IV SA/Po 670/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska po rozpoznaniu w dniu 22 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [....] w L. na uchwałę Rady Miejskiej Leszna z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia najniższego wynagrodzenia zasadniczego postanawia umorzyć postępowanie. /-/ E.Kręcichwost-Durchowska Wyrokiem z dnia 6 listopada 2006 r. sygn. akt. IV SA/Po 271/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdza nieważność uchwały nr [...] Rady Miejskiej L. z dnia [...] lutego 2008 r. w sprawie ustalenia najniższego wynagrodzenia zasadniczego dla pracowników nie będących nauczycielami, zatrudnionych w przedszkolach, szkołach i placówkach oświatowych prowadzonych przez Miasto L. oraz zatrudnionych w Zespole Obsługi przy Wydziale Edukacji Urzędu Miasta L. w zakresie, w jakim dopuszcza ustalenie miesięcznej kwoty wynagrodzenia zasadniczego poniżej wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2008 r. Wyrokiem z dnia 25 maja 2009 r. I OSK 100/09 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego [...] w L. nie wykazał, aby którykolwiek pracownik otrzymywał wynagrodzenie niższe od minimalnego i tym samym nie wykazał swojego interesu prawnego w kwestionowaniu zaskarżonej uchwały nr [...] Rady Miejskiej L. z dnia [...] lutego 2008 r. w sprawie ustalenia najniższego wynagrodzenia zasadniczego dla pracowników nie będących nauczycielami, zatrudnionych w przedszkolach, szkołach i placówkach oświatowych prowadzonych przez Miasto L. oraz zatrudnionych w Zespole Obsługi przy Wydziale Edukacji Urzędu Miasta L. Pismem z dnia 8 września 2009 r. skarżący cofnął skargę wskazując, iż w ostatnim czasie zostały podpisane regulaminy wynagradzania, które gwarantują pracownikom – w tym członkom związku – wynagrodzenie minimalne, zgodne z ustawowym minimum. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofniecie skargi wiąże sąd, jednakże sąd może uznać je za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W tym miejscu wskazać również należy, iż na mocy art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd I instancji jest związany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2009 r. I OSK 100/09. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż skarżący nie wykazał swojego interesu prawnego w kwestionowaniu zaskarżonej uchwały. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, iż samo wniesienie skargi do sądu na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) skutkuje z mocy prawa wszczęciem postępowania sądowego. Następnie po myśli art. 46 i art. 57 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny bada, czy skarga spełnia wymogi formalne i w zależności od tej oceny postępowanie kończy się odrzuceniem skargi, albo postępowanie przechodzi do następnej fazy - badania legitymacji skargowej. Dopiero kumulatywne spełnienie obu warunków otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi i oceny legalności uchwały (por. cyt. wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1765/07, publ. Lex nr 437511, wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1888/07 - niepubl.). Natomiast w przypadku stwierdzenia przez sąd administracyjny braku legitymacji skargowej po stronie skarżącego Sąd administracyjny nie bada legalności tego aktu. Jeżeli skarżący, składający skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, cofa skargę to w przypadku stwierdzenia przez sąd administracyjny braku legitymacji skargowej po stronie skarżącego cofnięcie to uznać należy za skuteczne nawet w sytuacji, gdy akt ten mógłby być dotknięty wadą nieważności, ponieważ Sąd w takiej sytuacji nie bada jego legalności. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż cofnięcie skargi jest dopuszczalne, wobec czego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzył postępowanie w sprawie. /-/ E.Kręcichwost-Durchowska jf