IV SA/Po 853/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2016 r. sprawy ze skargi E. R. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie wymeldowania. 1. oddala skargę, 2. przyznaje r.pr. W. M. od Skarbu Państwa (Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) wynagrodzenie w kwocie 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) podwyższone o kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i 20/100) stanowiącą podatek od towarów i usług – łącznie 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i 20/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej Podaniem z (...) r. K. O. (dalej też jako: "Wnioskodawca") wniósł o wymeldowanie E. R. z miejsca pobytu stałego pod adresem: W., ul. S. (...). Decyzją z 10 lipca 2015 r., nr WSO.5343.4.5.2015, Burmistrz Miasta i Gminy W. (dalej jako: "Burmistrz" lub "organ I instancji) – wskazując w podstawie prawnej na art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015 r. poz. 388, dalej w skrócie: "u.e.l.") w zw. z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej w skrócie: "k.p.a.") wymeldował Ewę Rybacką z miejsca stałego pobytu pod adresem: Września, ul. Słowackiego 45 m. 5. W uzasadnieniu Burmistrz wskazał, że przeprowadzone czynności wyjaśniające wykazały, iż E. R. (dalej też jako: "Skarżąca") była zameldowana na pobyt stały w lokalu pod ww. adresem od (...) r. Lokal ten stanowi własność K. O. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Środzie Wielkopolskiej VI Zamiejscowy Wydział Cywilny we Wrześni z 22 sierpnia 2013 r. o sygn. akt VI C 264/13 (dalej też jako: "wyrok eksmisyjny"), prawomocnym z dniem 09 maja 2014 r., Skarżąca została zobowiązana do opróżnienia, opuszczenia i wydania Kazimierzowi Olejniczakowi ww. lokalu mieszkalnego. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym we Wrześni w dniach 17–19 marca 2015 r. dokonał czynności przymusowego opróżnienia przedmiotowego lokalu przez Skarżącą i wprowadził Wnioskodawcę do tego lokalu. W wyjaśnieniach złożonych w dniu 27 marca 2015 r. Wnioskodawca podał, że w dniu wydania jemu lokalu zmienił zamki w drzwiach i od tego czasu nim dysponuje. Lokal obecnie jest niezamieszkiwany. Nie ma w nim żadnych rzeczy Skarżącej. Z kolei Skarżąca w swoich pismach z (...) r., (...) r. i (...) r. podniosła, że swoje dotychczasowe miejsce pobytu stałego opuściła "dobrowolnie z ostrożności prawnej" w związku z grożącą jej eksmisją komorniczą. W jej ocenie postępowanie eksmisyjne nie zostało "prawomocnie dokończone". Dalej organ I instancji podkreślił – ustosunkowując się do podnoszonych przez Skarżącą kwestii niezakończenia postępowania eksmisyjnego oraz posiadania prawa do korzystania z przedmiotowego lokalu – że zarówno dla strony, jak i dla organu orzekającego w niniejszej sprawie wiążący jest wyrok eksmisyjny. Eksmisja została skutecznie przeprowadzona, Skarżąca została usunięta z zajmowanego lokalu. Zatem wnoszone przez nią skargi na czynności komornika nie mogą być brane pod uwagę i nie wywołują żadnych skutków prawnych w toczącym się postępowaniu o wymeldowanie z miejsca pobytu stałego. Nie stanowią też podstawy do zawieszenia postępowania. Wniesienie skargi na czynności komornika, który dokonał eksmisji ze spornego lokalu, nie jest bowiem zagadnieniem wstępnym, od którego zależy wymeldowanie z lokalu, jeżeli w dacie złożenia wniosku o wymeldowanie lokal został już opróżniony i wydany wierzycielowi. Ponadto Burmistrz wyjaśnił, że obowiązek meldunkowy rozumiany jest obecnie jako czynność wyłącznie techniczna, związana z rejestracją ruchu ludności – meldunek potwierdza tylko fakt pobytu. W przedmiotowej sprawie meldunek Skarżącej na pobyt stały jest fikcją, gdyż nie przebywa ona w przedmiotowym lokalu od (...) r. Obowiązkiem organu meldunkowego jest utrzymanie aktualnego, zgodnego z rzeczywistością stanu ewidencji meldunkowej. Skoro Skarżąca nie przebywa w miejscu zameldowania, co zostało ustalone w przedmiotowym postępowaniu, organ administracji publicznej zobowiązany jest doprowadzić urzędową ewidencję do zgodności ze stanem faktycznym. W ocenie organu I instancji, w rozpatrywanej sprawie bezspornym jest fakt, iż przedmiotowy lokal nie stanowi dla Skarżącej miejsca koncentracji życia codziennego i nie jest miejscem jej stałego pobytu. Skarżąca nie mieszka w tym lokalu, nie nocuje i nie wypoczywa, nie podejmuje członków rodziny lub