IV SA/Po 818/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi C. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pkt 1 uchyliło decyzję Burmistrza G. z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...], [...] oraz w pkt 2 ustaliło lokalizację inwestycji celu publicznego na rzecz P. z siedzibą w W. w miejscowości K., na działce o nr ewid. [...], obręb K., gmina G., dla zamierzenia polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z dnia [...] marca 2020 r. pełnomocnik inwestora – P. z siedzibą w W. (zwanego dalej także "Spółką") zwrócił się do Burmistrza G. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] planowanej do zlokalizowania w m. K. na fragmencie działki o nr geod. [...] i [...], obręb K.. We wniosku wskazano, że przedmiotowa instalacja składać się będzie z wolnostojącej wieży stalowej o maksymalnej wysokości [...] m nad poziom terenu, stanowiącej platformę do zawieszenia zestawu anten sektorowych i radioliniowych, prefabrykowanych szaf technicznych z urządzeniami elektro-przesyłowymi i zasilającymi stację, systemowego ogrodzenia oraz wewnętrznej linii zasilającej. Do wniosku załączono 2 egzemplarze mapy zasadniczej z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji i zasięg jej oddziaływania oraz kwalifikację przedsięwzięcia dotyczącą konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Decyzją z dnia [...] września 2020 r. Nr [...] znak [...] Burmistrz G. odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, zlokalizowanej na działce o nr ewid. [...], obr. K. , gm. G.. Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] października 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpoznając sprawę Burmistrz G. wezwał inwestora do złożenia dodatkowych wyjaśnień (k.191 akt adm.), na które to wezwanie inwestor odpowiedział pismem z dnia [...] listopada 2020 r.(k.199 akt adm.). Pismami z dnia [...] grudnia 2020 r. (k. 228 akt adm.), [...] stycznia 2021 r. (k.238 akt adm.) oraz [...] stycznia 2021 r. (k. 244 akt adm.) C. W. jako strona postępowania wniósł o udostępnienie informacji dotyczących anten w ramach projektowanej inwestycji. Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r. ([...]), Burmistrz G. działając na podstawie art. 50, ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020, poz. 293 – dalej jako: u.p.z.p.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020, poz. 256 – dalej jako: "k.p.a."), odmówił ustalenia inwestycji celu publicznego pn. Budowa bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi w gminie G., obręb K., działka o nr ewid. [...]. Burmistrz G. wskazał, że inwestycja jest realizowana na terenie objętym formą ochrony przyrody - Dyrektywa P. , Dyrektywa S. . Burmistrz G. postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w P. dokumentów, o których mowa w art. 96 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...], postanowił nie nakładać obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar [...] dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na terenie dz. o nr ewid.[...] w m. K. , gm. G.. W uzasadnieniu tego postanowienia, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. stwierdził, że uwzględniając lokalizację planowanego przedsięwzięcia w obrębie terenów zmienionych antropogenicznie (zabudowa zagrodowa i użytki rolne), a także mając na względzie rodzaj i charakter oddziaływań generowanych na etapie realizacji i eksploatacji oraz charakter i skalę inwestycji uznano, że planowane przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na przedmioty ochrony obszaru specjalnej ochrony ptaków D. , w tym w szczególności nie pogorszy stanu siedlisk gatunków, dla których ochrony wyznaczono ww. obszar [...], nie pogorszy jego integralności i powiązań z innymi obszarami. Burmistrz G. zwrócił nadto uwagę na stanowczy protest mieszkańców przeciwko budowie stacji bazowej telefonii komórkowej we wskazanej lokalizacji, którzy wnioskowali w konsekwencji o odmowę wydania decyzji o lokalizacji. Burmistrz wyszczególnił argumentację zawartą w sprzeciwach mieszkańców. Odmowne załatwienie wniosku inwestora Burmistrz uzasadnił tym, że na przeszkodzie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego stoi w głównej mierze interes osób trzecich. Organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. w decyzji powinny być zawarte rozstrzygnięcia dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Wskazano, że organ zbadał zasadność lokalizacji planowanej inwestycji w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej oraz zagrodowej, mając na uwadze protest społeczny. Ponadto, zwracając uwagę na art. 7 k.p.a., zgodnie z którym obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, organ wziął pod uwagę to, że konsekwencjami przewidywanych skutków ekonomicznych mogą być pozwy sądowe