IV SA/Po 550/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. N. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie kosztów związanych z usunięciem, przechowaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu postanawia odmówić przywrócenie terminu. Pismem z dnia [...] maja 2016 r. M. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie kosztów związanych z usunięciem, przechowaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 czerwca 2016 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Ponadto pismem z dnia 29 czerwca 2016 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez jej podpisanie. W dniu 3 sierpnia 2016 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi wskazując, iż próba doręczenia mu wezwań sądowych podjęta została w okresie, kiedy przebywał na urlopie wypoczynkowym poza granicami kraju. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej "Ppsa"), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Orzeczenie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 Ppsa, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z okoliczności rozpoznawanej sprawy wynika bezspornie, że skarżący uchybił terminu do uiszczenia wpisu od skargi, jak również podpisania skargi, skoro wezwanie w tym przedmiocie należało uznać za doręczone, z uwagi na dwukrotne awizo, w dniu 18 lipca 2016 r., a więc siedmiodniowy termin do wykonania powyższych czynności upłynął w dniu 25 lipca 2016 r. Natomiast w niniejszej sprawie skarżący skargę podpisał w dniu 2 sierpnia 2016 r., a należny wpis uiścił w dniu 3 sierpnia 2016 r. Jednocześnie Sąd uznał, iż skarżący zachował 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. W ocenie Sądu skarżący o uchybieniu terminu dowiedział się dopiero w dniu 2 sierpnia 2016 r. w trakcie przeglądania akt w siedzibie Sądu. Tym samym złożenie wniosku w dniu 3 sierpnia 2016 r. nastąpiło z zachowaniem terminu przewidzianego na dokonanie tej czynności. Przechodząc do oceny merytorycznej wniosku wskazać należy, iż w świetle art. 86 § 1 Ppsa brak winy strony w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy największym w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. W ocenie Sądu, skarżący nie przedstawił w swym wniosku okoliczności świadczących o niezawinionym uchybieniu terminu do dokonania czynności uiszczenia wpisu oraz podpisania skargi. Nie można do tej kategorii zaliczyć faktu przebywania skarżącego na urlopie. Przebywanie na urlopie wypoczynkowym (nawet poza granicami kraju), nie stanowi przeszkody o charakterze nadzwyczajnym, która uniemożliwia podejmowanie czynności postępowania, gdyż jest to okoliczność subiektywna, na którą strona ma wpływ (por. postanowienia NSA z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 126/12, opubl. w Lex nr 1240631; z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt I FZ 272/12, opubl. w Lex nr 1328987). Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni ww. poglądy podziela. Zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego od strony wszczynającej postępowanie należy wymagać zapobiegliwości i przezorności. Nawet bez odwoływania się do profesjonalnej wiedzy prawniczej, należało spodziewać się przewidywanego toku czynności procesowych wywołanych skargą. Planując urlop strona winna, zgodnie z zasadami należytej staranności, zadbać (np. wyręczając się inną osobą) o kwestie odbioru korespondencji, jak również możliwość podjęcia czynności związanych ze sprawą. Kierując się powyższym Sąd uznał, że skarżący nie wykazał skutecznie, że do uchybienia terminu do uiszczenia wpisu sądowego oraz usunięcia pozostałych braków formalnych skargi doszło w sposób przez niego niezawiniony. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 86 § 1 i 87 § 2 Ppsa orzekł jak w sentencji.