IV SA/Po 745/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Maciej Busz (spr.) WSA Józef Maleszewski Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 listopada 2015 r. sprawy ze skargi M.R. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie przyznania statusu osoby bezrobotnej i odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę IV SA/Po 745/15 Uzasadnienie Starosta P. decyzją z dnia [...].06.2015r. znak [...] wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, w związku z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz art. 71 ust. 2 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 149 z późn. zm., zwanej dalej u.p.z.) oraz art.104 ustawy z dnia 14.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013r., poz.267 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.( : 1) uznał M.R. (zwanego dalej skarżącym) za bezrobotnego, 2) odmówił przyznania skarżącemu prawa do zasiłku. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. skarżący zarejestrował się jako osoba bezrobotna w dniu 08.06.2015 r. Na podstawie przedłożonych w dniu rejestracji dokumentów uznano go za osobę bezrobotną, która jednak nie udokumentowała wymaganego okresu uprawniającego do zasiłku. Wyjaśniono, że w myśl art. 71 ust.1 pkt 2 lit a u.p.z. prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105, w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Natomiast art. 71 ust. 2 pkt 3 u.p.z. stanowi, że do 365 dni uprawniających do nabycia prawa do zasiłku zalicza się również, przypadające po ustaniu zatrudnienia, okresy pobierania zasiłku chorobowego, jeżeli podstawę wymiaru tego zasiłku, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Wobec powyższego i na podstawie złożonych przez skarżącego dokumentów, do okresu wymaganego do nabycia prawa do zasiłku, w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania (tj. w okresie 07.12.2013 r. do 07.06.2015 r.), zaliczono skarżącemu okres zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy od 07.12.2013 r. do 30.06.2014 r., tj. 206 dni w [...] "S.R." Sp. z o.o. w P., zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z. Ponadto do okresu wymaganego do nabycia prawa do zasiłku, w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, zaliczono skarżącemu także okres pobierania zasiłku chorobowego, przypadający po ustaniu zatrudnienia od 01.07.2014 r. do 04.12.2014 r., tj. 157 dni, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 3 u.p.z. Ponieważ łączny okres uprawniający do zasiłku wynosi 363 dni, zamiast wymaganych 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, odmówiono przyznania skarżącemu prawa do zasiłku. Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniósł M.R. wnosząc o przyznanie mu prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych. Wyjaśnił, że w trakcie trwania stosunku pracy i bezpośrednio po jego ustaniu przebywał na zwolnieniu lekarskim, a następnie ubiegał się o świadczenie rehabilitacyjne. Ostatecznie świadczenie rehabilitacyjne nie zostało mu przyznane. W trakcie ubiegania się o świadczenie rehabilitacyjne, nie rejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy, z uwagi na stan zdrowia. Po otrzymaniu ostatecznej decyzji z ZUS o nie przyznaniu świadczenia rehabilitacyjnego w dniu 02.06.2015 r. zarejestrował się na wizytę w PUP w Poznaniu za pośrednictwem aplikacji internetowej. Było to w terminie wymaganych 365 dni zatrudnienia i pobierania zasiłku chorobowego w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania się. System komputerowy przydzielił mu termin wizyty w PUP na dzień 08.06.2015 r. Od momentu podjęcia zatrudnienia w marcu 1992 roku, do dnia 30.06.2014 r. nieprzerwanie był zatrudniony i dlatego nigdy nie miał żadnej styczności z PUP i obowiązującymi procedurami. Był przekonany, że przydzielony termin rejestracji będzie niezwłoczny, a zatem nie zadziała na jego niekorzyść. Przydzielenie przez system komputerowy wizyty w PUP na dzień 08.06.2015 r. spowodowało przekroczenie terminu fizycznej rejestracji o 2 dni, nie z jego winy. W związku z powyższym wniósł o uznanie terminu zgłoszenia do PUP za pośrednictwem aplikacji internetowej, jako zachowanie wymaganego okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku i przyznanie mu zasiłku dla osób bezrobotnych. Wojewoda W. decyzją z dnia [...].07.2015r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W jej uzasadnieniu wyjaśniono, że skarżący w dniu 02.06.2015r. wypełnił elektroniczny formularz rejestracyjny dostępny na stronie Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej - WWW.praca.gov.pl. W związku z wybraniem sposobu rejestracji polegającym na konieczności osobistego stawienia się w urzędzie, system wyznaczył zainteresowanemu termin wizyty na dzień 08.06.2015r. Skarżący .został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. w dniu 08.06.2015r., jako osoba bezrobotna. Organ II instancji stwierdził, iż brak jest podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonej decyzji Starosty P. z dnia [...].06.2015r. znak: [...] w zakresie odmowy przyznania prawa do zasiłku skarżącemu. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 71 ust. 1 u.p.z. i wyjaśnił, że w myśl art.71 ust.1 pkt 1 i pkt 2 lit.a u.p.z. "Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, Do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację w PUP w P., tj. od dnia 07.12.2013r. do dnia 07.06.2015r. zaliczono następujące okresy: - od 01.07.2014r.do 04.12.2014r., tj. 157 dni zasiłku chorobowego, - od 07.12.2013r. do 30.06.2014r. tj. 206 dni zatrudnienia, łącznie 363 dni. W ocenie Wojewody skarżący nie wykazał okresu uprawniającego do przyznania zasiłku dla bezrobotnych wynoszącego co najmniej 365 dni. Tak więc przyczyną odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych skarżącemu było niespełnienie warunku ustawowego w postaci braku wymaganego okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku przed rejestracją w organie zatrudnienia. Wniosek skarżącego dotyczący przyznania prawa do zasiłku i uwzględnienie okresu oczekiwania od dnia 02.06.2015r., tj. wypełnienia elektronicznego formularza rejestracyjnego dostępnego na stronie Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej - www.praca.gov.pl nie znajduje uzasadnienia, ponieważ przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, dotyczące przyznawania zasiłku dla osób bezrobotnych są bezwzględnie obowiązujące i nie dają organom możliwości uznaniowego wydawania rozstrzygnięć. Skargę na powyższą decyzję w ustawowym terminie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M.R. podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i nie zgadzając się z zaskarżoną decyzją Wojewody. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i uznanie terminu zgłoszenia do PUP za pośrednictwem aplikacji internetowej, jako zachowanie wymaganego okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku i przyznanie zasiłku dla osób bezrobotnych. Podkreślił, że w dniu 02.06.2015 r., kiedy to zarejestrował się na wizytę w PUP w P. za pośrednictwem aplikacji internetowej, zachowany był termin wymaganych 365 dni zatrudnienia i pobierania zasiłku chorobowego w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania się, co oznacza, że w momencie rejestracji na oficjalnej stronie internetowej przysługiwało mu prawo do zasiłku dla osób bezrobotnych. Zarzucił, że nie został poinformowany w momencie rejestracji internetowej, że właściwy termin rejestracji liczony jest od dnia fizycznej wizyty w PUP. Gdyby został o tym poinformowany, mógł osobiście stawić się w PUP w P. i zarejestrować w dniu 03.06.2015 r. Wojewoda W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym. W razie stwierdzenia istotnych uchybień sąd administracyjny nie ma więc kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia danego postępowania, lecz jest upoważniony jedynie do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, nie jest obarczona wadą, skutkującą koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Wydano ją bowiem w poprawnie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym i zastosowano przepisy prawa materialnego zgodne z przedmiotem sprawy. Zaznaczyć jednak należy, że przedmiotem sporu jest zaskarżona decyzja jedynie w części dotyczącej odmowy przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, bowiem nie kwestionuje on faktu przyznania mu statusu osoby bezrobotnej. Podstawę materialnoprawną decyzji wydanej w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 149 z późn. zm., zwanej dalej u.p.z.) Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miała wykładnia przepisów zawartych w tej ustawie, w tym w szczególności w art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z. Stosownie do treści art.71 ust.1 pkt 1 i pkt 2 lit.a u.p.z. prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Przyjmuje się że przepisy wspomnianej ustawy w tym zakresie nie mają charakteru uznaniowego. Przepis art. 71 ust. 1 u.p.z. ma wręcz charakter bezwzględnie obowiązujący i nie daje organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie zasiłku przyznawanego bezrobotnym. Ustawodawca jednoznacznie i w sposób zupełny określił przesłanki wymagane do ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych. Mają one charakter bezwzględnie obowiązujący i – jak już wspomniano - nie uprawniają organów administracji do uznaniowego przyznawania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Prawo to mogą otrzymać wyłącznie osoby spełniające wszystkie kryteria przyjęte w ustawie. Nawet w przypadku, gdy osobie bezrobotnej brakuje kilku dni do wymaganego ustawą okresu uprawniającego do tego zasiłku organ - związany treścią obowiązujących przepisów - zobligowany jest do odmowy jego przyznania (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 12 lipca 2010 r., II SA/Ke 381/10, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 