wobec Gminy. Mając na uwadze powyższe, stwierdzono, że lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] w bliskim sąsiedztwie zabudowań mieszkaniowych zaproponowana przez inwestora nie jest w stanie zagwarantować warunków dotyczących ochrony osób trzecich. Pismem z dnia [...] lutego 2021 r. odwołanie od powyżej decyzji Burmistrza G. nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r. wniosła P. z siedzibą w W. , formułując w szczególności zarzuty naruszenia: art. 56 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i niewydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi w miejscowości K. na działce nr [...], obręb K., gmina G., mimo, że zamierzona przez spółkę inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami; a także naruszenie art. 6 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a, poprzez wydanie decyzji rażąco naruszającej prawo, co stoi w jawnej sprzeczności z nałożonym na organ administracji obowiązkiem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W odwołaniu wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...], zgodnie z wnioskiem Spółki. Po przekazaniu odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, pismem z dnia [...] marca 2021 r. Kolegium zwróciło się do Burmistrza G., działając na podstawie art. 136 k.p.a., z prośbą o uzupełnienie materiału dowodowego o sporządzenie projektu decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla wnioskowanego przedsięwzięcia (w oparciu o nowy materiał dowodowy, tj. "Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia") wraz z wymaganym uzgodnieniami tego projektu, sporządzonego zgodnie z art. 54 pkt 2 u.p.z.p., z organami określonymi w art. 53 ust. 4 u.p.z.p.(karta nienumerowana, tom III akt II instancji). Odpowiadając na powyższe wezwanie, Burmistrz G. w dniu [...] kwietnia 2021 r. przekazał projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego inwestycji polegającej na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi na działce o nr ewid. [...], obręb K., gmina G." (karty nienumerowane, tom III akt II instancji). W reakcji na pisma C. W. z [...] kwietnia 2021 r. oraz [...] maja 2021 r. .(karty nienumerowane, tom III akt II instancji), Spółka sformułowała ponowne wyjaśnienia w sprawie (pisma z dnia [...] kwietnia 2021 r. oraz z dnia [...] maja 2021 r.) – karty nienumerowane, tom III akt adm. II instancji). Pismem z dnia [...] maja 2021 r. .(karta nienumerowana, tom III akt II instancji). Burmistrz G., ze względu na zmianę zapisu dotyczącego parametrów anten, ponownie wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wnioskowanej inwestycji. Pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. Burmistrz G. wskazał, iż sporządził projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, w miejscowości K., na działce nr [...] obręb K., gmina G.. Zgodnie z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego został przesłany do uzgodnień do Starosty [...], Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP, Wydział Lotniskowy, a także Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. . Wyżej wymienione organy opiniujące nie zajęły stanowiska w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w ustawowym terminie(karty nienumerowane, tom III akt II instancji). Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pkt 1 uchyliło decyzję Burmistrza G. z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...], [...], oraz w pkt 2 ustaliło lokalizację inwestycji celu publicznego na rzecz P. z siedzibą w W. w miejscowości K., na działce o nr ewid. [...], obręb K., gmina G., dla zamierzenia polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Kolegium stwierdziło, że odwołanie wywiedzione przez P. sp. z o.o. zasługuje na uwzględnienie, skutkiem czego po przeprowadzonym postępowaniu uzupełniającym zadecydowano o wydaniu decyzji w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa i w związku z tym powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Organ odwoławczy wyjaśnia, że wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami odwołania. W postępowaniu prowadzonym na skutek wniesienia odwołania, ocena organu II instancji nie ogranicza się tylko do zarzutów Odwołującej, ale sprawa badana jest również pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego. W związku z powyższym Kolegium postanowiło uchylić zaskarżoną decyzję i orzec co do istoty sprawy. Za materialnoprawną podstawę postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego Kolegium przyjęło ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r., poz. 741). Przywołując treść art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 1, art. 53 ust. 3 pkt 1, art. 54 pkt 2, art. 56 u.p.z.p., a także zwracając uwagę na ustawę z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2410), w szczególności art. 46 tej ustawy, art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 2 pkt 29 i pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz.U. 2021 r., poz. 576), Kolegium wskazało, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza w niej jedynie czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ, rozpatrując wniosek inwestora, bada jedynie czy dana inwestycja spełnia przesłanki ściśle określone przepisami prawa. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa. Kolegium przesądziło wpierw, że w inwestycja o charakterystyce technicznej określonej we wniosku inwestora, w tym w załączonej do wniosku "Kwalifikacji przedsięwzięcia" i "Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia", na terenie wyznaczonym w załączniku graficznym nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak wskazało Kolegium, powyższe stanowisko zostało poparte również postanowieniem RDOŚ w P. z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...], którym nie nałożono obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar [...] dla planowanego przedsięwzięcia (k.130 akt adm.). Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r., poz.247, dalej: "u.u.i.ś."), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839). Z uwagi na charakter planowanego przedsięwzięcia podstawę do ustalenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stanowić mógł § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia. Wyjaśniono, że pierwszy z przywołanych przepisów stanowi, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem, radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z kolei zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2019 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Odwołując się do treści uregulowań prawnych Kolegium wyjaśniło, że dla instalacji radiokomunikacyjnych, które z uwagi na swe parametry nie kwalifikują się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, czyli dla tzw. przedsięwzięć podprogowych, nie istnieje obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do zarzutów C. W. zawartych w piśmie z dnia [...] kwietnia 2021 r. Kolegium wskazało, że zgodnie z obowiązującymi przepisami istnienie bądź nieistnienie anten radioliniowych nie ma wpływu na kwalifikację inwestycji pod kątem jej oddziaływania na środowisko. Wyłączona jest spod badania emisja radiolinii, o czym prawodawca wprost postanowił w obowiązujących przepisach. Dalej Kolegium wskazało, że w dla oceny zakwalifikowania inwestycji jako wymagającej uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach kluczowe było ustalenie w odniesieniu do planowanej instalacji parametrów istotnych na gruncie przywołanych przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, tj. w szczególności mocy promieniowanej izotropowo, wyznaczonej dla pojedynczej anteny, a także odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Biorąc pod uwagę charakterystykę przedsięwzięcia załączoną do wniosku o ustalenie warunków dla inwestycji celu publicznego, Kolegium zwróciło uwagę, że inwestor (Spółka) przedstawił dokumentację, w której scharakteryzowała parametry techniczne planowanej inwestycji - jej typ, rodzaj i ilość anten, jaka ma być zamontowana na wieży telekomunikacyjnej, wysokość ich zawieszenia na wieży, sumaryczne moce EIRP promieniowane izotropowo dla anten stacji bazowej, poszczególne azymuty (20°, 120° i 270°), tilty (min. - 0 i max - 10), minimalną wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad poziomem terenu dla każdej z anten. Powyższe dane techniczne oprócz ujęcia w zestawieniach tabelarycznych, przedstawiono również graficznej obrazując przewidywane obszary występowania pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych, przy uwzględnieniu pasma pracy każdej anteny. Uwzględniając wysokość zawieszenia anten [...] m n.p.t. i maksymalne pochylenie wiązki tilt 10°, a także azymuty promieniowania: 20°, 120° i 270°, inwestor przeanalizował możliwość występowania miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązek promieniowania od pojedynczej anteny. We wniosku inwestora oraz dołączonych opracowaniach "Kwalifikacja przedsięwzięcia" i "Karta informacyjna przedsięwzięcia" w zestawieniu tabelarycznym podano moc EIRP każdej z 9 projektowanych anten sektorowych stacji, azymut i pochylenie osi głównej wiązki promieniowania i wysokość zawieszenia. Kolegium uwzględniło przy tym przepisy rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2020 r. poz. 258), zgodnie z którym za miejsca dostępne dla ludzi uznaje się przestrzenie do wysokości 2,0 m nad powierzchnią ziemi albo innymi powierzchniami, na których mogę przebywać ludzie. Interpretacja taka wynika z ust. 11 załącznika Rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. Powyżej tej wysokości