IV SA/Po 727/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz–Grochowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2024 r. sprawy ze skarg Stowarzyszenia N. w P. oraz M. K. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargi w całości. Decyzją z dnia 26 lipca 2024 r. nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia 7 czerwca 2024 r., znak: [...], którą organ nakazał inwestorowi M. K. rozbiórkę obiektu budowlanego, położonego na parceli [...], o wymiarach w planie 2,0 m x 3,0 m i wysokości 2,3 m, znajdującej się na działce o nr ewidencyjnym [...], przy ul. [...] w L. , gmina T. . Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 24 stycznia 2024 r. pracownicy PINB przeprowadzili czynności kontrolne na parceli nr [...], działka ewid. nr [...] w L. , w toku których ustalili, że na tej parceli zlokalizowany jest obiekt budowlany w konstrukcji drewnianej (altana działkowa). Na terenie nieruchomości znajduje się również inny obiekt budowlany pełniący funkcje sauny. Sauna w konstrukcji drewnianej posadowiona na bloczkach betonowych. Sauna posiada wymiary w planie 200 cm x 300 cm i wysokości 230 cm, obiekt powstał w 2023 r. Ustalono, że inwestorką była M. K., a jego wybudowanie nie było poprzedzone uzyskaniem stosownych pozwoleń. PINB dla powiatu p. postanowieniem z dnia 15 marca 2024 r. znak: [...], wstrzymał M. K. roboty budowlane polegające na budowie obiektu budowlanego, położonego na parceli [...], o wymiarach w planie 2,0 m x 3,0 m i wysokości 2,3 m, znajdującego się na działce o nr ewidencyjnym [...], przy ul. [...] w L. , gmina T. . Dalej organ poinformował inwestora o możliwości złożenia na podstawie art. 48a ust. 1 ustawy Prawo budowlane w terminie 30 dni wniosku o legalizację powyższego obiektu oraz poinformował jednocześnie o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej, przy czym wskazał sposób jej obliczania. Następnie, PINB decyzją z dnia 07 czerwca 2024 r., znak: [...], na podstawie art. 49e pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowane (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 725) nakazał inwestorowi M. K. rozbiórkę obiektu budowlanego, położonego na parceli [...], o wymiarach w planie 2,0 m x 3,0 m i wysokości 2,3 m, znajdującej się na działce o nr ewidencyjnym [...], przy ul. [...] w L. , gmina T. . PINB wskazał, że inwestorka nie złożyła w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych wniosku o legalizację przedmiotowej samowoli. Organ nadzoru budowlanego zobligowany jest zatem nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego, położonego na parceli [...], o wymiarach w planie 2,0 m x 3,0 m i wysokości 2,3 m, znajdującego się na działce o nr ewidencyjnym [...], w L. , gmina T. . Odwołania od powyższej decyzji złożyła M. K. i Stowarzyszenie N., reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika. Generalnie zarzuty Odwołujących się odnosiły się do tego, że obiekt będący przedmiotem postępowania nie jest budynkiem, którego zakazuje obowiązujący na terenie parceli nr [...] miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a budowlą, która jest na tym terenie dopuszczalna. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 26 lipca 2024 r. nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia 07 czerwca 2024 r., znak: [...], którą organ nakazał inwestorowi M. K. rozbiórkę obiektu budowlanego, położonego na parceli [...], o wymiarach w planie 2,0 m x 3,0 m i wysokości 2,3 m, znajdującego się na działce o nr ewidencyjnym [...], w L. , gmina T. . W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że obiekt budowlany o wymiarach w planie 2,0 m x 3,0 m i wysokości 2,3 m pełniący funkcję sauny jest budynkiem, który w żaden sposób nie został zwolniony przez ustawę Prawo budowlane czy ustawę o rodzinnych ogrodach działkowych (t.j. z 2021 r. poz. 1073) z konieczności uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę. Zatem w ocenie WWINB organ powiatowy prawidłowo zastosował na gruncie niniejszej sprawy procedurę legalizacyjną wyrażoną w art. 48 Prawa budowlanego. Dalej WWINB wskazał, że w ocenie WWINB organ I instancji prawidłowo umożliwił inwestorowi przystąpienie do procesu legalizacyjnego, a wobec niezłożenia przez inwestora wniosku legalizacyjnego, PINB prawidłowo zastosował art. 49e pkt 1 prawa budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego legalizacja samowoli budowlanej powadzona w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego jest uprawnieniem inwestora, od którego w dużym stopniu zależy, czy w stosunku do obiektu budowlanego zostanie orzeczony nakaz rozbiórki, czy nie. To od decyzji inwestora zależy czy zostanie przeprowadzona legalizacja samowoli budowlanej. Podjęcie takiej decyzji przez inwestora implikuje obowiązek wykonania nakazanych czynności przez PINB, których spełnienie w dużej mierze zależy od inicjatywy i aktywności strony. Końcowo organ wskazał, w odniesieniu do zarzutów Odwołujących się, że organy nadzoru budowlanego