20.02.2014r. o sygn. II SA/Rz 1353/13, wyrok WSA w Opolu z dnia 24.01.2008 r., sygn. akt: II SA/Op 401/07, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 04.12.2013r., o sygn. II SA/Po 754/13 oraz z dnia 08.05.2014r. o sygn. IV SA/Po 1121/13, wyrok NSA w Warszawie z dnia 25.01.2011 r., sygn. I OSK 1553/10 oraz wyrok z dnia 27.06.2012 r., sygn. I OSK 152/12, publ. CBOSA) Sąd podziela również pogląd zawarty w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24.01.2012 r., sygn. II SA/Ol 1011/11 (publ. CBOSA) zgodnie z którym ustawodawca nie zezwolił organom administracji na ustalanie omawianego okresu z uwzględnieniem innych okoliczności niż określone w przepisach art. 71 u.p.z. Jedynym wyznacznikiem, od którego należy liczyć 18 miesięczny termin jest dzień rejestracji w urzędzie pracy. Zatem wskazany okres 18 miesięcy, w ciągu których bezrobotny zobowiązany jest udokumentować zatrudnienie lub inne okresy zaliczane do stażu w łącznej liczbie 365 dni, może być liczony tylko do dnia rejestracji. W przywołanej sprawie WSA w Olsztynie słusznie podkreślił, że ustawodawca nie przewidział możliwości doliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku, okresu w którym trwał spór z organem rentowym o ustalenie uprawnień do renty z tytułu niezdolności do pracy. Przenosząc ten pogląd na grunt niniejszej sprawy sąd stwierdza, że bezzasadny jest argument skarżącego o braku wpływu na czas trwania sprawy o świadczenie rehabilitacyjne przez organem rentowym. Przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z. stanowi jednoznacznie, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu (...) jeżeli na dzień rejestracji legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym co najmniej 365 dni, który przypada w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy. Organy zatrudnienia nie mogą zatem przyjmować innego, aniżeli określony wyraźnie w ustawie okres "18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy" do ustalenia uprawnień danej osoby do nabycia zasiłku dla bezrobotnych. Powyższe oznacza, że organy w prowadzonym postępowaniu zobowiązane są ustalić jedynie, czy zaistniały wskazane w ustawie przesłanki przyznania zasiłku. W razie ich braku organy administracji nie mogą oceniać przyczyn dla których wymagane przesłanki się nie ziściły. W niniejszej sprawie stwierdzono brak istnienia przesłanek do przyznania zasiłku, co stanowiło podstawę do wydania decyzji odmownych przez organy I i II instancji. Treść art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z. jest jasna, zrozumiała i niebudząca wątpliwości. Gramatyczna wykładnia cytowanego przepisu daje podstawę do odczytania i do stosowania go w ten sposób, że organ bada okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji. Skoro decyzja o przyznaniu, względnie odmowie przyznania, zasiłku dla bezrobotnych nie jest decyzją uznaniową, to organy w prowadzonym postępowaniu zobowiązane są ustalić jedynie, czy zaistniały wskazane w ustawie przesłanki przyznania zasiłku, wśród których nie ma jednakże możliwości przyznania zasiłku ze względu na trudną sytuację majątkową bądź życiową wnioskodawcy. Pogląd ten jest już ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: wyrok NSA z dnia 25.01.2011r., sygn. I OSK 1553/10, publ. Lex nr 951977, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14.02.2010r., sygn. IV SA/Wr 859/11, publ. Lex nr 1125695, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14.10.2010r., sygn. IV SA/GL 269/10, publ. Lex nr 758343 i wyrok WSA w Opolu z dnia 24.01.2008r. o sygn. II SA/Op 401/07, publ. CBOSA) i Sąd orzekający w tym składzie również go podziela. Istotą sporu w niniejszej sprawie było ustalenie, czy skarżący w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wymagane w ustawie wynagrodzenie bądź spełniał pozostałe kryteria określone w art.71 ust.1 i 2 u.p.z. Przy czym niesporne były okresy jego zatrudnienia i pobierania zasiłku chorobowego. Spór sprowadzał się do tego, czy rejestracja skarżącego nastąpiła – jak to przyjął organ - w dniu 08.06.2015r., kiedy to skarżący osobiście stawił się w PUP, czy też – jak podnosił skarżący – w dniu 02.06.2015r. kiedy to wypełnił elektroniczny formularz rejestracyjny dostępny na stronie Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej - www.praca.gov.pl. Nie można podzielić argumentacji skarżącego, że zarejestrował się w PUP w dniu 02.06.2015r., względnie, że tą datę należy przyjąć za datę rejestracji z uwagi na błędne przekonanie skarżącego, iż w tym właśnie dniu się zarejestrował. W aktach sprawy znajduje się wydruk pouczenia ze strony internetowej (k.52 akt admin.) w którym jednoznacznie wyjaśniono, że na stronie internetowej zainteresowany może skorzystać z 2 możliwości: rejestracji w PUP bądź zgłoszenia do rejestracji. W sposób przejrzysty i zrozumiały dokonano porównania obu w/w sposobów. Wyjaśniono, że tryb zgłoszenia do rejestracji wymaga wizyty osoby zainteresowanej we właściwym PUP wraz z oryginałami niezbędnych dokumentów i dowodem osobistym. Natomiast rejestracja we właściwym PUP nie wymaga wizyty osoby zainteresowanej w tym urzędzie, jednakże wymaga załączenia skanów wymaganych dokumentów i złożenia bezpiecznego podpisu elektronicznego. W świetle powyższego oczywistym jest, iż w razie skorzystania z trybu zgłoszenia do rejestracji – jak wskazuje już określenie "zgłoszenie do rejestracji" – rejestracja nastąpi dopiero w przyszłym, ustalonym drogą internetową terminie, podczas osobistej wizyty osoby zainteresowanej w PUP. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych wydruku karty rejestracji bezrobotnego wynika jasno, że rejestracja ta nastąpiła w dniu 08.06.2015r., co zresztą jest niesporne między organem i skarżącym (skarżący powołuje się jedynie na swe błędne przekonanie, że rejestracji dokonano już w dniu 02.06.2015r.) Podkreślić więc trzeba, iż z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy opisujących proces rejestracji przez Internet wynika, iż system komputerowy wskazywał, jaki dzień jest uznawany za dzień rejestracji. Dodatkowo warto wskazać, że wykonywana przez skarżącego uprzednio praca nie wskazuje na to, by skarżący mógł mieć obiektywnie usprawiedliwione trudności ze zrozumieniem informacji zawartych w w/w aplikacjach internetowych. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę organy administracji obu instancji dokonały prawidłowej wykładni wskazanego powyżej przepisu, iż okres 18 miesięcy w ramach którego bezrobotny winien łącznie przez okres co najmniej 365 dni spełniać warunki określone w ustawie, winien przypadać bezpośrednio przed dniem zarejestrowania danej osoby w charakterze bezrobotnego. W aktualnym stanie prawnym ustawodawca wprost użył słowa "bezpośrednio". Ponadto także w poprzednim stanie prawnym, gdy tego sformułowania jeszcze nie było w omawianym przepisie, w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się taki sam pogląd (patrz wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19.02.2014r. o sygn. IV SA/Wr 746/13, wyrok NSA z dnia 2012.2011 r., sygn. akt I OSK 1305/11, wyrok WSA w Opolu z dnia 24 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Op 401/07, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 24.01.2012 r., sygn. akt II SA/Ol 1011/11, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 08.10.2009 r., sygn. akt III SA/Gd 380/2009, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 20.10.2009 r., sygn. akt II SA/Bd 537/2009 i wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 28.04.2011 r., sygn. akt II SA/Go 178/11, publ. CBOSA) Wykładnia taka skutkuje uznaniem, że przerwa pomiędzy zakończeniem zatrudnienia, a zarejestrowaniem, niezależnie od tego czym spowodowana, przesuwa kalendarzowo okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania tak, że skutkuje to skróceniem faktycznie wypracowanego przez obywatela okresu 365 dni zatrudnienia uprawniającego do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych. Niespornym było ustalenie organu - a Sąd orzekający nie znalazł podstaw, by je zakwestionować - że łączny okres uprawniający skarżącego do zasiłku wynosi 363 dni, zamiast wymaganych przez ustawę 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania. Mając to na uwadze prawidłowo odmówiono przyznania skarżącemu prawa do zasiłku. Reasumując w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie prawidłowa wykładnia art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z. każe uznać, iż prawo do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych nie przysługuje skarżącemu, gdyż skarżący nie legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym łącznie 365 dni, co nie daje podstaw do przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 u.p.z., przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni. Ponownie należy zaakcentować, że uzyskanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych obwarowane jest spełnieniem szeregu przesłanek o naturze formalnej i faktycznej. Niespełnienie ich wyklucza możliwość nabycia przedmiotowego prawa przez osobę bezrobotną. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia regulujące kwestie związane z nabyciem prawa do zasiłku mają charakter bezwzględnie obowiązujący i obligują organy administracji do wydawania decyzji o charakterze związanym, pozbawionych jakichkolwiek cech uznaniowości. Nawet więc w przypadku, gdy osobie bezrobotnej brakuje niewielki okres do wymaganego ustawą okresu uprawniającego do tego zasiłku - organ, związany treścią obowiązujących przepisów, zobligowany jest do odmowy jego przyznania. Reasumując, w ocenie Sądu wnikliwie przeprowadzone postępowanie administracyjne dawało podstawę do wydania zaskarżonych decyzji. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego ani procedury, które dawałoby podstawę do uchylenia rozstrzygnięć. Wobec powyższego na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalono skargę.