IV SA/Po 644/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2014 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego 1. oddala skargę, 2. przyznaje adwokat J. G. od Skarbu Państwa (Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych podwyższone o kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą podatek od towarów i usług – łącznie 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. W dniu 10 października 2012 r. w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie w Poznaniu (dalej MOPS) J. P. (dalej wnioskodawca, strona, skarżący) wniósł ustnie do protokołu wniosek o przyznanie pomocy finansowej. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Prezydent [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, 3-4, art. 7 pkt. 6, art. 8 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 39 ust. 1-2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2013 r. Nr 182, dalej jako ustawa o pomocy społecznej), odmówił wnioskodawcy przyznania pomocy finansowej w formie zasiłku celowego na naprawę drzwi w wysokości 90 zł, zakup płaszcza w wysokości 80 zł, zakup piecyka elektrycznego w wysokości 1500 zł, na naprawę szafki kuchennej (tj. wyrwany zawias), na zakup środków czystości w wysokości 50 zł oraz na zakup żywności w wysokości 250 zł. Uzasadniając napisał, że wnioskodawca skonkretyzował swoje oczekiwania w trakcie aktualizacji rodzinnego wywiadu środowiskowego. Aktualizację przeprowadzono w dniu wniesienia wniosku. Strona prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, jest osobą w wieku podeszłym, liczy [...] lata. Źródłem utrzymania strony w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku był zasiłek stały w wysokości 444 zł oraz zasiłek okresowy w wysokości po 33 zł miesięcznie. Na podstawie przedłożonej w MOPS dokumentacji ustalono, iż wnioskodawca w miesiącu wrześniu 2012 r. nie poniósł żadnych wydatków związanych z eksploatacją mieszkania, czy zakupem leków, złożył natomiast ustne oświadczenie, że kupuje kartę telefoniczną w wys. ok. 80 zł, gazety w wys. ok. 40 zł, znicze i kwiaty za ok. 200 zł. Ponadto w toku postępowania dostarczył potwierdzenie opłat za wywóz nieczystości płynnych w kwocie ok. 20 zł średniomiesięcznie. Organ I instancji zaznaczył, że wspiera regularnie wnioskodawcę w ponoszeniu wydatków związanych między innymi z opłatą rachunków za zużycie energii elektrycznej. Organ I instancji napisał, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r. poz. 823, dalej jako Rozporządzenie), wynoszącego 542 zł. Zatem w przypadku strony została spełniona przesłanka kwalifikująca do udzielenia pomocy w formie zasiłku celowego z tytułu art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Dalej organ napisał, że strona spełnia również przesłanki do udzielenia pomocy w formie zasiłku celowego na zakup żywności, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. Nr 267 poz. 2259 z późn. zm.) Rozważając możliwość udzielenia pomocy na naprawę drzwi, ustalono w toku postępowania administracyjnego, że wejście do mieszkania strony zabezpieczone jest drzwiami zewnętrznymi i wewnętrznymi. Drzwi zewnętrzne są całkowicie sprawne (obserwacje dwóch pracowników socjalnych), natomiast drzwi wewnętrzne obniżyły się, jednak nie uniemożliwia to ich zamknięcia. Ewentualna naprawa tego typu defektu wiąże się jedynie z ponownym ich założeniem na zawiasach. Organ ocenił, że wnioskowana pomoc w tym zakresie nie jest niezbędna i nie stanowi nadrzędnej potrzeby bytowej. Rozważając możliwość udzielenia pomocy na zakup płaszcza ustalono, iż strona oczekuje pomocy na zakup płaszcza, który ma stanowić strój wyjściowy, przeznaczony na wyjątkowe okoliczności. Pracownicy socjalni ustalili, że wnioskodawca ma kilka sztuk tzw. odzieży wierzchniej, która wisiała na wieszaku w mieszkaniu. Nadto organ I instancji zaznaczył, że w bieżącym postępowaniu strona wnioskowała o przyznanie pomocy w zakupie kurtki, na co przyznano, odrębną decyzją, zasiłek celowy