IV SA/Po 820/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie WSA Bożena Popowska (spr.) NSA Grażyna Radzicka Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2010 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. oddala skargę, 2. zasądza na rzecz adwokat A. M.-O. od Skarbu Państwa ( Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu ) wynagrodzenie w kwocie 240 ( dwieście czterdzieści ) zł podwyższone o kwotę 52,80 ( pięćdziesiąt dwa i 80/100 ) zł stawki podatku od towarów i usług przewidzianej dla tego rodzaju czynności – łącznie 292,80 ( dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100 ) zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. /-/ G.Radzicka /-/ I.Kucznerowicz /-/ B.Popowska Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] Prezydent Miasta O. W., na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r., Nr 139 , poz. 993 ze zm.) orzekł o wymeldowaniu J. M. z pobytu stałego z mieszkania nr [...] przy ul. K. nr [...] w O. W.. W uzasadnieniu organ w prowadzonym postępowaniu uzupełniającym, zgodnie z zaleceniami organu II instancji, skupił się na udowodnieniu, czy J. M. zrealizował wyrok eksmisyjny w sposób dobrowolny. W związku z powyższym, w dniu [...] lutego 2009 r. przesłuchano pana J. M., który zeznał, że nie przebywa w mieszkaniu przy ul. K. nr [...] w O. W., ponieważ cały czas uniemożliwia mu to pani A. M. oraz podał, iż problem ten zgłaszał w Komendzie Powiatowej Policji w O. W. i w Prokuraturze Rejonowej. Organ wskazał, że Prokuratura Rejonowa poinformowała, iż nadzorowała postępowanie prowadzone w sprawie: kradzieży pieniędzy z ww. mieszkania, przywłaszczenia korespondencji, dowodów wpłat za media, świadectw ukończenia kursu palacza CO, kursu BHP, kursu kładzenia glazury, świadectw szkolnych oraz że postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. odmówiono wszczęcia postępowania w powyższych sprawach. Organ wyjaśnił, iż A. M. podała, że ww. ostatni raz w mieszkaniu był w sierpniu 2008 r. w obecności funkcjonariuszy Policji celem zabrania swoich rzeczy i dokumentów. Podała, że nie występowała do Komornika o wykonanie eksmisji, ponieważ nie stać jej z powodów finansowych. Organ wskazał, iż od MOPS uzyskano informację, że J. M. korzystał z pomocy finansowej tut. Ośrodka od [...] listopada 2006 r. do [...] lipca 2007 r. i wówczas przebywał w miejscu stałego zameldowania oraz że zwracając się o pomoc finansową w dniu [...] marca 2009 r. określił miejsce swojego stałego zameldowania: O. W. ul. K. nr [...], natomiast adres do korespondencji i miejsce pobytu podał O. W. ul. A. nr [...], gdzie został przeprowadzony wywiad środowiskowy. Ponadto organ wskazał, iż A. M. oświadczyła, że otrzymała klauzulę wykonalności pkt. 2 wyroku Sądu Okręgowego w K., dotyczącego eksmisji pana J. M. z mieszkania. Dalej organ wyjaśnił, iż J. M. podczas całego postępowania administracyjnego deklarował, że nie opuścił spornego lokalu w sposób dobrowolny, ponieważ od momentu opuszczenia przez niego Zakładu Karnego ma utrudniane korzystanie z mieszkania przez panią A. M.. Organ zauważył, iż J. M. w Prokuraturze Rejonowej w O. W. zgłaszał jedynie kwestie związane z przywłaszczeniem oraz kradzieżą jego rzeczy osobistych przez panią A. M., a nie problemów związanych z uniemożliwianiem mu zamieszkiwania przez ww. w mieszkaniu Ponadto wnioskodawczyni podała, że ww. ostatni raz w mieszkaniu był w sierpniu 2008 r., w obecności funkcjonariuszy Policji celem zabrania swoich rzeczy i dokumentów. Organ powołując się na orzecznictwo sądów wskazał, iż " ... rozważenia wymaga sytuacja, gdy wyrok orzekający eksmisję bez prawa do lokalu socjalnego dotyczy osoby przebywającej w zakładzie karnym, czyli osoby, która w drodze przymusu, jakim dysponuje aparat państwa została usunięta z miejsca pobytu stałego. Zdaniem składu orzekającego, w takim przypadku bezprzedmiotowe jest wykonanie eksmisji w takim zakresie, w jakim dotyczy ona nakazu opuszczenia lokalu. Nie ma przy tym żadnego prawnego znaczenia fakt, że opuszczenie lokalu nie było dobrowolne. Istotne jest jedynie to, że nastąpiło w drodze legalnego