IV SA/Po 719/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Bożena Popowska /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2011r. sprawy ze skargi M.P na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2009r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta O.W. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz M.P. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego 3. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana Prezydent Miasta O.W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...], działając na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 9 i art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26.10.1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (j.t. Dz.U. z 2007r. nr 70, poz. 473 ze zm. – dalej ustawa) cofnął M.P. w całym zakresie zezwolenie na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, w lokalu gastronomicznym w obiekcie dyskotekowym "[...]" mieszczącym się przy ul. W. [...] w O.W. W wyniku odwołania wniesionego przez M.P., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] lipca 2008r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Prezydent Miasta O.W., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] cofnął M.P. w całym zakresie zezwolenie na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, w lokalu gastronomicznym w obiekcie dyskotekowym "[...]". W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w marcu i kwietniu 2007 r. w obiekcie dyskotekowym została przeprowadzona modernizacja, w wyniku, której z jednego lokalu wyodrębniono trzy lokale: 1) "[...]" - właściciel S,K,, 2) "[...]" właściciel M.P., 3) "[...]" właściciel D.K. W dniu 30.07.2007 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia zezwoleń w związku z licznymi skargami mieszkańców pobliskich posesji oraz licznymi interwencjami Policji. W dniach dnia [...].12.2007 r. i [...].07.2008 r. wydano decyzje w zakresie zakazu organizowania imprez masowych przez właścicieli trzech powyżej wymienionych lokali. Ustalono, iż pierwotny lokal dyskotekowy "[...]" podzielono przeźroczystymi szybami. Pomiędzy pomieszczeniami można swobodnie przechodzić z jednego lokalu do drugiego i trzeciego, co zdaniem organu stwarza system "naczyń połączonych". Łączna ilość miejsc w trzech pomieszczeniach wynosiła 370 w tym: -[...] należący do D.K. - 120 miejsc, [...] należący do S.K. - 100 miejsc, [...] należący do M.P. - 150 miejsc. W ocenie organu, miało to na celu ominięcie przepisów ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz.U. Nr 106, poz.680 ze zm.). Zdaniem organu, uczestnicy dyskoteki niezależnie od tego, do jakiego klubu przyszli, w końcu i tak gromadzą się w jednej dyskotece "[...]". Organ I instancji, czyniąc ustalenia dotyczące funkcjonowania lokali, przesłuchał w charakterze świadków funkcjonariuszy Policji, a także osoby będące uczestnikami zabawy w przedmiotowym klubie. Organ I instancji stwierdził, że impreza masowa, podczas której sprzedawany był alkohol, organizowana była m.in. przez M.P. w miesiącach styczniu, lutym, marcu, kwietniu, maju i czerwcu 2008 r. Jak wynika z informacji Komendy Powiatowej Policji w O.W., w okresie od 31.01.2008 r. do 31.07.2008 r. odnotowano 33 interwencje Policji w związku z naruszaniem porządku publicznego i ciszy nocnej w najbliższej okolicy lokali "[...]", oraz 18 interwencji udokumentowanych stosownymi notatkami służbowymi. Właściciele lokali dyskotekowych: [...], [...] oraz [...] nie powiadamiali Policji o przypadkach zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą i podawaniem napojów alkoholowych w dyskotece "[...]." Z wcześniejszych zeznań powołanych na świadków mieszkańców posesji położonych w pobliżu obiektu "[...]" wynika, że szczególnie w dni funkcjonowania dyskoteki, tj. od czwartku do niedzieli każdego tygodnia, sytuacja w sąsiedztwie przedmiotowego lokalu nie uległa poprawie w porównaniu z okresem sprzed m-ca kwietnia 2007r., kiedy to funkcjonował jeden lokal "[...]". Nadal dochodzi do przypadków załatwiania przez młodzież potrzeb fizjologicznych oraz innych zanieczyszczeń w postaci pozostawianych puszek po piwie, naczyniach jednorazowych itp. w okolicznych bramach i podwórkach pobliskich posesji. Większość świadków uskarżała się, że w dni działania dyskoteki każdorazowo budzą ich chuligańskie wybryki pod oknami ich posesji: wrzaski, bójki, przekleństwa, włączające się alarmy samochodowe na parkingu, warkot i piski pojazdów ruszających i zatrzymujących się przed obiektem dyskotekowym, wydobywająca się głośna muzyka, dudnienie, używanie klaksonów samochodowych, szczególnie uciążliwych w godzinach nocnych, uniemożliwiających odpoczynek nocny i zakłócających spokój lokatorom i ich rodzinom, zwłaszcza dzieciom. Niejednokrotnie mieszkańcy przedmiotowych posesji interweniowali w tej sprawie telefonicznie na Policji. W opinii Komendanta Powiatowego Policji w O.W., przeprowadzone prace modernizacyjne polegające na wyodrębnieniu z pierwotnego lokalu "[...]" trzech odrębnych lokali rozrywkowych nie wyeliminowało w żaden sposób problemów, zagrożeń i uciążliwości dla okolicznych mieszkańców. Nie zmieniło również sytuacji prawnej, albowiem w przedmiotowym miejscu organizowane są imprezy o charakterze masowym, z tą tylko różnicą, że w chwili obecnej imprezy te organizują wspólnie trzy podmioty gospodarcze. Organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy zezwolenie cofa się w przypadku: powtarzającego się, co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. W uzasadnieniu decyzji wskazano również na art. 51 ustawy z dnia 20.05.1971 r. Kodeks Wykroczeń (t.j.: Dz. U. z 2007r. Nr 109, poz.756), zgodnie z którym "Kto krzykiem, hałasem, alarmem lub innym wybrykiem zakłóca spokój, porządek publiczny, spoczynek nocny albo wywołuje zgorszenie w miejscu publicznym, podlega karze (...)". Organ I instancji podniósł, iż zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że w badanym okresie dochodziło do zakłócania porządku publicznego, co potwierdzają zeznania świadków oraz okresowe informacje z Komendy Powiatowej Policji w O.W., którzy podkreślają z naciskiem różnicę w sytuacji jaka istnieje obecnie z wszystkimi uciążliwościami związanymi z funkcjonowaniem przedmiotowego lokalu M.P. i lokali pozostałych współwłaścicieli, a jaka miała miejsce przed ich otwarciem i wydaniem przedmiotowych zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych. M.P., kwestionując powyższą decyzję, wniósł odwołanie domagając się umorzenia postępowania ze względu na bezprzedmiotowość, ewentualnie o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Odwołujący wskazał na wadliwość przytoczonej podstawy prawnej, tj. art. 18 ust. 7 pkt 9 oraz art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy, a ponadto na błędne ustalenia faktyczne, które zostały poczynione przez organ I instancji. M.P. wskazał, iż wyroki Sądu Rejonowego w O. (w przedmiocie karania zainteresowanego za zorganizowanie imprezy masowej), z uwagi na wszczęcie postępowania odwoławczego są na dzień wniesienia odwołania nieprawomocne, a więc nie można w tym aspekcie wskazywać na jego bezsprzeczną winę. Odwołujący podniósł nadto, iż organ I instancji nie wykazał związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem porządku publicznego, a sprzedażą napojów alkoholowych w lokalu "[...]". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Dokonując ponownej analizy zgromadzonego materiału w sprawie organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji wnikliwie przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Uznano, że zarówno szczegółowe informacje organów ścigania, skargi okolicznych mieszkańców na zachowania uczestników imprez, odnotowane zakłócenia porządku publicznego, jak i stwierdzone wykroczenia wskazywały, że istniały podstawy do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych. W ocenie organu II instancji, przeprowadzone w lokalu "[...]" prace modernizacyjne, polegające na wyodrębnieniu trzech nowych lokali ("[...]", "[...]" i "[...]"), miały na celu wyłącznie uniknięcie konieczności spełnienia przez właścicieli ww. lokali wymogów określonych w ustawie o bezpieczeństwie imprez masowych, a co za tym idzie uniemożliwiały wydanie decyzji o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w przypadku ziszczenia przesłanek przewidzianych ustawą o wychowaniu w trzeźwości. M.P. złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zarzucając, iż ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracyjne są bezprawne, a zgromadzony materiał w żadnym aspekcie nie wskazuje, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy. Jedynym materiałem dowodowym w tym zakresie są notatki urzędowe policjantów i skargi M.K. Odnosząc się do notatek skarżący stwierdził, iż ich analiza wskazuje jedynie, że wszelkie wykroczenia miały miejsce w "pobliżu lokali", a nie, że zakłócenia spowodowane były przez klientów któregokolwiek z lokali [...]. Nie wykazano zatem związku przyczynowego pomiędzy wykroczeniami popełnionymi w pobliżu tych trzech lokali a sprzedażą w nich napojów alkoholowych. Strona skarżąca podniosła, iż nie mogła powiadomić o tych zdarzeniach Policji, gdyż nie miała na ten temat żadnej wiedzy. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, przytaczając wcześniejszą argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 3 marca 2010r. sygn. akt IV SA/Po 759/09 stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i ją oddalił. W wyniku skargi kasacyjnej wniesionej przez M.P., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 maja 2011r. sygn akt II GSK 584/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznał zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 109 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, nie wypowiedział się w zakresie pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących przepisów prawa materialnego uznając, że jest to przedwczesne. Na rozprawie w dniu 15.09.2011r. pełnomocnik zmienił żądanie skargi wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania bądź o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się aktach sprawy sygn. akt II SA/Po 458/10 i sygn. akt I OSK 1088/09 na okoliczność, że M.P., D.K. i S.K. prowadzili 3 odrębne lokale i że nie odbywały się tam imprezy masowe .W uzupełnieniu skargi podniesiono, że w zaskarżonej decyzji nie zostało wykazane, że do zakłócenia porządku w najbliższej okolicy miały związek ze sprzedażą alkoholu w tym konkretnym lokalu. W piśmie procesowym z dnia 22 września 2011r. skarżący wyjaśnił, że należący do niego lokal [...]posiadał odrębne od pozostałych lokali [...] i [...] wejście główne i ewakuacyjne. Skarżący wskazał, że prowadzi samodzielnie i odrębnie od pozostałych przedsiębiorców działalność gospodarczą i ma odrębne zezwolenia na prowadzenie lokalu gastronomicznego. W piśmie wskazano, iż wejście do lokalu skarżącego nie mieściło się bezpośrednio przy ul. S., lecz na końcu parkingu, równolegle do ulicy, w odległości 40-50 m. Aby wejść do lokalu trzeba było pokonać parking. Skarżący wskazał, że to co się działo na samej ul. S. nie było widoczne dla osób stojących przed wejściem do lokalu. W piśmie procesowym wyjaśniono, że ochrona lokalu [...] pilnowała porządku wewnątrz lokalu oraz w obrębie wejścia do lokalu i nie była w stanie zapewnić porządku poza terenem parkingu na ul. S.. Skarżący wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że powodem cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu było niezgłoszenie zdarzeń, które miały miejsce na ul. S. i W. Jednakże brak ustaleń, czy zdarzenia te były dostrzegalne dla skarżącego lub jego pracowników. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie stwierdzić należy, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 marca 2010r. sygn. akt IV SA/Po 759/09 został uchylony z powodu stwierdzonych w trakcie postępowania przed sądem administracyjnym uchybień procesowych (naruszenie art. 109 ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny nie wypowiedział się co do zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego. W związku z powyższym, po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, należało dokonać ponownej kontroli decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]. Kontrola ta wykazała istotne uchybienia proceduralnoprawne organu odwoławczego, a także organu I instancji, które miały wpływ na treść rozstrzygnięcia. W tym zakresie trafna okazała się większość argumentów podnoszonych przez Skarżącego. Odnosząc się do wniosku Skarżącego o dopuszczenie jako dowody w sprawie dowodu z dokumentów znajdujących się aktach sprawy sygn. akt II SA/Po 458/10 i sygn. akt I OSK 1088/09 stwierdzić należy, że zgodnie z art.106 §3 ppsa Sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Uznanie za materiał dowodowy akt w/w spraw nie wymagało formalnego postanowienia o dopuszczeniu dowodu. Sądowi znane są bowiem z urzędu akta sprawy sygn. akt II SA/Po 458/10 jak i ostateczny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11.06.2010r. sygn. akt I OSK 1088/09 Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji organów I i II instancji stanowiły przepisy art. 18 ust. 7 pkt 9 i art. 18 ust. 10 pkt 2 i 3 ustawy. Zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy, organ zezwalający cofa zezwolenie na sprzedaż alkoholu w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego i nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Z treści przepisu art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy wynika, że dla skutecznego przeprowadzenia postępowania z zastosowaniem normy wynikającej z w/w przepisu koniecznym jest przeprowadzenie postępowania dowodowego pozwalającego w sposób niewątpliwy stwierdzić, iż do zakłócenia porządku publicznego doszło w związku ze sprzedażą alkoholu przez konkretny punkt sprzedaży, i to w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy danego punktu sprzedaży. Trzeci warunek zastosowania wskazanego przepisu to niepowiadomienie organów powołanych do ochrony porządku publicznego o ww. zakłóceniach (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24.11.2010r. sygn. akt II SA/Po 394/10 zob. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie organy nie wykazały, iż zaszły wszystkie trzy przesłanki, pozwalające na zastosowanie sankcji administracyjnoprawnej w postaci cofnięcia zezwolenia. Jedynie fakt występujących zakłóceń w okolicy ul S., ul. G. i ul. W. w okresie 21.09.2008r. – 22.02.2009r. został w sposób przekonywujący udokumentowany na podstawie 18 notatek służbowych z interwencji funkcjonariuszy Policji. Organy I i II instancji nie przeprowadziły jednak wnikliwej analizy tych notatek, tak co do identyfikacji punktu, z działalnością którego wiązały występowanie zakłóceń, jak i co do tego, czy zakłócenia wystąpiły w "najbliższej okolicy" danego punktu. Organy administracyjne prowadząc postępowanie w sprawie nie przeanalizowały powyższych okoliczności w kontekście niniejszej sprawy i zastosowania sankcji uregulowanej w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy, koncentrując się głównie na przedstawieniu zjawiska "zakłócania porządku publicznego" w okolicy lokalu "[...]". Wykazując powyższe, zauważyć należy, że ustalenia organów prowadzących postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie sprzedaży alkoholu, nie pozwalają przypisać stwierdzonych zakłóceń porządku publicznego do konkretnego punktu sprzedaży alkoholu, czyli w przedmiotowej sprawie do lokalu "[...]" prowadzonego przez Skarżącego. Jest to o tyle istotne, że określenie "[...]" posiadają w swej nazwie 3 lokale, bezpośrednio ze sobą sąsiadujące, działające wcześniej jako jeden lokal, właśnie: "[...]". Te trzy lokale to: "[...]" należący do S.K., "[...]" należący do D.K. i "[...]" należący do Skarżącego. W okresie prowadzenia niniejszego postępowania, powyższe lokale stanowiły odrębne lokale -przedsiębiorstwa, z których każdy prowadzony był przez inny podmiot, na podstawie przysługującym im odrębnych zezwoleń. Jak wynika m.in. z pisma procesowego z dnia 22 września 2011r., lokal należący do Skarżącego miał odrębne, od pozostałych lokali [...], wejście główne i ewakuacyjne. Istotnym jest również fakt, iż wszystkie w/w trzy lokale z nazwą "[...]" znajdują się w O.W. w pobliżu Rynku, w okolicy którego zlokalizowane są również inne punkty sprzedające alkohol. Nie jest to bez znaczenia w świetle unormowania zastosowanego w niniejszej sprawie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy. Posługuje się on bowiem pojęciem "najbliższa okolica", które jest zdefiniowany w art. 21 pkt 1 ustawy. Zgodnie z tą definicją, najbliższą okolicą punktu sprzedaży napojów alkoholowych jest "obszar mierzony od granicy obiektu, zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taką jak krawędź jezdni, zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw". Organ, analizując zgromadzony materiał dowodowy, a szczególności notatki służbowe funkcjonariuszy Policji, powyższą kwestię zupełnie pominął przyjmując, że wszystkie interwencje miały miejsce w pobliżu lokalu "[...]" i miały związek z prowadzoną tam sprzedażą napojów alkoholowych. Organy I i II instancji nie uwzględniły więc faktu, iż ustawodawca, definiując bardzo precyzyjnie pojęcie "najbliższej okolicy", nakazał organom dokonywać ścisłych ustaleń faktycznych. W kontekście powyższego należy zauważyć, że ustawodawca w przepisie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy zawarł normę chroniącą równolegle dwie wartości, t.j. porządek publiczny oraz swobodę działalności gospodarczej (zasada swobody działalności gospodarczej określona jest w art. 20 i 22 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2.07.2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej t. j. Dz. U. z 2010 r., Nr 220, poz. 1447 ze zm.). I tak z jednej strony, wystarcza co najmniej dwukrotne w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócanie porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, by przedsiębiorcy cofnąć zezwolenie; z drugiej jednak strony, aby organ mógł z tej kompetencji skorzystać, musi wykazać, iż do zakłócenia doszło w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy w rozumieniu nadanym temu pojęciu przez ustawę, tj. bardzo wąskim (R. Sawuła, Administracyjnoprawne środki ograniczenia dostępności do alkoholu. Uwagi na tle nowelizacji ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, Samorząd Terytorialny Nr 3 z 1997 r., s. 58). Nadto, w piśmiennictwie wskazuje się, że niezbędnym elementem zastosowania sankcji wskazanej