znajomych, zerwała wszelkie więzi z tym lokalem. Miejsce pobytu opuściła na skutek przeprowadzonych czynności komorniczych, które są równoznaczne z dobrowolnym i trwałym opuszczeniem lokalu. Zatem miejsce to nie jest dla Skarżącej miejscem pobytu stałego w rozumieniu ustawy o ewidencji ludności. Od opisanej decyzji Burmistrza, E. R. złożyła odwołanie, w którym podniosła m.in., że organ I instancji bezpodstawnie przyjął, iż dobrowolnie opuściła miejsce stałego pobytu i że opuszczenie to ma charakter trwały. W ocenie Skarżącej, Burmistrz nie dość wnikliwie przeanalizował przebieg postępowania egzekucyjnego i na tej podstawie błędnie uznał, że rozstrzygnięcie wszystkich środków odwoławczych składanych przez Skarżącą w ramach tego postepowania nie stanowi zagadnienia wstępnego, od którego zależy prawidłowość rozstrzygnięcia w przedmiocie wymeldowania. Decyzją z (...) r., nr (...), Wojewoda (...) (dalej jako: "Wojewoda" lub "organ II instancji"), na podstawie art. 138 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza. W uzasadnieniu wskazał, że organ prowadzący postępowanie był obowiązany ustalić, czy Skarżąca faktycznie opuściła przedmiotowy lokal bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego w tym lokalu. W tym zakresie Wojewoda podzielił ustalenia wynikające z postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ I instancji oraz jego wnioski prawne. W ocenie organu II instancji brak było podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji, skoro Skarżąca opuściła sporny lokal w wyniku orzeczonej eksmisji i nie mieszka w nim w sposób stały. Dalej Wojewoda wyjaśnił, że przepisy ustawy o ewidencji ludności obligują organ ewidencyjny do wydania rozstrzygnięcia w sprawie wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego w sytuacji, w której osoba ta opuściła lokal zameldowania i nie wykonała dobrowolnie obowiązku wymeldowania się. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że lokal przestał być centrum życiowym Skarżącej, bo miejsce pobytu stałego opuściła. Istotą postępowania w sprawie o wymeldowanie osoby z lokalu jest zapewnienie zgodności zapisów w ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu danej osoby. Jeśli zatem osoba nie przebywa w dotychczasowym miejscu pobytu, a opuszczenie miało charakter dobrowolny (wykonanie wyroku eksmisyjnego), stwarza to podstawę do orzeczenia o wymeldowaniu tej osoby z przedmiotowego lokalu. Skarżąca w myśl obowiązujących przepisów nie ma prawa nadal posiadać rejestracji zameldowania na pobyt stały w spornym lokalu, skoro w sposób stały faktycznie w nim nie mieszka. Natomiast, jak wyjaśnił Wojewoda, jeżeli Skarżąca powróci do tego lokalu – np. po zakończeniu spraw w sądzie – i w nim faktycznie ponownie zamieszka w sposób stały, to będzie miała prawo i obowiązek zgodnie z obowiązującymi przepisami dokonać ponownego zameldowania się w nim na deklarowany rodzaj pobytu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję Wojewody, E. R. zarzuciła nierozpoznanie istoty sprawy i stwierdzenie prawidłowości wydania decyzji Burmistrza pomimo istnienia zagadnienia wstępnego w postaci toczących się postępowań odwoławczych dotyczących zasadności i prawidłowości prowadzonej wobec niej eksmisji z zajmowanego lokalu. Na tej podstawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o wstrzymanie wykonania tej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 17 listopada 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 853/15, tut. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie Skarżącej na to postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 05 stycznia 2016 r., sygn. akt II OZ 1345/15. W piśmie procesowym z (...) r. pełnomocnik Skarżącej (ustanowiony w ramach przyznanego jej prawa pomocy), r.pr. W.M., decyzjom organów obu instancji zarzucił naruszenie: (a) art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, tj. oparcie rozstrzygnięcia na wyroku eksmisyjnym, a także na piśmie Komornika Sądowego M. C. o przeprowadzonych czynnościach komorniczych, w sytuacji gdy organy administracji publicznej nie ustaliły okoliczności, czy ww. wyrok stał się prawomocny, a w konsekwencji prawnej skuteczności czynności komorniczych; (b) art. 35 u.e.l. poprzez błędne przyjęcie, że Skarżąca opuściła miejsce stałego pobytu. Z powołaniem się na te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Uzasadniając