IV SA/Po 781/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania zezwolenia na przetwarzanie odpadów oddala skargę w całości. Decyzją z dnia 20 sierpnia 2024 r. (znak: [...], dalej "decyzja z 20 sierpnia 2024r.") Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej "SKO", "Kolegium"), po rozpoznaniu odwołania Z. sp. z o.o. z siedzibą w N. (dalej "skarżąca") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. (dalej "Prezydent") z dnia 28 czerwca 2024 r., Nr [...] (dalej "decyzja z 28 czerwca 2024r.") orzekającą o cofnięciu, bez odszkodowania, zezwolenie na przetwarzanie odpadów na terenie działki numer [...] obręb M. przy ul. [...] w K. udzielone skarżącej decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] znak: [...] z dnia 2 sierpnia 2021 r. (dalej "decyzja zezwalająca"). Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z 28 czerwca 2024r. Prezydent orzekł o cofnięciu, bez odszkodowania, zezwolenie na przetwarzanie odpadów na terenie działki numer [...] obręb M. przy ul. [...] w K. udzielone skarżącej decyzją zezwalającą. Prezydent orzekł, że cofnięcie zezwolenia powoduje wstrzymanie działalności objętej tym zezwoleniem. Nadto zobowiązał skarżącą do usunięcia odpadów i negatywnych skutków w środowisku lub szkód w środowisku w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie, w ramach prowadzonej działalności objętej zezwoleniem na własny koszt w terminie do dnia 30 sierpnia 2024 r. Po rozpoznania odwołania skarżącej Kolegium decyzją z 20 sierpnia 2024r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca spółka uzyskała zezwolenie na prowadzenie przetwarzania odpadów na terenie działki nr [...] obręb M. przy ul. [...] w K.. Zgodnie z posiadanym zezwoleniem Spółka przetwarzała i magazynowała odpady o kodzie 10 01 02 - popioły lotne z węgla. Podczas kontroli, trwającej w dniach od 15 lutego 2024 r. do 28 marca 2024 r., Prezydent ustalił, że odpady popiołu lotnego z węgla o kodzie 10 01 02 pochodzące z Z. S.A., M. Spółka Akcyjna, P. S.A. oraz z Z. Sp. z o. o. przetwarzane były w miesiącach: styczeń, luty, maj (jeden transport) październik i grudzień 2023 r. w łącznej ilości 6.168,64 Mg, a w pozostałych miesiącach zakład przetwarzał popiół będący produktem ubocznym (niebędący odpadem). Skarżąca przetworzyła w 2023 r. popiół będący produktem ubocznym w ilości 71. 597,20 Mg dostarczony przez: V. , P. D., P. T.- A, Z. , P. T., P. G., P. B., V. , P.B. . Przeprowadzona w dniu 22 marca 2024 r. wizja wykazała, że produkt uboczny magazynowany jest w 4 silosach przeznaczonych, zgodnie z posiadanym przez Zakład zezwoleniem na przetwarzanie odpadów, do magazynowania odpadów o kodzie 10 01 02, podczas ww. wizji stwierdzono ładowanie popiołu stanowiącego produkt uboczny do silosu przeznaczonego na odpad o kodzie 10 01 02. W miesiącach styczeń, luty, maj, październik i grudzień 2023 r. produkt uboczny był przyjmowany do przetworzenia łącznie z odpadem o kodzie 10 01 02 - popioły lotne z węgla, czego dowodem są karty przekazania odpadów. Ustalenia kontroli zawarte zostały w protokole z dnia 28 marca 2024 r. znak: [...] Kontrolowany nie zgłosił uwag do protokołu. Pismem z dnia 4 kwietnia 2024 r. Prezydent wezwał skarżącą do niezwłocznego usunięcia naruszeń warunków posiadanego zezwolenia na przetwarzanie odpadów w terminie do 25 kwietnia 2024 r. Podczas kolejnej kontroli w dniu 20 maja 2024 r. ustalono, że na teren zakładu skarżącej w dniu 20 maja 2024 r. zostały przyjęte trzy transporty produktu ubocznego - popiołu (WZ nr [...], WZ nr [...], WZ nr [...]) pochodzącego z Elektrowni B., a produkt uboczny w postaci popiołu został załadowany do silosów magazynowych przeznaczonych, zgodnie z decyzją zezwalającą na magazynowanie odpadów o kodzie 10 01 02 - popioły lotne z węgla. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1587 z późn. zm., dalej "ustawy o odpadach") zakazuje się łącznego magazynowania produktów ubocznych i odpadów, a także magazynowania produktów ubocznych w miejscach przeznaczonych do magazynowania odpadów lub składowania odpadów, Kolegium podniosło, że przeznaczenie konkretnego miejsca/obiektu jako miejsca magazynowania odpadów może wynikać np. ze wskazania tego miejsca/obiektu jako miejsca magazynowania odpadów w zezwoleniu na zbieranie/przetwarzanie odpadów. Należy również w ocenie SKO wziąć po uwagę przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Klimatu z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla magazynowania odpadów (Dz. U. z 2020 r. poz. 1742, dalej "rozporządzenie") który stanowi, że magazynowanie odpadów prowadzi się w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub innym miejscu magazynowania odpadów, które zostały wydzielone i przeznaczone do magazynowania odpadów oddzielnie od magazynowanych substancji lub przedmiotów niebędących odpadami. W § 5 ust. 2 rozporządzenia dodatkowo wskazano, że dopuszcza się wykorzystywanie miejsc magazynowania odpadów do równoczesnego magazynowania substancji lub przedmiotów niebędących odpadami, innych niż: produkty uboczne, o których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o odpadach. Wyrażony w § 5 ust. 2 rozporządzenia zakaz ma charakter bezwzględny wobec produktów ubocznych. Zakaz ten wynika z ogólnego zakazu magazynowania produktów ubocznych z odpadami, wyrażonego w art. 13 ust. 1 ustawy o odpadach, zgodnie z którym zakazuje się łącznego magazynowania produktów ubocznych i odpadów, a także magazynowania produktów ubocznych w miejscach przeznaczonych do magazynowania odpadów lub składowania odpadów. Kolegium stwierdziło, że biorąc pod uwagę zebrany materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie zasadnie organ uznał za konieczne i niezbędne cofnięcie, bez odszkodowania, zezwolenia na przetwarzanie odpadów dla skarżącego. Zgodnie z art. 47 ust. 2, 3 ustawy o odpadach w przypadku gdy posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. 1, mimo wezwania nadal narusza przepisy ustawy, działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, narusza wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej (...), właściwy organ cofa to zezwolenie, w drodze decyzji, bez odszkodowania, określając termin jej wykonania. Cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powoduje zakończenie działalności objętej tym zezwoleniem. Jeżeli decyzji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności - skutek ten następuje w dniu, w którym decyzja stała się ostateczna. Stosownie do art. 47 ust. 5 ustawy o odpadach posiadacz odpadów, któremu cofnięto zezwolenie, jest obowiązany do usunięcia odpadów i negatywnych skutków w środowisku lub szkód w środowisku w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie, w ramach prowadzonej działalności objętej tym zezwoleniem, na własny koszt, w terminie wskazanym w decyzji. Skarżąca nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, wniosła skargę do WSA w Poznaniu, zarzucając SKO I. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej "k.p.a.). poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 28 czerwca 2024r., pomimo naruszenia przez organ I instancji: a. art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach poprzez bezpodstawne wezwanie skarżącej do zaniechania naruszeń, w sytuacji gdy zgodnie z hipotezą tego przepisu takie wezwanie kierowane jest do posiadacza odpadów, który narusza przepisy ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem, w sposób istotny narusza wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej lub działa niezgodnie z zezwoleniem, skutkujące