IV SA/Po 604/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sąd. WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2021 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2017 roku nr [...], 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej D. P. kwotę [...]zł (słownie: [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta K., po rozpoznaniu wniosku K. O., decyzją z dnia [...] czerwca 2017 roku nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzieli pozwolenia na budowę obejmującego przebudowę i rozbudowę budynku inwentarskiego - bukaciarni w miejscowości [...], ul. [...] dz. nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] października 2017 roku ([...]), na wniosek D. P., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, Starosta K. wznowił postępowanie w sprawie zakończone w/w decyzją. Po rozpoznaniu sprawy w trybie wznowienia postępowania, decyzją z dnia [...] listopada 2017 roku (nr [...], [...]), na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, Starosta K. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2017 roku (nr [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na przebudowę i rozbudowę bukaciarni w miejscowości [...], ul. [...] dz. nr [...]. Organ wyjaśnił, że stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Skarżąca jest współwłaścicielem działki nr [...], która nie graniczy bezpośrednio z działką numer [...]. Pomiędzy działkami znajduje się działka numer [...], której właścicielami są E. i J. O.. Działka nr [...] wraz z zabudowaniami stanowi odrębne obsiedlisko. Odległość działki nr [...] od działki nr [...] wynosi od około [...] do około [...]. Budynek inwentarski podlegający przebudowie i rozbudowie zlokalizowany jest w odległości około [...] w linii prostej od granicy działki nr [...]. Usytuowanie inwestycji jest zgodne z zapisami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, jak i z zapisami decyzji zmieniającej decyzję o warunkach zabudowy, gdzie wskazano na możliwość lokalizacji projektowanej rozbudowy w granicy z działką sąsiednią nr [...] oraz określono, że działka nr [...] stanowi zabudowę zagrodową, a także ustalono maksymalną wielkość DJP dla inwestycji na tej działce do [...] DJP. Inwestycja jest zgodna z warunkami technicznymi wynikającymi z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Starosta wyjaśnił, że chów lub hodowla zwierząt w liczbie mniejszej niż 40 DJP nie kwalifikuje inwestycji do przeprowadzenia postępowania z zakresu ochrony środowiska. Zgodnie z analizą zawartą w projekcie budowlanym, obsada DJP w gospodarstwie po realizacji inwestycji wyniesie [...] DJP, zatem inwestycja nie została ujęta na liście inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. W konsekwencji Starosta przyjął, że obszar oddziaływania bukaciarni obejmuje działkę inwestora oraz działkę przylegającą tj. działkę nr [...] i w żaden sposób nie wpływa na obecne zagospodarowanie i użytkowanie działki numer [...], jak również w żaden sposób nie ogranicza ewentualnej przyszłej zabudowy tej działki. W ocenie organu brak jest przepisu prawa dającego podstawę do uznania wnioskodawczyni za stronę postępowania. Wojewoda, po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania, decyzją [...] grudnia 2017 roku ([...]), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w całości podzielił ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną Starosty [...]. D. P., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego. W ocenie skarżącej organy obu instancji błędnie uznały, iż planowana przebudowa i rozbudowa budynku inwentarskiego nie jest przedsięwzięciem, o którym mowa jest w § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia o przedsięwzięciach mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organy administracji w żaden sposób nie wykazały, że inwestor (syn) prowadzi odrębne gospodarstwo rolne od rodziców. Przywołane dane z ksiąg wieczystych, nie są żadnym dowodem świadczącym o odrębności gospodarstw rolnych. To, że jedna działka jest własnością rodziców, a druga własnością ich dziecka nie znaczy, że nie prowadzą oni wspólnego gospodarstwa rodzinnego. Dowodami funkcjonowania jednego gospodarstwa rolnego w rozumieniu art. 5 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 roku o kształtowaniu ustroju rolnego jest to, że zabudowa na obu działkach tworzyła i nadal tworzy jedną zabudowę zagrodową (z całą pewnością osobnej zabudowy zagrodowej nie stanowi zabudowa działki nr [...]), wspólne zamieszkiwanie, wspólne gospodarowanie, nieodpłatna służebność gruntowa. Twierdzenia o istnieniu dwóch gospodarstw rolnych są próbą obejścia przepisów. Podział nieruchomości został dokonany w sposób niezgodny z prawem i tylko w jednym celu - stworzenia sztucznego bufora. Podział nieruchomości to próba pozbawienia skarżącej legitymacji procesowej strony. Liczenie DJP osobno dla dwóch działek jest takim samym niedozwolonym czynem jak np. dzielenie zamówienia publicznego w celu obejścia przepisów ustawy. DJP dotyczy całego gospodarstwa, a nie działek wchodzących w jego skład. Pełnomocnik podkreślił, że w innych postępowaniach związanych z budową budynków inwentarskich, przed podziałem nieruchomości, legitymacja procesowa Skarżącej jako strony, po wyrokach sądów administracyjnych, nie była kwestionowana. Zdaniem pełnomocnika sam podział działki nie mógł zmienić obszaru oddziaływania. Obszar oddziaływania pozostał taki sam tj. do 100m, a skarżąca mieszka, według ustaleń organów, w odległości około 50m od planowanej inwestycji, co oznacza że oddziaływanie jest ewidentne. Zdaniem pełnomocnika organy obu instancji w sposób nieuprawniony przyjęły, że żądanie zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 21 marca 2018 roku o sygn. akt IV SA/Po 31/18, oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę dotyczy interesu prawnego właściciela sąsiedniej nieruchomości, jeżeli jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, który ma być wybudowany przez inwestora. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Nie jest tak, że obszar oddziaływania to teren, w którym można odczuć skutki uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu. Takie rozumienie odwołuje się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamić z oddziaływaniem polegającym na wprowadzeniu ograniczeń prawnych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej wydając pozwolenie na budowę na działce nr [...] był związany decyzją ustalającą warunki zabudowy, na tejże działce. Warunki zabudowy jak i pozwolenie na budowę dotyczą jednej i tej samej działki - zostały wydane już po podziale. Burmistrz ustalił, że maksymalna wielkość DJP po zrealizowaniu inwestycji na działce nr [...] to [...] DJP. Starosta, kontrolując projekt budowlany dotyczący inwestycji na działce nr [...] nie miał kompetencji do oceny, czy dokonany wcześniej podział nieruchomości był rzeczywisty, czy fikcyjny, co zarzuca Skarżąca. Wbrew argumentom skargi organy administracji we wznowionym postępowaniu nie miały obowiązku wykazać, że inwestor prowadzi gospodarstwo rolne, odrębne od sąsiadującego gospodarstwa rolnego rodziców. We wznowionym postępowaniu zostało sprawdzone, zdaniem Sądu prawidłowo, że obszar oddziaływania inwestycji na działce nr [...] nie obejmuje działki Skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wywiedzionej przez D. P., wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2021 roku o sygn. akt II OSK 1687/18, uchyli zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. Sąd orzekł także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie [...]zł (opłata kancelaryjna - [...] zł, wpis od skargi kasacyjnej - [...] zł, wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru - [...] zł). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z wnioskiem skarżącej oraz przy braku sprzeciwu innych stron postępowania sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm. dalej w skrócie: "P.p.s.a."). W pierwszej kolejności zauważyć należy, że sprawa jest rozpoznawana po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wcześniej wydanego w tej sprawie wyroku sądu pierwszej instancji. Sąd rozpoznający sprawę po raz kolejny jest związany orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na treść art. 190 i art. 170 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z treścią art. 190 P.p.s.a sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie wykładnią prawa dotyczy zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Zgodnie z oceną prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w kontrolowanej sprawie pojęcia "ograniczeń w zagospodarowaniu terenu" objętych zakresem regulacji art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane nie można zawęzić do samych tylko "ograniczeń zabudowy" terenu, i w konsekwencji błędnie (zbyt wąsko) wyznaczać zakresu analizy koniecznej na tle art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Obszar oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Przepis ten nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, przewidujących między innymi szczegółowe wymogi dla odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. Do przepisów odrębnych należą między innymi przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne. Oznacza to, że organ powinien badać wszelkie okoliczności sprawy, z uwzględnieniem przepisów odrębnych, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Przy ustalaniu, czy dany podmiot posiada przymiot strony w takim postępowaniu należy mieć na uwadze właściwe rozumiany obszar oddziaływania obiektu, mający źródło w szeroko pojętym prawie materialnym (wyrok NSA z 22 maja 2020 r. II OSK 3185/19). Przy ustalaniu, czy dany podmiot posiada przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę należy mieć na uwadze kategorie podmiotów wyszczególnionych w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz właściwie rozumiany obszar oddziaływania obiektu. Pojęcie "ograniczenia w zagospodarowaniu" ma szerszy zakres znaczeniowy niż same tylko "ograniczenia zabudowy". W konsekwencji do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane nie należą jedynie przepisy techniczno-budowlane, ale wszelkie regulacje prawa powszechnie obowiązującego, które wyznaczają jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego. W szczególności należą do nich przepisy sanitarne, a także przepisy z zakresu ochrony środowiska, w tym dotyczące ochrony przed hałasem, zanieczyszczeniami powietrza i inne. Wyznaczenie tak pojmowanego obszaru oddziaływania obiektu wymaga każdorazowo uwzględnienia konkretnych (indywidualnych) cech i parametrów danej inwestycji (por. wyrok NSA z 17 marca 2011 r. II OSK 520/10). Przy czym przez ograniczenie możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy rozumieć także istotne utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem (por. wyroki NSA: z 8 czerwca 2011 r. II OSK 1296/10; z 28 marca 2007 r. II OSK 208/06; z 26 czerwca 2012 r. II OSK 1613/11; z 17 kwietnia 2014 r. II OSK 1899/13). Ustalenie stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę zawiera element potencjalności. O ile występuje możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie ze względu na indywidualne cechy projektowanego obiektu, czy zagospodarowanie terenu otaczającego działki inwestora, to podmiot legitymujący się tytułem prawnym do działki położonej w tak wyznaczonym obszarze oddziaływania obiektu jest stroną w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Analizując oddziaływanie oznaczonej inwestycji w aspekcie interesu prawnego właścicieli nieruchomości pobliskich, organ administracji publicznej nie może ograniczać się tylko do ustalenia takiego oddziaływania, które stanowi naruszenie określonych norm. Jeśli nieruchomości potencjalnie mogą być narażone na immisje, właściciel powinien uzyskać status strony, aby móc brać udział w postępowaniu dowodowym służącym zbadaniu, czy obowiązujące normy nie zostaną przekroczone w związku z realizacją przedsięwzięcia. Kwestia wielkości normatywnych lub ponadnormatywnych określonych immisji ma więc znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Uwzględniając powyższą ocenę prawną Sąd ponownie rozpoznający sprawę doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2017 roku (nr [...], [...]) zostały wydane z naruszeniem prawa, które uzasadnia powtórzenie wznowionego postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że podstawową normą korzystania przez właściciela z nieruchomości, powinno być powstrzymanie się od działań zakłócających korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę określaną przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości i stosunki miejscowe. W konsekwencji przy wyznaczeniu obszaru oddziaływania konkretnej inwestycji należy uwzględnić szerokie spektrum przepisów w tym także przepisy z zakresu ochrony środowiska, zagospodarowania przestrzennego oraz przepisy prawa cywilnego w zakresie ochrony prawa własności (wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2017 r. II OSK 3025/15). Jako podstawę wadliwości decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2017 roku (nr [...]) w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku inwentarskiego (bukaciarni) skarżąca wskazuje art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; dalej w skrócie K.p.a.), czyli okoliczność, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu Skarżąca wskazała przy tym, że materialnoprawną postawę oceny jej interesu prawnego stanowią przepisy art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.) w związku z art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 353 z późn. zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Ustalenia przyjęte przez organy obu instancji za podstawę faktyczną kwestionowanych decyzji jednoznacznie wskazują, że planowany do wybudowania budynek bukaciarni ma być zlokalizowany na działce [...], lecz w granicy z działką [...], a w konsekwencji posadowiony będzie on około [...] metrów od granicy z działką należącą do skarżącej. Tymczasem zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a powołanego powyżej rozporządzenia przedsięwzięciem mogących znacząco oddziaływać na środowisko jest chów lub hodowla zwierząt, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta prowadzona będzie w odległości mniejszej niż 100m od następujących terenów w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone: – mieszkaniowych, – innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, – zurbanizowanych niezabudowanych, – rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych. Oddalenie działki nr [...] od działki skarżącej o ponad [...], ale nie większej niż 100m, przesądza o tym, że skarżąca ma interes prawy w sprawie pozwolenia na wybudowanie bukaciarni w