przestrzeni nie należy uznawać za miejsca dostępne dla ludności. Kluczowe znaczenie w sprawie ma wysokość przebiegu osi głównej wiązki promieniowania, która: - w azymucie 20°, dla tiltu max 10° w odległości do 70 od masztu osiąga wysokość co najmniej 44,2 m (46,2 m - 2,0 m) nad miejscami dostępnymi dla ludności, dla tiltu max 10° w odległości 40 m, co najmniej 49,5 m (51,5 m - 2,0 m) nad miejscami dostępnymi dla ludności, dla tiltu max 10° w odległości 20 m, co najmniej 53,1 m (55,1 m-2,0 m) nad miejscami dostępnymi dla ludności, - w azymucie 120°, dla tiltu max 10° w odległości do 70 od masztu osiąga wysokość co najmniej 44,2 m (46,2 m - 2,0 m) nad miejscami dostępnymi dla ludności, dla tiltu max 10° w odległości 40 m, co najmniej 49,5 m (51,5 m - 2,0 m) nad miejscami dostępnymi dla ludności, dla tiltu max 10° w odległości 20 m, co najmniej 53,1 m (55,1 m - 2,0 m) nad miejscami dostępnymi dla ludności, - w azymucie 270°, dla tiltu max 10° w odległości do 70 od masztu osiąga wysokość co najmniej 44,2 m (46,2 m - 2,0 m) nad miejscami dostępnymi dla ludności, dla tiltu max 10° w odległości 40 m, co najmniej 49,5 m (51,5 m - 2,0 m) nad miejscami dostępnymi dla ludności, dla tiltu max 10° w odległości 20 m, co najmniej 53,1 m (55,1 m - 2,0 m) nad miejscami dostępnymi dla ludności. Zdaniem Kolegium, z "Kwalifikacji przedsięwzięcia" wynika, że zgodnie z wynikami kwalifikacji dla anten sektorowych, dla wyznaczonych tiltów stwierdzono brak występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości [...] m od środka elektrycznego anten na osiach głównych wiązek promieniowania. Na terenie, na którym będzie zlokalizowana stacja bazowa nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza projektowanych parametrów stacji bazowej [...] oraz miejsca jej lokalizacji, przeprowadzona na podstawie określonych przez inwestora danych technicznych projektowanej instalacji i systemu jej anten sektorowych, takich jak równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczana dla pojedynczej anteny EIRP, w wysokość zawieszenia, azymut osi głównej wiązki promieniowania i ich pochylenie, potwierdzała, że w odległości do 70 m od ośrodka elektrycznego anteny w osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten nie wystąpią miejsca dostępne dla ludności. Konkludując, Kolegium uznało, że skoro przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w przepisach § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia wykonawczego, wobec czego należy je uznać za takie, które nie niesie ryzyka wystąpienia znaczącego oddziaływania na środowisko. Nadto, zdaniem Kolegium, inwestycja nie spowoduje pogorszenia stanu środowiska zarówno w trakcie realizacji inwestycji jak i w trakcie eksploatacji. Mając nadto na uwadze powyższe, należało stwierdzić, że budowa stacji bazowej P. Sp. z o.o. KON3027B nie wpłynie negatywnie na [...] ani na inne przedmioty ochrony, jak również integralność i spójność tych obszarów z innymi obszarami [...]. Kolegium wyjaśniło, że zwróciło się do Burmistrza G. o przygotowanie projektu decyzji załatwiającej wniosek Spółki w sposób pozytywny. Odpowiadając na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2021 r., Burmistrz G. w dniu [...] czerwca 2021 r. przekazał uzupełnione materiały obejmujące: projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z załącznikiem graficznymi w skali 1:1000 dla inwestycji p.n. "Budowa bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi" na terenie działki nr ewid. [...], obręb K., gmina G.. Projekt decyzji sporządził mgr inż. arch. M. L. członek W. Okręgowej Izby Architektów wpisany pod numerem [...] Przekazano tez dokumenty w sprawach. ponowienia uzgodnień: wystąpienia do organów ws. uzgodnienia projektu decyzji wraz z potwierdzeniem odbioru (podstawie art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz na podstawie przepisów odrębnych o uzgodnienie/zaopiniowanie) - pismo przewodnie z dnia [...] maja 2021 r. wraz z projektem decyzji jako załącznikiem do pisma oraz potwierdzenia odbioru korespondencji - 4 szt. Kolegium wskazało, że stosownie do art. 50 ust. 4 u.p.z.p., sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierzono osobie, o której mowa w art. 5 ustawy oraz wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów, posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej, tj. mgr inż. arch. M. L., będącemu członkiem Nr [...] W. Okręgowej Izby Architektów. Zwrócono za tym uwagę na to, że na podstawie art. 53 ust 4 u.p.z.p., sporządzony projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego skierowano pismem z dnia 12 maja 2021 r. celem uzgodnienia przez właściwe w rozpatrywanej sprawie organy, czyli do: właściwej jednostki Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] Dyrektora Zarządu Zlewni w Kole w zakresie