IV SA/Po 899/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie NSA Grażyna Radzicka WSA Tomasz Grossmann (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 maja 2011 r. sprawy ze skargi B. L. i Z. R. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. znak [...] 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. (znak: [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej "PINB") - działając na podstawie art. 49b ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.; dalej "Prawo budowlane", w skrócie "p.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.; dalej w skrócie "k.p.a.") nakazał Z. R. i B. L. rozbiórkę wiaty (altanki) z grillem ogrodowym o konstrukcji drewnianej, krytej blachodachówką o wymiarach w rzucie 8,50(2,90 m, zlokalizowanej na [...] (dalej; "Gmina"). Uzasadniając organ wskazał, że przeprowadzona z urzędu kontrola wykazała, że przedmiotowa wiata została wykonana bez wymaganego zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu, w roku – według oświadczenia inwestora – 2004. W takiej sytuacji organ nadzoru budowlanego postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. (znak: [...]) nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia, w terminie 30 dni, wymaganych prawem budowlanym zaświadczeń i dokumentów, w tym m.in. decyzji o warunkach zabudowy. W wyznaczonym terminie inwestor nałożonych obowiązków nie wykonał i nie przedłożył dokumentów, ale pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. zwrócił się z prośbą o przedłużenie terminu do ich dostarczenia, do chwili opracowania przez Gminę nowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji wskazał, że w odpowiedzi poinformował inwestorów, iż zmiany w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego nie mogą mieć wpływu na prowadzone postępowanie administracyjne w sprawie samowoli budowlanej, ponieważ decyzja rozstrzygająca zostaje wydana w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dacie rozpoczęcia samowoli budowlanej. Z informacji uzyskanej z Urzędu Gminy wynika, że dla działki, na której zlokalizowane są przedmiotowe obiekty, aktualnie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy (dalej "Studium") wprowadzona jest 100 m strefa ochronna, bez prawa zabudowy, obejmująca przedmiotową działkę. Od opisanej decyzji odwołanie wnieśli Z. R. i B. L., domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania bądź uchylenia zakwestionowanej decyzji i orzeczenia w sprawie. W uzasadnieniu odwołujący się podkreślili wolę dokonania legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej. Wskazali, iż z uwagi na utrudnienia wynikające z faktu zamieszkiwania w [...] nie mogli zgromadzić na czas wymaganej dokumentacji. Ponadto nie wiedzieli, czy mają oczekiwać uchwalenia nowego planu miejscowego, czy też występować o decyzję ustalającą warunki zabudowy dla zrealizowanych obiektów, bądź o zaświadczenie zawierające zapisy planu miejscowego, który utracił ważność z dniem 31 grudnia 2003 r. Odwołujący się podkreślili, iż wystąpili z pismem o przedłużenie terminu dla dostarczenia dokumentów, otrzymując w konsekwencji kwestionowaną decyzję. Wskazali, że w zapisach ówcześnie, tj. w dacie popełnienia samowoli, obowiązującego prawa miejscowego nie występowała strefa ochronna 100-metrowa, a jedynie 30-metrowa. Natomiast obecnie obowiązujące Studium nie może być podstawą dla wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. (znak: [...]) Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej "WWINB") uchylił zaskarżoną decyzję w części określającej przedmiot rozbiórki, tj. "rozbiórkę wiaty (altanki) z grillem" i w tym miejscu orzekł "rozbiórkę wiaty", w pozostałym zakresie utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając wskazał, że zgodnie z art. 28 p.b. podstawą procesu budowlanego jest obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych. Tylko obiekty i roboty budowlane wymienione w art. 29–30 p.b. mogą być prowadzone bez pozwolenia, jedynie na podstawie zgłoszenia lub bez żadnego obowiązku zgłaszania, czy uzyskiwania pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki, niemniej jednak budowa takich obiektów wymaga zgłoszenia. Skoro przedmiotem postępowania jest wiata o wymiarach 8,50 ( 2,90 m (jedna na działce), jej budowa wymagała zgłoszenia we właściwym organie administracji, czego jednak inwestorzy nie dokonali. Podstawą nałożenia obowiązku rozbiórki było niewywiązanie się inwestorów z nałożonego obowiązku dostarczenia wymaganych Prawem budowlanym zaświadczeń i dokumentów. Nadto organ odwoławczy wyjaśnił, że 30-dniowy termin jest terminem ustawowym, który nie może być skracany lub wydłużany. O ile postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy stanowiłoby podstawę do zawieszenia postępowania prowadzonego przez nadzór budowlany, to ewentualne postępowanie w sprawie zmiany studium lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, takiej podstawy nie stanowi. Uzasadniając zmianę decyzji organu I instancji organ odwoławczy wskazał, że murowany grill ogrodowy jest obiektem architektury ogrodowej, który nie wymaga ani zgłoszenia ani pozwolenia na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję wnieśli Z. R. i B. L. domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu podkreślili, że chcieli przeprowadzenia procedury legalizacyjnej i byli gotowi zapłacić przewidzianą prawem opłatę legalizacyjną. Ponadto opisali starania, jakie podjęli celem zgromadzenia wymaganej dokumentacji: iż w grudniu 2009 r. okazali w siedzibie PINB wykonaną przez rzeczoznawcę "Opinię techniczną" dotyczącą wiaty, której przyjęcia im jednak odmówiono, oraz że wystąpili o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej działki. Zdaniem skarżących postępowanie wyjaśniające nie zostało przeprowadzone w sposób należyty, a organy nie działały zgodnie z zasadami ogólnymi k.p.a. Wątpliwości skarżących działały przeciwko nim. Złożony przez skarżących wniosek o zawieszenie postępowania został potraktowany "zwykłym" pismem, tj. nie wydano stosownego postanowienia, które mogliby zaskarżyć. Wydane rozstrzygnięcie ingeruje w prawo własności skarżących. Nakazano rozbiórkę, mimo iż zabudowa, którą skarżący wznieśli, nie odbiega od kiosków i pawilonów handlowych lokalizowanych na obrzeżach jezior, czy w pobliżu wydm w miejscowościach nadmorskich. Działka jest znakomicie utrzymana i zagospodarowana zielenią, co daje skarżącym możliwość ekologicznego odpoczynku na łonie natury. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowaną wcześniej argumentację. Ponadto podkreślił, iż skarżący nie złożyli do organu I instancji wniosku o zawieszenie postępowania w związku z wystąpieniem o wydanie warunków zabudowy, tylko podanie o przedłużenie terminu z uwagi na podjęte przez Urząd Gminy prace nad zmianą planu miejscowego. Zatem zarzut niewydania postanowienia o odmowie zawieszenia jest niezasadny. WWINB wskazał też, iż przedmiotowa działka jest położona w 100-metrowej strefie ochronnej, w której, zgodnie z ustaleniami Studium, obowiązywał zakaz zabudowy, a jak wynika z pisma Wójta Gminy [...] (dalej "Wójt"), organ ten przy rozpatrywaniu wniosków o wydanie decyzji o warunkach zabudowy kieruje się m.in. ustaleniami Studium. W piśmie procesowym z dnia [...] października 2010 r. skarżący zawnioskowali o "dołączenie do akt postępowania sądowego" załączonej przez nich decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2010 r. (znak: [...]) uchylającej w całości decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji istniejącego budynku letniskowego, wiaty gospodarczej i WC na terenie przedmiotowej działki skarżących, i przekazującej sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tej decyzji SKO wskazało m.in., iż organ I instancji w żaden sposób nie wykazał, jakoby przedmiotowa działka była nieruchomością przylegającą do powierzchniowych wód publicznych. Nie wyjaśnił też, w jaki sposób planowana inwestycja mogłaby naruszać przepisy odrębne. Kwestionowana decyzja nie była poprzedzona należytym postępowaniem wyjaśniającym i dowodowym, co w konsekwencji spowodowało niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Ponadto Wójt nie wykazał w żaden sposób, że przedmiotowa działka w całej swej powierzchni znajduje się w 100-metrowym pasie terenu ochronnego a tym samym znajduje się na terenie ograniczonego użytkowania bez możliwości jakiejkolwiek zabudowy. SKO zarzuciło też, że organ I instancji nie wykazał, w jaki sposób przepisy, będące powodem wydania zaskarżonej decyzji, uniemożliwiają realizację wnioskowanego przedsięwzięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, Nr 1270 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a."), kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując tak rozumianej kontroli Sąd uznał, iż zaskarżone decyzje nie mogły się ostać z uwagi na dostrzeżone naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy jednak podkreślić, iż w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwość prawidłowość ustaleń faktycznych poczynionych przez organy obu instancji co do faktu wzniesienia przez skarżących przedmiotowej wiaty bez wymaganego zgłoszenia oraz prawnej kwalifikacji tej inwestycji jako samowoli budowlanej, o której mowa w art. 49b ust. 1 p.b. W tym zakresie Sąd ustalenia te w pełni podziela i czyni integralną częścią swoich ustaleń oraz podstawą dalszych rozważań. Ponadto Sądowi w składzie orzekającym w niniejszej sprawie wiadomym jest z urzędu, iż w tut. Sądzie zawisła i została rozstrzygnięta wyrokiem z dnia 16 lutego 2011 r. (sygn. akt IV SA/Po 898/10) sprawa ze skargi B. L. i Z. R. na decyzję WWINB z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki innego obiektu budowlanego zlokalizowanego na przedmiotowej działce skarżących, a mianowicie obiektu budowlano-letniskowego wraz z obiektem sanitarnym. Przechodząc do omówienia stwierdzonych przez Sąd w niniejszej sprawie naruszeń przepisów postępowania należy rozpocząć od kilku uwag natury ogólnej. Otóż, w ramach prowadzonego postępowania organ administracji jest obowiązany przestrzegać przepisów k.p.a., w tym określonych w tej ustawie zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Jedną z podstawowych stanowi wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada nakazująca organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością (tzw. zasada prawdy materialnej). Obowiązek ten został skonkretyzowany w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jako dowolne należy wobec tego traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami znajdującymi oparcie w ocenie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści. Powyższe ustalenia organu winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, obejmującym część faktyczną i prawną. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Ponadto wskazać należy, iż zgodnie z art. 8 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Zasada ta nie może być rozumiana jedynie jako postulat określonego zachowania, lecz stanowi ona obowiązującą normę prawa, z której wynikają konkretne dyrektywy wiążące organy administracji publicznej w toku podejmowanych przez nie czynności procesowych (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 1992 r., SA/Lu 694/92, "Wspólnota" nr 44/1993, s. 18). Z przywołaną zasadą powiązana jest ściśle dyrektywa zawarta w art. 9 k.p.a., w myśl której organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Sąd w składzie obecnym podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 października 2009 r., IV SA/Po 476/09 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym obowiązek informowania i wyjaśniania stronom przez organ prowadzący postępowanie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych toczącej się sprawy powinien być rozumiany szeroko, jak to jest tylko możliwe, a udowodnione naruszenie tego obowiązku powinno być traktowane jako wystarczająca podstawa do uchylenia decyzji. Należy podkreślić, iż szczególnie rygorystycznie zasada informowania stron musi być przestrzegana w postępowaniu, w którym – tak jak w niniejszej sprawie – uczestniczą podmioty nieprofesjonalne. Tymczasem organy obu instancji, wbrew obowiązkom wynikającym z art. 9 k.p.a., nie udzieliły skarżącym niezbędnych i dostatecznie jasnych informacji odnośnie działań, jakie należy podjąć celem skutecznego przeprowadzenia procedury legalizacyjnej. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem sądów administracyjnych nakaz rozbiórki obiektu może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji. Dlatego organ prowadzący postępowanie legalizacyjne powinien dołożyć starań, aby zwłaszcza stronie niezmiennie deklarującej wolę zalegalizowania zaistniałej samowoli umożliwić wypełnienie wiążących się z tym obowiązków. W tym kontekście należy zauważyć, iż organ I Instancji, pomimo znajomości uwarunkowań formalnoprawnych dotyczących przedmiotowej działki (korespondencja z Wójtem – k. 8 i 9 akt adm. I inst.) oraz uwidaczniającego się w działaniach skarżących braku dostatecznej wiedzy prawnej, nie wskazał im wystarczająco precyzyjnie, jakie kroki należy podjąć celem przeprowadzenia procedury legalizacyjnej. W szczególności nie poinformował skarżących dostatecznie jednoznacznie o konieczności wystąpienia z wnioskiem o decyzję o warunkach zabudowy dla przedmiotowej działki. Postanowienie PINB z dnia [...] listopada 2009 r. zawierało ogólne wezwanie do przedstawienia, alternatywnie: zaświadczenia Wójta o zgodności obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu, albo decyzji o warunkach zabudowy (k. 6 akt adm. I Inst.), co mogło wywołać u skarżących wątpliwości odnośnie tego, jaki dokument należy uzyskać i przedstawić – co też skarżący podnieśli w odwołaniu. Organ nie poinformował także skarżących, [...] 16 grudnia 2009 r. złożyli wniosek o przedłużenie terminu do złożenia wymaganych dokumentów (k. 7 akt adm. I inst.), iż osiągnięcie takiego skutku byłoby możliwe poprzez złożenie wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, który stanowiłby podstawę do zawieszenia postępowania legalizacyjnego. Informacja w tym przedmiocie nie znalazła się w odpowiedzi organu z dnia [...] stycznia 2010 r., lecz dopiero w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, co niewątpliwie było informacją spóźnioną. Zresztą co do wspomnianego wniosku skarżących o przedłużenie terminu do przełożenia dokumentów, to organ mógł od razu rozważyć zasadność potraktowania go jako wniosku o zawieszenie postępowania, czego jednak nie uczynił. W uznaniu Sądu organy obu instancji nie wywiązały się w sposób należyty z obowiązku informowania i czuwania nad tym, aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa. Uchybienia w tym zakresie były szczególnie istotne dla wyniku sprawy, i dotkliwe dla stron, w kontekście niejasnych, nieprecyzyjnych, a po części nieaktualnych i błędnych informacji odnośnie warunków dopuszczalnego zagospodarowania przedmiotowej działki (w tym co do istnienia strefy ochronnej), przekazywanych równolegle stronom przez Wójta – czy to bezpośrednio, czy w kierowanej "do wiadomości" stron korespondencji z PINB (k. 7 i 9 akt adm. I inst.) – z których wynikało, iż przedmiotowa działka objęta jest zakazem zabudowy. Nie dość, że te mylne informacje – które zdawały się z góry negatywnie przesądzać wynik postępowania legalizacyjnego, a w każdym razie mogły wprowadzić skarżących w błąd co do obowiązującego prawa – nie zostały odpowiednio zweryfikowane i wyjaśnione przez organy nadzoru budowlanego. Tak jak np. błędne stanowisko, iż przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy uwzględnia się ustalenia Studium, gdy tymczasem zgodnie z utrwalonym od lat orzecznictwem sądów administracyjnych podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia administracyjnego (w tym decyzji o warunkach zabudowy) może stanowić jedynie akt prawa powszechnie obowiązującego i nie zmienia tego fakt związania gminy ustaleniami studium przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do czasu, kiedy ustalenia studium nie znajdą się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie wiążą powszechnie i nie mogą tworzyć materialnoprawnej podstawy do wydawania rozstrzygnięć administracyjnych (zob. np. wyrok NSA z dnia 31 marca 2008 r., II OSK 317/07; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego nie jest dopuszczalnym uzgadnianie (tak pozytywne, jak i brak uzgodnienia) projektu decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (tak trafnie wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 maja 2009 r., II SA/Kr 348/09; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto uwadze organów obu instancji uszła okoliczność, iż w dniu [...] czerwca 2010 r., a więc jeszcze przed wydaniem decyzji przez PINB, skarżący wystąpili do Urzędu Gminy w [...] z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej na przedmiotowej działce i obejmującej wiatę gospodarczą z grillem ogrodowym, WC i domek letniskowy (k. 75-78 akt sądowych). W związku z tym organ prowadzący postępowanie w sprawie legalizacji lub rozbiórki obiektu budowlanego powinien na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowanie to zawiesić uznając, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w trybie art. 49b p.b. zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ, którym to zagadnieniem jest w tym przypadku wynik postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 sierpnia 2010 r., II SA/Gd 325/10; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku spełnienia się przesłanek określonych w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji jest obowiązany zawiesić postępowanie (zob. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 450), bez względu na to, czy z takim wnioskiem wystąpiła zainteresowana strona. W niniejszej sprawie do faktu niezawieszenia postępowania legalizacyjnego przyczynili się zapewne sami skarżący, nie informując organu w odpowiednim czasie o złożeniu wniosku o decyzję lokalizacyjną, tym niemniej w świetle art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. to na organie administracji spoczywa obowiązek ustalenia wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy i jego też obciążają wszelkie uchybienia zaistniałe w tym zakresie. Skoro zaś na obecnym etapie postępowania administracyjnego w obrocie prawnym istnieje decyzja SKO w [...] z dnia [...] października 2010 r. uchylająca w całości decyzję Wójta z dnia [...] sierpnia 2010 r. w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji istniejącego budynku letniskowego, wiaty gospodarczej i WC na terenie przedmiotowej działki skarżących i przekazująca sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania, to organ – przy ponownym rozpoznaniu niniejszej sprawy – uwzględni powyższe uwagi, a w szczególności rozważy kwestię zawieszenia postępowania do czasu wydania (bądź odmowy wydania) ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji na przedmiotowej działce. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. W punkcie 2 sentencji wyroku określono, na podstawie art. 152 p.p.s.a., że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, co oznacza, że nie wywołuje ona skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny (tak trafnie wyrok NSA z dnia 29 lipca 2004 r., OSK 591/04, ONSAiWSA 2004/2/32).