niezasadnym cofnięciem zezwolenia podczas gdy, decyzja zezwalająca na przetwarzanie odpadów nie odnosi się w żadnej mierze do ubocznych produktów spalania, a warunki gospodarowania odpadów tamże wskazane nie zostały w żadnej mierze naruszone (decyzja odnosi się li tylko od odpadów toteż nieprawidłowe magazynowanie ubocznego produktu spalania nie może być rozciągnięte na działalność objętą zezwoleniem na przetwarzania odpadów), b. art. 47 ust. 3 ustawy o odpadach poprzez jego niezasadne zastosowanie, w sytuacji gdy wezwanie w trybie art. 47 ust. 1 tej ustawy nastąpiło bez podstawy faktycznej oraz nie doszło do działania niezgodnie z wydanym zezwoleniem (organ I instancji pominął fakt, że przepis wskazuje, że strona "nadal narusza" tj. konieczność skierowania zasadnego wezwania zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach) c. błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu, że magazynowanie ubocznego produktu spalania w miejscu przeznaczonym na odpadu jest działaniem niezgodnym z (naruszającym) decyzją zezwalającą w sytuacji gdy zezwolenie odnosi się do odpadów, a organ w tymże zakresie nie dostrzegł żadnych nieprawidłowości, d. niewykonalność punktu 3 decyzji pierwszoinstancyjnej polegającego na zobowiązaniu skarżącej do usunięcia odpadów i negatywnych szkód w środowisku w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie, w sytuacji, gdy w silosie przeznaczonym do magazynowania odpadów odpady się nie znajdują (brak przedmiotu zobowiązania), a wskutek zmagazynowania tamże ubocznego produktu spalania (spełniającego m.in. wymóg z art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach odnoszący się do spełniania przez taki produkt wszelkich wymogów prawnych oraz tych dotyczących ochrony środowiska oraz ochrony zdrowia i życia ludzkiego i nie powodujących negatywnych środków w tym zakresie) brak jest uzasadnienia do uznania, że wskutek powyższego mogło dojść do powstania jakichkolwiek negatywnych szkód w środowisku, zważając, że organ I instancji tychże szkód nie precyzuje, a zobowiązanie podmiotu do podjęcia działań zgodne z ustawą nie pozwala na faktyczne zidentyfikowanie zakresu zobowiązania, co prowadzi od utraty zaufania i naruszenia art. 8 § 1 k.p.a.; e. art. 130 § 2 k.p.a. poprzez wyznaczenie terminu do wykonania zobowiązania w terminie oznaczonym konkretną datą (niezależnie od zarzutu określonego w pkt 4 powyżej) z pominięciem uprawnień strony do wniesienia odwołania oraz terminu od którego decyzja uzyska walor ostateczności (w przypadku utrzymania zaskarżonej decyzji w mocy, z dużym prawdopodobieństwem data przekazania organu II instancji będzie późniejsza niż termin wyznaczony przez organ I instancji) II. art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. poprzez zaniechanie dokonania wykładni przepisu art. 47 ustawy o odpadach w zakresie przesłanek umożliwiających zastosowanie tegoż artykułu, a stanowiące zarzuty określone w odwołaniu Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc jednocześnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267). sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - dalej p.p.s.a.). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga była bezzasadna. Podstawę prawną wydanej decyzji stanowił art. 47 ustawy o odpadach. Stosownie do art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach, jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów, narusza przepisy ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem, w sposób istotny narusza wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń, wyznaczając termin usunięcia nieprawidłowości. Następnie, art. 47 ust. 2 ustawy o odpadach stanowi, że w przypadku gdy posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. 