wdrażając postępowanie legalizacyjne w trybie art. 48 Prawa budowlanego w związku z dokonaną samowolą budowlaną na pierwszym etapie postępowania legalizacyjnego, nie analizują zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem nie ma takiej możliwości jak miało to miejsce przez nowelizacją Prawa budowlanego w 2020 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję WWINB z dnia 26 lipca 2024 r. wniosło Stowarzyszenie N. w P. i M. K., reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika. Organowi wydającemu zaskarżoną decyzję zarzucono: - naruszenie przepisów art. 21 ust. 1 Konstytucji RP poprzez dalsze ograniczenie na skutek zaskarżonych decyzji organów nadzoru budowlanego wykonywania prawa własności nieruchomości uregulowanego w ustawie z dnia 13 grudnia 2013 r. o Rodzinnych Ogrodach Działkowych (art. 13 ust. 1 pkt 2), nie wynikające z ustawy - naruszenie przepisów art. 13 ust. 1 pkt 2 oraz art. 4 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o Rodzinnych Ogrodach Działkowych poprzez ich niezastosowanie przez organ nadzoru budowlanego - naruszenie przepisów § 4 pkt 2a i §10 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w L. - północny brzeg [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] z dnia 18 maja 2010 r. Rady Gminy T. , poprzez ich nieuzasadnione zastosowanie, - naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 7, 77 §1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego - naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 8 i art. 107 §3 Kodeksu postępowania administracyjnego przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności brak funkcjonalnej wykładni przepisów miejscowego planu zagospodarowania terenu i ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych - naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 9 i 11 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia 12 stycznia 2024 r. W związku z tymi zarzutami Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz na podstawie art. 135 P.p.s.a. o uchylenie decyzji organu I instancji. Zdaniem strony skarżącej, decyzja została wydana na skutek błędnego ustalenia przez organ stanu faktycznego, z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a także prawa procesowego, które miały wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przepisów spowodowało wydanie aktu administracyjnego kończącego ostatecznie postępowanie w sprawie, bez przeprowadzenia postępowania odwoławczego, w którym merytorycznie rozpatrzone zostały złożone przez Skarżących odwołania. Dalej wskazano, że bezspornym w niniejszej sprawie jest, po pierwsze że przedmiotowy obiekt nie przekracza wymiarów dopuszczonych przez ustawę z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (zwaną dalej "ROD"), a zatem jego budowa nie wymaga zarówno pozwolenia na budowę, jak i zgłoszenia i jest to obiekt gospodarczy spełniający parametry, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o ROD, gdyż został wybudowany na terenie utworzonego przez Stowarzyszenie N. w P. rodzinnego ogrodu działkowego N. , na gruncie stanowiącym własność tego Stowarzyszenia. Po drugie - co zgodnie ustaliły organy nadzoru budowlanego obu instancji - przepisy obowiązującego dla tej lokalizacji - działka nr ewidencyjny [...] - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w L. - północny brzeg [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] z dnia 18 maja 2010 r. Rady Gminy T. - zwaną dalej "Uchwałą" nie zabraniają możliwości stworzenia na tym terenie ogrodów działkowych, bowiem nieruchomość ta znajduje się na terenie oznaczonym symbolami 1R i 2R, dla których ustalono przeznaczenie terenu "pod uprawy rolnicze, ogrodnicze, sadownicze oraz użytki rolne". Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić zdaniem Stowarzyszenia, iż zagospodarowanie działki nr [...] położonej w L. , gm. T. , poprzez utworzenie na jej obszarze ROD o nazwie ROD L. , jest zgodne z obowiązującym dla tej lokalizacji Planem, zatwierdzonym Uchwałą. Ponadto dla niniejszej nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta pod numerem [...], do której wpisywane są dzierżawy działkowe na rzecz poszczególnych członków Stowarzyszenia - działkowców. Organ II instancji rozpatrywał kwestię czy postawienie obiektu budowlanego na utworzonym już (na wskazanej działce - [...]) rodzinnym ogrodzie działkowym jest zgodne z MPZP. Niestety zdaniem Skarżącego Stowarzyszenia organ II instancji nie dokonał w tym miejscu wnikliwej analizy, nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności, przede wszystkim nie rozważył argumentacji wskazanej przez Skarżące Stowarzyszenie w odwołaniu i w ślad za organem I instancji orzekł, że wskazany obiekt jest sprzeczny z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr ewidencyjny [...], w konsekwencji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, w uzasadnieniu wskazując, iż zabudowa rodzinnych ogrodów działkowych na podstawie ustawy o ROD - musi być