melioracji wodnych, do Starostwa Powiatowego w K. Wydział Nieruchomości i Ochrony Gruntów w odniesieniu do gruntów rolnych, do Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP, Wydziału Lotnictwa w zakresie przeszkód lotniczych, do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. w odniesieniu obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, które to organu nie zajęły stanowiska w terminie określonym ustawą, zatem uzgodnienia należało uznać za dokonane. To stanowisko Kolegium oparło na art. 53 ust. 5 u.p.z.p., zgodnie z którym niezajęcie stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie, uzgodnienie uznane jest za dokonane. Uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust 4 u.p.z.p., dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Kolegium podkreśliło też, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Podkreślono, że podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może stanowić sprzeciw społeczny. Kolegium odniosło się także w sposób szczegółowy (s. 76-78 uzasadnienia decyzji Kolegium) do zarzutów sformułowanych w pismach C. W., uznając je za niezasadne. Kolegium zaznaczyło, że wniosek Spółki odpowiadał wymogom określonym w art. 52 ust. 2 u.p.z.p., zawierając charakterystykę inwestycji oraz odpowiednie określenie granic terenu objętego wnioskiem. W związku z powyższym zaistniały podstawy prawne do wydania żądanej decyzji. Analiza stanu faktycznego i prawnego oraz warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 u.p.z.p.) oraz projekt decyzji sporządzone zostały przez osobę uprawnioną - mgr inż. arch. M. L. C. W. Okręgowej Izby Architektów Nr [...] Podsumowując powyższe rozważania, Kolegium ustaliło wszystkie istotne elementy stanu faktycznego i dokonał oceny zgromadzonego materiału dowodowego, który dawał podstawy do przyjęcia, że zostały spełnione wszystkie przesłanki do wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. C. W. (zwany dalej także "Skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...], uchylającą decyzję Burmistrza G. z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...], [...], oraz ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego na rzecz P. Spółka z o. o. z siedzibą w W. w miejscowości K., na działce o nr ewid. [...], obręb K., gmina G., dla zamierzenia polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi - zaskarżając ją w całości. W skardze sformułowano zarzuty: 1. naruszenia przepisów prawa wynikających z art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niestaranne zebranie i błędną analizę i ocenę przepisów i norm prawnych, a także niezebranie wymaganego przepisami prawa całokształtu materiałów i dowodów, co miało istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy; 2. ograniczenie się do przytoczenia przepisów prawnych, bez wyjaśnienia ich zasadności i prawidłowości zastosowania w sprawie oraz nieodniesienie ich do faktów obchodzenia owych przepisów, udokumentowanych przez najważniejszy organ kontroli państwowej, co skutkuje utratą zaufania do organów administracji publicznej w związku z ich obojętnością i pasywnością wobec wykorzystywania luk w systemie funkcjonowania organów administracji publicznej. Jednocześnie, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W motywach uzasadnienia skargi wskazano, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło wniosku Skarżącego złożonego w piśmie z dnia [...] maja 2021 r. o udostępnienie przez inwestora danych anten parabolicznych, co, zdaniem Skarżącego, uniemożliwiło rzetelną analizę oddziaływania inwestycji na otoczenie z uwzględnieniem norm przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Wyjaśniono, że wspomniane rozporządzenie określa zróżnicowane dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności. Skarżący podniósł, że na podstawie cząstkowych danych wskazanych przez inwestora, zawierających ilość anten, wysokość ich zawieszenia oraz azymuty, nie sposób ustalić oddziaływania inwestycji na otoczenie z uwzględnieniem owych norm. Toteż nieuwzględnienie wspomnianego wniosku Skarżącego uniemożliwiło ustalenie czy promieniowanie z planowanych na inwestycji anten radiolinii będzie zgodne z normami wyznaczonymi w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Dalej Skarżący podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło jego wniosku złożonego w piśmie z dnia [...] maja 2021 r. o analizę oddziaływania pola elektromagnetycznego uwzględniającą maksymalne możliwe pochylenia osi wiązki promieniowania anten wykorzystanych w inwestycji, czyli tiltu 12° (deklarowane w kwalifikacji przedsięwzięcia maksymalne pochylenie wiązki to 10°) oraz faktycznie stosowaną możliwość emisyjną urządzeń wykorzystywanych przez inwestora. Przywołując orzecznictwo sądowoadministracyjne, Skarżący argumentował, że