IV SA/Po 880/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski Protokolant ref. staż. Ewa Stawicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Inspektor Sanitarny z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia 20 lutego 2017 roku, nr: [...]; 2. zasądza od Inspektor Sanitarny na rzecz skarżącej W. W. kwotę [...]złotych (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt IV SA/Po [...] Uzasadnienie Decyzją z dnia 20 lutego 2017 r. Nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. (dalej jako "PPIS") orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u W. W. choroby zawodowej skóry pod postacią toksoplazmozy, wymienionej w poz. 26 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1367) - dalej jako: "Rozporządzenie". W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że WPWIS w P. decyzją DN - [...] z dnia 12.05.2016 r. uchylił wcześniejszą decyzję PPIS z dnia 22.12.2015 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, zalecając wyjaśnienie rozbieżności w orzeczeniach lekarskich obu instancji oraz wydanie przez te jednostki uzupełniających opinii lekarskich. PPIS w P. wypełniając zalecenia Inspektor Sanitarny zawarte w uchylającej decyzji z dnia 12.08.2016 r. ponownie sporządził kartę oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej, uwzględniając w niej powyższe zalecenia oraz wystąpił w piśmie z dnia 21.11.2016 r. do W. Centrum Medycyny Pracy w P. o wydanie przez obie jednostki orzecznicze nowych opinii, a także o wyjaśnienie przedmiotowych rozbieżności. WCMP w P. w odpowiedzi na powyższe pismo, po ponownym przeanalizowaniu całej posiadanej dokumentacji medycznej oraz zweryfikowanej karty oceny narażenia zawodowego nie znalazło związku przyczynowego między wystąpieniem u W. W. toksoplazmozy, a czynnikami środowiska pracy i podtrzymało orzeczenie lekarskie BP [...] z dnia 29.12.2014 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej (poz. 26 wykazu chorób zawodowych). PPIS podsumowując całościowo zgromadzony materiał dowodowy stwierdził, że wydane w sprawie orzeczenia lekarskie oraz opinia uzupełniająca z W. Centrum Medycyny Pracy w P. są spójne, wyczerpujące oraz kompletne i jednoznacznie wskazują na brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła W. W. zarzucając jej naruszenie: - art. 6 Kpa w związku z art. 235ą Kodeksu pracy oraz przepisami Rozporządzenia poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, które doprowadziło do niestwierdzenia choroby zawodowej - toksoplazmozy - wywołanej sposobem wykonywania pracy, - art. 7 oraz 77 Kpa w związku z art. 235ą Kodeksu pracy oraz przepisami Rozporządzenia poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia sprawy przez organ okoliczności mających istotne znaczenie dla wyjaśnienia. Odwołująca wskazując na przedstawione wyżej zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia 09 czerwca 2017 r. Nr [...] Inspektor Sanitarny (dalej też jako "WPWIS") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że podstawą prawną rozstrzygnięcia w przedmiocie choroby zawodowej są przepisy art. 235 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2016 r. poz. 1666 ze zmianami), - dalej jako "Kodeks pracy" oraz rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Zgodnie z treścią art. 16 ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935) do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Organ odwoławczy wskazał, że W. W. w okresie od dnia 29 grudnia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. wykonywała czynności porządkowe i dojenie krów oraz w okresie od dnia 01 stycznia 2005 r. do dnia 30 kwietnia 2005 r. wykonywała czynności przy zwierzętach na rzecz zleceniodawcy (Gospodarstwo Rolne [...], ul. [...], [...]) na podstawie umowy zlecenia. W okresie od dnia 01 maja 2005 r. do dnia 30 kwietnia 2008 r. W. W. świadczyła pracę w G. B., P., C. [...] jako pracownik gospodarczy. W niniejszej sprawie wydane zostało orzeczenie lekarskie W. Centrum Medycyny Pracy w P. nr BP [...] z dnia 29 grudnia 2014 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wraz z opinią uzupełniającą z dnia 9 stycznia 2017 r, oraz orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi nr [...] [...] z dnia 11 lutego 2015 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W opiniach W. Centrum Medycyny Pracy w P. oraz Instytutu Medycyny Pracy w [...] sformułowano jednoznaczne wnioski o