w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy jest wykazanie związku przyczynowego między zakłócaniem porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych przez daną placówkę. Brak takiego związku wyklucza możliwość cofnięcia pozwolenia na sprzedaż alkoholu z powodu zakłócania porządku publicznego (zob. I. Skrzydło Niżnik, G. Zalas, Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi – komentarz, Zakamycze 2002, s. 350). Tymczasem, w niniejszej sprawie, tak organ I instancji, jak i organ II instancji (zarówno w swojej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę) wskazują, iż tego związku przyczynowego nie były w stanie wykazać. Oznacza to, iż w takim stanie faktycznym sprawy, organy administracyjne nie miały podstawy do zastosowania normy wynikającej z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy. Organy administracyjne, stosując normę zawartą w tym przepisie, nie mają bowiem możliwości korzystania z żadnego uznania. Wydanie rozstrzygnięcia polegającego na cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest uzależnione od stwierdzenia naruszenia porządku publicznego co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży. W niniejszej sprawie, organ powinien więc przeprowadzić szczegółowe postępowanie dowodowe mające na celu ustalenie, czy stwierdzone zakłócenia porządku publicznego miały miejsce w najbliższej okolicy lokalu [...] (w rozumieniu art.21 pkt 1), i czy miały one związek ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży. Kolejną kwestią, którą należało ustalić, jest okoliczność powiadomienia bądź zaniechania powiadomienia przez prowadzącego dany punkt o ww. zakłóceniach porządku - organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Prowadząc postępowanie dowodowe w tym zakresie organ powinien uwzględnić podnoszone przez skarżącego w piśmie procesowym z dnia 22 września 2011r. okoliczności, że należący do niego lokal posiada odrębne od pozostałych lokali [...] i [...] wejście główne i ewakuacyjne, które mieściły się na końcu parkingu, równolegle do ulicy, w odległości 40-50 m. od samej ul. S. W związku z powyższym, należy wyjaśnić, czy to co się dzieje na samej ul. S, może być widoczne dla pracowników ochrony lokalu, pilnujących porządku wewnątrz lokalu oraz w obrębie wejścia do lokalu. Odnosząc się do poruszanej w zaskarżonych decyzjach kwestii naruszenia przepisów ustawy o imprezach masowych w kontekście spełnienia przesłanki do cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 9 podkreślić należy, że lokalu skarżącego nie można traktować jako całość z innymi lokalami i na tej podstawie dokonywać oceny charakteru naruszeń prawa. Każdy z tych lokali jest prowadzony przez inny podmiot, na podstawie oddzielnych zezwoleń i każdy z nich podlega samodzielnej ocenie. Łączenie prowadzonej działalności przez skarżącego z prowadzoną działalnością innych podmiotów prowadzi do błędnych ustaleń faktycznych, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Wskazać należy przy tym, iż przy ocenie powyższego zarzutu istotnym jest, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11.06.2010r. sygn. akt I OSK 1088/09 rozpoznając skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 kwietnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Po 524/08 nie podzielił stanowiska, że w lokalach [...]" "[...]" i "[...]" odbywały się imprezy masowe. NSA uznał, iż każdy z tych lokali jest samodzielny, oraz że każdy z podmiotów prowadzących jeden z trzech lokali na podstawie posiadanego zezwolenia, realizuje wynikające z danego zezwolenia prawo do prowadzenia własnej działalności gospodarczej w swoim lokalu. W odniesieniu do niniejszej sprawy oznacza to, iż bezzasadnym jest formułowany w zaskarżonych decyzjach zarzut naruszenia przepisów ustawy o imprezach masowych w kontekście spełnienia przesłanki do cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 9 ustawy. W związku z powyższym, mając na uwadze naruszenie przez organy administracyjne przepisów prawa materialnego (art. 18 ust. 7 pkt 9 i art. 18 ust. 10 pkt 2 i 3 ustawy) jak i przepisów postępowania (art. 7 i art. 107 §3 kpa), zasadnym jest uchylenie decyzji organów II i I instancji. Organy administracyjne, ponownie prowadząc postępowanie administracyjne, przeprowadzą postępowanie dowodowe mające na celu ustalenie czy w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu z uwzględnieniem wykładni przepisów zawartej w niniejszym uzasadnieniu i wskazówek co do postępowania dowodowego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c ppsa orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa, a o wykonalności na podstawie art. 152 ppsa.