1, mimo wezwania nadal narusza przepisy ustawy, działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, narusza wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej, właściwy organ cofa to zezwolenie, w drodze decyzji, bez odszkodowania, określając termin jej wykonania. Cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powoduje zakończenie działalności objętej tym zezwoleniem (art. 47 ust. 3). W oparciu o art. 47 ust. 4 ustawy o odpadach decyzji o cofnięciu zezwolenia właściwy organ może nadać rygor natychmiastowej wykonalności, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności. Postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia, według art. 47 ust. 6 ustawy, wszczyna się z urzędu. Decyzja w zakresie cofnięcia zezwolenia jest decyzją związaną, co oznacza że jeżeli podmiot mimo wezwania nie zastosuje się do niego, organ jest zobowiązany do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia (por. wyroki: NSA z 20 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 971/12, Lex nr 1424005, z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1405/11, Lex nr 1367254). Odpowiedzialność posiadacza odpadów ma charakter obiektywny i opiera się na zasadzie bezprawności, co oznacza, że dla zastosowania normy z art. 47 wystarczające jest wykazanie, że posiadacz zachował się sprzecznie z obowiązującą normą naruszając wskazane w niej przepisy. Należy wskazać, że wydanie decyzji o zezwoleniu na przetwarzanie odpadów kreuje uprawnienie, a nie obowiązek przetwarzania odpadów, co potwierdza treść art. 48 ustawy o odpadach, w świetle którego zezwolenie na przetwarzanie odpadów wygasa, jeżeli podmiot objęty zezwoleniem nie rozpoczął działalności objętej zezwoleniem w terminie 2 lat od dnia, w którym zezwolenie stało się ostateczne (art. 48 pkt 4 ustawy) lub jeżeli podmiot objęty zezwoleniem nie prowadził działalności objętej zezwoleniem przez 2 lata (pkt 5). Nie może budzić jednakże wątpliwości, że podjęcie i prowadzenie działalności w zakresie gospodarowania odpadami obejmującej przetwarzanie odpadów wiąże się już ściśle z wymogiem respektowania warunków zezwolenia, skoro działanie niezgodne z wydanym zezwoleniem ustawodawca sankcjonuje w sposób wskazany w art. 47 ust. 2 ww. ustawy (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2016 r., II OSK 1911/16, LEX nr 2190747). Z ustalonego, bezspornego w tym zakresie stanu faktycznego wynika, że zarówno podczas pierwszej , jak i drugiej kontroli, skarżąca spółka w instalacji do przetwarzania odpadów, na które uzyskała zezwolenie, gromadziła produkt uboczny. Zgodnie z posiadanym zezwoleniem skarżąca mogła przetwarzać i magazynować odpady o kodzie 10 01 02 - popioły lotne z węgla, natomiast skarżąca w 4 silosach stanowiących instalację objętą zezwoleniem magazynowała popiół, stanowiący produkt uboczny. Z całości uregulowań ustawy o odpadach wynika, że działalności w zakresie gospodarki odpadami jest działalnością ściśle reglamentowaną, a państwo zachowuje kontrolę nad jej prowadzeniem przez podmioty prywatne. Wynika to z celu ustawy o odpadach, której przepisy są implementacją dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz. U. UE. L. z 2008 r. Nr 312, str. 3 z późn. zm.).Art. 1 tej dyrektywy stanowi, że: "Niniejsza dyrektywa ustanawia środki służące ochronie środowiska i zdrowia ludzkiego poprzez zapobieganie i zmniejszanie negatywnego wpływu wynikającego z wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi oraz przez zmniejszenie ogólnych skutków użytkowania zasobów i poprawę efektywności takiego użytkowania". Tym celom - służą rozmaite instrumenty prawne przewidziane w ustawie o odpadach, w tym wydanie zezwoleń i pozwoleń na prowadzenie gospodarki odpadami, a także możliwości przeprowadzania kontroli gospodarki odpadami. Jednym