IV SA/Po 710/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie NSA Ewa Makosz-Frymus (spr.) WSA Maciej Dybowski Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 lutego 2010 r. sprawy ze skargi S. S. na pismo Prezydenta Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za kartę pojazdu, 1. uchyla zaskarżoną czynność, 2. zasądza od Prezydenta Miasta K. na rzecz skarżącego S. S. kwotę 200 złotych (dwieście) tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/M. Dybowski /-/E. Kręcichwost -Durchowska /-/E. Makosz - Frymus Pismem z dnia 13 lipca 2009 r. S. S. zwrócił się do Prezydenta Miasta K. o zwrot nadpłaty za wydanie karty pojazdu marki Opel Omega 2.0 o numerze rejestracyjnym [...] w kwocie 425 zł. Wnioskodawca powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. Odpowiadając na powyższy wniosek Prezydent Miasta K. pismem z dnia 28 lipca 2009 r., poinformował S. S., iż nie ma podstaw do zwrotu opłaty za kartę opisanego wyżej pojazdu. Organ stwierdził, że w dniu rejestracji przedmiotowego pojazdu obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 137 poz. 1310). Zgodnie zaś z rozporządzeniem z 28 lipca 2003 r. opłata za kartę pojazdu wynosiła 500 zł i taką opłatę w obowiązującym wówczas stanie prawnym zobowiązany był pobrać organ rejestracyjny, przy pierwszej rejestracji pojazdu w kraju. Biorąc powyższe pod uwagę żądanie zwrotu części pobranej opłaty jest bezpodstawne. W dniu 12 sierpnia 2009 r. (data wpływu pisma do Organu) S. S. wezwał Prezydenta Miasta K.do usunięcia naruszenia prawa w związku z odmową zwrotu opłaty wniesionej [...].03.2005 r. za wydanie karty pojazdu marki Opel Omega w kwocie 425 zł. W odpowiedzi na wezwanie organ podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 28 lipca 2009 r. Z zachowaniem ustawowego terminu S. S. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na odmowę zwrotu przez Prezydenta Miasta K. nadpłaty w kwocie 425 zł niesłusznie pobranej. Skarżący wskazał, że stosownie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310), jest niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się słuszna. 1 Konsekwentnie do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 04 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07, skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ppsa). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego opłata za wydanie karty pojazdu nie ma charakteru podatkowego, gdyż jej głównym celem jest zrekompensowanie poniesionych przez organ kosztów wytworzenia i wydania karty pojazdu. Skoro uiszczona opłata nie stanowiła realizacji obowiązku o charakterze podatkowym, do załatwienia sprawy o zwrot opłaty nie mogą mieć zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej o zwrocie podatku. Nie ma również podstaw do przyjęcia, iż taką sprawę organ może załatwić w drodze decyzji administracyjnej, stosując przepisy kpa, ponieważ ustawa Prawo o ruchu drogowym nie reguluje spraw dotyczących zwrotu uiszczonych opłat, a z przepisów kpa nie można wyprowadzić zasady, iż każde żądanie skierowane do organu wymaga rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ obowiązek uiszczenia opłaty za wydanie karty pojazdu powstaje w toku indywidualnej sprawy administracyjnej o rejestrację pojazdu, rozstrzyganej przez organ administracji publicznej w drodze decyzji administracyjnej, to obowiązek uiszczenia opłaty ma charakter obowiązku administracyjnego, który wynika z przepisów prawa. Organ administracji publicznej jest uprawniony do orzekania w przedmiocie tego obowiązku, z tym, że nie ma podstawy do rozstrzygania o tym w drodze decyzji administracyjnej. Odnosząc się do żądania zwrotu opłaty za kartę pojazdu organ odnosi się do obowiązku wynikającego z przepisów prawa, a więc podejmuje akt lub czynność, które nie są decyzją lub postanowieniem, na które jednak przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 ust. 4 ppsa. W niniejszej sprawie organ administracji słusznie rozstrzygnął sprawę w innej formie niż decyzja. Od rozstrzygnięcia tego stronie przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa przez organ administracji. Skarżący wniósł przedmiotową skargę po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, dochowując terminów określonych ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 2 Zwrot opłaty