IV SA/Po 88/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 maja 2011r. zażalenia G.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 marca 2011r. sygn. akt IV SA/Po 88/11 w przedmiocie w przedmiocie kosztów postępowania postanawia 1. uchylić pkt 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 marca 2011r. sygn. akt IV SA/Po 88/11 2. zasądzić od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. oddalić wniosek pełnomocnika o przyznanie kosztów postępowania zażaleniowego, 4. zwrócić nienależnie uiszczony wpis od zażalenia w wysokości [...][...]) złotych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi W.M. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2008r. nr [...] w dniu 31 marca 2011r. wydał wyrok sygn. akt IV SA/Po 88/11 uchylający zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] listopada 2007r. nr [...]. W pkt 3 sentencji wyroku zawarto postanowienie, na mocy którego Sąd zasądził od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zażalenie na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania wniósł pełnomocnik W.M. – radca prawny G.W. zarzucając Sądowi, iż rozstrzygając o kosztach i zasądzając na rzecz skarżącego zwrot kosztów sądowych popełnił błąd subsumcji poprzez niewłaściwie uznanie, że przedmiotowa sprawa jest "inna sprawą", a nie sprawą, której przedmiotem jest należność pieniężna – kara z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego i koszt upomnienia (razem 5008,80 zł.). W związku z powyższym w zażaleniu wskazano, iż Sąd błędnie zastosował §14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm. – dalej rozporządzenie), w sytuacji gdy powinien być zastosowany §14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia. Pełnomocnik skarżącego wniósł również o zasądzenie niezbędnych kosztów niniejszego postępowania zażaleniowego w kwocie 700 zł., w tym 600 zł. wynagrodzenia pełnomocnika (stawka minimalna określona zgodnie z §2 ust. 2 w zw. z §14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia) i zwrot wpisu od zażalenia w wysokości 100 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa), jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Z treści powołanego wyżej przepisu wynika, że zażalenie jest oczywiście uzasadnione, jeżeli sąd podziela zarzuty i żądania w nim zawarte, uznając swą pomyłkę w tym zakresie. W niniejszej sprawie wystąpił taki właśnie przypadek, albowiem Sąd błędnie przyjął, iż wpis sądowy uiszczony w niniejszej sprawie jest wpisem stałym. Należy w pełni podzielić stanowisko zawarte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1730/06, w którym uznano, iż wpis od skargi w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania budynku nie jest wpisem stałym, o którym mowa w przepisie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) dotyczy bowiem odrębnej sprawy rozstrzyganej w drodze postanowienia. Oznacza to, że przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie jest należność pieniężna. Wskazać należy jednak, iż wbrew stanowisku wyrażonemu w zażaleniu, przedmiotem postępowania jest kara pieniężna w kwocie 5.000 zł. bez kosztów upomnienia. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika wyliczona winna być zgodnie z §14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia w zw. z §6 pkt 3 rozporządzenia. Tym samym stwierdzić należy, iż na podstawie art. 200 ppsa skarżącemu przysługuje zwrot kosztów obejmujących wpis od skargi wynoszący [...]zł. oraz uiszczoną opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości [...] zł. oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie [...] zł. Odnosząc się do zawartego w treści zażalenia wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesionym zażaleniem, stwierdzić należy, iż nie może on zostać uwzględniony, albowiem brak jest podstaw prawnych do orzekania o zwrocie tego typu kosztów między stronami. Przypomnieć bowiem należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest ponoszenie przez strony kosztów postępowania we własnym zakresie (art. 199 ppsa). W szczególności podstaw tych nie ma w przepisach ppsa dotyczących zażalenia, a w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że nie mogą ich stanowić przepisy art. 203 i 204 ppsa (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. J.P.Tarno, wyd. LexisNexis Warszawa 2010, str. 511, post. NSA z dnia 24.06.2010r., II OZ 594/10 opubl. www.cbois.nsa.gov.pl , post. NSA z dnia 9.03.2010r. sygn. akt I GZ 52/10, Lex nr 604341). Wobec powyższego, na podstawie art. 195 § 2 ppsa postanowiono jak sentencji postanowienia. O zwrocie nienależnie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 225 w zw. z art. 227 §2 ppsa.