IV SA/Po 814/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 01 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawy ze skargi I. N. na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie rozbiórki p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji I. N. (dalej: "Skarżąca") zastępowania przez zawodowego pełnomocnika, radcę prawnego M.P., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej w skrócie: "WWINB"), opisaną w rubrum niniejszego postanowienia. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na rozbieżności prawne w niej zawarte. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek strony skarżącej, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania aktów (czynności) zaskarżonych do sądu administracyjnego stanowi odstępstwo od generalnej zasady wykonalności takich aktów (czynności) i ma na celu ochronę strony skarżącej przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeszcze przed prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy przez sąd administracyjny. Teoretycznie ochrona tymczasowa obejmuje wszystkie akty i czynności podlegające kontroli sądu administracyjnego (art. 3 § 2 p.p.s.a.), acz zasadniczo dotyczy tych z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Niewątpliwie zaskarżona decyzja nakazująca rozbiórkę budynku mieszkalnego, którego właścicielką jest Skarżąca "nadaje się do wykonania" w powyższym rozumieniu, co oznacza, że także do niej odnosi się art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy podkreślić, że przesłanka wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności musi być każdorazowo doprecyzowana przez wnioskodawcę i w tym zakresie wniosek wymaga uzasadnienia przez jego autora. Niemniej w sytuacji, gdy wnioskiem o wstrzymanie wykonania objęta jest decyzja nakazująca dokonanie rozbiórki, niejako z jej istoty wynikało będzie wystąpienie drugiej przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. "trudnych do odwrócenia skutków" i to w zasadzie niezależnie od wielkości i wartości materialnej obiektu budowlanego (wyjątki mogą dotyczyć np. lekkich, składanych konstrukcji, jak np. wiaty, pergole, małe obiekty gospodarcze). Również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że rozbiórka obiektu budowlanego przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej ze swej istoty wiąże się z potencjalnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a to z tego powodu, że nakaz rozbiórki może okazać się wadliwy. W sprawach budowlanych, w których zazwyczaj chodzi o budowę lub rozbiórkę obiektu, trwałe skutki wykonania decyzji administracyjnych są w istocie nieuniknione (por. postanowienia NSA z 24.10.2013 r., II OZ 910/13; z 23.01.2013 r., II OZ 29/13; z 05 10.2012 r,. II OZ 863/12; z 24.02.2012 r., II OSK 385/12; z 19.01.2012 r., II OZ 1382/11 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie: "CBOSA"). Wobec powyższego należy uznać, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę budynku mieszkalnego, ponieważ jej wykonanie już ze swej istoty rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Należy jednocześnie wskazać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na treść przyszłego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Rozpoznając wniosek Skarżącej Sąd nie dokonywał oceny legalności zaskarżonej decyzji. Mając to wszystko na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia, przy czym na mocy art. 61 § 5 p.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym.