IV SA/Po 553/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Kusiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2025 r. sprawy ze skargi V. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz punkt 1 poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia 12 czerwca 2023 roku, znak [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej V. R. kwotę 4.017 zł (słownie: cztery tysiące siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 19 marca 2025 r. (znak: [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy pkt 1 decyzji Starosty [...] z dnia 12 czerwca 2023 roku (znak: [...]) w którym wymierzono pani V. R. (dalej: skarżąca) administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 1 szt. drzewa z gatunku brzoza brodawkowata oraz 94,55 m2 krzewów z gatunków liściastych (wierzba szara, śliwa tarnina, trzmielina pospolita, czeremcha zwyczajna), rosnących na terenie działki nr [...], arkusz mapy 1, obręb [...], gmina [...]. Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 24 sierpnia 2022 r. do Starosty [...] wpłynęło pismo informujące, że na terenie działki nr [...], obręb [...] (dalej: działka nr [...]), której właścicielem jest gmina [...] oraz na tyłach działek nr [...] oraz nr [...], obręb [...], doszło do nielegalnego usunięcia drzew oraz krzewów a osobą, która przyznała się do tego czynu – podczas rozmowy telefonicznej – była skarżąca. Starosta w ewidencji gruntów odnalazł adres skarżącej: ul. [...], [...], po czym wysłał zawiadomienie do skarżącej o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nielegalnego usunięcia drzew i krzewów rosnących na terenie działki nr [...] oraz o terminie przeprowadzenia oględzin terenowych ww. działki na wysokości działki o nr ewid.[...] Pisma wracały jednak z adnotacją o niepodjęciu, pomimo awizowania. Na oględzinach skarżąca nie była obecna i nie było możliwości dostania się na działkę nr [...]. Po raz kolejny (trzeci) pismem z dnia 10 stycznia 2023 r. kierowanym na adres widniejący w ewidencji gruntów Starosta zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz o terminie przeprowadzenia oględzin. Skarżąca jednak pisma nie odebrała. W dniu 20 stycznia 2023 r. organ przeprowadził oględziny na terenie działki gminnej w obecności właściciela działki sąsiedniej i przedstawicieli Komisariatu Policji w [...]. Z oględzin i obmiarów pozostałości drzew sporządzono protokół. W dniu 10 lutego 2023 r. Starosta [...] uzyskał adres zamieszkania skarżącej, zgłoszony w Urzędzie Miasta i Gminy [...]: [...], ul. [...], [...]. Następnie na ten adres skierowano pismo informujące o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nielegalnego usunięcia drzew i krzewów rosnących na terenie działki nr [...] oraz o przysługującym stronie prawie do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów przed wydaniem decyzji. Przesyłkę pocztową odebrano pod tym adresem 22 marca 2023 r. Decyzją z dnia 12 czerwca 2023 r. (znak: [...]) Starosta [...] wymierzył skarżącej administracyjną karę pieniężną za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 1 szt. drzewa z gatunku brzoza brodawkowata oraz 94,55 m2 krzewów z gatunków liściastych (wierzba szara, śliwa tarnina, trzmielina pospolita, czeremcha zwyczajna), rosnących na terenie działki nr [...], w wysokości [...] zł, podając przy tym sposób wyliczenia należności. W stosunku do 2 sztuk drzew sprawę umorzono z uwagi na niskie obwody pni usuniętych drzew. Decyzję wysłano na ww. adres w [...], pod którym wcześniej skarżąca odebrała korespondencję. Awizowana w dniu 24 czerwca 2023 r. korespondencja wróciła nieodebrana z adnotacją o nieznanym lub niekompletnym adresie (lub kodzie pocztowym). Następnie organ ponownie wysłał decyzję w dniu 5 lipca 2023 r., która została – zgodnie z twierdzeniem organu – doręczona w dniu 18 lipca 2023 r. Nie otrzymano jednak zwrotnego potwierdzenia odbioru. W dniu 9 sierpnia 2023 r. skarżąca, będąca reprezentowana