gdyby opierać się tylko i wyłącznie na deklaracjach inwestora, zbędne byłoby deklarowanie maksymalnego pochylenia wiązki promieniowania, zamiast tego inwestor deklarowałby, że dostosuje pochylenie wiązki do istniejącej lub nowej zabudowy, tak aby normy promieniowania nie zostały przekroczone w miejscach dostępnych dla ludności. Decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia stałyby się wówczas zbędne. Skarżący podniósł ponadto, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w swojej decyzji nie wzięło pod uwagę udokumentowanych działań operatorów w zakresie inwestycji, polegających na budowie stacji bazowych w oparciu o przepisy inwestycji celu publicznego, które znalazły się w raporcie Najwyższej Izby Kontroli. Przedstawiając szczegółowe treści raportu, Skarżący zwrócił także na obawy wyrażone przez Rzecznika Praw Obywatelskich w marcu 2020 r. Zdaniem Skarżącego, w kontekście raportu Najwyższej Izby Kontroli, powyższe stwierdzenie pełnomocnika inwestora może budzić kontrowersje co do szczerości intencji w korespondencji do udokumentowanych faktów. Skarżący wskazał na istnienie potencjalnego zagrożenia dla członków lokalnej społeczności w związku z planowaną inwestycją. Skarżący podniósł, że oparcie decyzji lokalizacyjnej wyłącznie na przedłożonej przez inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia nie jest przeprowadzone w zgodzie z poszanowaniem zasad wynikających z k.p.a, a po uwzględnieniu działań operatorów w tej materii oraz wniosków raportu NIK, jest wyrazem bierności organów administracji publicznej w czuwaniu nad interesem publicznym. Dalej, Skarżący szczegółowo przedstawił także, jak twierdzi, błędnie przypisane mu przez organ twierdzenia, które znalazły się w zaskarżonej decyzji. Dodano także, że organ administracji nie tyle winien czynić założenia, że inwestor będzie użytkował stację bazową w sposób odmienny od wskazanego we wniosku, lecz po prostu na podstawie faktów takie założenia powinien przyjąć. Uzupełniająco, Skarżący podniósł, że w spornej sprawie nie chodzi o utrudnianie życia inwestorom, którzy postanowili postawić wieżę w bliskim sąsiedztwie, lecz o przeprowadzenie postępowania w sposób, który dostarczy rzetelnych gwarancji członkom lokalnej społeczności, że w związku z realizacją inwestycji zostaną dotrzymane wszystkie prawnie zagwarantowane standardy ich bezpieczeństwa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału. Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji Sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r., poz. 741 – dalej jako: "u.p.z.p."), ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839, dalej "r.ws.p.2019"). Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 54, art. 56 u.p.z.p. oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. ustaliło lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora P. "Play" na działce nr [...] w m. K. , Gm. G., obręb K., wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Na wstępie Sąd wyjaśnia, że analiza akt sprawy wskazuje, że argumenty Kolegium przemawiające za uchyleniem decyzji Burmistrza G. odmawiającej ustalenia lokalizacji celu publicznego są trafne. Rozpoznając sprawę Sąd miał na uwadze, że choć z perspektywy zasady dwuinstancyjności postępowania oraz ochrony interesów pozostałych stron postępowania, wskazanym jest z reguły, aby istotne dla sprawy dowody zostały zebrane i ocenione przez organ pierwszej instancji, to niniejsza sprawa ma szczególny charakter, gdyż w istocie ujawniła ona problem przez ustawodawcę nieprzewidziany – mianowicie zachodzi jednoznacznie rozbieżność stanowisk pomiędzy Burmistrzem, który z przyczyn nie znajdujących oparcia w przepisach prawa odmawia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, a Kolegium prawidłowo dostrzega, że wniosek inwestora należy ocenić zgoła odmiennie. Zapoznawszy się z uzasadnieniem decyzji organu I instancji, z której jasno wynika, że w istocie to "brak społecznej akceptacji" zadecydował o wydaniu przez Burmistrza G. decyzji odmownej, trafnie Kolegium przyjęło, że w tej konkretnej sprawie ziściły się przesłanki zastosowania art. 136 k.p.a. w celu doprowadzenia do zgodnego z prawem, merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Zaakcentować trzeba, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie może być rozumiana w ten sposób, że wszystkie istotne dowody powinny zostać przeprowadzone w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a rolą organu odwoławczego jest tylko dokonanie kontroli rozstrzygnięcia objętego odwołaniem. Zarówno postępowanie pierwszej, jak i drugiej instancji mają w pełni charakter merytoryczny (por. R. Sawuła, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2011 r., II OSK 1564/10, OSP 2013/4/41, s. 281). Rozstrzygając sprawę, w zaskarżonej decyzji