IV SA/Po 529/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Damian Mataczyński po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku adwokata M.P. z dnia 9 lipca 2015r. w przedmiocie zasądzenia kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych postanawia odmówić przyznania kosztów zastępstwa prawnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 20 stycznia 2015r. odrzucił skargę kasacyjną wniesioną osobiście przez A.P. od wyroku tut. Sądu z dnia 3 grudnia 2014r. Skarżący w terminie otwartym do wniesienia zażalenia na w/w postanowienie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Postanowieniem z dnia 10 lutego 2015r. na mocy postanowienia referendarza sądowego przyznano skarżącemu A.P. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Następnie Sąd postanowieniem z dnia 3 marca 2015r. odrzucił złożony przez skarżącego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 3 grudnia 2014r. (zażalenie od powyższego postanowienia wniesione i sporządzone osobiście przez skarżącego zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2015r. sygn. akt I OZ 594/15). Pismem opatrzonym datą 20 marca 2015r. Okręgowa Rada Adwokacka w Poznaniu poinformowała Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu o tym, że pełnomocnikiem skarżącego został wyznaczony adwokat M.P., który pismem z dnia 9 lipca 2015r. złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu i oświadczył, że wynagrodzenie to nie zostało pokryte nawet w części. Celem rozpoznania zgłoszonego wniosku wskazać należy, iż zagadnienie przyznawania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy przez pełnomocników wyznaczonych z urzędu normuje art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) Zgodnie z tym przepisem wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis ten w zakresie dotyczącym zasad przyznawania tego wynagrodzenia nie zawiera jednak uregulowania pełnego, lecz odsyła do zasad określonych w wypadku adwokatów w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (j.t. Dz.U. z 2013r., poz. 461). W myśl § 2 ust. 1 tego rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności adwokata w sprawach, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądów administracyjnych i literaturze przedmiotu z treści wskazanych przepisów wywodzi się, że przepisy te nie nakładają obowiązku uwzględnienia każdego wniosku o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Wniosek ten podlega ocenie pod kątem jakości usług świadczonych w ramach prawa pomocy i ich wpływu na sytuację procesową strony. Przyznanie takiego wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu na podstawie art. 244 p.p.s.a. oznacza bowiem obciążenie Skarbu Państwa ciężarem finansowym w nim związanym. Stąd też Sąd jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach przyznanego stronie prawa pomocy wynagrodzenie takie przysługuje jedynie za faktyczne, realne jej udzielenie. Samo zapoznanie się z aktami sprawy bez podjęcia dalszych czynności procesowych nie jest wystarczające dla uznania, że pomoc prawna w urzędu została stronie udzielona (zob. np. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004r., OZ 720/04, ONSAiWSA 2005/5/93; postanowienie NSA z 18 października 2007r., II FZ 515/07; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 lutego 2008r., II SA/Bk 835/07; wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2010r., I FSK 1648/08; postanowienie NSA z dnia 16 czerwca 2010r., II FZ 143/10; postanowienie NSA z dnia 25 października 2011r., I OZ 790/11, postanowienie NSA z dnia 13 kwietnia 2012r., II OZ 214/12 oraz S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Warszawa 2007, s. 316 – 317). Sytuacja, o jakiej wyżej mowa, ma miejsce w niniejszej sprawie. Z akt sprawy nie wynika, aby pełnomocnik wykonał w imieniu skarżącego jakikolwiek czynności procesowe, które przyczyniłyby się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Wobec powyższego, na mocy powołanych wyżej przepisów, działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.