przez r. S., złożyła odwołanie od pkt 1 decyzji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 109 § 1 k.p.a. poprzez niedoręczenie stronie przedmiotowej decyzji. Skarżąca wskazywała, że decyzja została doręczona jej byłej sąsiadce, która zrobiła zdjęcia decyzji i wysłała je do syna skarżącej, a ten przekazał ją swojej matce (czyli skarżącej). Sama skarżąca nie mieszka pod rzeczonym [...] adresem od ponad 5 lat. Wskazano także, że przesyłka została formalnie zwrócona do organu przez [...] pocztę z adnotacją listonosza w języku angielskim: "Zwrot do nadawcy. Adresat wyprowadził się ponad 5 lat temu". Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO lub organ odwoławczy), wymienioną we wstępie decyzją z dnia 19 marca 2025 r. (znak: [...]) utrzymało w mocy pkt 1 decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu SKO podało, że decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona stronie (skarżącej). Organ odwoławczy nie przyjął co prawda do obliczenia daty złożenia odwołania w terminie – daty doręczenia decyzji dnia 18 lipca 2023 r. uważając, że doręczenie dokonane na adres w [...], ul. [...], [...], nie było prawidłowe i nie może rodzić dla strony negatywnych skutków prawnych, w szczególności ograniczyć jej prawa do kwestionowania decyzji. Jednak jak wynika z całości zgromadzonego w sprawie materiału do skarżącej dotarła treść decyzji, przesyłkę otwarto i zdaniem SKO nic nie stało na przeszkodzie zaskarżenia decyzji. Ponadto, od dnia 2 sierpnia 2023 r. skarżąca była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który mógł dodatkowo zapoznać się z treścią decyzji i akt sprawy, czy to na etapie przed złożeniem odwołania, jak i po złożeniu odwołania, w celu jego uzupełnienia i odniesienia się do treści samej decyzji, czy też dowodów zgromadzonych w sprawie. Kolejno, SKO wskazało, że do usunięcia wymienionych drzew i krzewów doszło wbrew zasadom ochrony przyrody. Prawidłowo ustalono wysokość wymierzonej kary, która nawet nie była kwestionowana przez skarżącą. Zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody w wersji obowiązującej na dzień dokonywania usunięcia drzew, jak i orzekania przez organy, obowiązuje wynikająca z obowiązku ochrony terenów zieleni i zadrzewień, zasada uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości lub jej części. Usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości lub jej części może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego na wniosek posiadacza nieruchomości – za zgodą właściciela tej nieruchomości. Stosownie zaś do art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną za zniszczenie drzewa lub krzewu. Natomiast zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody czynności, o których mowa w art. 83-89, w zakresie, w jakim są one wykonywane przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, w odniesieniu do nieruchomości będących własnością gminy – z wyjątkiem nieruchomości będących w użytkowaniu wieczystym innego podmiotu – wykonuje starosta. SKO uznało, że organ I instancji zebrał i rozpoznał w sposób wszechstronny materiał dowodowy, starając się ustalić jak najdokładniej stan faktyczny. Zebrany materiał dowodowy pozwolił na ustalenie stanu faktycznego i rozpoznanie sprawy, biorąc pod uwagę dostępne możliwości, a następnie dokonanie prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego pod normy prawa i wymierzenie zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie wymienionych w zaskarżonej decyzji drzew i krzewów. Skarżąca, nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem SKO, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając naruszenie: - art. 109 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: K.p.a.), poprzez błędne uznanie przez SKO, że decyzja organu I instancji z dnia 12 czerwca 2023 r. została skutecznie doręczona stronie postępowania – skarżącej, w sytuacji kiedy organ I instancji uchybił obowiązkowi