odległości [...] od granicy z działką należącą do skarżącej skoro twierdzi, że sporną inwestycję ze względu na istniejące zagospodarowanie terenów graniczących z jej działką oraz pomimo ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy, należy kwalifikować, jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Na gruncie tej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że w procesie budowlanym stronami postępowania mogą być również podmioty dysponujące nieruchomościami znajdującymi się w pewnej odległości od terenu inwestycji. O braku legitymacji procesowej skarżącej nie przesądza to, że decyzja o warunkach zabudowy określa maksymalną wielkości inwestycji na działce nr [...] do [...] DPJ. Taki zapisy decyzji o warunkach zabudowy nie uchyla obowiązków wynikających z treści art. 3 pkt 20 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Rozstrzygnięcie w przedmiocie pozwolenia na budowę warunkuje ocena, czy zamierzenie objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę jest zgodne z wymaganiami ochrony środowiska, które to wymagania w szczególności obejmują te określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W sytuacji braku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zakres oceny obejmować powinien kwestię, czy planowane zamierzenie inwestycyjne jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W okolicznościach kontrolowanej sprawy mamy do czynienia z budynkiem inwentarskim (jego rozbudową na działce nr [...]) na określoną ilość bydła, ale już po dokonaniu podziału działek, niemniej jednak ten budynek inwentarski przed podziałem istniał na działce nr [...] i z całym gospodarstwem zlokalizowanym na tej działce oddziaływał na nieruchomość skarżącej. Natomiast zgodnie z treścią art. 3 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko "przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty". Indywidualne cechy projektowanego obiektu oraz zagospodarowanie terenu otaczającego działkę inwestora skutkują oceną, że dalece niewystarczające na gruncie art. 7 K.p.a. w związku z art. 3 pkt 20 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w odniesieniu do interesu prawnego właścicieli nieruchomości pobliskich położonych 100m od inwestycji i potencjalnie narażonych na immisje jest stwierdzenie, że chów lub hodowla zwierząt w liczbie mniejszej niż 40 DJP nie kwalifikuje inwestycji do przeprowadzenia postępowania z zakresu ochrony środowiska, bo zgodnie z analizą zawartą w projekcie budowlanym, obsada DJP w gospodarstwie inwestora po realizacji inwestycji wyniesie [...] DJP. Sąd uznaje, że powyższa argumentacja, odwołująca się jedynie zapisów decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, nie przesądza na gruncie kontrolowanej sprawy o tym, że inwestycja nie podlega regulacji prawnej dotyczącej inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Powoływane regulacje prawne oraz okoliczności faktyczne kontrolowanej sprawy prowadzą do konstatacji, że nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze potencjalnego oddziaływania inwestycji objętej wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Natomiast rozstrzygnięcia merytorycznego wymaga kwestia, czy inwestycja objęta kwestionowanym pozwoleniem na budowę jest przedsięwzięciem mogących znacząco oddziaływać na środowisko po uwzględnieniu treści art. 3 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z powołanym przepisem przez przedsięwzięcie - rozumie się zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Powyższe przesądza o konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz dokonania oceny kwestii podnoszonych przez skarżącą w kontekście tego, czy wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę winno być poprzedzone uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji planowanego przedsięwzięcia. W tym zakresie organy będą miały na uwadze, że użycie przez ustawodawcę w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo Budowlane sformułowania "w szczególności" wskazuje na powinność zbadania projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska w ogóle, a nie tylko ograniczenia się do sprawdzenia wymagań nałożonych decyzją środowiskową, (wyrok WSA w Łodzi z 21.09.2011 r., II SA/Łd 808/11, LEX nr 1153782; wyrok WSA w Gdańsku z 9.11.2011 r., II SA/Gd 307/11, LEX nr 1688796). To samo dotyczy rozstrzygnięcia o warunkach zabudowy, w którym ocenę konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ograniczono do inwestycji na działce nr 54/3 bez uwzględnienia szczególnych okoliczności podnoszonych w kontrolowanej sprawie. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] (pkt 1 wyroku). O należnych skarżącej kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na zasądzoną kwotę składa się opłata uiszczona tytułem wpisu od skargi ([...] zł), wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru ([...] zł) oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa ([...]).