podano, że zakres inwestycji obejmuje budowę wieży o wysokości maksymalnie 63,0 m.n.p.t. na której zostanie zlokalizowanych 9 anten sektorowych, niezbędna liczba anten radiolinii MW dla potrzeb transmisji, zestaw modułów wyniesionych RRU dla potrzeb obsługi anten sektorowych, szafa techniczna o wym. Maks (wys./sze./gł) 2,00mx0,90mx0,90m; estakada kablowa pomiędzy szafami a wieżą stalową. . Sprecyzowano, że będą to: - 3 anteny sektorowe typu AS25_1 (łącznie 3 anteny) pracujące w paśmie 900MHz, skierowane na azymut 20?, 120? i 270?, wysokość zawieszenia 58,5 n.p.t., maksymalne pochylenie 10?, EIRP dla pojedynczej anteny 1011,0W; - 3 anteny sektorowe typu AS26_2 pracujące w paśmie 800Hz, skierowane na azymut 20?, 120? i 270?, wysokość zawieszenia 58,8 n.p.t., maksymalne pochylenie 10?, EIRP dla pojedynczej anteny 208,0W -3 anteny sektorowe typu AS26_2 pracujące w paśmie 800/1800MHz, skierowane na azymut 20?, 120? i 270?, wysokość zawieszenia 58,5 n.p.t., maksymalne pochylenie 10?, EIRP dla pojedynczej anteny 710,0W Odnosząc się w tym miejscu do argumentacji skargi wskazać trzeba, że parametr nachylenia bądź maksymalnego nachylenia jest bardzo ważny, gdyż pochylenie anten może powodować skierowanie osi głównej ich wiązek w kierunku gruntu lub budynków; wówczas to potencjalnie oś główna, na danej odległości, może osiągnąć miejsca dostępne dla ludności i to pomimo, że z reguły anteny instalowane są na kilkudziesięciometrowych masztach. Z uwagi na charakterystykę przedmiotowych anten zastosowanie w rozpoznawanej sprawie znajdować mogły przepisy § 3 ust. 1 pkt 8 lit. b, c i d r.ws.p.2019. Moce 1011,0W, 208,0W i 710,0W mieszczą się bowiem w normie określonej w § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2019. W przypadku mocy 1011W należy wskazać, że przepis § 3 ust. 1 pkt 8 lit d. r.ws.p.2019 określa, że przedsięwzięcia mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jeśli miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Z kolei przy mocy nie mniejszej niż100 W (208 W) - przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko to takie, gdzie miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (§ 3 ust. 1 pkt 8 lit. b). Natomiast przy mocy nie mniejszej niż 500 W (710 W) - przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko to takie, gdzie miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (§ 3 ust. 1 pkt 8 lit. c). Dla każdej z anten rozsiewczych przygotowano opracowanie (s.24-26 Kwalifikacji przedsięwzięcia KON3027B z dnia [...] stycznia 2020 r.) z którego jednoznacznie wynika, że w wymienionych odległościach nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Ustosunkowując się w tym zakresie do argumentacji skargi, iż "prawie na wszystkich stronach w stopce widnieje podpis: "Stacja bazowa telefonii komórkowej P. KLS3061B" zauważyć trzeba, że Przekrój wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten rozsiewczych na s. 24-26 opracowania prawidłowo został przygotowany dla inwestycji przewidzianej do realizacji na dz. [...] Kawnice i prawidłowo opisany, jako dotyczący "stacji KON3027B". Co więcej, dane te pozostają spójne z Kartą Informacyjną Przedsięwzięcia (k.227 i n. akt adm.) z której również wynika, że w wymienionych odległościach nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Należy jednocześnie zwrócić uwagę, że - w zakresie poczynionych w tym zakresie ustaleń - nie zgłoszono zarzutów, które by podważały prawidłowość ustaleń zaskarżonej decyzji. W kwestii szeroko omówionego w skardze, zagadnienia celowości prowadzenia badań co do maksymalnych parametrów anten należy wskazać, że NSA konsekwentnie już przyjmuje, a Sąd w składzie sprawę niniejszą rozpoznającym stanowisko to podziela i przyjmuje za swoje, że przedsięwzięcie analizowane przez organy może być badane tylko pod kątem założeń technicznych, które zostały wskazane przez inwestora do wykorzystania. Należy bowiem odróżnić etap planowania i realizacji przedsięwzięcia od etapu jego użytkowania. Możliwe jest zatem pominięcie przy kwalifikacji przedsięwzięcia minimalnego oraz maksymalnego pochylenia anteny, ponieważ to inwestor deklaruje, że nie zamierza z takich ustawień korzystać, a zatem deklaruje parametry planowanego do realizacji przedsięwzięcia. W konsekwencji ewentualna zmiana parametrów anteny wykraczająca poza wskazane obecnie parametry (i jednoznacznie określone w osnowie decyzji organu odwoławczego) będzie mogła być kontrolowana i kwestionowana w odrębnym postępowaniu pod kątem przestrzegania przez inwestora norm prawnych w tym zakresie. Dokonując kwalifikacji prawnej przedsięwzięcia organ jest związany granicami wniosku inwestora i nie ma możliwości zakładać, że zamierzenie zostanie zrealizowane niezgodnie z wnioskiem. W konsekwencji nie znajduje oparcia w przepisach prawa twierdzenie