjnych lub służących do oczyszczania ścieków, oraz określający sposób odprowadzania wód opadowych, z podaniem niezbędnych profili podłużnych, spadków, przekrojów przewodów oraz charakterystycznych rzędnych, wymiarów i odległości, wraz z usytuowaniem przyłączy, urządzeń i punktów pomiarowych; 7) układ linii lub przewodów elektrycznych i telekomunikacyjnych oraz związanych z nim urządzeń technicznych, przedstawiony w powiązaniu z sieciami zewnętrznymi, z oznaczeniem miejsca i rzędnych w miarę potrzeby, przyłączenia do sieci zewnętrznych i złączy z instalacją obiektów budowlanych oraz charakterystycznych elementów, punktów pomiarowych, symboli i wymiarów; 8) w razie potrzeby rezerwę i podział terenu wynikający z programu całego zamierzenia budowlanego oraz przewidywanej rozbudowy; 9) granice obszaru terenu zamkniętego i zewnętrznych stref ochronnych, na którym znajdują się obiekty budowlane służące obronności i bezpieczeństwu państwa. W tym miejscu wskazać należy, iż w ocenie Sądu przedłożony projekt budowlany nie określa dokładnie granice działki budowlanej oraz nie zawiera usytuowania, obrysy i układu istniejących i projektowanych urządzeń budowlanych związanych z obiektem budowlanym. Ponadto w projekcie budowlanym nie oznaczono wejść i wjazdów oraz charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, rodzaj i zasięg uciążliwości. Ponadto w projekcie zagospodarowania działki nie oznaczono układu komunikacji wewnętrznej w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, jak również nie określono układu chodników. Co prawda w niniejszej sprawie w legendzie projektu zagospodarowania działki pod numerem 4 wskazano dojazd i chodnik, to jednakże samo umieszczenie w legendzie i na mapie symbolu nie oznacza, iż w projekcie oznaczono wejścia i wjazdy oraz układu komunikacji w tym chodników. Powyższe odnosi się również do terenów zielonych. W pkt 4 ww. paragrafu rozporządzenia wyraźnie wskazano, iż projekt zagospodarowania działki powinien określać ukształtowanie zieleni, z oznaczeniem istniejącego zadrzewienia podlegającego adaptacji lub likwidacji, oraz układ projektowanej zieleni wysokiej i niskiej, a w razie potrzeby charakterystyczne rzędne i przekroje pionowe terenu. W niniejszej sprawie w projekcie powyższego nie dokonano. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa, a o wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 Ppsa. Rozpoznając sprawę ponownie w pierwszej kolejności organ odwoławczy winien wezwać inwestora do uzupełnienia projektu zagospodarowania działki o elementy wskazane w uzasadnieniu wyroku. Po przedłożeniu powyższego organ winien dokonać oceny kompletności projektu budowlanego oraz sprawdzić sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska dając temu wyraz w należycie sporządzonym uzasadnieniu. Ponadto organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji winien ustosunkować się do zarzutów podnoszonych przez stronę w odwołaniu. ja