z przejawów państwowej kontroli gospodarki odpadami prowadzonej przez podmioty prywatne jest ścisłe uregulowanie sposobu magazynowanie odpadów, co zostało unormowane w art. 25 ustawy o odpadach. Posiadacz odpadów nie tylko zobowiązany jest do uzyskania stosownych zezwoleń pozwoleń, ale spoczywają na nim obowiązku związane z zapewnieniem monitoringu miejsca magazynowania odpadów. Art. 25 ust. 7 i 8 ustawy o odpadach wprowadza upoważnienie ustawowe dla Ministra właściwego do spraw klimatu do wprowadzenia szczegółowych wymagań dla magazynowania odpadów. Zgodnie z § 5 ust. 1 Rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla magazynowania odpadów (Dz. U. poz. 1742) magazynowanie odpadów inne niż określone w § 4 ust. 1 prowadzi się w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub innym miejscu magazynowania odpadów, zwanych dalej "miejscami magazynowania odpadów", które zostały wydzielone i przeznaczone do magazynowania odpadów oddzielnie od magazynowanych substancji lub przedmiotów niebędących odpadami. Jak stanowi § 5 ust. 2 tego rozporządzenia dopuszcza się wykorzystywanie miejsc magazynowania odpadów do równoczesnego magazynowania substancji lub przedmiotów niebędących odpadami, innych niż: 1) produkty uboczne, o których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach; 2) przedmioty lub substancje, o których mowa w art. 15 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o odpadach zakazuje się łącznego magazynowania produktów ubocznych i odpadów, a także magazynowania produktów ubocznych w miejscach przeznaczonych do magazynowania odpadów lub składowania odpadów. W myśl art. 15 ustawy o odpadach zakazuje się łącznego magazynowania odpadów i przedmiotu lub substancji, które utraciły status odpadów, a także magazynowania przedmiotu lub substancji, które utraciły status odpadów w miejscach przeznaczonych do magazynowania odpadów lub składowania odpadów. Z przepisów tych wynika po pierwsze, że instalacja do przetwarzania u gromadzenia odpadów jest pewna zorganizowaną i integralna całością, nawet jeśli w sensie technicznym składają się na nie odrębne urządzenia czy budowle. Instalacja do przetwarzania i magazynowania musi być wykorzystywana wyłącznie do działalności objętej zezwoleniem. W orzecznictwie sądowadministracyjnym wskazuje się, że w przypadku gdy dany podmiot dysponuje dwoma różnymi decyzjami w zakresie gospodarki odpadami na terenie jednej nieruchomości, to musi zapewnić warunki, w których możliwe jest oddzielenie odrębnych form gospodarki odpadami (por. wyrok NSA z 21.03.2023 r., III OSK 1967/21, LEX nr 3510223.). Po drugie, z art. 13 ust. 1 ustawy o odpadach wynika bezwzględny zakaz łącznego magazynowania produktów ubocznych i odpadów, który skarżąca spółka celowo i konsekwentnie złamała. Już bowiem podczas pierwszej kontroli ustalono, że doszło do magazynowania produktu ubocznego w instalacji objętej zezwoleniem na magazynowanie i przetwarzanie odpadów 10 01 02 - popioły lotne z węgla, a następnie, pomimo wezwania do zaprzestania tej działalności, skarżącą nadal magazynowała produkt uboczny w postaci popiołu, co zostało jednoznacznie wykazane podczas kontroli i czemu skarżąca zresztą nie zaprzecza. Z tego względu zrealizowane zostały przesłanki z art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach. Skarżąca , jako posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów, po pierwsze naruszyła przepisy ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem, a mianowicie art. 13 ust. 1 ustawy o odpadach, a po drugie, działała niezgodnie z wydanym zezwoleniem, gdyż instalacja, która została objęta decyzją zezwalającą, była przeznaczona wyłącznie do magazynowania i przetwarzania odpadów o kodzie 10 01 02. Wbrew argumentacji skarżącej nie doszło