braku podstaw do rozpoznania u W. W. choroby zawodowej pod postacią toksoplazmozy. Lekarskie jednostki orzecznicze biorące udział w przedmiotowym postępowaniu diagnostyczno-orzeczniczym wyjaśniły, że pierwsze dolegliwości pod postacią powiększenia węzłów chłonnych pachowych pojawiły się u odwołującej około 2013r. W 2014r. rozpoznano powiększenie węzłów chłonnych, które w badaniu histopatologicznym okazały się odczynowymi węzłami chłonnymi w przebiegu zakażenia Toxoplazma gondi (badanie histopatologiczne pobranego wówczas węzła chłonnego wykluczyło chłoniaka). Ponadto lekarska jednostka orzecznicza II stopnia stwierdziła, w przeprowadzonych badaniach serologicznych w kierunku toksoplazmozy, wygasające miano przeciwciał w klasie IgM i zmniejszające się miano przeciwciał w klasie IgG. W ocenie Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi potwierdzeniem przebycia postaci węzłowej zakażenia Toxoplazmoza gondi w niedalekiej przeszłości (tj.2014r.) jest wynik badania toxo-Avidność, którego niski index (o,3) wskazuje, iż przebyte zakażenie było dość świeże tj. przed kilkoma – maksymalnie kilkunastoma miesiącami. Lekarskie jednostki orzecznicze I i II stopnia na podstawie całości zgromadzonej dokumentacji medycznej, oceny narażenia zawodowego, przeprowadzonych badań lekarskich oraz na podstawie wyników badań pomocniczych uznały, iż nie ma podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, a stanowisko odwołującej, iż przebyła zakażenie Toxoplazmoza gondi w latach 2004-2008 w trakcie swojej pracy w gospodarstwie rolnym jest bezzasadny.. Organ II instancji stwierdził, iż PPIS w P. zgodnie z zasadą dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 7 Kpa) ustalił z należytą starannością stan faktyczny, istotny dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ I instancji zgodnie z art. 80 Kpa dokonał oceny zebranych w sprawie dowodów oraz zaprezentował swoje stanowisko w uzasadnieniu decyzji znak: [...] Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 Kodeks pracy, Rada Ministrów wydała w dniu 30 czerwca 2009 r. rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych, które określa: wykaz chorób zawodowych; okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym; sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych (§ 1 ust. 1). Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz.U. z 2014 r. poz. 1184) zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej stwierdzenia wydaje się zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Z przytoczonych przepisów wynika, że decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej stwierdzenia wydaje właściwy państwowy inspektor sanitarny, po rozpoznaniu przez uprawnioną jednostkę medyczną choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych oraz ustaleniu, że pomiędzy warunkami pracy a schorzeniem istnieje (lub jest wysoce prawdopodobny) związek przyczynowy. Orzeczenie lekarskie ma zatem w postępowaniu dotyczącym choroby zawodowej kluczowe znaczenie i stanowi, w rozumieniu art. 84 Kpa, obligatoryjny dowód w sprawie mający walor opinii biegłego. Z tego też powodu, oprócz konkluzji, powinno zawierać uzasadnienie zajętego stanowiska, ze wskazaniem przeprowadzonych badań i wyjaśnieniem wszelkich wątpliwości, przy czym zalecane jest, aby użyte w nim sformułowania podane zostały w sposób zrozumiały dla stron i organów, nie posiadających wiadomości specjalnych zastrzeżonych dla biegłych. W ocenie WPWIS wydane w sprawie orzeczenia lekarskie spełnią warunki określone wyżej. Poddając ocenie zaskarżoną decyzję, podkreślono specyfikę postępowania w sprawach dotyczących chorób zawodowych i wynikający z tego fakt związania organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej z orzeczeniem lekarskim wydanym w sprawie, w tym znaczeniu, że organy te nie są uprawnione do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich jednostek uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych, ani też do dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania schorzenia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 05 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 1078/06; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 maja 2007 r. sygn. akt IV SA/GL 794/06; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2010 r. sygn. akt IIOSK 335/10). Dotyczy to zarówno objawów choroby, jak i przyczyn jej powstania (etiologii). Opinie