IV SA/Po 722/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 02 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. N. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] czerwca 2025 r., nr [...] w przedmiocie pisma wezwania do usunięcia naruszenia prawa postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczonego wpisu od skargi. Pismem datowanym na 24 lipca 2025 r. D. N., reprezentowany przez r. D., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na [...] Rady Miasta z dnia 26 czerwca 2025 r. w sprawie – pisma wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności tej uchwały i zobowiązanie Rady Miasta do merytorycznego rozpatrzenia jego wniosku z 13 czerwca 2025 r. i podjęcia uchwały w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zasądzenie kosztów postępowania i przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi. W skardze został także zawarty wniosek ewentualny "o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji". Jak wynika z uzasadnienia skargi oraz akt sprawy, skarżący pismem z 13 czerwca 2025 r. wystąpił do Rady Miasta z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, przez zmianę uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia 29 grudnia 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów części działki o numerze ewidencyjnym [...] w W. . Zaskarżoną uchwałą z 26 czerwca 2025 r. Rada Miasta postanowiła nie zajmować stanowiska w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia prawa zawartego w piśmie z dnia 13 czerwca 2025 r. (§ 1), uzasadniając to zmianą przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym od 01 czerwca 2017 r. i możliwością bezpośredniego złożenia skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd weryfikuje w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W myśl art. 1 p.p.s.a.: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne)". Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2a i 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (§ 2a), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). W pojęciu "sprawy sądowoadministracyjnej" w rozumieniu art. 1 p.p.s.a. mieści się kontrola działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym art. 3 p.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie p.p.s.a., jak wymienione w art. 4 tej ustawy spory o właściwość, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. W myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446, w skrócie "u.s.g.") w brzmieniu znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie, z uwagi na dyspozycję przepisu przejściowego art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) – notabene którego to przepisu przejściowego błędnie nie uwzględniła Rada Miasta przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały – "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego". Jak trafnie przyjmuje się w orzecznictwie sądowym wypracowanym na gruncie cytowanego przepisu, uchwała podjęta w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ma charakter procesowy i jako taka jedynie współwarunkuje dopuszczalność skargi na uchwałę, której niezgodność z prawem była kwestionowana wezwaniem, natomiast nie reguluje spraw z zakresu administracji publicznej podlegających zaskarżeniu na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Jest ona jedynie elementem procedury torującej drogę do sądowej kontroli legalności pierwotnego przedmiotu zaskarżenia. Stanowi wyłącznie spełnienie wymogów formalnych do wniesienia skargi i nie podlega odrębnemu zaskarżeniu (por. postanowienie NSA z 30.11.2006 r., II OSK 1724/06; a także postanowienia WSA: z 6.7.2017 r. II SA/Po 574/17; z 23.4.2015 r. II SA/Po 194/15; z 28.10.2014 r. IV SA/Po 1174/14; z 21.7.2005 r. II SA/Wr 352/05; dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie Sąd nie ma wątpliwości, że skarżący – reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika – przedmiotem swej skargi uczynił uchwałę podjętą przez Radę Miasta na skutek wezwania do usunięcia naruszenia, nie zaś uchwałę w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na co wyraźnie wskazują nagłówek, zarzuty, jak i wnioski skargi. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z § 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia, tj. odrzucił skargę. O zwrocie kwoty 100 zł uiszczonego przy wniesieniu skargi wpisu (notabene określonego przez stronę skarżącą niezgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz.U. z 2021 r. poz. 535) Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji postanowienia).