IV SA/Po 565/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia WSA Izabela Bąk – Marciniak Sędzia NSA Grażyna Radzicka po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B.S. i J.S. o wyłącznie sędziego sprawozdawcy Tomasza Grossmanna w sprawie ze skargi M.S. i E.S. na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] kwietnia 2014r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku postanawia oddalić wniosek B.S. i J.S. w piśmie procesowym z dnia 28 lipca 2014r. wnieśli o wyłączenie sędziego Tomasza Grossmanna od rozpoznania przedmiotowej sprawy. W uzasadnieniu wnioskodawcy wskazali, iż po sprawie w dniu 25.04.2012r. dało się zauważyć bliską znajomość z pełnomocnikiem strony J.M. Wobec tego zdaniem wnioskodawców zachodzi stosunek osobisty między sędzią a pełnomocnikiem strony, który może wywoływać wątpliwości co do bezstronności sędziego. Skarżący podnieśli merytoryczne kwestie związane z wydanym w dniu 22 lipca 2014r. postanowieniem w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W związku ze złożonym wnioskiem sędzia WSA Tomasz Grossmann złożył pisemne oświadczenie, w którym wskazał, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej P.p.s.a.), mogące wywołać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności w przedmiotowej sprawie. W szczególności nie występują relacje osobiste ze stronami i uczestnikami postępowania ani okoliczności tego rodzaju, że mogłyby wywoływać co do bezstronności w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 18 § 1 P.p.s.a., sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie; 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Natomiast stosownie do treści art. 19 P.p.s.a., niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Wniosek o wyłączenie sędziego strona zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, w którym sprawa się toczy, uprawdopodabniając przyczyny wyłączenia (art. 20 § 1 P.p.s.a.). Należy wskazać, że wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Z treści oświadczenia złożonego do akt sprawy przez sędziego WSA Tomasza Grossmanna nie wynika, by w niniejszej sprawie zachodziły okoliczności wymienione w art. 18 P.p.s.a. lub inne, które mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do jej bezstronności. Jak stwierdzono zaś w orzecznictwie sądowym, autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego przezeń wyjaśnienia i jeśli strona żądająca wyłączenia zaprzecza jego prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które podważałyby wiarygodność oświadczenia sędziego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 1971 r., sygn. akt I CZ 121/71, publ. OSN 1972, poz. 55). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela także pogląd wyrażony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym skoro sędzia, którego przedmiotowy wniosek dotyczy, złożył oświadczenie, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 P.p.s.a., dające podstawę do wyłączenia od rozpoznawania w sprawie, a prawdziwość tego oświadczenia nie budzi żadnych wątpliwości, to wniosek o jego wyłączenie nie zasługuje na uwzględnienie (por. postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2007 r., sygn. akt II OZ 1474/06, postanowienie NSA z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 441/08, postanowienie NSA z dnia 12 maja 2010 r., sygn. akt I OZ 332/10, postanowienie NSA z dnia 13 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OZ 259/12, dostępne w CBOIS). Należy dodać, że z art. 19 P.p.s.a. wynika, iż okoliczność mogąca wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie musi być uzasadniona, co wiąże się z przedstawieniem odpowiedniej argumentacji. Podkreślić należy, że skarżący nie wykazał w uzasadnieniu swojego wniosku żadnych ustawowych przesłanek wymienionych w art. 18 § 1 P.p.s.a., ani też okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego (art. 19 P.p.s.a.). Powyższe jest tym bardziej uzasadnione, iż jak wynika z akt sprawy pełnomocnikiem skarżących w przedmiotowej sprawie jest radca prawny S.F. a nie J.M. wskazany we wniosku o wyłączenie. Końcowo wskazać należy, iż zawarte we wniosku zarzuty odnoszące się do postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, nie uzasadniają w najmniejszym stopniu żądania odnoszącego się do wyłączenia sędziego. Tym samym wobec niewykazania jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby podważyć prawdziwość oświadczenia wskazanego sędziego należało orzec, na podstawie art. 22 § 1 i 2 P.p.s.a., jak w sentencji postanowienia