wydane w niniejszej sprawie przez W. Centrum Medycyny Pracy w P. i Instytut Medycyny Pracy w Łodzi są w ocenie WPWIS rzeczowe, spójne i logiczne. Obydwa orzeczenia stwierdzają brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Tutejszy organ nie znalazł podstaw do kwestionowania ich wiarygodności, ponieważ orzeczenia wydane zostały po przeprowadzeniu wszechstronnych i miarodajnych badań. W sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości, wykazano brak przesłanek do przyjęcia u W. W. choroby zawodowej. Wnioski odwołującej o sporządzenie ponownej karty oceny narażenia zawodowego uwzględniającej całokształt sprawy w tym przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków na okoliczność sposobu wykonywania pracy przez odwołującego oraz wystąpienie o sporządzenie nowego orzeczenia lekarskiego uwzględniającego całość zgromadzonego materiału dowodowego, w ocenie tutejszego organu są niezasadne w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. Organ I instancji w sposób właściwy przeprowadził postępowanie w zakresie oceny narażenia zawodowego odwołującej. Ustalił zakres czynności i obowiązków, które wykonywała W. W. i zawarł je w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Lekarskie jednostki orzecznicze biorące udział w przedmiotowym postępowaniu diagnostyczno-orzeczniczym zapoznały się z dokumentacją medyczną, a w wykonanych badaniach w W. Centrum Medycyny Pracy w P. i Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi nie stwierdzono iż przebyła zakażenie Toxoplazmoza gondi w latach 2004-2008 w trakcie swojej pracy w gospodarstwie rolnym. Na podstawie art. 235ą Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Wydanie decyzji stwierdzającej chorobę zawodową możliwe jest zatem, gdy zajdą łącznie następujące przesłanki: 1. w środowisku pracy występuje, bądź występował czynnik uciążliwy lub szkodliwy dla zdrowia; 2. rozpoznane schorzenie jest objęte wykazem chorób zawodowych; 3. ocena narażenia zawodowego musi wykazać związek przyczynowy rozpoznanej choroby z warunkami lub sposobem wykonywanej pracy. Warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej choroby zawodowej jest uprzednie jej lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze. W rozpoznawanej sprawie, nie została spełniona niezbędna przesłanka dla stwierdzenia choroby zawodowej. W. Centrum Medycyny Pracy w P. i Instytut Medycyny Pracy w Ł. nie stwierdziły uczulenia na alergeny z potencjalnymi alergenami występującymi w środowisku pracy odwołującej, a zatem brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Skargę na powyższa decyzje wywiodła W. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Organu I Instancji oraz zasądzenie od Organu na rzecz skarżącej kosztów zastępstwa procesowego w niniejszej sprawie. Przedmiotowej decyzji zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 7 i art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie niepodjęcie przez organ wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności niewyjaśnienie czy występujące u W. W. w okresie zatrudnienia objawy mogły świadczyć o wystąpieniu infekcji, a także w zakresie ustalenia, kiedy pojawiły się u Skarżącej pierwsze objawy infekcji oraz czynników chorobotwórczych występujących w środowisku pracy; 2) art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie poprzez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w przedmiocie ustalenia czy schorzenia Pani W. W. mają charakter choroby zawodowej; II. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 8 pkt; 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez uznanie, iż brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u W. W. bez dokładnego wyjaśnienia sprawy i właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego, co miało istotny wynik na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do utrzymania w mocy wadliwej decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1). W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 dalej jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie stwierdzić należało, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym miejscu należy wskazać, iż tutejszy Sąd wypowiadał się już w uzasadnieniach wyroków dotyczących spraw skarżącej o sygnaturach IV SA/Po [...] i [...], a dotyczących innych chorób zawodowych, których uznania skarżąca się domagała. Zarówno w niniejszej sprawie, jak i poprzednich organy administracyjne dopuściły się podobnych błędów, skutkujących wyeliminowaniem decyzji z obrotu prawnego. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowią przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. (Dz.U.2016.1666 j.t.) - Kodeks pracy (K.p.) oraz wydane na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 tej ustawy rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367) wraz z załącznikiem do tego rozporządzenia stanowiącym wykaz chorób zawodowych, określające - oprócz wykazu chorób zawodowych - okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym; sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych; podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych, a także wskazujące instytut medycyny pracy, do którego pracodawca przesyła stosowne zawiadomienie oraz termin, w którym ma ono być przesłane. Wymienione wyżej przepisy Kodeksu pracy i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych są aktami prawnymi bezwzględnie obowiązującymi i brak jest podstaw do stosowania jakichkolwiek odstępstw od zasad w nich wyrażanych. Zgodnie z art. 235ą za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Z treści przytoczonego wyżej przepisu oraz z art. 235˛ Kodeksu pracy i § 5 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. wynika więc, że do stwierdzenia choroby zawodowej przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego muszą być spełnione łącznie trzy warunki: 1) choroba musi być rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajdować się w wykazie chorób zawodowych, 2) choroba ta musi być wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy albo sposobem wykonywania pracy, 3) wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych musi nastąpić w okresie ustalonym w załączniku do wymienionego wyżej rozporządzenia. Niespornym w sprawie jest to, że skarżąca wykonując pracę zawodową była narażona na działanie czynników wywołujących infekcje i czynniki chorobotwórcze. Skarżąca świadczyła pracę w G. B., jako pracownik gospodarczy. Wykonywała czynności porządkowe oraz czynności przy zwierzętach. Jednak brak jest rozpoznania u skarżącej choroby - toksoplazmoza. Istotą niniejszej sprawy nie jest więc istnienie (lub nieistnienie) w środowisku pracy skarżącej narażenia zawodowego, ale brak wystąpienia u niej choroby określonej w wykazie chorób zawodowych, która mogłaby powstać w wyniku narażenia zawodowego. Jeśli materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji w sprawie choroby zawodowej, inspektor sanitarny powinien podjąć czynności niezbędne do jego uzupełnienia. W tym celu, stosownie do § 8 ust. 2 rozporządzenia, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, może też wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Przepis § 8 ust. 2 nie wprowadza jednak hierarchii dowodów poprzez przyznanie prymatu jednej czynności dowodowej nad inną, w tym zwłaszcza konsultacji jednostki orzeczniczej II stopnia. Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 15 listopada 2011 r., II OSK 1921/1198, użycie w przepisie zwrotów "dodatkowe uzasadnienie tego orzeczenia", "dodatkowa konsultacja" czy wreszcie "czynności niezbędne do uzupełnienia" nakazują wprost uznać, że postępowanie w tym zakresie ma charakter uzupełniający (dodatkowy) w porównaniu do wydanych uprzednio w sprawie orzeczeń lekarskich. W przypadku gdy wydana zostanie więcej niż jedna opinia, inspektor zobowiązany jest wyjaśnić ewentualne sprzeczności. Organ może żądać wydania kolejnych orzeczeń przez inne uprawnione jednostki organizacyjne w celu ujednolicenia stanowiska. Organ zobowiązany jest do wezwania biegłych lekarzy do uzupełnienia opinii w kierunku przez siebie wskazanym bądź z urzędu zasięgnąć opinii innej placówki naukowej służby zdrowia. Jak trafnie przyjął WSA w Warszawie w wyroku z dnia 3 października 2006 r., VII SA/Wa 1066/06101 , inspektor sanitarny podejmuje działania zmierzające do uzupełnienia materiału dowodowego niezależnie od tego, czy pracownik skorzystał z prawa do ponownego badania, ponieważ wątpliwości co do kompletności i rzetelności oceny medycznej powinny być wyjaśnione przez organ z urzędu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy w pierwszej kolejności należy wskazać, że sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez organ II instancji. WPWIS decyzją z dnia 12.05.2016 r. uchylił decyzję PPIS z dnia 