IV SA/Po 674/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Józef Maleszewski Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 listopada 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 23 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę w całości IV SA/Po [...] Uzasadnienie Starosta K. decyzją z 21.02.2018r. nr [...] wydaną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017r. poz. 978 z późn. zm., dalej u.k.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r. poz. 1257, dalej k.p.a.) cofnął K. W. (dalej skarżący) uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A,B,T dokument nr: [...] druk nr: [...] wydane dnia 2006-07-12 przez Starostę Kaliskiego. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że skarżący posiadał uprawnienia do kierowania pojazdami - prawo jazdy kategorii A,B,T. Dnia 04 kwietnia 2017r. do Starostwa Powiatowego w K. wpłynął wniosek Prokuratora Rejonowego w K. z dnia 31.03.2017r. o poddanie skarżącego badaniu lekarskiemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Dlatego Starosta K. działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p. dnia 19.04.2017r. skierował skarżącego na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Dnia 05.05.2017r. do Starostwa Powiatowego w K. wpłynęło odwołanie K. W. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. od decyzji Starosty [...] o skierowaniu na badania lekarskie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 18.07.2017r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Dnia 8.11.2017r. skarżący dostarczył do Starostwa Powiatowego w K. orzeczenie lekarskie nr [...], wydane dnia 26.10.2017r. przez W. Centrum Medycyny Pracy, Ośrodek w K. stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii AM,A1,A2,A, B1,B,B+E,T. Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W tej sytuacji dnia 10.11.2017r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania skarżącemu decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.k.p. Postępowanie to zawieszono 14.11.2017r., gdyż 10.11.2017r. do Starostwa Powiatowego w K. wpłynęło pismo W. Centrum Medycyny Pracy Ośrodek w K. skierowane do Instytutu Medycyny Pracy im. prof. dr med. J. N. P. Chorób Zawodowych w Łodzi o wyznaczenie skarżącemu terminu badania w ramach odwołania od orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 26.10.2017r. Dnia 16.01.2018r. Starostwo Powiatowe w K. otrzymało orzeczenie lekarskie nr [...], wydane dnia 11.01.2018r. przez Instytut Medycyny Pracy w Łodzi stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Jak zaznaczono, orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne. Wobec powyższego 17.01.2018r. zostało podjęte z urzędu zawieszone postępowanie w sprawie wydania decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.k.p. Dnia 07.02.2018r. skarżący złożył w Starostwie Powiatowym w K. pismo dotyczące sprzeciwu wobec podjęcia postępowania prosząc o wstrzymanie się z dalszymi czynnościami do czasu otrzymania wyjaśnień z Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi. Do pisma dołączył kserokopie pisma skierowanego do Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi o udostępnienie dokumentacji z przeprowadzonych badań wraz z uzasadnieniem istniejących przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oraz dołączył oświadczenie wójta gminy, prezesa ochotniczej straży pożarnej wnioskujących o nie zabieranie skarżącemu prawa jazdy powołując się na bezpieczną i ostrożną jazdę samochodem przez skarżącego. Starosta w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem jest zobligowany do wydania decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami i nie ma jakichkolwiek podstaw prawnych do oceny dokumentacji medycznej oraz wyników badań, w oparciu o które wydano orzeczenie. Czynności te byłyby niemożliwe, gdyż organ nie posiada specjalistycznej wiedzy medycznej w tym zakresie Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 07.11.20l'7r. sygn. akt III SA/Kr [...] "[...]organy administracyjne w postępowaniu o cofnięcie osobie uprawnień do kierowania pojazdami nie są kompetentne i nie mogą weryfikować procedury orzeczniczej jednostek orzeczniczych lekarskich". Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniósł K. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. W jego uzasadnieniu zarzucił, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i wynik badania, są błędne i niezgodne z prawdą. Wskazał, że jest kierowcą od kilkudziesięciu lat i nigdy nie spowodował żadnego wypadku. Nie był karany za przestępstwa drogowe i wykroczenia drogowe. Na drodze zachowuje się odpowiedzialnie, jeździ spokojnie i rozważnie. Nigdy nie sprowadził żadnego niebezpieczeństwa na innych uczestników ruchu drogowego. Podważając wynik badania oraz treść decyzji zażądał ponownego badania przez zespół lekarzy, którzy wezmą pod uwagę dotychczasową historię prowadzenia przez niego samochodów. Decyzja jest niesprawiedliwa i krzywdząca, a także pozbawia go praw słusznie nabytych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z 23.05.2018r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne w toku którego skarżący poddał się badaniu lekarskiemu na okoliczność istnienia bądź stwierdzenia braku przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów mechanicznych w obrębie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. W dniu 26 października 2017r. wydane zostało przez W. Centrum Medycyny Pracy w K. orzeczenie lekarskie nr [...], z którego wynika istnienie przeciwwskazań natury medycznej do kierowania pojazdami mechanicznymi wszelkich kategorii oraz tramwajami. Wskutek odwołania od tego orzeczenia skarżący przebadany został w Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi, które orzeczeniem z dnia 11 stycznia 2018r. podtrzymało orzeczenie lekarskie co do istniejących przeciwwskazań natury medycznej do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Orzeczenie to jest ostateczne i nie podlega dalszej weryfikacji orzeczniczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. pokreśliło, że w myśl art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.k.p. "starosta wydaje decyzję", co wskazuje na bezwzględny charakter tego przepisu. Wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie, co do zasadności wydania takiej decyzji. W przypadku stwierdzenia przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez kierowcę pojazdami silnikowymi, starosta bądź prezydent miasta ma obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami. Starosta/prezydent nie prowadzi żadnych ustaleń co do stanu zdrowia kierowcy, gdyż w tym zakresie obowiązany jest do uwzględnienia orzeczenia lekarskiego. Organy administracji nie zajmują się oceną przesłanek na podstawie których zostało wydane orzeczenie lekarskie, ale mają obowiązek uwzględnić jego treść. Organ bowiem jest związany treścią orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych i orzeczenia psychologicznego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, a orzeczenia te nie podlegają jego ocenie co do zasadności wydania ich o danej treści. (wyrok z [...] [...] i wyrok z 17.12.2014r. o sygn. II SA/Bd [...]) Skargę na powyższą decyzję w ustawowym terminie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu K. W. zarzucając, że organy administracji nie wyjaśniły wystarczająco okoliczności sprawy i oparły się na wadliwym i niepełnym materialne dowodowym. Wskazał, że aktualne orzeczenie psychologiczne wskazuje, że brak jest przeciwwskazań aby prowadził pojazdy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Dodatkowo wskazano, że zawarte w przepisie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.k.p. sformułowanie "starosta wydaje decyzję", wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. Wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie, co do zasadności wydania takiej decyzji. W przypadku stwierdzenia przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez kierowcę pojazdami silnikowymi, starosta bądź prezydent miasta ma obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 23.05.2018r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z 21.02.2018r. nr [...] cofającą K. W. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A,B,T dokument nr: 04612063007 druk nr: [...] wydane dnia 2006-07-12 przez Starostę Kaliskiego. Sąd orzekający nie stwierdził naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów postępowania administracyjnego ani przepisów prawa materialnego, które skutkowałoby koniecznością ich uchylenia. Podkreślenia wymaga w szczególności, że organy obu instancji dokonały niewadliwej subsumcji stanu faktycznego, prawidłowo interpretując przepisy, które w sprawie trzeba było zastosować, uwzględniając przy tym specyfikę przyjętych tam rozwiązań normatywnych. Podstawę prawną zaskarżonych decyzji stanowi art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 627, dalej jako: "u.k.p."), zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Brzmienie tego przepisu i jego wykładnia gramatyczna nie pozostawia żadnych wątpliwości co do charakteru decyzji wydawanej na jego podstawie. Jest to mianowicie rozstrzygnięcie o charakterze związanym. Oznacza to, że starosta, dysponujący orzeczeniem o istnieniu u danej osoby przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, nie ma żadnego luzu decyzyjnego (nie dysponuje w żadnym zakresie uznaniem administracyjnym) i jest wprost zobligowany do wydania decyzji cofającej posiadane przez tą osobę uprawnienie do kierowania pojazdem. Ratio legis takiego rozwiązania jest oczywiste; chodzi o wyeliminowanie zagrożenia w ruchu drogowym, jakie potencjalnie choćby tylko stwarza kierowca, u którego stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. D. chronionym jest w tym przypadku bezpieczeństwo samego kierowcy wobec którego stwierdzono takie przeciwwskazania, jak i innych uczestników ruchu drogowego. Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Zgodnie natomiast z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 135 a u.k.p. po otrzymaniu prawomocnego wyroku, Starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, jeżeli osoba kierowała w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Tryb postępowania w sprawie wydania orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami zostało uregulowane w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2014 r. poz. 494), dalej jako "rozporządzenie". W przypadku skierowania kierowcy na badania na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p., takie badania są przeprowadzone we właściwym terytorialnie wojewódzkim ośrodku medycyny pracy (§ 10 ust. 1 rozporządzenia), zaś organem odwoławczym od orzeczenia wydanego w takim ośrodku jest jeden z podmiotów enumeratywnie wymienionych w § 11 ust. 2 lit. c) rozporządzenia – m.in. Instytut Medycyny Pracy w Łodzi. Badania te, jak wynika z przepisów u.k.p. oraz wydanych na jej podstawie wykonawczych, mogą być przeprowadzane jedynie przez uprawnionych lekarzy, spełniających wymagania określone w art. 77 ust. 1 u.k.p. i wpisanych do ewidencji uprawnionych lekarzy, prowadzonej przez właściwego miejscowo marszałka województwa. W myśl art. 79 ust. 2 u.k.p. ustawy, uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej orzeczenie lekarskie. Podkreślić należy, że osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81 u.k.p. Jednostka mająca przeprowadzić badania w trybie odwoławczym powinna być jednostką o wyższym poziomie referencyjnym w stosunku do jednostki, która przeprowadziła badanie pierwotne (art. 79 ust. 4 i 5 u.k.p.). Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (art. 79 ust. 7 u.k.p.). Postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy, jest prowadzone przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje w tym zakresie. Przedstawiona powyżej procedura jest określona w sposób precyzyjny przez wskazane przepisy, zaś ostateczność orzeczenia uprawnionego lekarza podmiotu odwoławczego świadczy o tym, że nie są dopuszczalne żadne środki odwoławcze od tego orzeczenia w normalnym toku postępowania. Orzeczenie lekarskie wydawane w tym szczególnym trybie stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a. Oznacza to, że orzeczenie stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Orzeczenie lekarskie nie podlega weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Organy są związane takim orzeczeniem i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią takiego orzeczenia, a także do jego weryfikacji (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach o sygn. akt I OSK [...]; I OSK [...]; I OSK [...], z: 23.3.2017 r. I OSK [...]; 26.7.2016 r. I OSK [...]; 5.7.2016 r. I OSK [...]; 10.10.2013 r. I OSK [...]; 11.1.2012 r. I OSK [...]; z 14.09.2017r. o sygn. I OSK [...], z 10.08.2018r. o sygn. I OSK [...], wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 20.4.2017 r. II SA/Go [...], wyrok WSA we Wrocławiu w wyroku z 05.10.2017r., sygn. III SA/Wr [...], wyrok WSA w Łodzi z 21.03.2018r., sygn. III SA/Łd [...], publ. CBOSA). Należy wskazać, że z powoływanych wcześniej przepisów prawa w sposób niebudzący wątpliwości wynika, iż starosta nie prowadzi żadnych ustaleń co do stanu zdrowia kierowcy