jakoby organy miały obowiązek badania planowanego przedsięwzięcia pod kątem każdego, maksymalnego ustawienia anten (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2021 r. sygn. III OSK 4390/21, wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2021 r. sygn. III OSK 3455/21). Sąd dostrzega, że Skarżący w złożonej skardze odwoływał się do wcześniejszych wyroków NSA (z 16 stycznia 2020 r. sygn. II OSK 460/18, z dnia 24 marca 2015 r. sygn. II OSK 2002/13 oraz z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. II OSK 708/15), jednak należy zaakcentować, że trafność stanowiska Sądu sprawę niniejszą rozpoznającego pośrednio potwierdza aktualnie sam prawodawca, który uruchomił już proces legislacyjny, w celu zmiany rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Na stronie Rządowego Centrum Legislacji dostępny jest projekt rozporządzenia Rady Ministrów zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (numer projektu RC8). Wskazuje się, że projekt ten procedowany jest w celu redukcji obciążeń nieuzasadnionych w obecnym systemie ocen oddziaływania na środowisko. Projekt - jak podano - usuwa nadregulację względem wymagań UE – dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, zwanej dalej "Dyrektywą 2011/92/UE". Dotychczas funkcjonujące regulacje rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839) zwanego dalej "rozporządzeniem ooś" w przypadku instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, – w przypadkach wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia ooś – były znacznie bardziej restrykcyjne od wymogów ustanowionych Dyrektywą 2011/92/UE (por.www.gov.pl/web/premier/projekt-rozporzadzenia-rady-ministrow-zmieniajacego-rozporzadzenie-w-sprawie-przedsiewziec-mogacych-znaczaco-oddzialywac-na-srodowisko2). W kwestii podnoszonego w skardze zagadnienia pól elektromagnetycznych należy wskazać, że stosowne wyliczenia znajdują się na k. 210 akt adm. Na rysunku przedstawiono wyliczenia dotyczące gęstości mocy dla pasm 800 MHz, 900 MHz oraz 1800 MHZ, których wyniki odpowiednio: 4,0W/m2; 4,6W/m2 oraz 9,1W/m2 odpowiadają dopuszczalnym poziomom pól elektromagnetycznych w środowisku wyliczonym zgodnie ze wzorem z rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. 2019, poz. 2448). Stąd też i w tym zakresie przedstawiona w skardze argumentacja nie zasługiwała na uwzględnienie. W świetle powyższego niezasadnie Skarżący zarzuca Kolegium naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Należy zaakcentować, że na podstawie art. 75 § 1 zd. 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z kolei na podstawie art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Obowiązki organów w tym zakresie wynikają również z art.7 i art. 8 k.p.a. Kolegium trafnie oceniło, że ustalenie okoliczności, których dotyczyły opisane przez Skarżącego w skardze wnioski dowodowe, nie ma znaczenia dla wyjaśnienia sprawy. W konsekwencji za niezasadne uznał Sąd zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze. Należy, bowiem zauważyć, że nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje uwzględnienie skargi, ale tylko takie które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy też zauważyć, że dokonana przez organ odwoławczy ocena materiału dowodowego może być, skutecznie podważona w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy rozumowanie organu wykracza poza reguły logiki albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo-skutkowego. Ocena dowodów przez organ staje się dowolną wtedy, gdy w danej sprawie przekroczone zostaną granice swobodnej oceny dowodów. Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w badanej sprawie. Nie ulega wątpliwości, że zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji administracyjnej. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać, w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób niebudzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ administracji publicznej stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. W okolicznościach badanej sprawy zaskarżona decyzja - wbrew zarzutom skargi - odpowiada tak sformułowanym wymogom, a organ II instancji rozpatrzył sprawę ponownie oraz odniósł się do zarzutów odwołania (s. 76-78 uzasadnienia decyzji Kolegium). W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie analiza akt sprawy pod kątem znajdujących w sprawie zastosowanie uregulowań nie pozostawia wątpliwości, iż wymagania niezbędne do ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - zostały przez inwestora w niniejszej sprawie spełnione. Mając natomiast na uwadze, że zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw oraz, że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego - które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, orzekł jak w sentencji.