22.12.2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji wskazał, że brak jest zawiadomienia o wszczęciu postepowania, a pracownik może być stosownie do § 4 Rozporządzenia skierowany na badania dopiero po wszczęciu postepowania przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego. W związku z powyższym należało wszcząć postepowanie , a następnie poczynić pełne ustalenia w zakresie przebiegu pracy zawodowej Skarżącej. Ustalenia te należało przedstawić na nowym formularzu karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej oraz wystąpić do lekarskich jednostek orzeczniczych celem wydania nowej opinii w oparciu o nowo zgromadzony materiał dowodowy. W ocenie Sądu organ I instancji nie wywiązał się z wytycznych wydanych przez organ II instancji. Z przepisów rozporządzenia, a w szczególności z § 3 i § 4 wynika, że właściwy państwowy inspektor sanitarny po otrzymaniu zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej wszczyna postępowanie, w tym kieruje osobę, której dotyczy podejrzenie na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, do jednostki orzeczniczej I stopnia (m.in. poradni chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy). Stosownie do § 8 decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Nadto pomimo uchylenia decyzji PPIS i nakazania organowi zwrócenia się do obu jednostek orzeczniczych o uzupełnienie opinii, organ zwrócił się jedynie do WCMP w P., pomijając IMP w Łodzi. Ponadto orzeczenie WCMP w P. jest bardzo lakoniczne. Należy zauważyć, że skarżąca w Gospodarstwie Rolnym pracowała jako oborowa, doiła krowy, pracowała na porodówce macior i w odchowalni prosiąt. Ponadto wykonywała szereg czynności porządkowych oraz pielęgnacyjnych (płukanie rusztów oraz ich ścielenie, czyszczenie boksów po porodzie oraz wynoszenie obornika). Podejrzenie choroby zawodowej było, co prawda już wcześniej przedmiotem rozważań organów, powinno ono jednak zostać merytorycznie rozpoznane w oparciu o ponownie przeprowadzone badania i wydanie na ich podstawie nowego orzeczenia lekarskiego. Jak wskazano wyżej organ I instancji przed wydaniem swojego pierwszego orzeczenia w przedmiotowej sprawie sporządził kartę oceny narażenia zawodowego oraz skierował Skarżącą na badania bez wszczęcia postepowania administracyjnego. Należało zatem ponownie przeprowadzić badanie Skarżącej, a nie wydać opinie o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej li tylko na podstawie wcześniejszego orzeczenia lekarskiego. Zgodnie z § 6 ust 1 Rozporządzenia lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. W rozpoznawanej sprawie organy ograniczyły się wyłącznie do przedstawienia treści orzeczeń lekarskich uznając, że są one dla nich bezwzględnie wiążące. Tymczasem związanie organu orzeczeniem lekarskim odnieść można jedynie do kwestii medycznych, a nie do istnienia związku przyczynowego pomiędzy istniejącymi warunkami pracy, a rozpoznanym u skarżącej schorzeniem (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt IV SA/Gl 1045/16, LEX nr 2296318).Decyzja organu I instancji niewątpliwie narusza art.7, 77, 80 i 107 § 3 kpa. Ponadto uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie czyni zadość obowiązkom organu w zakresie rozpatrzenia zarzutów odwołania. Skarżąca podniosła w odwołaniu, że pracując w Gospodarstwie miała częsty i stały kontakt z czynnikami powodującymi wystąpienie infekcji, nadto narażona była na kontakt i zakażenie pierwotniakiem Toxoplazmoza gondi. Była w grupie wysokiego ryzyka zachorowania na toksoplazmozę, która szczególnie atakuje osoby pracujące w gospodarstwie rolnym. W szczególności, że jej praca polegała na pracach przy zwierzętach, pełniła funkcję oborowej, miała kontakt ze zwierzętami i ich odchodami. Wobec tego, na tym etapie postępowania uzasadniona była ocena, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie jest wystarczający do wydania decyzji, a zatem organ był zobowiązany do podjęcia dalszych działań w celu jego uzupełnienia. W § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, czynności zmierzające do uzupełnienia materiału dowodowego, zostały wymienione w sposób przykładowy, a więc do rozważenia przez organ w tym stanie sprawy pozostawało - zawnioskowane w odwołaniu - przeprowadzenie ponownych badań lekarskich. Niewątpliwie - jak wskazał organ w zaskarżonej decyzji - w przypadku orzekania w sprawie chorób zawodowych, decydujące i rozstrzygające