wyłącznie do "magazynowania ubocznych produktów spalania w miejscu do tego nie przeznaczonym". Nie chodzi bowiem o to, że skarżąca magazynowała produkt uboczny poza miejscem do tego przeznaczonym, ale o używanie do magazynowania instalacji objętej zezwoleniem. Zakaz z art. 13 ust. 1 ustawy o odpadach opiera się na założeniu, że nie da się oddzielić odpadu i produktu ubocznego, stąd wywody skarżącej, że złamania tego zakazu nie powoduje szkód w środowisku, jest bezprzedmiotowe i wprost sprzeczne z jednoznacznym stanowiskiem prawodawcy. Podobnie nietrafna jest argumentacja skargi dotycząca tego, że nie działała niezgodnie z zezwoleniem, gdyż decyzja zezwalająca nie normuje w żaden sposób kwestii magazynowania produktu ubocznego spalania. W decyzji zezwalającej na magazynowanie i przetwarzanie odpadów nie ma informacji dotyczących produktów ubocznych, bo instalacja ta może być wykorzystywana wyłącznie do działalności objętej zezwoleniem. Z uwagi na powyższe zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia art. 47 ustawy o odpadach były niezasadne. Należy również dodać, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości pogląd, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach jest czynnością organu, która jest podejmowana jednokrotnie (por. wyrok NSA z 21.07.2022 r., III OSK 5369/21, LEX nr 3395381, wyrok NSA z 28.04.2020 r., II OSK 1610/19, LEX nr 3018185.) Odnosząc się natomiast do kwestii związanych z wykonalnością zaskarżonej decyzji należy wskazać, że zarzuty te są również nietrafne. Wbrew zarzutom decyzja ta jest wykonalna od strony przedmiotowej, gdyż z art. 13 ust. 1 ustawy o odpadach wynika nie tylko zakaz łączenia odpadaów i produktów ubocznych, ale także domniemanie, że wszystko to, co jest magazynowane w instalacji do magazynowania i przetwarzania odpadów, staje się odpadem (por. B. Rakoczy [w:] K. Karpus, B. Rakoczy, Ustawa o odpadach. Komentarz, Warszawa 2013, art. 13.). Zobowiązanie nałożone decyzją pierwszoinstancyjną opiera się na tym domniemaniu, że produkt uboczny stał się odpadem na skutek zmagazynowania go w instalacji do magazynowania i przetwarzania odpadów. Doszło bowiem do zmieszania produktu ubocznego z odpadem, a skarżąca spółka nie obaliła tego domniemania. Utrata statusu odpadów uregulowana jest natomiast w art. 14 ustawy o odpadach. Odnosząc się natomiast to kwestii terminu wykonania decyzji, to decyzja pierwszoinstancyjna została oparta na art. 47 ust. 5 ustawy o odpadach. Zgodnie z tym przepisem posiadacz odpadów, któremu cofnięto zezwolenie, jest obowiązany do usunięcia odpadów i negatywnych skutków w środowisku lub szkód w środowisku w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie, w ramach prowadzonej działalności objętej tym zezwoleniem, na własny koszt, w terminie wskazanym w decyzji, o której mowa w ust. 2. Przepisy art. 26 ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio. Art. 47 ust. 5 ustawy o odpadach stanowi lex specialis w stosunku do regulacji określonej w art. 130 § 1 i 2 kpa. Na marginesie warto dodać, że decyzja stała się ostateczną jeszcze przed upływem terminu wskazanego w punkcie 3 decyzji pierwszoinstancyjnej. Niezasadny był również zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 7 kpa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone poprawnie, zgodnie z wymogami normy zawartej w tym przepisie, zawiera ustalenia faktyczne, ocenę dowodów i rozważania prawne, pozwala na zrozumienie argumentacji organu, a także przeprowadzenie z nią polemiki, co też skarżąca spółka uczyniła. Dokonanie odmiennej interpretacji art. 47 ustawy o odpadach niż skarżąca, nie przesądza o naruszeniu art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Sądu, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości.