IV SA/Po 892/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka po rozpoznaniu w dniu 3 października 2017r. na posiedzeniu niejawnym skargi A. P. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] stycznia 2016r. nr [...] w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dolina Strugi K. " w C. postanawia odrzucić skargę A. P. wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] stycznia 2016r. nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dolina Strugi K. " w C. podnosząc, że uchwała ta naruszyła przepisy art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2015r., poz. 199 ze zm. - dalej u.p.z.p.). W uzasadnieniu skargi wskazano, że wniosek o udostępnienie niezbędnych materiałów geodezyjnych, czyli mapy zasadniczej, został złożony przez Gminę C. dopiero w dniu 26 stycznia 2016r., co oznacza, iż na moment podejmowania przez Radę Gminy uchwały, o której mowa w art. 14 ust. 1 u.p.z.p., Wójt Gminy C. nie przygotował i nie przedstawił Radzie materiałów geodezyjnych niezbędnych do opracowania planu, czym naruszono przepisy u.p.z.p. Ponadto zdaniem skarżącego istnieje rozbieżność pomiędzy dokumentem analizy z dnia 14 grudnia 2015 r. a załącznikiem graficznym do analizy (rys. 3 ), w odniesieniu do przeznaczenia terenów objętych projektem planu wskazanym w obowiązującym studium. Zgodnie z treścią analizy (pkt 2) teren objęty projektowanym planem określany jest jako obszar oznaczony symbolem ZP/UT - "tereny zieleni parkowej, tereny usług rekreacji, wypoczynku, turystyki", natomiast zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym wyciąg z obowiązującego studium, cały obszar objęty planem wskazany został jako tereny oznaczone symbolem MU i M1 - czyli tereny zabudowy mieszkaniowej i usługowej. Wobec powyższego, koniecznym było wyjaśnienie zapisów sporządzonej przez Wójta Gminy C. analizy, która stanowi element niezbędny procedury planistycznej, pod kątem jej zgodności z obowiązującym studium, czego, w ocenie Skarżącego, Rada Gminy nie uczyniła. Wobec powyższego, procedura sporządzania planu zagospodarowania planu zagospodarowania przestrzennego "Dolina Strugi K. " w C. została w sposób istotny naruszona, wobec czego uchwała podjęta w dniu [...] stycznia 2016 r. jest dotknięta wadą prawną. Wskazując na istnienie interesu prawnego uzasadniającego złożenie skargi, Skarżący podniósł, iż jest właścicielem działki oznaczonej numerem [...] (działka powstała w wyniku podziału działki [...]), znajdującej się częściowo w obszarze oddziaływania planu. Uchwalony plan modyfikuje dopuszczalne sposoby korzystania przez właściciela z nieruchomości objętej planem, jak i sąsiadującej z tym obszarem. Rady Gminy w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, wskazując że uchwała w sprawie przystąpienia do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem prawa miejscowego lecz stanowi element wszczęcia procedury planistycznej. Treść tego aktu ogranicza się wyłącznie do wszczęcia procedury planistycznej i określenia terytorialnych granic zamierzonych działań planistycznych. Dalej przywołując treść art. 14 ust. 5 u.p.z.p. stwierdzono, że do przygotowania analizy zasadności przystąpienia do planu oraz przygotowania projektu uchwały o sporządzeniu miejscowego planu niezbędne są dokumenty geodezyjne określające obszar planu oraz cechy terenu. Brak jest jakiegokolwiek szczegółowego uregulowania jakie konkretnie materiały geodezyjne (rodzaj, stopień szczegółowości) mają być przedłożone już przed uchwałą w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu. Sam plan natomiast jest sporządzany na konkretnych materiałach wymienianych między innymi w analizie. Zatem materiały geodezyjne na podstawie, których była wykonywana analiza oraz przedkładane wraz z projektem uchwały tj. mapę ewidencyjną oraz ortofotomapy, stanowiły wypełnienie przesłanek z art. 14 ust. 5 u.p.z.p. Zdaniem organu nie są też uzasadnione twierdzenia Skarżącego dotyczące rozbieżności w oznaczeniach symbolami obszarów objętych analizą. W treści analizy jest podane iż przedmiotowy teren objęty planem "Dolina Strugi K. " określony jest jako obszar oznaczony symbolem ZP/UT - tereny zieleni parkowej, tereny usług rekreacji, wypoczynku, turystyki. Natomiast na rysunku, stanowiącym wyrys ze Studium z zaznaczonymi granicami mpzp tego symbolu nie widać, gdyż umieszczony jest on w części graficznej Studium (ZP/UT) nie skopiowanej, gdyż obejmujących również tereny położone poza obszarem dla którego był opracowywany plan miejscowy. Jest to jednak ten sam teren ZP/UT - oznaczony tą samą barwą oraz nie ma linii wyznaczającej granicę pomiędzy terenami określającymi różne kierunki rozwoju. Nie prawdą jest, iż cały teren objęty planem oznaczony jest symbolem MU i M1. Tymi symbolami oznaczone zostały tereny rozwojowe wyznaczone w Studium jako kierunek pod budownictwo - w całości znajdują się one poza obszarem opracowania mpzp, co jednoznacznie widać na załączniku do analizy zasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2016 r poz. 446 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Mając na uwadze treść tego przepisu, stwierdzić należy, że przed dokonaniem kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu, sąd administracyjny w pierwszej kolejności rozstrzyga, czy akt ten narusza interes prawny lub uprawnienie strony skarżącej, czyli, czy strona ma legitymację czynną do wniesienia skargi. Ze sformułowania art. 101 ust. 1 u.s.g. wynika bowiem, że nie jest to skarga powszechna służąca każdemu, kto zarzuca wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Do jej wniesienia nie legitymuje stan zagrożenia naruszeniem prawa, ani nawet samo naruszenie prawa, bez wykazania związku tego naruszenia z sytuacją prawną skarżącego. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego. Interes prawny musi być nadto aktualny, a nie ewentualny. Poza tym, tak określony interes prawny musi być "własny", osobisty, indywidualny, czyli nie można go wywodzić z sytuacji prawnej innego podmiotu. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest norma prawa materialnego. Przez interes prawny, w przeciwieństwie do interesu faktycznego, rozumie się przyznany przepisami prawa materialnego zakres uprawnień podmiotu, kształtujący jego sytuację prawną. Naruszenie tego interesu następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09 CBOSA). Interes prawny musi być bezpośredni, konkretny i ma mieć realny charakter. Naruszenie interesu prawnego musi powodować dla strony skarżącej negatywne konsekwencje prawne. Brak ochrony w obowiązujących przepisach prawa powoduje, że strona ma wyłącznie interes faktyczny to znaczy, że jest jedynie zainteresowana, aby zapadło korzystne dla niej rozstrzygnięcie w sprawie. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę w całości podziela zapatrywania prawne zawarte w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczące kwestii istnienia interesu prawny do wniesienia skargi na uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 24 stycznia 2013 r , sygn. II OSK 2442/121: Uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego nie wywołuje sama przez się skutków materialnoprawnych, nie kształtuje sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej. Z jej istoty jako aktu prawa wewnętrznego wynika, że wiąże organ wykonawczy, który jest zobowiązany do podjęcia dalszych działań zmierzających do uchwalenia planu. Jednocześnie okoliczność, że pośrednio, "refleksowo", uchwała o wewnętrznym charakterze może oddziaływać na sytuację prawną skarżących nie oznacza, że naruszenie interesu prawnego następuje bezpośrednio poprzez postanowienia tej uchwały (LEX nr 1475009 , podobnie NSA wypowiada się w wyroku z dnia 24 stycznia 2013 r , sygn.. II OSK 2442/12, ONSAiWSA 2014/3/50). W świetle powyższego w ocenie Sądu skarżący nie wykazał, aby przysługujący mu interes prawny został postanowieniami zaskarżonej uchwały naruszony, co umożliwiłoby kontrolę legalności tej uchwały. Z samego faktu określenia w uchwale granic obszaru objętego procedurą planistyczną nie wynikają ograniczenia w przysługującym skarżącemu prawie własności nieruchomości objętej tymi granicami. W zaskarżonej uchwale nie zmieniono bowiem przeznaczenia objętych nią terenów, co powoduje, że okoliczności wskazywane przez skarżącego nie mają wpływu na zakres jego uprawnień właścicielskich. W tych warunkach skarżący nie był w stanie wykazać, w jaki sposób przewidywane przeznaczenie i warunki zagospodarowania przewidziane w planie dla wskazanego obszaru będą oddziaływać na jego nieruchomość. Przewidywania w tym zakresie mają bowiem wyłącznie walor hipotetyczny, który nie kreuje aktualnej legitymacji skargowej po stronie skarżącego. Analiza treści kwestionowanej przez skarżącego uchwały nie potwierdziła, ażeby jej postanowienia negatywnie oddziaływały na sferę praw i obowiązków skarżącego. Zaskarżona uchwała nie ogranicza, nie znosi i nie umożliwia realizacji prawa własności skarżącego, a tym samym nie narusza tych praw. Skarżący nie wykazał w żaden sposób, aby uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego naruszała jego aktualnie istniejący interes prawny lub uprawnienie. Mając powyższe na uwadze wskazać należy na treść art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017r poz. 1369 – dalej P.p.s.a.), zgodnie z którym jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego sąd odrzuca skargę. Uwzględniając powyższe Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie poniesionego przez skarżącego wpisu sądowego w kwocie [...]zł., Sąd orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia działając na podstawie art. 232 §1 pkt 1 P.p.s.a.