takie stanowisko pełnomocnik podniósł, że Skarżąca nigdy nie porzuciła woli zamieszkiwania przedmiotowego lokalu. Zarówno organ I, jak i II instancji nie przeprowadziły dowodu z zeznań stron, a jedynie dokonały zbyt swobodnej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, tj. wyroku eksmisyjnego i ww. pisma Komornika Sądowego. Zdaniem pełnomocnika "[o]rgany nie ustaliły, czy wyrok eksmisyjny stał się prawomocny, a tym samym w konsekwencji ewentualnie prawnie bezskutecznych czynności komorniczych." Na rozprawie w dniu 07 kwietnia 2016 r. Skarżąca oświadczyła, że jej pełnomocnik nie stawił się na rozprawie, pomimo że o to prosiła i nawet wystosowała do niego pismo z (...) r., którego odpis złożyła do akt. Ponadto oświadczyła, że nie zna treści pisma procesowego z (...) r. złożonego przez jej pełnomocnika, oraz że chciałaby udziału pełnomocnika na rozprawie, gdyż w kwestiach prawnych nie orientuje się dostatecznie dobrze. Celem umożliwienia Skarżącej zapoznania się z treścią ww. pisma procesowego z 30 marca 2016 r. oraz umożliwienia pełnomocnikowi Skarżącej osobistego stawiennictwa na rozprawie, Sąd postanowił rozprawę odroczyć, a jej nowy termin wyznaczyć z urzędu. Na kolejnym terminie rozprawy – w dniu (...) r. – nie stawił się nikt. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody z 31 sierpnia 2015 r. Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tego aktu, względnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa. W szczególności, w ocenie Sądu, organy administracji wyczerpująco zebrały i wszechstronnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Ustalenia te Sąd w pełni podziela i czyni integralną częścią swoich ustaleń oraz podstawą faktyczną dalszych rozważań. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015 r. poz. 388), na czele z jej art. 35, który zobowiązuje organ gminy do wydania z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce stałego pobytu albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. W świetle cytowanego przepisu podstawową przesłankę wymeldowania stanowi ustanie pobytu. Z prawidłowych ustaleń dokonanych przez organy administracji wynika, że Skarżąca nie przebywa w spornym lokalu od (...) r., tj. od momentu przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego przez Komornika Sądowego, którego czynności doprowadziły do opróżnienia i opuszczenia przez Skarżącą spornego lokalu. Trafnie przyjęły organy obu instancji, że w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma wykonany prawomocny wyrok eksmisyjny – wyrok Sądu Rejonowego w Środzie Wielkopolskiej VI Zamiejscowy Wydział Cywilny we Wrześni z 22 sierpnia 2013 r., sygn. akt VI C 264/13, w sprawie z powództwa K.O. przeciwko E. R. o opróżnienie lokalu mieszkalnego (k. 4 akt adm. I inst.). Jeszcze pod rządem poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993, z późn. zm.; dalej w skrócie: "u.e.l.d.o.") Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 08 marca 2012 r. o sygn. akt II OSK 1515/10 (dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie: "CBOSA") wskazał, że prawomocny wyrok sądu powszechnego orzekający eksmisję potwierdza zaistnienie przesłanki "opuszczenia miejsca pobytu stałego" z art. 15 ust. 2 u.e.l.d.o. Podobne stanowisko zostało wyrażone w uzasadnieniu wyroku NSA z 15 lutego 2012 r. o sygn. akt II OSK 2143/10 (CBOSA), gdzie ponadto wyjaśniono, że z uwagi na prawomocny wyrok nakazujący eksmisję ewentualne powództwo o przywrócenie posiadania nie mogłoby doprowadzić do uwzględnienia tego powództwa, bowiem skarżący nie dysponuje żadnymi środkami prawnymi, które mogłyby doprowadzić do przywrócenia jemu posiadania przedmiotowego lokalu. W tym samym wyroku NSA dodatkowo podkreślił, że w takich okolicznościach sprawy zbędne było wykonanie w drodze przymusu wyroku orzekającego eksmisję, skoro skarżący opuścił miejsce stałego pobytu (na skutek odbywania kary pozbawienia wolności). W tej sytuacji zamiar skarżącego powrotu do przedmiotowego lokalu w bliżej nieokreślonej przyszłości nie może mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Przywołane wyżej poglądy Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela, stwierdzając jednocześnie, że zachowują one aktualność także po rządem obecnie obowiązującej ustawy o ewidencji ludności, w tym na gruncie jej art. 35, który w referowanym zakresie stanowi odpowiednik ww. art. 