zgodna z obowiązującymi przepisami, tj. ustawami oraz aktami prawa miejscowego, a tym samym należy wskazać, iż obowiązujący MPZP może ingerować w sposób zagospodarowania terenu ROD. Sam fakt, iż MPZP zabrania wznoszenia obiektów budowlanych na danym terenie, nie eliminuje podstawowej funkcji ROD tj. zaspokajania socjalnych, wypoczynkowych i rekreacyjnych potrzeb społeczeństwa. Podkreślić przy tym należy zdaniem Stowarzyszenia, iż organy nadzoru budowlanego obu instancji zgodnie ustaliły, iż ww. zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowią przeszkody dla stworzenia na przedmiotowej działce nr [...] w L. rodzinnego ogrodu działkowego, co jest stanowiskiem prawidłowym i bezspornym, gdyż nie było zakwestionowane przez żadnego z uczestników postępowania. Skarżący podtrzymali w całości stanowisko zaprezentowane w odwołaniu od decyzji PINB (w aktach sprawy), ponownie wskazując, iż właściwym jest przyjrzenie się definicji rodzinnych ogrodów działkowych, która znajduje się w ustawie z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych - art. 2 pkt 5 - należy przez to rozumieć wydzielony obszar lub obszary przeznaczone na cele rodzinnych ogrodów działkowych, składające się z działek i terenu ogólnego, służące do wspólnego korzystania przez działkowców, wyposażone w infrastrukturę ogrodową. Dalej w art. 2 pkt. 9 znajdziemy definicję infrastruktury ogrodowej - należy przez to rozumieć budynki i budowle, ogrodzenia, aleje i drogi ogrodowe, place zabaw, świetlice, hydrofornie, sieci wodociągowe i energetyczne oraz inne urządzenia znajdujące się na terenie rodzinnego ogrodu działkowego przeznaczone do wspólnego używania przez osoby korzystające z działek oraz służące do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rodzinnego ogrodu działkowego, o ile nie wchodzą w skład przedsiębiorstwa. Wykładnia funkcjonalna ww. przepisów prowadzi do wniosku, iż skoro nie ma żadnych przesłanek ustawowych dla utworzenia na przedmiotowej nieruchomości gruntowej ROD, to konsekwentnie należy uznać, iż dopuszczalna jest także zabudowa tego terenu zgodna z celem i przeznaczeniem ROD, tj. poprzez budowę infrastruktury ogrodowej przewidzianej dla ROD w w/w przepisach, a także m.in. poprzez stawianie obiektów gospodarczych. Brak możliwości stworzenia powyższej zabudowy na terenie ROD pozbawiłby bowiem ROD właściwej mu funkcji zaspakajania socjalnych, wypoczynkowych i rekreacyjnych potrzeb społeczeństwa przewidzianej w preambule ustawy o ROD, jak też w art. 3 i 4 tej ustawy. Należy zatem odpowiedzieć na pytanie, czy zapisy w Planie ograniczające zabudowę terenu poprzez zakaz lokalizacji budynków (par. 10 pkt. 1 Planu) oraz zakaz lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych (par. 4 pkt. 2a Planu), mogą odnosić się do terenu ROD. Dalej podano, że pozytywna odpowiedź w tej kwestii - na gruncie której stanęły organy administracji obu instancji - prowadziłaby do sprzecznych wniosków, gdyż z jednej strony MPZP nie zawiera zakazu tworzenia na przedmiotowym terenie ROD - co prawidłowo i bezspornie ustaliły organy nadzoru budowlanego obu instancji administracyjnej, a z drugiej strony nie pozwalałby na zabudowę ROD budynkami oraz tymczasowymi obiektami budowlanymi, co oznacza przyjęcie interpretacji, zgodnie z którą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może ingerować w sposób zagospodarowania terenu ROD, a więc może pozbawić ROD jego zasadniczych funkcji, nie likwidując samego prawa do jego utworzenia. Taka interpretacja wydaje się sprzeczna z aksjologicznym założeniem powstania i utworzenia ROD i wykładnią systemową tych przepisów. Trudno bowiem byłoby wyobrazić sobie funkcjonowanie ROD bez możliwości postawienia na jego terenie altan działkowych czy innych elementów infrastruktury, które można by zakwalifikować jako "tymczasowe obiekty budowlane" w myśl przepisów prawa budowlanego. Także i prawa członków stowarzyszenia działkowców mających swe ogródki działkowe na ROD usytuowanych w różnych lokalizacjach, byłyby różne względem siebie jak chodzi o możliwości zabudowy ogródków i infrastruktury ogrodowej, co byłoby sprzeczne z egalitarnym założeniem ustawy o ROD, w kwestii praw członków stowarzyszenia ogrodowego. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na fakt, iż zapisy przedmiotowego MPZP zakazują także na terenie zajmowanym przez ROD Skarżącego Stowarzyszenia stawiania szyldów. Interpretacja zastosowana przez organy nadzoru budowlanego prowadziłaby w tym wypadku do absurdalnego i sprzecznego z przepisami stanu faktycznego i prawnego polegającego na tym, iż działający legalnie ROD nie miałby możliwości spełnienia ustawowego obowiązku oznaczenia miejsca wykonywanej działalności tj. umieszczenia szyldu informacyjnego na terenie przedmiotowej nieruchomości. A zatem funkcjonalna wykładnia przepisów prowadzi do wniosku, iż zapisy MPZP odnośnie obiektów i urządzeń posadowionych na terenie ROD, należy interpretować w kontekście przepisów ustawy o ROD i tylko interpretacja wskazująca na łączne naruszenie przepisów MPZP i ustawy o ROD mogłaby skutkować uznaniem, iż dany obiekt zlokalizowany na terenie ROD jest niezgodny z przepisami (np. postawienie urządzenia czy też budowli nie stanowiącej infrastruktury ogrodowej, jak choćby warsztat samochodowy czy obiekt budowlany nie spełniający kryteriów definicji "altany działkowej"). Powyższe rozważania prowadzą Skarżących do wniosku, iż zaskarżona decyzja organu nadzoru budowlanego, godzi w podstawowe prawo własności przysługujące każdemu właścicielowi i ogranicza możliwość jego swobodnego wykonywania w ramach obowiązującego porządku prawnego. Narusza zatem podstawową zasadę ochrony własności zawartą w art. 21 ust. 1 Konstytucji RP. Konstytucja RP w art. 21 ust. 1 podkreśla zasadniczą rolę prawa własności jako prawa podstawowego przysługującego każdemu właścicielowi, w pełnym zakresie możliwości korzystania z tego prawa i jego wykonywania, które może być ograniczone jedynie poprzez ustawy szczegółowe, w zakresie ściśle określonym przepisami ustaw. Ustawa o rodzinnych ogrodach działkowych z dnia 13 grudnia 2013 r. z późn. zmianami zawiera szczegółowo określone ograniczenia w wykonywaniu prawa własności przez stowarzyszenia działkowców, które mogą na terenach własnych tworzyć rodzinne ogrody działkowe. Dalej podano, że ograniczenia te dotyczą m.in. możliwości zabudowy terenu ROD w zakresie stawiania obiektów gospodarczych, które w art. 13 ust. 1, formułują negatoryjne określenie, jakie obiekty nie mogą znajdować się na terenie ROD. Ustawowe ograniczenie wykonywania prawa własności (w tym wypadku nieruchomości gruntowej) odnośnie terenów rodzinnych ogrodów działkowych jest zatem zgodne z Konstytucją RP, gdyż wynika wprost z ustawy o ROD. Jednakże jakiekolwiek dalsze ograniczenia tej własności, zwłaszcza nie wynikające wprost z innych ustaw, należy uznać za sprzeczne z Konstytucją RP oraz z ustawą o ROD. Ograniczenie wykonywania prawa własności nieruchomości (działki nr [...] w L. ), na które powołuje się organ nadzoru budowlanego nie wynika z ustawy, lecz z przepisów prawa miejscowego (a do takich należą uchwały organów samorządu terytorialnego), które nie mogą ograniczać praw nabytych właścicieli, tym bardziej, jeśli są już one ograniczone przepisami ustawy (w tym wypadku ustawy o ROD). Skarżący stoją zatem na stanowisku, iż członkom stowarzyszenia działkowców, jak i samemu stowarzyszeniu działkowców, działającemu zgodnie z prawem, tj. z ustawą o ROD, nie mogą być ograniczane prawa wykonywania przysługujących im zgodnie z ustawą uprawnień, w tym do zabudowy zgodnej z przepisami tej ustawy, gdyż w przeciwnym razie wykonywanie tych uprawnień byłoby pozbawione podstaw aksjologicznych. Zadaniem i sensem tworzenia i działalności stowarzyszeń działkowców, jaki przyświecał ustawie o ROD są prawa wynikające z art. 3 i 4 ustawy. Wobec powyższego należy uznać zdaniem Skarżących, iż zapisy ograniczające zabudowę poprzez zakaz lokalizacji budynków, tymczasowych obiektów budowlanych - zawarte w MPZP, nie mają zastosowania do urządzeń i obiektów stawianych na terenie ROD, o ile te obiekty i urządzenia stanowią infrastrukturę ogrodową lub służą realizacji celów dla których powstał ROD. Zaznaczyć przy tym należy, iż gmina nie jest pozbawiona możliwości ograniczenia zakładania i działalności ROD, gdyż po wejściu w życie ustawy o ROD z 2013 r. miała możliwość uchwalenia zmiany MPZP z ograniczeniem możliwości tworzenia i działalności ROD na dowolnym obszarze objętym MPZP, czego jednak nie uczyniła. Co więcej, nie podjęła żadnych działań w tym kierunku także po tym, gdy zarząd stowarzyszenia zwrócił się do wójta gminy przed założeniem ROD na przedmiotowej działce, z informacją, iż zamierza na tym terenie utworzyć ROD o nazwie N. (pismo zarządu stowarzyszenia w aktach - dołączone do złożonego odwołania). Dalej wskazano na okoliczność, iż ustawa o ROD uchyliła dotychczasową ustawę o ROD z 8 lipca 2005 r. i zniosła ustawowy obowiązek rad gmin umieszczania w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego lokalizacji ROD, zawarty w dotychczasowej ustawie o ROD. Oznacza to, iż ROD powstałe po wejściu w życie ustawy z 13 grudnia 2013 r. o ROD nie są ujawniane w planach miejscowych zagospodarowania i mogą być tworzone na terenach zgodnych z właściwymi przepisami ustawy o ROD (art. 5) i innych ustaw (tj. na gruntach rolnych - zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, lub na terenach rekreacyjno-wypoczynkowych, zgodnie z pkt 16 tabeli stanowiącej załącznik nr 6 do Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków z 29 marca 2001 r.). Zniesienie powyższej zasady bezwzględnego ujawniania lokalizacji ROD w planach miejscowych nie oznacza, iż każdą działkę zakupioną przez stowarzyszenie ogrodowe niezależnie od jej przeznaczenia i warunków zabudowy można "przekształcić" na ROD. Należy bowiem wskazać, iż ROD można zakładać tylko na terenach zgodnych z przepisami, jak wskazano powyżej, a