IV SA/Po 539/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2010 roku. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K.P. S.A. w W. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w P. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] kwietnia 2010 roku w sprawie ustalenia odszkodowania za działkę będącą własnością Skarbu Państwa postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE. Wojewoda W. ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 roku znak [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Cz.-T. z [...] czerwca 2009 roku znak [...] orzekającą m.in. o ustaleniu odszkodowania w kwocie 1330 zł za działkę nr [...] o powierzchni 83 m2,położoną w Cz., stanowiącą do dnia [...] maja 2003 roku stanowiącą własność M. G. ,wchodzącą w skład linii kolejowej, pozostającą w dniu [...] lutego 2003 roku we władaniu P. K. P. S.A., będącą od dnia [...]czerwca 2003 roku własnością Skarbu Państwa oraz przedmiotem użytkowania wieczystego P. K. P. S.A. Skargę na wyżej wymienioną decyzję Wojewody W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyły P. K. P. S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w P. wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji w całości. Zdaniem skarżącego decyzja Wojewody W. dnia [...]kwietnia 2010 roku utrzymująca decyzję Starosty Cz.-T. z dnia [...]czerwca 2009 roku jest ostateczna. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż z upływem 30 dni od dnia w którym decyzja Starosty Cz.-T. stała się ostateczna PKP S.A. winna wypłacić wnioskodawcy M.G. tytułem odszkodowania kwotę 1.330 zł. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej podniósł, że w chwili obecnej sama zasada wypłaty odszkodowania w ramach art.37 ustawy o komercjalizacji jest przedmiotem badania przez Trybunał Konstytucyjny. W związku z powyższym przyjmując ,iż możliwym jest stwierdzenie braku konstytucyjności ww. przepisu, zachodzi obawa, że wykonanie decyzji pozbawione będzie podstaw prawnych. Nadto. zakładając konstytucyjność art.37 ustawy o komercjalizacji, zasadnym jest przyjęcie, iż dokonana przez organ wykładnia praw może być uznana przez Sąd Administracyjny za nieprawidłową, co skutkować będzie uchyleniem zaskarżonej decyzji. Sąd ustalił i zważył, co następuje: Obowiązującą zasadą jest, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm. – dalej ppsa) Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że podstawą do wstrzymania wykonania decyzji są wskazane przez ustawodawcę okoliczności. Wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter wyjątkowy, a obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki wstrzymania zaskarżonej decyzji obciąża stronę. Postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z powodu braku jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku strony w tym zakresie, należy uznać za zgodne prawem. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności.(vide-postanowienie z dnia 29 maja 2009 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie I FZ 148/09). Pełnomocnik skarżącego nie uzasadnił jaką faktycznie szkodę może wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie z całą pewnością bowiem można przywrócić stan poprzedni poprzez zażądanie zwrotu wypłaconego odszkodowania ,gdyby decyzję faktycznie Sąd uchylił. Tym bardziej ,że nie jest to wysoka kwota bo równa 1330 zł. NSA przypomniał, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są nieostre, dlatego wymagają uszczegółowienia w materiale dowodowym, który powinien w szczególności zaprezentować wnioskodawca. Zadaniem sądu jest natomiast ocena argumentów i dowodów przedstawionych przez stronę. Sąd administracyjny może co prawda wyjść poza zarzuty i podstawy skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), ale w sytuacji, gdy strona nie podaje żadnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd pierwszej instancji. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej w treści skargi zawarł jedynie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jednakże w żaden sposób jego nie uzasadnił, czy zachodzi na skutek wykonania zaskarżonej decyzji niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wziął pod uwagę poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w orzecznictwie na temat definiowania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków . W orzecznictwie przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę ,która nie będzie mogła być wynagradzana przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia ,który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia starty na życiu i zdrowiu(vide postanowienie NSA z 15 grudnia 2004 roku ,GZ 127/04 (niepublikowane) oraz z 20 grudnia 2004 roku GZ 138/04 (Lex Polonica nr 375764). W uznaniu Sądu taka sytuacja nie zachodzi w przedmiotowej sprawie bowiem wypłacone odszkodowanie jest świadczeniem pieniężnym ,które może być zawsze zwrócone .Tak więc wypadek ewentualnego uwzględnienia skargi, może przywrócić stan poprzedni. Wobec powyższego, stosownie do art. 61 § 3 i § 5 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.