IV SA/Po 537/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Rady Sołeckiej [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia odrzucić skargę. Pismem z [...] maja 2016 r. Rada Sołecka [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Pod skargą podpisali się Sołtys [...] oraz członkowie Rady Sołeckiej. Pismem z dnia 7 lipca 2016 r. strona skarżąca została wezwana przez tut. Sąd do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie uchwały zebrania wiejskiego uprawniającego Sołtysa do działania w imieniu Sołectwa, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej "Ppsa") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 Ppsa). W treści art. 25 § 1 Ppsa zdefiniowano zdolność sądową, wskazując, iż jest nią zdolność do występowania przed sądem administracyjnym jako strona, wskazując jednocześnie, że posiadają ją osoby fizyczne i osoby prawne. Ustawodawca przyznał zdolność sądową również państwowym i samorządowym jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej oraz organizacjom społecznym nieposiadającym osobowości prawnej (§ 2), a ponadto również innym jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (§ 3). Zdolność sądową mają ponadto organizacje społeczne, choćby nie posiadały osobowości prawnej, w zakresie ich statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób (§ 4). Z treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446) wynika, że gmina może tworzyć jednostki pomocnicze m.in. sołectwa. Z kolei zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym rada sołecka wspomaga działalność sołtysa. Organem uchwałodawczym w sołectwie jest zebranie wiejskie, a wykonawczym - sołtys. Jak z tego wynika, rada sołecka nie jest organem samodzielnym, uprawnionym do reprezentowania sołectwa lub sołtysa. Nie posiada też osobowości prawnej. Rada Sołecka nie ma więc zdolności do występowania przed sądem administracyjnym jako strona (postanowienie NSA z 17 grudnia 2013 r., sygn. akt I OZ 1192/13, dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym organem właściwym do reprezentowania sołectwa oraz wniesienia skargi jest sołtys, działający na podstawie uchwały organu uchwałodawczego – zebrania wiejskiego. Mając powyższe na uwadze, w piśmie z dnia 7 lipca 2016 r., podpisany pod skargą Sołtys [...] został poinformowany przez tut. Sąd, że sygnująca również tę skargę Rada Sołecka nie jest uprawniona do wniesienia skargi. Jednocześnie Sołtys został wezwany do złożenia uchwały zebrania wiejskiego uprawniającego Sołtysa do działania w imieniu Sołectwa, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostały prawidłowo doręczone adresatowi w dniu 11 lipca 2016 r., co oznacza, że termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał z dniem 18 lipca 2016 r. Z akt sprawy wynika, iż strona skarżąca do dnia orzekania nie uzupełniła wskazanego braku formalnego skargi. W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 3 Ppsa, skarga podlegała odrzuceniu.