ponadto rada gminy może zmienić plan miejscowy zagospodarowania poprzez wprowadzenie na ustalonym terenie zakazu tworzenia ROD. A zatem można uznać, iż o ile ustawa z 2005 r. o ROD sankcjonowała zasadę możliwości tworzenia nowych ROD wyłącznie w lokalizacjach zgodnych z przepisami i uwzględnionych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, o tyle ustawa z 2013 r. o ROD wprowadziła zasadę przeciwną, tj. sankcjonującą tworzenie nowych ROD w lokalizacjach zgodnych z przepisami, lecz poza lokalizacjami wykluczającymi prowadzenie ROD w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W takiej sytuacji należy uznać zdaniem Skarżących, iż skoro ROD utworzony w L. przez Stowarzyszenie N. w P. jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w L. - północny brzeg [...], zatwierdzonym uchwałą Nr [...] z dnia 18 maja 2010 r. Rady Gminy T. , to - zgodnie z przedstawioną wykładnią systemową i funkcjonalna warunki i ograniczenia w zakresie zabudowy zawarte w MPZP tj. § 4 pkt 2a i §10 nie dotyczą obiektów zlokalizowanych na terenie ROD, o ile obiekty te są zgodne z przepisami ustawy o ROD i stanowią infrastrukturę ogrodową lub służą realizacji celów określonych w ustawie o ROD. Organy nadzoru budowlanego obu instancji nie dokonały jednak takiej weryfikacji w toku postępowania. Skoro te obiekty i urządzenia stanowią infrastrukturę ogrodową w ramach ROD, to ten właśnie atrybut związany z ich lokalizacją na terenie ROD sprawia, iż nie są one objęte ogólnym zakazem stawiania takich obiektów i urządzeń, zawartym w MPZP. Przeciwny wniosek oznaczałby zgodę na ingerencję w sposób zorganizowania ROD i jego funkcjonalność, co pozbawiałoby ROD możliwości ustawowo zapewnionego zaspokojenia potrzeb i praw działkowców posiadających swoje ogrody na terenie danego ROD. Należy bowiem w tym miejscu wskazać na treść art. 4 ustawy o ROD zgodnie z którym ROD są urządzeniami użyteczności publicznej, służącymi zaspokajaniu wypoczynkowych, rekreacyjnych i innych potrzeb socjalnych członków społeczności lokalnych poprzez zapewnienie im powszechnego dostępu do ROD. Z uwagi na ten zapis trudno sobie wyobrazić różnicowanie możliwości korzystania z tych praw przez działkowców w ramach różnych ogrodów, polegającego na tym, iż na jednym ROD można stawiać altany działkowe i place zabaw, a na innym już nie - przeczyłoby to wyrażonej w powyższym przepisie idei egalitaryzmu działkowców działających przecież w ramach stowarzyszenia jakim jest ROD i zapewnienia równego traktowania praw wszystkich działkowców jako członków danego stowarzyszenia. A zatem ingerencja w możliwość tworzenia infrastruktury ogrodowej stanowiłaby także naruszenie art. 4 ustawy o ROD. Mając na uwadze powyższą analizę MPZP i Uchwałę dotyczących warunków zagospodarowania działki nr [...] w L. należy stwierdzić zdaniem Stowarzyszenia, iż nie ma żadnych podstaw prawnych do uznania, iż wznoszenie obiektów gospodarczych na terenie ROD przez Stowarzyszenie jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Analiza niniejszej sprawy prowadzi do stwierdzenia, iż mamy do czynienia z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego. Dla prawidłowego zrozumienia okoliczności niniejszej sprawy ważne jest zdaniem Stowarzyszenia również omówienie obowiązywania i zakresu stosowania oraz interpretacji zapisów i oznaczeń MPZP w związku ze zmianami obowiązujących przepisów, jakie miały miejsce po jego uchwaleniu, czyli dokonanie wykładni MPZP w świetle aktualnie obowiązującego prawa. Plan uchwalony został uchwałą z 18.05.2010 r. i wszedł w życie po 30 dniach od opublikowania uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa W.. W tym czasie obowiązywała jeszcze ustawa o ROD z 08 lipca 2005 r., a nadto ustawa z 06 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych. Jak z powyższego wynika zmiana ustawy o ROD z 2013 r. uchylająca ustawę o ROD z 2005 r. wprowadziła zasadniczą zmianę polegającą na rozdzieleniu pojęcia ROD od publicznej własności, poprzez wprowadzenie możliwości tworzenia ROD także na terenach własnych stowarzyszeń ogrodowych (a więc nabywanych na wolnym rynku także od podmiotów niepublicznych). Za tym idzie szereg konsekwencji, w tym m.in. brak ustawowego obowiązku uwzględniania terenów ROD w planach miejscowych zagospodarowania przestrzennego, konieczność uszczegółowienia charakteru działalności ROD i w związku z tym uznanie, iż ROD są gruntami rolnymi i mogą być urządzane na gruntach ornych oraz na terenach o przeznaczeniu ogrodniczym oraz rekreacyjno-wypoczynkowych i na użytki zielone. W obecnie obowiązującej ustawie z dnia 13 grudnia 2013 r. o ROD, nie ma obowiązku uwzględniania ROD w planach miejscowych, ani nawet analogicznego zapisu. Oznacza to, iż po pierwsze nie ma obowiązku oznaczania lokalizacji dla nowych ROD w planach miejscowych, a po drugie ROD mogą powstawać także (oprócz lokalizacji na gruntach publicznych) na gruntach własnych stowarzyszeń ogrodowych (które działają na mocy tejże ustawy), przy uwzględnieniu warunków dla tych lokalizacji jakie stanowią miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego w gminach. Gdy uchwalany był miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - 2010 r. - nie było nawet prawnej możliwości ustalenia przeznaczenia w/w działki będącej obecnie własnością Stowarzyszenia N. pod rodzinne ogrody działkowe, ponieważ obowiązujące wówczas przepisy nie przewidywały tworzenia rodzinnych ogrodów działkowych na terenach prywatnych, nie będących własnością PZD (nie był jeszcze zniesiony monopol PZD). Stąd też istniejące w ówczesnych planach miejscowych zagospodarowania przestrzennego (do 2013 r.) lokalizacje ogrodów działkowych są sytuowane wyłącznie na gruntach publicznych i oznaczone są symbolami odpowiednimi dla terenów zieleni i wód - jako terenów publicznych. Po wejściu w życie obecnie obowiązującej ustawy o ROD, wobec utraty wyłączności publicznego charakteru własności ROD oraz z uwagi na wskazane wyżej zmiany w innych przepisach, ROD mogą być tworzone m.in. także na gruntach rolnych (oznaczonych symbolami R), bez konieczności ujawniania ich jako "ogrody działkowe" w miejscowych planach zagospodarowania. Jak już wspomniano wyżej, gmina nie utraciła prawnej możliwości ograniczenia zagospodarowania tego terenu w postaci zakazu tworzenia w tej lokalizacji ROD, gdyż miała możliwość zmiany Planu i wprowadzenia takiego ograniczenia, z czego jednak nie skorzystała do dnia dzisiejszego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w treści zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ wniósł na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym. Skarżący prawidłowo zawiadomieni o powyższym wniosku nie zażądali w ustawowym terminie rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 334) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., zwanej dalej – "p.p.s.a."). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nadto, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, przez które rozumieć należy akta administracyjne oraz akta sądowe. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. przez trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Skarżący w terminie 14 dni od doręczenia im odpowiedzi organu na skargę nie zażądali rozprawy. Skargi okazały się nieuzasadnione. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych rozważań. Zaskarżona decyzja o nakazie rozbiórki nie narusza bowiem prawa materialnego, a także w toku postępowania organy administracji nie uchybiły regułom procedury administracyjnej w stopniu skutkującym uchyleniem zaskarżonej decyzji lub poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak tego domagali się Skarżący. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w przedmiotowej sprawie stała się decyzja Inspektor Nadzoru Budowlanego, którą orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia 07 czerwca 2024 r., znak: [...], którą organ nakazał inwestorce M. K. rozbiórkę obiektu budowlanego - sauny, o wymiarach w planie 2,0 m x 3,0 m i wysokości 2,3 m, położonej na parceli [...], znajdującej się na działce o nr ewidencyjnym [...], w L. , gmina T. . Podkreślić należy odrębność okoliczności faktycznych niniejszej sprawy od tych odnoszących się do innych obiektów stanowiących altany działkowe i obiekty gospodarcze (domki narzędziowe) sytuowane na parcelach działkowców na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego w L. prowadzonego przez Stowarzyszenie N. w siedzibą w P.. Z ustaleń faktycznych wynika, że na przedmiotowej parceli nr [...] znajduje się prócz altany działkowej (nieobjętej niniejszym postępowaniem), obiekt budowlany o wymiarach w planie 2,0 m x 3,0 m i wysokości 2,3 m. Obiekt ten pełni funkcję sauny. Sauna jest konstrukcji drewnianej posadowiona na bloczkach betonowych. Powstała w 2023 r. (k. 39 akt adm. I inst.). Powyższe ustalenia faktyczne nie są przez strony kwestionowane. Inwestorka nie przedstawiła żadnych pozwoleń związanych z posadowieniem przedmiotowego obiektu, a także organ nadzoru budowanego w toku postępowania administracyjnego nie uzyskał od organów współdziałających informacji o wydaniu decyzji, czy złożeniu zgłoszenia zamiaru wybudowania obiektu związanych z przedmiotową sauną. W pierwszej kolejności Sąd postanowił odnieść się do kwestii kwalifikacji przedmiotowego obiektu tj. czy sporny obiekt jest obiektem budowlanym, obiektem tymczasowym, czy też innego rodzaju obiektem, budynkiem, czy budowlą. W pierwszej kolejności należy wskazać, że obiekt ten należy kwalifikować na podstawie przepisów ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm.; dalej "P.b."). Nie mają natomiast w niniejszej sprawie zastosowania przepisy ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1073 dalej: "ustawa ROD"), o których wspomina się zarówno w odwołaniu, jak i w skardze, w szczególności art. 13 ust. 1 ustawy ROD, zgodnie z którym na terenie działki nie może znajdować się: altana działkowa niespełniająca wymagań określonych w art. 2 pkt 9a; obiekt gospodarczy o powierzchni zabudowy przekraczającej 35 m2 oraz o wysokości przekraczającej 5 m przy dachach stromych i 4 m przy dachach płaskich. Przedmiotowy obiekt nie stanowi bowiem altany działkowej ani obiektu gospodarczego o jakim mowa w art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o ROD. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 4 P.b nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia budowa altan działkowych i obiektów gospodarczych, o których mowa w ustawie z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych. Mając na uwadze konstrukcję przedmiotowego obiektu oraz pełnioną przez niego funkcję sauny, nie można go zakwalifikować do żadnej z kategorii obiektów wskazanych w art. 13 ust. 1 ustawy ROD. Zgodnie z art. 2 pkt 9a ustawy ROD przez "altanę działkową" należy rozumieć wolno stojący budynek rekreacyjno-wypoczynkowy lub inny obiekt budowlany spełniający taką funkcję, położony na terenie działki w rodzinnym ogrodzie działkowym, o powierzchni zabudowy do 35 m2 oraz o wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich. Obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania nie jest także budynkiem gospodarczym. Pełni on bowiem wyłącznie funkcję sauny, co nie było kwestionowane. W konsekwencji, obiekt nie korzysta ze zwolnienia od uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i zgłoszenia na podstawie przepisu art. 29 ust. 2 pkt 4 P.b. Bez znaczenia jest, zatem podnoszona w treści skargi kwestia dotycząca zachowania wymiarów obiektów wskazanych w art. 13 ust. 1 ustawy ROD. Przedmiotowa sauna z uwagi na pełnioną funkcję i jej przeznaczenie nie należy bowiem do obiektów, o których mowa w powyższym przepisie ustawy o ROD, nie można jej zatem zakwalifikować jako altany działkowej zdefiniowanej w art. 2 pkt 9a ustawy o ROD, nie jest bowiem wolnostojącym budynkiem rekreacyjno-wypoczynkowym lub innym obiektem budowlanym spełniającym taką funkcję w rozumieniu tego przepisu. Przechodząc, więc dalej wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 3 pkt 2 P.b., pod pojęciem "budynku" należy rozumieć "taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach". Organy w niniejszej sprawie przyjęły, że przedmiotowy obiekt jest budynkiem. Sąd w pełni podziela tę argumentację. Słusznie przyjęły organy nadzoru budowanego, że sporny obiekt pełniący funkcję sauny jest budynkiem. Wypełnia on bowiem przesłanki określone w wyżej przytoczonej definicji budynku zawartej w art. 3 pkt 2 P.b. Jest obiektem wydzielonym z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada dach. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela też ocenę organów nadzoru budowlanego, że obiekt gospodarczy posiada fundament i jest trwale związana z gruntem w rozumieniu art. 3 pkt 2 P.b. W ocenie Sądu przedmiotowy obiekt ma cechy trwałego związania z gruntem, ponieważ obiekt jest stabilny i dzięki temu ma możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 06 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2477/15 (LEX nr 2417990), a który to pogląd Sąd w pełni podziela "o tym czy dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia go w inne miejsce, ale to czy wielkość tego obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania." Podobnie orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 1327/17 (LEX nr 2681541), stanowiąc iż "O trwałości związania z gruntem decyduje intensywność tego związania, co może mieć miejsce nie tylko wtedy, gdy budowla będzie połączona z gruntem fundamentem w gruncie tym w całości zagłębionym, ale także gdy wielkość, masa obiektu i względy bezpieczeństwa, w tym możność opierania się oddziaływaniom atmosferycznym wskazują na trwałość jego posadowienia. Obiekty trwale związane z gruntem to obiekty posadowione w taki sposób, by być odporne na działanie warunków atmosferycznych, w tym podmuchów wiatru, w sposób zapewniający im stabilność. Nie ma natomiast kluczowego znaczenia dla sprawy technologia wykonania fundamentu, aczkolwiek wykonanie go w formie wylewki betonowej jest typowe dla tego rodzaju elementu konstrukcyjnego, czy też wymiary tego elementu, czy też brak jego usytuowania w wykopie". Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że w sytuacji trwałego związania spornego obiektu z gruntem i wydzielenia go z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadanie przez niego fundamentu i dachu jednoznacznie wskazuje, że mamy do czynienia z budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 P.b. Nadto w ocenie Sądu, przedmiotowy obiekt nie stanowi budowli o jakiej mowa w art. 3 pkt 3 P.b., gdyż za taki ustawodawca przyjmuje obiekt niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, czy innym wskazanym przykładowo w tym przepisie. Słusznie uznały zatem organy obu instancji, że zakwalifikowanie niniejszego obiektu jako budynku zdefiniowanego w przepisie art. 3 pkt 2 Prawa budowanego skutkuje zastosowaniem zasady wynikającej z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, mianowicie że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W art. 29 Prawa budowlanego ustawodawca zawarł katalog obiektów i robót budowlanych, których wykonanie nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, brak w nim wyłączenia dotyczącego budynku sauny. Co do zasady, zatem realizacja budynku pełniącego funkcję sauny, nie była i nie jest obecnie zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W tej sytuacji nie mogła odnieść skutku cała argumentacja skargi odnosząca się do naruszenia przepisów ustawy o ROD oraz ograniczenia prawa własności nieruchomości uregulowana w ustawie o ROD oraz Konstytucji RP. W tych okolicznościach sprawy, skoro przedmiotowy budynek wybudowano bez uzyskania pozwolenia na budowę, to taki stan faktyczny stanowił przesłankę do zastosowania procedury wskazanej w treści art. 48 Prawa budowanego zmierzającej do legalizacji samowoli budowlanej. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy przedmiotowy budynek powstał w 2023 r. Brak zatem prawnej możliwości przeprowadzenia legalizacji uproszczonej budynku sauny w trybie jakim mowa w przepisie art. 49f Prawa budowlanego. Zgodnie z ustaleniami organów M. K. jako inwestorka przedmiotowego budynku nie legitymuje się pozwoleniem na budowę przedmiotowego budynku. Sama Skarżąca tego nie kwestionuje, albowiem w toku całego postępowania utrzymywała, że jego uzyskanie nie było konieczne z uwagi na brzmienie przepisów ustawy ROD, w oparciu o które posadowiła przedmiotową saunę. W sytuacji, gdy obiekty powstają bez uzyskania zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, a to było wymagane w świetle przepisów prawa budowlanego w niniejszej sprawie, to mamy do czynienia z samowolą budowlaną. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 48 ust. 1 P.b. organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. W terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może złożyć wniosek o legalizację (art. 48a ust. 1 P.b.). W niniejszej sprawie postanowienie w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych zostało wydane w dniu 15 marca 2024 r. i skutecznie doręczone M. K. (k. 53 i 55 akt adm. I inst.). M. K. nadesłała jedynie pismo datowane na dzień 19 marca 2024 r. w którym wskazała, że jest możliwe przeniesienie obiektu, jednakże nie jest ona w stanie tego uczynić. W związku z tym wniosła o wstrzymanie postępowania. Postanowienie z dnia 15 marca 2024 r. jest prawomocne. Stosownie do art. 49e P.b. organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części w przypadku: 1) niezłożenia wniosku o legalizacje w wymaganym terminie 2) wycofania wniosku o legalizację 3) nieprzedłożenia, w wyznaczonym terminie, dokumentów legalizacyjnych 4) niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia o usunięciu nieprawidłowości w dokumentach legalizacyjnych 5) nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej w wyznaczonym terminie 6) kontynuowania budowy pomimo postanowienia o wstrzymaniu budowy. Brak złożenia wniosku o legalizację zwykłą w terminie skutkuje orzeczeniem nakazu rozbiórki. Przystąpienie do procesu legalizacyjnego tj. złożenia wniosku o legalizację jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem inwestora. Tym samym to inwestor decyduje, czy chce zalegalizować wybudowany obiekt i tym samym przystąpić do procesu legalizacyjnego. Skoro, więc w niniejszej sprawie inwestorka nie złożyła wniosku o legalizację zasadnie organy wydały decyzje o rozbiórce przedmiotowego budynku. Decyzja została także prawidłowo skierowana do inwestorki M. K. zgodnie z przepisem art. 52 ust. 1 P.b. Końcowo wskazać należy, że zarówno skarga jak i odwołanie odnoszą się w głównej mierze do zgodności budynku pełniącego funkcję sauny z obowiązującym na terenie działki nr [...] planem miejscowym przyjętym uchwałą nr [...] Rady Gminy T. z dnia 18 maja 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w L. - północny brzeg [...] (Dz. Urz. Województwa W. z 2010 r. nr [...] pozycja [...]). Jak wskazywał słusznie organ, w związku z dokonaną samowolą budowlaną, w pierwszym etapie postępowania legalizacyjnego nie analizuje postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec braku złożenia wniosku o legalizację. Dopiero na dalszym etapie postępowania legalizacyjnego organ ocenia prawną możliwości legalizacji, a w tym zgodność inwestycji z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym. Wobec braku wniosku o legalizację organy do tego etapu nie przeszły i zatem nie dokonały w przedmiotowej sprawie oceny zgodności inwestycji z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego powyżej wskazaną uchwałą. Argumentacja skargi w tym zakresie nie mogła zatem skutecznie podważyć zasadności zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego oraz procesowego. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. i art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak orzekł w sentencji wyroku.