znaczenie mają specjalistyczne badania lekarskie przeprowadzone w uprawnionych jednostkach orzeczniczych, a nie badania wykonane przez lekarzy nieupoważnionych do orzekania w sprawie chorób zawodowych. Jednakże nie oznacza to, że organ nie ma obowiązku podjęcia działań w celu wyjaśnienia przyczyn rozbieżności pomiędzy stwierdzeniami lekarskimi wymienionymi przez skarżącą w odwołaniu, a treścią orzeczeń lekarskich sporządzonych w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Zwłaszcza, że są to rozbieżności o charakterze kluczowym, gdyż - - według dołączonych do odwołania dokumentów - zdiagnozowano u skarżącej podejrzenie chłoniaka. Ponadto organ II instancji w żaden sposób nie ustosunkował się do szeregu opinii lekarskich i badań przedłożonych przez Skarżącą. Odnośnie zgłoszonego wniosku dowodowego lakonicznie stwierdził, że jest on niezasadny. Nie mieści się w standardach procedury administracyjnej działanie organu, odwoławczego który - bez odniesienia się do okoliczności rozpoznawanej sprawy i bez przeprowadzenia wnikliwych ustaleń ogranicza się jedynie do stwierdzenia, że wnioski odwołującej o sporządzenie ponownej karty oceny narażenia zawodowego i przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków na okoliczność sposobu wykonywania pracy przez odwołującą są niezasadne w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. W wyniku przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji stwierdzić zatem należało, że przy ich wydaniu doszło do naruszenia art. 7 k.p.a., regulującego jedną z podstawowych zasad postępowania, zgodnie z którą organy administracji przy rozpatrywaniu spraw zobowiązane są do dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych, a także art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które nakładają na organ administracji obowiązek zgromadzenia w sposób wyczerpujący i przeprowadzenia oceny materiału dowodowego. W konsekwencji tego, uzasadnienie decyzji nie spełnia warunków określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślenia przy tym wymaga, że w toku podejmowania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, to nie jednostka medyczna jest uprawniona do przeprowadzenia oceny narażenia zawodowego, ale właściwy państwowy inspektor sanitarny, co wynika wprost z treści § 6 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Wyniki tej oceny są natomiast jednym z elementów (oprócz przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika i dokumentacji przebiegu zatrudnienia), na podstawie których uprawniony lekarz wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). W orzeczeniu lekarskim nie można pominąć ustaleń poczynionych w toku postępowania mającego na celu ocenę narażenia zawodowego, ani też dokonać odmiennych ustaleń w tym zakresie. Jeżeli jednak do takiej sytuacji dochodzi (jak miało to miejsce w sprawie), jest to okoliczność wymagająca bezwzględnie wyjaśnienia, bez którego nie będzie możliwym podjęcie odpowiadającej prawu decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzji o braku podstaw do jej stwierdzenia, o jakiej mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Wobec tego skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługiwała na uwzględnienie. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art.135 p.p.s.a. - Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną jak i poprzedzająca ją decyzję. W toku ponownego rozpoznawania sprawy przez organy administracji konieczne będzie wyjaśnienie wszystkich okoliczności, które mogą stanowić podstawę stwierdzenia, bądź odmowy stwierdzenia istnienia choroby zawodowej z uwzględnieniem stanowiska sądu. Organ rozważy też podjęcie innych czynności niezbędnych do uzupełnienia materiału dowodowego (jak stanowi § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych). Następnie organ wyda rozstrzygnięcie wskazując w jego motywach - zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. - na jakiej podstawie uznał konkretne okoliczności za ustalone i z jakich przyczyn ocenił dowody jako wiarygodne, ewentualnie z jakich powodów odmówił wiary poszczególnym dowodom. Zgodnie z art. 200 oraz 205 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, obejmujące koszty zastępstwa prawnego, ustalone według stawki opłat określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 z późn. zm.), powiększone o kwotę opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.