15 u.e.l.d.o. W niniejszej sprawie fakt wydania wobec E. R. prawomocnego wyroku eksmisyjnego jest niewątpliwy, gdyż w aktach administracyjnych sprawy znajduje się poświadczony odpis tego wyroku opatrzonego klauzulą prawomocności, datowanej od 09 maja 2014 r. (k. 4–4v. akt adm. I inst.). Orzeczenie eksmisji oznacza prawny nakaz opuszczenia lokalu i opróżnienia go z rzeczy osobistych z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Wykonanie wyroku może nastąpić w sposób dobrowolny, albo – w razie uchylania się zobowiązanego od jego wykonania – w drodze egzekucji, wykonywanej przez komornika sądowego, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Wreszcie, możliwe jest też swoiste wymuszenie wykonania wyroku przez osobę uprawnioną do przebywania w lokalu, np. przez wymianę zamków i uniemożliwienie dostępu, wyniesienie rzeczy osobistych i złożenie poza mieszkaniem. Wówczas odzyskanie utraconego posiadania możliwe jest w drodze powództwa cywilnego. Jednak w sytuacji pozostawania w obrocie prawnym wyroku eksmisyjnego, należy wykluczyć prawną możliwość odzyskania utraconego posiadania lokalu. Wszak takie orzeczenie podważałoby prawomocny nakaz eksmisji. Nie sposób na drodze jednego orzeczenia sądowego zniweczyć skutków prawnych innego orzeczenia, a więc nakazać przywrócenia posiadania lokalu, z którego orzeczono eksmisję bez uprawnień do lokalu socjalnego (por. wyrok WSA z 27.02.2009 r., II SA/Gl 1153/08, CBOSA). W świetle powyższych uwag podnoszony w skardze argument, że wniesione środki odwoławcze negujące prawidłowość przeprowadzonej wobec Skarżącej egzekucji stoją na przeszkodzie wydaniu decyzji o wymeldowaniu Skarżącej ze spornego lokalu, nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wyrok eksmisyjny jest prawomocny, co w szczególności oznacza, że jego wykonanie jest możliwe w dowolny sposób, a więc nie tylko w drodze egzekucji komorniczej, ale także dobrowolnie przez dłużnika, choćby nawet motywowanego chęcią uniknięcia eksmisji przymusowej. W niniejszej sprawie bezspornie wyrok eksmisyjny został wykonany – Skarżąca opuściła lokal w związku z podjętymi czynnościami egzekucyjnymi, a Komornik sądowy wprowadził w posiadanie właściciela tego lokalu, Kazimierza Olejniczaka, wydając jemu klucze. Właściciel zaś w dniu opuszczenia lokalu przez Skarżącą wymienił zamki w drzwiach, a więc uniemożliwił jej dostęp do lokalu. W tej sytuacji wniesione przez Skarżącą środki zaskarżenia na czynności Komornika nie stanowią zagadnienia wstępnego, od którego zależałoby wymeldowanie Skarżącej ze spornego lokalu. Tym bardziej, że, jak słusznie wskazał Wojewoda, w dacie złożenia wniosku o wymeldowanie sporny lokal został już opróżniony i wydany wierzycielowi. Ubocznie należy zauważyć, że w zapadłym wyroku eksmisyjnym orzeczono o wstrzymaniu jego wykonania wobec pozwanej do czasu złożenia przez Gminę Września oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Ofertę taką Gmina złożyła Skarżącej w dniu (...) r. (k. 27 akt adm. I instancji), jednak Skarżąca z niej nie skorzystała (pismo Skarżącej z (...) r. k. 13 akt adm. I instancji). Odnosząc się z kolei do argumentu pełnomocnika, że Skarżąca nigdy nie porzuciła woli zamieszkiwania spornego lokalu, wskazać należy, że w piśmie z (...) r. skierowanym do organu I instancji, Skarżąca wyjaśniła, że opuściła dotychczasowe miejsce zamieszkania "dobrowolnie z ostrożności prawnej", gdyż groziła jej eksmisja przez komornika (k. 10 akt I instancji). W świetle tych wyjaśnień ww. argument jest bezzasadny. Jak to już wyżej wskazano, żywiony przez osobę wymeldowywaną zamiar powrotu do przedmiotowego lokalu w bliżej nieokreślonej przyszłości nie może mieć żadnego wpływu na wynik sprawy o wymeldowanie. Za chybiony należało również uznać zarzut podniesiony przez pełnomocnika Skarżącej, że organy nie ustaliły, czy wyrok eksmisyjny stał się prawomocny, ponieważ, jak to już wyżej wskazano, w aktach administracyjnych znajduje się poświadczony odpis wyroku eksmisyjnego z (...) r. z klauzulą prawomocności. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił (punkt 1 sentencji wyroku). O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 15 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 z późn. zm.), przyznając pełnomocnikowi Skarżącej wynagrodzenie w wysokości 240 zł podwyższone o kwotę podatku od towarów i usług (55,20 zł) – łącznie 295,20 zł.