za wydanie karty pojazdu znajduje swoje uzasadnienie w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. (sygn. U 6/04, OTK-A 2006/1/3), które weszło w życie w dniu 1 maja 2006 r. W swoim orzeczeniu Trybunał uznał m.in., że niezgodność § 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 Prawa o ruchu drogowym polega na tym, że przez zawyżenie wysokości opłaty wykroczono poza zakres upoważnienia zawartego w ustawie. Rozporządzenie niezgodnie ze wskazanymi w ustawie wytycznymi w postaci nakazu uwzględnienia rzeczywistego znaczenia karty pojazdu dla rejestracji pojazdu oraz kosztów związanych z drukiem i dystrybucją karty ustalało opłatę, uwzględniając dodatkowo koszty innych zadań administracji publicznej, których ustawodawca nie przewidział. Dlatego § 1 ust. 1 powołanego rozporządzenia został uznany za niezgodny również z art. 92 ust. 1 Konstytucji, który nakazuje wydanie rozporządzeń w celu wykonania ustaw i wyklucza przejmowanie przez organ wydający rozporządzenie uprawnień ustawodawcy. Rozporządzenie może być wydane wyłącznie na podstawie wyraźnego upoważnienia ustawy, w granicach tego upoważnienia i w celu wykonania ustawy. Trybunał Konstytucyjny uznał także, że § 1 ust. 1 rozporządzenia jest niezgodny z art. 217 Konstytucji, gdyż ustanowiona w nim opłata stanowi - ze względu na niewspółmierność do rzeczywistych kosztów świadczonej usługi - daninę publiczną o charakterze podatkowym. Trybunał Konstytucyjny uznał za niezbędne odroczenie terminu utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu do dnia 01 maja 2006 r., to jednak zdaniem Sądu, przepis ten był niekonstytucyjny i sprzeczny z ustawą od samego początku jego obowiązywania. Zgodnie z art. 178 Konstytucji RP sędziowie, w sprawowaniu swego urzędu są niezawiśli i podlegają jedynie Konstytucji i ustawom. Oznacza to, że jeżeli sąd orzekający stwierdzi niekonstytucyjność aktu niższej niż ustawa rangi, może odmówić z tego powodu jego stosowania. Nie ma rozbieżności zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie, co do tego, że sąd może w toku rozpoznawania sprawy ocenić, czy przepisy rozporządzenia są zgodne z przepisami ustawy (por. wyrok NSA z 24 lutego 2009r. I OSK 418/08 niepublikowany, uchwała NSA z 30 października 2000r., OPK 13/00, ONSA z 2001 r., Nr 2, poz. 63 oraz wyrok NSA w składzie 7 sędziów z 16 stycznia 2006r., I OPS 4/05, ONSAiWSA nr 2, poz. 39). To uprawnienie sądów nie pozostaje w kolizji z rolą Trybunału Konstytucyjnego, który na podstawie art. 188 Konstytucji RP jest powołany do orzekania w sprawach zgodności przepisów prawa, wydanych przez centralne organy państwowe, z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi i ustawami. W przypadku stwierdzenia niezgodności przepisów 3 rozporządzenia z Konstytucją i ustawą różnica polega na tym, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające taką niezgodność wywołuje ten skutek, że zakwestionowane przepisy tracą moc z chwilą wskazaną przez Trybunał, podczas gdy stwierdzenie takiej niezgodności przez Sąd jest podstawą do odmowy zastosowania zakwestionowanego przepisu w toku rozpoznawania określonej sprawy, pomimo że formalnie przepis ten pozostaje w systemie prawnym (patrz również wyroki NSA z dnia 25 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OSK 1238/08 i I OSK 1270/08 niepublikowane). W konsekwencji należało uznać, że objęta kontrolą sądową czynność Prezydenta Miasta K. z dnia 28 lipca 2009 r. dokonana została bez podstawy prawnej, bowiem odwołuje się do mocy obowiązującej przepisu rozporządzenia, którego zastosowania Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę odmawia. Rozpoznając ponownie wniosek skarżącego Prezydent Miasta K. winien uwzględnić powyższe stanowisko Sądu i określić kwotę nadpłaty za wydanie karty pojazdu z uwzględnieniem kosztów i nakładów poczynionych przez organ na jej wydanie. W zakresie tym pomocne mogą okazać się ustalenia Trybunału Konstytucyjnego oraz wyjaśnienia przytoczone w ramach sprawy przez Ministra Infrastruktury, a zawarte w uzasadnieniu wyroku Trybunału z dnia 17 stycznia 2006 r. Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 146 § 1 ppsa Sąd uchylił zaskarżoną czynność Prezydenta Miasta K. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa. /-/M.Dybowski /-/E.Kręcichwost-Durchowska /-/E.Makosz-Frymus