we wnioskowanej kwocie, razem z zasiłkiem celowym na zakup czapki i szalika. Rozważając możliwość udzielenia pomocy na zakup piecyka elektrycznego ustalono, że mieszkanie strony ma powierzchnię 36 m2 i wyposażone jest w piec kaflowy. Dwoma decyzjami z dnia [...] października 2012 r. przyznano stronie zasiłki celowe w łącznej kwocie 1000 zł na zakup opału i podpałki do drewna i w związku z tym organ ocenił, że wnioskowana potrzeba nie jest niezbędną, gdyż mieszkanie wyposażone jest w piec mający służyć jako główne źródło ogrzewania. Brak zaspokojenia potrzeby zakupu pieca elektrycznego w tej sytuacji nie zagrozi egzystencji strony. Rozważając możliwość udzielenia pomocy na naprawę szafki ustalono, iż naprawa ogranicza się do wymiany lub przykręcenia obluzowanego zawiasu. Organ zaznaczył, że decyzją z dnia 11 września 2012 r. rozpatrzył analogiczny wniosek strony; w skutek wniesionego odwołania sprawa została przekazana do organu wyższego stopnia. Analizując wniosek organ ocenił, że posiadany przez stronę dochód pozwala na wydanie kwoty około 10 zł na zakup nowego zawiasu. Rozważając możliwość udzielenia pomocy na zakup środków czystości w kwocie 50 zł organ wskazał, że decyzją z dnia [...] września 2012 r. przyznał stronie zasiłek celowy na zakup środków czystości w wys. 50 zł. Organ zaznaczył, że strona prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i nie wskazuje w żaden sposób na jakie cele przeznacza własne środki finansowe (poza nieudokumentowanym wskazaniem zakupu dodatkowej żywności, zniczy i kwiatów oraz opłatą za wywóz nieczystości płynnych w wys. ok. 20 zł miesięcznie). Powyższe wskazuje, zdaniem organu, że strona może dokonać w razie potrzeby zakupu środków czystości bez dodatkowego wsparcia ze strony pomocy społecznej. Decydujący jest jednak fakt, że organy pomocy społecznej nie mają obowiązku przejęcia na siebie całości utrzymania strony. Organ zaznaczył, że odrębnymi decyzjami przyznał stronie pomoc na opłacenie czynszu między innymi za miesiące czerwiec, wrzesień, październik 2012 r. w sytuacji, gdy wnioskodawca na przestrzeni ostatnich miesięcy nie podjął żadnych działań zmierzających choćby do częściowej partycypacji w tych opłatach z przyznanego zasiłku stałego. Rozważając możliwość udzielenia pomocy na zakup żywności w wys. 250 zł organ zaznaczył fakt, że wnioskodawca uzyskuje systematyczną pomoc w formie zasiłku stałego oraz zasiłku okresowego, stanowiącą łącznie kwotę 477 zł miesięcznie. Ponadto wnioskodawca systematycznie otrzymuje zasiłki celowe: pomoc w formie zasiłków celowych przyznano między innymi decyzjami z dnia [...] sierpnia 2012 r. na opłatę rachunku za zużycie energii elektrycznej w wys. 216 zł oraz na zakup wanny w wys. 200 zł. Ponadto strona uzyskuje systematycznie pomoc w formie jednego gorącego posiłku dziennie tzw. bonów obiadowych; między innymi decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. przyznano 91 bonów (łącznie na kwotę 756,21 zł), a decyzją z dnia [...] października 2012 r. przyznano kolejne 85 bonów (łącznie na kwotę 706,35 zł). Organ ocenił, że nie znajduje przesłanek do przyznania wnioskodawcy pomocy na zakup żywności, bowiem wnioskodawca ma zapewniony jeden gorący posiłek dziennie, dysponuje systematycznym dochodem w wys. 477 zł oraz uzyskuje pomoc w formie zasiłków celowych. Dalej organ napisał, że zabezpiecza stronie pomoc na niezbędne potrzeby życiowe (np. gorący posiłek, opłatę za energię elektryczną, zakup opału, itp.) w formie odrębnych decyzji administracyjnych. W odwołaniu od opisanej decyzji wnioskodawca napisał, że uzasadnienie decyzji jest niezgodne z faktami. Naprawa drzwi wewnętrznych do mieszkania z klatki schodowej jest bardzo ważna, ponieważ jest to dodatkowe zabezpieczenie przed włamaniem. Drzwi zostały uszkodzone podczas zalania mieszkania i wiszą na zawiasach; to nie jest tak, że trzeba je założyć na zawiasy. W związku z uszkodzeniem opadły i nie można przekręcić klucza w zamku. Napisał, że zgodnie