przymusu, czyli w drodze dozwolonych środków i jak już wyżej wskazano, nie jest możliwy powrót do lokalu wobec sprzeciwu jego użytkownika i braku uprawnień do odzyskania dostępu do niego." Wobec powyższego, w świetle ww. orzecznictwa należy uznać, że skoro pan J. M. przebywał w zakładzie karnym i tym samym w drodze przymusu, jakim dysponuje aparat państwa został usunięty z miejsca pobytu stałego, wykonanie eksmisji staje się bezprzedmiotowe. W związku z powyższymi okolicznościami należy stwierdzić, że została spełniona przesłanka opuszczenia mieszkania nr [...] przy ul. K. nr [...] w O. W. przez pana J. M., który w nim nie zamieszkuje. Należy uznać, że pan J. M. wykonał wyrok eksmisyjny w sposób dobrowolny, ponieważ przeniósł swoje centrum życiowe do innego miejsca (kserokopia oświadczenia złożonego pod odpowiedzialnością karną przez ww.) Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. M. podnosząc, iż p. o. Naczelnika Wydziału Spraw Obywatelskich wydała w/w decyzję świadoma, że A. M. we wniosku o wymeldowanie mnie z pobyty stałego z lokalu nr [...] przy ulicy K. [...], poświadcza nieprawdę. Dalej odwołujący podniósł, iż organ świadomie i z premedytacją metodami matactwa, z nieuzasadnioną przewlekłością wydaje w/w decyzję korzystną dla A. M. , gdyż jak wcześniej oświadczono, wydanie decyzji w ustawowym terminie byłoby niekorzystne dla wnioskodawczyni. Dalej odwołujący stwierdził, iż nie opuścił lokalu dobrowolnie, podczas gdy to wnioskodawczyni uniemożliwia przebywanie mu w tym mieszkaniu. Ponadto odwołujący wskazał, iż organ bezpodstawnie twierdzi, że obecnie przebywa w mieszkaniu nr [...] przy ulicy A. [...]. Skarżący wyjaśnił, iż przebywał tam tylko przez dwa dni na czas przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] Wojewoda W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, iż stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 m-ce i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Dalej organ wskazał, iż pismem z dnia [...] lipca 2007 r. A. M. wystąpiła do Urzędu o wymeldowanie byłego męża J. M. z pobytu stałego z lokalu położonego w O. W., stwierdzając, że nie zamieszkuje on tam od ponad pół roku. Potwierdziła to również w protokole przesłuchania z dnia [...] sierpnia 2008 r. Organ wyjaśnił, iż małżeństwo A. i J. M. zostało rozwiązane orzeczeniem Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] października 2006 r. i Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia [...] października 2006 r. nakazał J. M. aby opuścił i wydał powódce A. M. lokal mieszkalny położony w O. W.. Z kolei p. J. M. w pismach kierowanych do Urzędu Miejskiego w O. W. oraz protokole przesłuchania z dnia [...] lutego 2009 r. zeznał, że nie przebywa w mieszkaniu przy ul. K. [...] m [...], ponieważ cały czas uniemożliwia mu to była żona. Wobec rozbieżności w zeznaniach, jako dowód w sprawie w dniu [...] czerwca 2008 r. przesłuchano świadków, jak należy domniemywać obcych dla stron postępowania: p.p. J. A.-W., A. K. i I. O.. Zeznali oni do protokołu, że odwołujący od dłuższego czasu nie mieszka w miejscu stałego zameldowania. Również Komenda Powiatowa Policji w O. W. w piśmie z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] stwierdziła, iż p. J. M. nie zamieszkuje w spornym lokalu. Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. W. z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] wynika, że p. J. M., zwracając się o pomoc finansową, jako miejsce pobytu podał adres O. W. ul. A. [...]. W tym miejscu został przeprowadzony z nim wywiad środowiskowy. Z treści powyższego wywiadu wynika, że p. J. M. zamieszkuje u swojej siostry p. U. W. przy ul. A. [...], prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, zajmując jeden pokój. Tu również była kierowana z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej do odwołującego się okresowa pomoc finansowa. Organ odwoławczy podniósł, iż biorąc pod uwagę zebrane dowody w sprawie należy wnosić, iż odwołujący się nie zamieszkuje w miejscu stałego zameldowania. Organ wyjaśnił, że zamieszkiwanie z zamiarem stałego przebywania w określonym miejscu musi oznaczać, że w nim skoncentrowane są interesy życiowe osoby, że przebywa ona tam w sensie fizycznym, tam posiada przedmioty i rzeczy potrzebne do codziennej egzystencji. Mieszkanie to stanowi centrum spraw życiowych osoby. Organ podkreślił, iż w świetle zebranych dowodów i przy takim rozumieniu pobytu stałego, lokal położony w O. W. przy ul. K. nr [...] w opinii tut. organu nie jest miejscem stałego zamieszkania odwołującego się. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł J. M. podnosząc, iż decyzja o wymeldowaniu została wydana na skutek poświadczenia nieprawdy przez A. M.. Dalej skarżący, w ślad za odwołaniem, powtórzył, że nie opuścił lokalu dobrowolnie, a przebywanie w miejscu stałego zameldowania uniemożliwia mu była żona. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik, uzupełniając skargę, zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 1960 Nr 30 poz. 168, dalej: Kpa), poprzez nie działanie w sposób praworządny, niewyjaśnienie stanu faktycznego w sposób należyty oraz naruszenie interesu skarżącego, poprzez nieuwzględnienie jego słusznego stanowiska, - art. 8 Kpa, poprzez działanie w sposób naruszający zaufanie do organów państwa; - art. 9 Kpa, poprzez nienależyte informowanie Skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, mających wpływ na ustalenie jego praw oraz spowodowanie, iż skarżący poniósł szkodę na skutek postępowania; - art. 12 w zw. z art. 35 Kpa, poprzez naruszenie zasady wnikliwego i szybkiego działania, poprzez działanie w sposób przewlekły, a tym samym naruszający interesy skarżącego, - art. 77 Kpa, poprzez wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy, w sytuacji, gdy z akt sprawy wynikają istotne fakty, nieuwzględnione przez organ przy wydawaniu decyzji, - art. 80 Kpa, poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, w wyniku uznania za wiarygodne dokumentów poświadczających nieprawdę, - art. 138 Kpa, poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo zachodzących ku temu przesłanek, - art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, poprzez bezprawne wydanie decyzji o wymeldowaniu skarżącego, pomimo iż nie zachodziły ku temu przesłanki. Wskazując na powyższe, strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody W. z dnia [...] sierpnia 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. W. z dnia [...] czerwca 2009 r. oraz uchylenie decyzji Prezydenta Miasta O. W. z dnia [...] czerwca 2009 r., orzekającą o wymeldowaniu J. M. z pobytu stałego. W uzasadnieniu strona podniosła, iż fakt przymusowego przebywania poza miejscem stałego zameldowania nie uzasadnia wymeldowania danej osoby. Strona wyjaśniła, iż odmienna interpretacja prowadziłaby do powstania sytuacji, kiedy osoba, która kiedyś mieszkała w danym miejscu, jednakże z przyczyn od niej niezależnych została z niego przymusowo usunięta, ma prawo zostać z tego miejsca wbrew jej woli wymeldowana. Sankcjonowałoby to bezprawne działanie osoby uniemożliwiającej jej powrót do miejsca stałego zamieszkania. Dlatego też w takich przypadkach zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie zgodnie przyjmuje się, iż warunkiem sine qua non wymeldowania jest dobrowolne opuszczenia danego lokalu. Kolejnym istotnym warunkiem wymeldowania jest trwały charakter opuszczenia lokalu. W ocenie strony, w przedmiotowej sprawie brak jest obu wymienionych powyżej czynników, warunkujących możliwość wymeldowania skarżącego. Strona, powołując się również na orzecznictwo wskazała, iż jeżeli strona została usunięta z lokalu w drodze przymusu fizycznego czy psychicznego, bądź wobec wymiany zamków w drzwiach uniemożliwiono jej dostęp do lokalu, to nie można uznać tego za opuszczenie dotychczasowego miejsca stałego pobytu. Uzasadnienie Wojewody W., iż za miejsce stałego zamieszkania należy uważać lokal, w którym obecnie przebywa Skarżący tylko dlatego, iż nie mógł się dostać do swojego mieszkania, w ocenie strony, na gruncie przedstawionej powyżej argumentacji, uznać trzeba za pozbawioną racjonalnego uzasadnienia. Na rozprawie w dniu 18 marca pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę. Natomiast pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawę prawną wydanych w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W myśl art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego na okres trwający ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 860 ze zm.), organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zgodnie z tym przepisem, do organu administracji należy ustalenie spełnienia przesłanek uzasadniających wymeldowanie danej osoby, zatem stwierdzenie, iż bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu powołanego przepisu jest spełniona, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić tylko wtedy, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Obowiązkiem organów administracji prowadzących postępowanie w sprawie o wymeldowanie jest więc ustalenie - w oparciu o zebrany materiał dowodowy - okoliczności faktycznych, tj. tego czy dana osoba trwale oraz dobrowolnie opuściła lokal, w którym była zameldowana na pobyt stały. Inaczej mówiąc, przesłankami wymeldowania są tylko okoliczności faktyczne, nie zaś kwestie materialnoprawne, których rozstrzygnięcie mogłoby być przedmiotem postępowania przed sądem lub innym organem. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, który podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, że spełnienie przesłanki opuszczenia przez zainteresowaną osobę dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas, gdy jest ono dobrowolne i wynika z jej własnej woli, a nie z powodu bezprawnych działań lub zachowań innych osób (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, LEX nr 50123). Zatem w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności istotną kwestia jest ustalenie czy skarżący opuścił przedmiotowy lokal dobrowolnie. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż przeprowadzone przez organ postępowanie dowodowe potwierdziło, że skarżący od kilku lat nie przebywa w spornym lokalu. Na powyższe wskazują oświadczenia świadków, pismo policji. Powyższą okoliczność przyznaje także sam skarżący, tłumacząc jedynie, że możliwość przebywania i mieszkania w spornym lokalu uniemożliwia mu była żona. Odnosząc się do kwestii dobrowolności opuszczenia lokalu zauważyć należy, iż osoba usunięta z lokalu wbrew swojej woli i bezprawnie do niego niedopuszczona powinna skorzystać we właściwym czasie z przysługujących środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (patrz art. 344 § 1 Kc). Natomiast brak podjęcia jakichkolwiek działań prawnych mających na celu powrót do lokalu dowodzi braku takiego zamiaru. Za równoznaczne z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych należy uznać nie tylko dobrowolną zmianę miejsca pobytu, ale także sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta z lokalu i do niego nie dopuszczona, a nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (zob. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. V SA 3078/00, Lex nr 78937). Należy również wskazać, że dla oceny przesłanki dobrowolności opuszczenia lokalu istotny jest czas, w jakim powództwo posesoryjne zostało wytoczone. Jeżeli dana osoba - pomimo usunięcia jej z lokalu wbrew jej woli - przez długi okres czasu nie podejmuje kroków prawnych w celu przywrócenia jej posiadania tego lokalu, świadczyć to może o opuszczeniu przez nią miejsca stałego pobytu w rozumieniu art. 15 ust. 2 powołanej ustawy. Zatem nieskorzystanie we właściwym czasie z tego środka prawnego świadczyć może o dobrowolnej zmianie miejsca pobytu przez daną osobę (wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., V SA 3078/00, Lex nr 78937, wyrok NSA z dnia 26 października 2006 r., II OSK 1244/05, niepubl.). W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy, skarżący nie podejmował żadnych kroków mających na celu umożliwienie mu powrócenie do lokalu. Składanie pism do Policji i Prokuratury, jak wynika z akt sprawy, nie miało służyć możliwości powrócenia do lokalu a jedynie możliwości odzyskania określonych rzeczy. Z pisma Prokuratury z dnia [...] listopada 2008 r. jednoznacznie wynika, iż postępowanie było prowadzone