ale w tym zakresie obowiązany jest do uwzględnienia orzeczenia lekarskiego. Takich ustaleń nie może dokonywać również sąd administracyjny. Organy administracji nie mogą zajmować się oceną przesłanek na podstawie, których zostało wydane orzeczenie lekarskie, ale mają obowiązek uwzględnić jego treść. Dopóki bowiem orzeczenia lekarskie wydane wobec skarżącego w zakresie oceny przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami będą ważne i nie zostaną wydane we właściwym trybie postępowania medycznego kolejne orzeczenia lekarskie stwierdzające brak takich przeciwwskazań wobec skarżącego, dopóty orzeczenia te stanowią wystarczającą podstawę do wydania zaskarżonych w tej sprawie decyzji. Należy podkreślić, że treść obu orzeczeń jest zgodna. Zarówno orzeczenie wydane w Wielkopolskim Centrum Medycyny Pracy Ośrodek w K., jak i skierowane w wyniku odwołania do Instytutu Medycyny Pracy im. prof. dr med. J. N. P. Chorób Zawodowych w Łodzi potwierdzają istnienie przeciwwskazań zdrowotnych u skarżącego do kierowania pojazdami w posiadanych przez niego kategoriach prawa jazdy. Przepisy prawa nie przewidują uzasadnienia orzeczenia lekarskiego, które jest wydawane według wzoru będącego załącznikiem do rozporządzenia. Badania lekarskie na podstawie których wydano orzeczenia lekarskie, stanowiące podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji, zostały wykonane w placówce medycznej, określonej w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawienia do kierowania pojazdami i kierowców - § 10 ust. 1 i § 11 pkt 2 lit. a) rozporządzenia. Tym samym orzeczenia lekarskiego z badania przeprowadzonego w jednostkach medycznych wskazanych w powyższym rozporządzeniu nie może zastąpić jakiekolwiek inne orzeczenie lekarskie. Organ administracji orzekający w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi nie miał żadnych podstaw prawnych do oceny dokumentacji medycznej lub tym bardziej oraz wyników badań, w oparciu o które wydano orzeczenie lekarskie. Powyższe czynności nie tylko przekraczałyby kompetencje organu, lecz wręcz byłyby niemożliwe, gdyż organ nie posiada specjalistycznej wiedzy medycznej. Wydane przez uprawnioną jednostkę orzeczniczą orzeczenie lekarskie, stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami danej kategorii, określone w w/w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców nie stanowią opinii biegłego w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a., która podlega kontroli organu administracji. Orzeczenie takie nie podlega weryfikacji przez organy administracji publicznej (starostę), zarówno pod względem ich treści, jak i procedowania jednostek orzeczniczych, gdyż zarówno ich przeprowadzanie i rozpatrywanie wniesionych od ich treści odwołań, podlega procedurze odrębnej od procedury administracyjnej. Organy są związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń (por. wyroki NSA z dnia 16 października 2013 r., I OSK [...]; z dnia 22 czerwca 2009 r., I OSK [...]; z dnia 17 marca 2005 r., I OSK [...]; z dnia 23 marca 2017 r.; I OSK [...]; z dnia 26 lipca 2016 r., I OSK [...], publ.CBOSA) Ponownie podkreślić należy, że decyzja w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy należy do kręgu decyzji, których wydanie nakazuje konkretny przepis prawa i organ administracji nie może od tego obowiązku odstąpić w sytuacji gdy spełniona zostanie przesłanka faktyczna (stwierdzenie istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami) określona w tym przepisie prawa, tj. w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.k.p. Przy czym, jeśli stan zdrowia skarżącego uległ poprawie i nie stanowi w chwili obecnej przeciwwskazań do kierowania przez niego pojazdami, to nic nie stoi na przeszkodzie, aby skarżący stosownie do obowiązujących przepisów i uregulowanego w nich trybu ubiegał się o przywrócenie cofniętych uprawnień. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w tej sprawie organy administracji nie naruszyły przepisów postępowania ani też przepisów prawa materialnego i prawidłowo wydały zaskarżone decyzje. Organy miały obowiązek wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania przez skarżącego pojazdami, skoro ostateczne orzeczenie lekarskie stwierdzało istnienie przeciwwskazań dla skarżącego do kierowania pojazdami. Takim orzeczeniem organy były związane. W związku z powyższym skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.