z przepisami mieszkanie powinno być zabezpieczone dwoma zamkami i ocenił, że w razie włamania MOPS będzie odpowiedzialny za wyrządzone szkody. Płaszcz jest bardzo potrzebny jako ciepłe odzienie, a nie strój wizytowy ponieważ odwołujący się choruje na nerki i reumatyzm; ocenił, że decyzja w tym zakresie jest złośliwa. Podkreślił, że odzieżą wierzchnią w jego domu są kurtki wiosenne i letnie, a nie zimowe. Zamki do szafki kuchennej są fabrycznie wtopione w ścianę szafki i tylko fachowiec jest w stanie naprawić to uszkodzenie. Mieszkanie jest bardzo zimne, na parterze, tylko w jednym pomieszczeniu jest piec i żeby dogrzać mieszkanie trzeba palić w piecu rano i wieczorem, ok 12-15 kg dziennie, na miesiąc wychodzi 300 kg. Odwołujący się ocenił, że jedną toną w żaden sposób nie jest w stanie ogrzać mieszkania w sezonie zimowym, tym bardziej, że w kuchni i łazience nie ma żadnego ogrzewania. Dalej podkreślił, że nie ma ciepłej wody i w tej sytuacji jest bardzo ciężko utrzymać higienę osobistą; dodatkowe pieniądze na zakup środków czystości są niezbędne. Pomoc na dożywianie - 250zł - jest bardzo potrzebna, ponieważ życie jest bardzo drogie i nie stać wnioskodawcy na zaspokojenie potrzeb życia codziennego. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium oceniło, że brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów ustawy o pomocy społecznej, a w konsekwencji, że w przedmiotowej sprawie zachodzą podstawy do przyznania stronie wnioskowanych świadczeń. Organ I instancji wszechstronnie rozważył sytuację strony. Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek taki może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Kolegium zaznaczyło, że wyliczenie ma wprawdzie charakter przykładowy, a zgłaszane potrzeby muszą być oceniane pod kątem celów i zadań pomocy społecznej. Nie można jednak zapominać, że niezbędna potrzeba życiowa to taka, która jest usprawiedliwiona ze względu na zachowanie życia, zdrowia a także pełnienia ról społecznych, możliwości zarobkowania i pełnienia funkcji członka rodziny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący napisał, że nie zgadza się z decyzją Kolegium w całości, ponieważ odmowa przyznania środków na pomoc wymienioną w decyzji jest krzywdząca i pogrąża skarżącego w ubóstwie. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, oceniając we wskazanym zakresie legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania wnioskodawcy pomocy finansowej w formie zasiłku celowego na naprawę drzwi, zakup płaszcza, piecyka elektrycznego, środków czystości i żywności oraz naprawę szafki kuchennej (tj. wyrwany zawias) stwierdził, że odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa i brak jest podstaw do usunięcia decyzji z obrotu prawnego. Problematyka przyznania zasiłku celowego unormowana została w przepisach ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 39 ustawy, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy (ust. 1). Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). Z treści przywołanego unormowania wynika, że zasiłek celowy nie jest świadczeniem obligatoryjnym, które organ administracji publicznej musi przyznać, gdy wnioskodawca spełnia określone ustawą kryteria, lecz ma charakter fakultatywny. Jest to bowiem świadczenie, które może lecz nie musi zostać przyznane przez organ administracyjny, nawet wówczas, gdy wnioskodawca spełnia kryteria ustawowe. Ustawodawca w konstrukcji art. 39 ustawy posłużył się bowiem pojęciem "może", co oznacza, że przyznanie zasiłku celowego oparte jest na uznaniu organu administracji publicznej. Uznanie administracyjne obejmuje nie tylko ocenę warunków uzasadniających przyznanie wnioskowanej pomocy, ale także przesłanki warunkujące jej wysokość, czyli inaczej mówiąc ilość środków przeznaczonych na pomoc społeczną, ilość rodzin i osób samotnie gospodarujących ubiegających się o przedmiotową pomoc oraz hierarchię potrzeb, na które środki te mają zostać przeznaczone. Co istotne, zarówno przyznanie jak i odmowa przyznania świadczenia może nastąpić jedynie po zebraniu kompletnego materiału dowodowego, starannym i wszechstronnym wyjaśnieniu okoliczności danej sprawy, podjęta zaś decyzja winna zostać przez organ wyczerpująco uzasadniona, poprzez wskazanie dlaczego organ wydał takie, a nie inne rozstrzygnięcie. Uznaniowość decyzji administracyjnej nie oznacza dowolności organu w wyborze rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu decyzja Kolegium będąca przedmiotem skargi oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają wskazanym wyżej wymogom, wobec czego nie sposób stawiać organom zarzutu naruszenia granic uznania administracyjnego. Organy administracyjne obu instancji prawidłowo - w przekonaniu Sądu - ustaliły i oceniły sytuację życiową i finansową skarżącego, wskazując iż jest ona niewątpliwie trudna. Skarżący jest osobą samotną, w podeszłym wieku. Co istotne, skarżący regularnie korzysta ze świadczeń pomocowych, które w zasadzie stanowią jedyne jego źródło utrzymania. Skarżący otrzymuje zasiłek stały w kwocie 444 zł, oraz zasiłek okresowy w wysokości 33 zł miesięcznie. W tym miejscu warto zaznaczyć, że jak wynika z decyzji organu I instancji z dnia 17 października 2012 r., której kserokopia znajduje się w aktach sprawy (k. 32), wysokość zasiłku stałego uległa podwyższeniu do kwoty 529 zł – od dnia 01 października 2012 r., zaś różnica w wysokości zasiłku miała zostać wypłacona w listopadzie 2012 r. Nadto skarżący otrzymuje zasiłki celowe, między innymi na zakup żywności, wyposażenia domowego, energii elektrycznej oraz bony obiadowe. Organy administracji prawidłowo oceniły, że skarżący w świetle przytoczonych wyżej okoliczności bezspornie spełnia kryterium dochodowe uprawniające do ubiegania się o pomoc społeczną. Jednakże, jak wiadomo Sądowi z urzędu, organ pomocowy dysponuje ograniczonymi możliwościami finansowymi i musi brać pod uwagę potrzeby także innych osób wnioskujących o pomoc. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, który zresztą skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela, iż przyznanie stronie pomocy uzależnione jest nie tylko od sytuacji materialnej strony i jej żądań, lecz rozpatrując wniosek o przyznanie zasiłku organ musi także kierować się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 ust. 3-4 ustawy o pomocy społecznej, to znaczy koniecznością dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Przepisy art. 3 ustawy o pomocy społecznej nie mogą w żadnym razie prowadzić do wniosku o dopuszczalności uczynienia z pomocy społecznej stałego źródła dochodów. Interpretacja taka byłaby niedopuszczalna jako całkowicie sprzeczna z intencją ustawodawcy, który pomocy społecznej wyznaczył jedynie funkcję wspierania tych wysiłków, a nie ich zastępowania. Zasiłek celowy należy do fakultatywnych form pomocy społecznej, co oznacza, że w odróżnieniu od form obowiązkowych, właściwy organ może, lecz nie musi go przyznać w przypadku ustalenia, że występują przesłanki wymienione w art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Uznanie takie uzależnione jest od wielkości przyznanych z budżetu państwa środków finansowych na pomoc społeczną oraz od liczby osób uprawnionych do korzystania z tej pomocy i ubiegających się o nią (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 1795/11 - Lex nr 1145072, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 1742/11 - Lex nr 1122879). Reasumując Sąd doszedł do przekonania, że organy administracyjne wnikliwie i spójnie oceniły całokształt materiału dowodowego, nie naruszając tym samym reguł wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a., ani norm prawa materialnego. Organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji rzeczowo, konkretnie i wyczerpująco, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., wyjaśnił przyczyny i okoliczności, które zadecydowały o wydaniu decyzji odmownej. Kolegium postąpiło