w sprawie przywłaszczenia rzeczy i ukrycia innych dokumentów. Zatem w niniejszej sprawie, jak trafnie uznał organ, opuszczenie lokalu miało charakter dobrowolny. Ponadto zwrócić należy uwagę, iż spornego lokalu nie można traktować jako centrum życiowe skarżącego. Jak wynika z akt sprawy, skarżący wraz z asystą Policji był w spornym lokalu aby zabrać z niego swoje rzeczy. Wobec powyższego, skoro skarżący zabrał swoje rzeczy osobiste z lokalu, to uznać należy, iż nie jest ono już centrum życiowym skarżącego. Zgodnie więc z powołaną wyżej interpretacją art. 15 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz wskazanymi wyżej okolicznościami uznać należy, że skarżący opuścił nieruchomość trwale i dobrowolnie. Biorąc pod uwagę wszystkie wyżej okoliczności niniejszej sprawy, skład orzekający stwierdza, że organy w niniejszej sprawie słusznie przyjęły, iż zostały spełnione wszystkie przesłanki uzasadniające wymeldowanie skarżącego. Przy czym zauważyć należy, iż wydanie decyzji poprzedzone było postępowaniem prowadzonym z poszanowaniem wszelkich zasad wynikających z procedury administracyjnej, nakazujących organowi należyte i wyczerpujące ustalenia stanu faktycznego, stanu prawnego i dokonanie prawidłowej subsumcji. W niniejszej sprawie organy wydały rozstrzygnięcie w oparciu materiał niezbędny do należytego wyjaśnienia okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Z powyższych względów zarzuty skarżącego, odnoszące się do naruszenia przez organ przepisów postępowania, uznać należy za bezzasadne. W ocenie Sądu, organ ustalił należycie stan faktyczny sprawy i na jego podstawie podjął rozstrzygnięcie. Zatem, zarzut naruszenia art. 77 i 80 Kpa nie mógł być uwzględniony. Także zarzut naruszenia art. 9 Kpa, wskazujący na nieinformowaniu skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych nie mógł zostać uwzględniony. Jak wynika z akt administracyjnych, skarżącemu zapewniono czynny udział w postępowaniu. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarżącemu umożliwiono składanie wyjaśnień i wniosków, jak również możliwość brania udziału w czynnościach. Jak wynika z notatki służbowej (k. 28 akt administracyjnych), z uwagi na niemożność doręczenia skarżącemu informacji o oględzinach, odstąpiono od tej czynności celem dokonania jej w terminie późniejszym. Organ także każdorazowo udzielał odpowiedzi na pisma, informując go jednocześnie o podejmowanych na danym etapie postępowania czynnościach (zob. pismo z dnia [...] lutego 2008 r., [...] marca 2008 r. [...] czerwca 2008 r., [...] lipca 2008 r.), jak także przesyłał żądane przez niego dokumenty (pismo z dnia [...] lipca 2008 r., [...] sierpnia 2008 r. ). Organ również w toku postępowania uwzględniał wszelkie wnioski dowodowe, m.in. przesłuchania funkcjonariuszy przeprowadzających wywiad (zob. pismo z dnia [...] sierpnia 2008 r. oraz protokoły przesłuchań). Skarżącemu przed wydaniem decyzji umożliwiono zapoznanie się z całością akt (pismo z [...] grudnia 2008 r. ). Wobec powyższego, w niniejszej sprawie, skarżący miał zapewniony czynny udział w postępowaniu, a organ wypełniając swój obowiązek wynikający z art. 9 Kpa, informował skarżącego o wszystkich okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na jego uprawnienia lub obowiązki. W tym stanie rzeczy, także zarzuty naruszenia zasad: uwzględniania słusznego interesu strony, pogłębiania zaufania do organów państwa i prowadzenia postępowania w sposób przewlekły, nie mogą się ostać. Również zarzut wskazujący na naruszenie art. 15 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, uznać należy za nietrafny. Organy w niniejszej sprawie dokonały prawidłowej interpretacji powyższego przepisu i prawidłowo normę zawartą w tym przepisie zastosowały, wydając rozstrzygnięcie na podstawie akt zgromadzonych w prawidłowo prowadzonym postępowaniu administracyjnym. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił. O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 Ppsa oraz § 18 ust. 1 lit. c/ w związku z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) /-/G.Radzicka /-/I.Kucznerowicz /-/B.Popowska KP