wynikającemu z ww. przepisu; - art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., poprzez oparcie zaskarżonych decyzji o niepełny materiał dowodowy, polegający w szczególności na braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz przeprowadzenie dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego, skutkujące błędną oceną, że: a) skarżąca dokonała usunięcia bez wymaganego zezwolenia 3 sztuk drzew z gatunku brzoza brodawkowata oraz 94,55 m2 krzewów z gatunków liściastych, rosnących na działce nr [...]; b) pracownik urzędu Miasta i Gminy [...] przeprowadził w dniu 24 sierpnia 2022 r. rozmowę telefoniczną ze skarżącą, która rzekomo przyznała się do dokonania powyższego czynu; - art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji błędnej decyzji organu I instancji, zamiast wydania decyzji uchylającej decyzję I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jednocześnie skarżąca wniosła o uchylenie obu decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc jednocześnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skarga jako zasadna podlegała uwzględnieniu. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 marca 2025 r. (znak: [...]), utrzymująca w mocy pkt 1 decyzji Starosty [...] z dnia 12 czerwca 2023 roku (znak: [...]), w którym wymierzono skarżącej administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł. W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji została doręczona skarżącej w sposób nieprawidłowy. Powyższemu nie zaprzecza zresztą SKO, które stanęło na stanowisku, że nieprawidłowość doręczenia rzeczonej przesyłki nie powinna stanowić przeszkody do jej zaskarżenia, gdyż jak wynika z całości zgromadzonego w sprawie materiału do skarżącej dotarła treść tej decyzji. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela jednak takiego poglądu. Zgodnie z art. 39 § 3 pkt 1 K.p.a., który znalazł zastosowanie w niniejszej sprawie, organ administracji publicznej doręcza pisma przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2023 r. poz. 1640; dalej: P.p.). Pod pojęciem przesyłki rejestrowanej rozumie się przesyłkę pocztową przyjętą za pokwitowaniem przyjęcia i doręczaną za pokwitowaniem odbioru (art. 3 pkt 23 P.p.). Jak wskazuje się w doktrynie i orzecznictwie, pokwitowanie ma szczególną moc dowodową, stwarza bowiem domniemanie doręczenia i jest niezbędne do oceny daty rozpoczęcia lub zakończenia biegu terminu oraz możliwości dokonywania określonych czynności (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2015 r., str. 268 i nast.) oraz ma walor dokumentu urzędowego i stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (por. wyrok NSA z 26 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 1712/21; wszystkie cytowane orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl) – korzysta zatem z domniemania prawdziwości faktów w nim poświadczonych. W związku z powyższym to zwrotne potwierdzenie odbioru stanowi dowód doręczenia stronie rozstrzygnięcia organu, a jego brak powinien skutkować wszczęciem postępowania reklamacyjnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, uznać należało, że organ I instancji – w sytuacji braku otrzymania zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej decyzję z dnia 12 czerwca 2023 r. – powinien był wszcząć postępowanie reklamacyjne i wyjaśnić kwestię prawidłowości doręczenia z operatorem pocztowym. Z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma Starosty z 13 marca 2023r. zawiadamiającego o wszczęciu o postępowania i jednocześnie możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym wskazano, że adres skarżącej nie jest aktualny i podano nowy adres. Mimo tego decyzja organu I instancji została wysłana na nieaktualny adres, a zwrotne potwierdzenie odbioru powróciło z adnotacją, że skarżąca nie mieszka od 5 lat pod wskazanym adresem. Wydanie decyzji zgodnie z wymaganiami art. 107 § 1 k.p.a. jest czynnością procesową wywołującą oznaczone skutki prawne (wyr. NSA z 25 kwietnia 2006 r., II OSK 714/05, CBOSA). Jednak przepisy prawa nie wiążą skutków prawnych z dniem wydania decyzji, ale z dniem jej doręczenia stronie. Z tym momentem decyzja wchodzi do obrotu prawnego i wywołuje skutki w sferze zewnętrznej (zob. wyr. WSA w Warszawie z 5 lutego 2009 r., IV SA/Wa 1610/08, CBOSA). Zgodnie z art. 110 § 1 k.p.a. organ związany jest wydaną decyzją dopiero od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, a samo doręczenie decyzji stronie jest obowiązkiem organu (art. 109 § 1 k.p.a.). Co istotne termin na wniesienie odwołania (zażalenia), a wiec zaskarżenia decyzji (postanowienia) biegnie od doręczenia decyzji stronie (art. 129 § 1 k.p.a., art. 141 § 2 k.p.a.). Czynności udostępnienia akt nie można utożsamiać z czynnością doręczenia decyzji w trybie przepisów k.p.a. Udostępnienie akt i zapoznanie się z decyzją przez stronę postępowania może mieć znaczenie dla uznania, że w konkretnej dacie strona powzięła wiadomość o wydaniu decyzji, która weszła do obrotu prawnego w związku z doręczeniem jej jednej ze stron postępowania, co może mieć znaczenie w postępowaniu o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania czy też w postępowaniu wznowieniowym. (por. wyrok NSA z 29.12.2022 r., I OSK 2744/19, LEX nr 3577732). Dopiero doręczenie decyzji stronie (czynność materialno-techniczna) wywołuje skutek prawny z tą chwilą. Od tej daty decyzja wchodzi do obrotu prawnego (por. wyrok WSA w Warszawie z 9 lutego 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1001/05). W przedmiotowej sprawie decyzja Starosty [...] z dnia 12 czerwca 2023 r. nie została doręczona skarżącej. Bez znaczenia przy tym dla sprawy pozostaje to, że skarżąca dowiedziała się o treści decyzji wskutek zapoznania się z aktami postępowania (jak przyznaje sama w skardze) czy też wskutek zapoznania się ze zdjęciami decyzji przesłanymi jej przez jej syna (jak przyjmują organy). Decyzja, która nie weszła do obrotu prawnego nie mogła wywoływać skutków prawnych, co też na etapie postepowania odwoławczego powinno było zauważone przez SKO, a decyzja I instancyjna wyeliminowana z obrotu. Doszło do naruszenia art. 109 § 1 k.p.a. , co miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Zasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Organy administracji orzekające w sprawie w obu instancjach nie oceniły wnikliwie całokształtu materiału dowodowego, a wyrażona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ocena tego materiału doprowadziła organy do nieprawidłowych wniosków. Z pewnością w niniejszej sprawie nie podjęto wszystkich koniecznych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności nie przesłuchano skarżącej. W aktach postępowania administracyjnego nie ma żadnego dokumentu, z którego wynikałoby, że to skarżąca usunęła przedmiotowe drzewa i krzewy z działki nr [...]. Za niewystarczający dowód uznać trzeba pismo od Urzędu Miasta i Gminy w [...] do Starosty [...] (k. 1 akt administracyjnych organu I instancji), w którym wskazano, że skarżąca sama zadzwoniła do urzędu i przyznała się do nielegalnego usunięcia drzew oraz krzewów. Organy nie dysponują przy tym zapisem telefonicznym rzekomej rozmowy, której istnieniu zaprzecza skarżąca. Trudno zatem przyjąć – tak jak chciałoby tego SKO – że w sprawie organy w sposób wszechstronny zebrały materiał dowodowy, starając się ustalić jak najdokładniej stan faktyczny. Podkreślenia przy tym wymaga, że ustawodawca w art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2024 r. poz. 1478 ze zm., dalej: u.o.p.) posłużył się alternatywą rozłączną, co oznacza, że administracyjna kara pieniężna może być nałożona wyłącznie na jeden z podmiotów wymienionych w tym przepisie, a zatem albo na posiadacza nieruchomości, albo właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego, albo na inny podmiot, jeżeli działał bez zgody posiadacza nieruchomości (zob. wyrok NSA z