IV SA/Po 64/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Bąk- Marciniak po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Ś., D. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. Ś., D. S. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w P. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wypłaty bezpodstawnie dokonanego potrącenia z należnego wynagrodzenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. J. Ś. i D. S. wnieśli skargę na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w P. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wypłaty bezpodstawnie dokonanego potrącenia z należnego wynagrodzenia. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z poź.zm.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż niebezpieczeństwo, o którym mowa w ww. przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2012 r. o sygn. akt II OZ 51/12: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Zauważyć nadto należy, iż ciężar wykazania istnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na skarżącym. We wniosku należy, co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (patrz m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt II OSK 2115/11 oraz z dnia 23 września 2011 r., sygn. II OZ 836/11 - dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący w żaden sposób nie wykazali w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji będzie wiązało się z zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto należy mieć na uwadze, iż niniejsza sprawa dotyczy świadczenia pieniężnego. W związku z tym nie można twierdzić, że sprawa o charakterze pieniężnym wywołuje skutki nieodwracalne. W przypadku bowiem uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu określonych kwot. W razie (ewentualnego) uwzględnienia przez Sąd pierwszej instancji skargi i uchylenia decyzji Okręgowego Inspektora Pracy w P. skarżący będą mogli domagać się zwrotu od pracownika kwoty wypłaconego wynagrodzenia (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 25 października 2012 r. II SA/Po 774/12, LEX nr 1273549). Ponadto należy zważyć, że zgodnie z art. 11 pkt 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2012 r. poz. 404) w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy uprawnione są do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi, a nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Nakaz wypłaty pracownikowi należnego wynagrodzenia lub innego przysługującego mu świadczenia stanowi zatem drugą - obok postępowania przed sądem powszechnym - administracyjną drogę dochodzenia roszczeń o wynagrodzenia i inne świadczenia. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 listopada 2010 r. sygn. akt I OZ 869/10 ratio legis tej regulacji jest takie, że ma ona za zadanie umożliwić szybką ochronę zagrożonych interesów pracownika jeszcze przed wydaniem rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowym (tak też postanowienie z dnia 27 kwietnia 2012 r. o sygn. akt I OZ 322/12, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Wstrzymanie wykonania decyzji utrzymującej w mocy nakaz wypłaty wynagrodzenia wydany przez organ Państwowej Inspekcji Pracy byłoby zaprzeczeniem uprawnień wynikających z przepisów powołanej ustawy. W tej sytuacji wniosek nie mógł zostać uwzględniony, i wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji postanowienia.