prawidłowo, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji. Okoliczność, że organ, tą konkretną decyzją nie uwzględnił najnowszych żądań skarżącego (a Kolegium utrzymało rozstrzygnięcie w mocy) nie oznacza samo w sobie, że zostały naruszone granice uznania administracyjnego. Sąd zaznacza, że w akta organu I instancji znajdują się kserokopie decyzji, którymi skarżącemu była przyznawana pomoc w formie zasiłków stałego i okresowego, oraz zasiłków celowych i pomocy w formie jednego posiłku dziennie, o wartości 8,31 zł każdy (do tej formy pomocy sąd odniesie się w dalszej części uzasadnienia). Organy pomocy społecznej są upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. W ramach pomocy społecznej nie jest zatem możliwe zaspokojenie wszystkich, nawet uzasadnionych, potrzeb osób uprawnionych do przedmiotowych świadczeń. Zdaniem Sądu, skarżący bez wątpienia znajduje się w trudnej sytuacji życiowej, nie mniej jednak powinien on podejmować wszelkie wysiłki w celu jej przezwyciężenia. Sąd zaznacza przyznanie skarżącemu, decyzją z dnia [...] października 2012 r. (kserokopia decyzji, k. 31) pomocy w postaci bonów obiadowych: jeden posiłek dzienne o wartości 8, 31 zł każdy. Oznacza to, że część potrzeb skarżącego, w zakresie wyżywienia, została zaspokojona. Tym samym organ I instancji, mając na uwadze wyżej podane argumenty, miał prawo odmówić przyznania zasiłku celowego na zakup żywności w wysokości 250 zł. Skarżący ma zapewniony gorący posiłek dziennie, dysponuje systematycznie dochodem uzyskiwanym z MOPR oraz otrzymuje pomoc w formie zasiłków celowych, dl Rozważając możliwość udzielenia pomocy na zakup piecyka elektrycznego ustalono, że mieszkanie strony ma powierzchnię 36 m2 i wyposażone jest w piec kaflowy. Dwoma decyzjami z dnia [...] października 2012 r. przyznano stronie zasiłki celowe w łącznej kwocie 1000 zł na zakup opału i podpałki do drewna i w związku z tym organ ocenił, że wnioskowana potrzeba nie jest niezbędną, gdyż mieszkanie wyposażone jest w piec mający służyć jako główne źródło ogrzewania. Brak zaspokojenia potrzeby zakupu pieca elektrycznego w tej sytuacji nie zagrozi egzystencji strony. Jeżeli chodzi o zasiłek celowy na naprawę drzwi to organy ustaliły, że Wejście do mieszkania skarżącego zabezpieczone są para drzwi zewnętrznych i wewnętrznych drzwi zewnętrzne stanowiące ogrodzenie mieszkania są całkowicie sprawne(.drzwi wewnętrzne obniżyły się ,jednak nie uniemożliwia to ich zamknięcia. .Ewentualna naprawa tego typu defektu wiąże się jedynie z ponownym ich założeniem na zawiasach. Organ ustalił więc ,że nie jest to zaspokojenie nadrzędnej pomocy bytowej ,czyli takiej bez zaspokojenia której zagrożona byłaby egzystencja skarżącego. Naprawa szafki kuchennej ogranicza się do zakupu zawiasu za kwotę 10 zł ,na co pozwalają inne przyznawane przez organ skarżącemu środki, skarżącemu przyznano również odryną decyzją środki na zakup kurtki dlatego odmówiono przyznania środków na zakup płaszcza. W dniu [...] września 2012 roku przyznano skarżącemu zasiłek celowy na zakup środków czystości w miesiącu wrześniu w wysokości 50 zł. Przy czym już w dniu [...] października 2012 roku skarżący zawnioskował o przyznanie kolejnych 50 zł na ten sam cel. Organy uzasadniły odmowę kolejnego zasiłku na ten sam cel stałym udzielaniem pomocy przez MOPR w różnych formach na pomoc w opłacie czynszu, zapewnianiem gorących posiłków. Zainteresowany na przestrzeni ostatnich miesięcy nie podjął żadnych działań zmierzających choćby do częściowej partycypacji w tych opłatach z przysługującego mu zasiłku stałego. Dlatego też brak było podstaw do zakwestionowania decyzji organów obu instancji. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O wynagrodzeniu pełnomocnika skarżącego ustanowionego w sprawie orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 19 w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit c oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.) – jak w punkcie drugim sentencji wyroku.