dnia 25 września 2024 r. sygn. akt III OSK 2631/22). Zgodnie z art. 88 ust. 2 u.o.p. jedynie posiadacz nieruchomości może uwolnić się od odpowiedzialności za usunięcie drzew, jeśli zostanie wykazane, że inny podmiot działał bez jego zgody (zob. wyrok NSA z dnia 17 września 2024 r. sygn. akt III OSK 211/23). W każdym z tych przypadków trzeba też pamiętać o tym, że odpowiedzialność administracyjnoprawna za usunięcie drzewa ma charakter obiektywny. W przedmiotowej sprawie organ I instancji nałożył administracyjną karę na skarżącą na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 3 u.o.p. wskazującego, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną za zniszczenie drzewa lub krzewu. Podkreślić jednak należy rozbieżność pomiędzy przywołaną przez organ I instancji podstawą prawną, a wskazanym w pkt 1 decyzji z dnia 12 czerwca 2023 r. deliktem administracyjnym, odpowiadającym czynowi opisanemu w art. 88 ust. 1 pkt 1 u.o.p. (usunięcie drzewa lub krzewu bez wymaganego zezwolenia). Ma to istotne znaczenie, bowiem w przypadku nakładania kary administracyjnej na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1 u.o.p. organ administracji w pierwszej kolejności powinien dokonać ustaleń, czy podmiot, który usunął drzewa lub krzewy, mógłby uzyskać zezwolenie na ich usunięcie, a zatem czy jest posiadaczem nieruchomości, na której one rosły. Tylko bowiem taki podmiot może ponosić odpowiedzialność za usunięcie drzew lub krzewów bez zezwolenia. Skoro bowiem nikt inny nie mógłby uzyskać zezwolenia, to oczywiście również nikt inny nie może ponosić odpowiedzialności za ich usunięcie bez zezwolenia (W. Radecki [w:] Opłaty i kary pieniężne w ochronie środowiska. Komentarz, red. J. Sommer, Wrocław 1993, s. 28). Natomiast karę administracyjną na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 3 u.o.p. wymierzyć można zarówno posiadaczowi nieruchomości, jak i innemu podmiotowi działającemu bez jego zgody. W związku z tym analogicznie do deliktu stypizowanego w art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.p. organ będzie musiał dokonać ustaleń, kto doprowadził do zniszczenia drzewa, kierując się takimi samymi kryteriami (K. Gruszecki [w:] Ustawa o ochronie przyrody. Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2024, art. 88). W realiach niniejszej sprawy organy w ogóle nie rozważyły, kto jest posiadaczem przedmiotowej nieruchomości (działki nr [...]), chociaż same mylnie wskazywały na delikty administracyjne stypizowane w przepisach art. 88 ust. 1 pkt 1 i 3 u.o.p., mimo istotnych różnic co znamion podmiotowych tych deliktów. Ustalono jedynie, że właścicielem działki nr [...] jest gmina [...] (k. 5 akt administracyjnych organu I instancji). Z uwagi na powyższe wobec nieustaleni prawidłowego stanu faktycznego, na skutek naruszenia art. 7 i 77 oraz art. 80 k.p.a., co miało wpływ na rozstrzygnięcie, zaskarżona decyzja nie mogła się ostać, podobnie jak decyzja I instancyjna. Konieczne jest bowiem przeprowadzenie postępowania dowodowego w istotnym zakresie, a jednocześnie zapewnienie skarżącej udziału w postępowaniu zarówno przed organem I, jak i II instancji. Ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę, organ I instancji zastosuje się do wskazań Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku, w szczególności ponownie doręczając swoje rozstrzygnięcie w sprawie, zadba o prawidłowość doręczenia, a także przeprowadzi należycie postępowanie wyjaśniające. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji (pkt 1 sentencji wyroku). O należnych skarżącej kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 P.p.s.a. Składają się na nie wpis sądowy od skargi w kwocie 400 zł, uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz wynagrodzenia radcy prawnego w wysokości 3600 zł. Wysokość wynagrodzenia radcy prawnego wynika z § 14 ust. 1 pkt 1 lit.a. w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2023, poz. 1935 z późn. zm.).