IV SA/Po 920/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 grudnia 2010 roku sprawy ze skargi E. Sz. na decyzję Kierownika do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] sierpnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozbawieniu uprawnień kombatanckich oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. (nr [...]) Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (zwany dalej Kierownikiem Urzędu) działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1, art. 150 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., zwaną dalej kpa), art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t. j. Dz. U. 2002 r., nr 42, poz. 371 ze zm., zwaną dalej ustawą o kombatantach), po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 kpa odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] kwietnia 2009 r. (nr [...]) o pozbawieniu E. Sz. uprawnień kombatanckich. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kierownik Urzędu wskazał, że decyzją z dnia [...] października 2008 r., utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...].04.2009 r. pozbawiono stronę uprawnień kombatanckich. Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. (nr [...]) Kierownik Urzędu wznowił postępowanie w sprawie na żądanie strony. Żądanie wzruszenia decyzji ostatecznej odmawiającej przyznania uprawnień kombatanckich nie zasługiwało jednak na uwzględnienie. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji administracyjnych. Jednym ze sposobów weryfikacji decyzji jest wznowienie postępowania mogące nastąpić tylko w stosunku do decyzji ostatecznych i wyłącznie w przypadkach przewidzianych przepisami prawa. Przepisy dotyczące tej instytucji mają charakter szczególnej i zupełnej regulacji prawnej, która tylko w drodze wyjątku i w ściśle określonych przypadkach pozwala na wzruszenie decyzji ostatecznej i jako takie nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Uchylenie decyzji ostatecznej może jednak nastąpić tylko wtedy, gdy okoliczności stanowiące podstawę wznowienia w konfrontacji z innymi dowodami okażą się na tyle istotne, że wywrą bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji ostatecznej. W przedmiotowej sprawie ponowna analiza akt sprawy nie dała podstaw do przyznania stronie uprawnień kombatanckich (k. 226 akt administracyjnych). E. Sz. pismem z dnia [...] lipca 2010 r. zwrócił się do Kierownika Urzędu o ponowne rozpatrzenie okoliczności mogących mieć wpływ na pozbawienie jego uprawnień kombatanckich. Odwołujący podniósł, że wyrokiem Sądu z dnia 22 sierpnia 2007 roku, sygn. akt IV SA/Po 923/06 Kierownik Urzędu został zobowiązany do przedstawienia dowodów (dokumentów) na podstawie których podjął decyzję o pozbawieniu strony uprawnień kombatanckich. Przez cały okres postępowania Kierownik Urzędu żądał od strony przedstawienia jednoznacznych dowodów na potwierdzenie jego wersji wydarzeń. Sam takich dowodów na potwierdzenie swojej wersji jak dotąd nie przedstawił. Tymczasem szczątkowe informacje z instytucji państwowych nie zaprzeczają jednoznacznie opisywanym przez odwołującego faktom. Informacje te były oceniane tylko przez Kierownika Urzędu, a nie przez Sąd. Kierownik Urzędu nie był w swojej ocenie obiektywny, ponieważ wydawał decyzję we własnej sprawie (k. 229 akt administracyjnych). Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. (nr [...]) Kierownik Urzędu po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r. W uzasadnieniu Kierownik Urzędu wyjaśnił, że wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zasługuje na uwzględnienie. Uchylenie decyzji ostatecznej może nastąpić tylko wtedy, gdy okoliczności stanowiące podstawę wznowienia (w rozpatrywanym przypadku nowe fakty i dowody) okażą się na tyle istotne, że wywrą bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji ostatecznej. Tymczasem przedstawione przez stronę jako podstawa wznowienia postępowania dowody nie pozwalają na przyjęcie, że E. Sz. prowadził działalność kombatancką zdefiniowaną wart. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach. Odwołujący podnosi, że w okresie od października 1945 r. do grudnia 1947 r. będąc funkcjonariuszem Służby Więziennej brał udział w walkach z grupami "Werwolfu" (powinno być "Wehrwolfu" – art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach) na terenie powiatu K. Zdaniem Kierownika Urzędu brak jest jednak dowodów potwierdzających podnoszoną przez stronę okoliczność. Nie odnaleziono żadnych informacji na temat ewentualnego udziału strony w zwalczaniu grup "Werwolfu" (powinno być "Wehrwolfu") w ramach oddziału Służby Więziennej, złożonego z funkcjonariuszy obozu pracy w L.-G. pod dowództwem wojskowym w zasobie Archiwum Państwowego w K, Archiwum Państwowego w L. ani też w dokumentacji Centralnego Archiwum Wojskowego w W. Dodatkowo wskazać należy, że również Instytut Pamięci Narodowej stwierdził, że brak jest jednoznacznych zapisów potwierdzających udział funkcjonariuszy ośrodka pracy L.-G. w likwidacji band poniemieckich i grup "Werwolfu" (powinno być "Wehrwolfu") pod dowództwem Wojska Polskiego. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o kombatantach, o spełnieniu warunków, o których mowa w art. 21 ustawy, orzeka Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych lub osoby przez niego upoważnione, na podstawie udokumentowanego wniosku zainteresowanej osoby oraz rekomendacji stowarzyszenia właściwego dla określonego rodzaju działalności kombatanckiej lub represji. Z treści tego przepisu wynika, że dla uzyskania uprawnień kombatanckich konieczne jest złożenie przez zainteresowaną osobę wniosku, rekomendacji stowarzyszenia kombatanckiego oraz, o ile nie w pierwszej kolejności, poparcie tego wniosku odpowiednimi dowodami. Dowody te, oceniane w trybie przewidzianym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, winny dokumentować działalność kombatancką lub równorzędną wnioskodawcy lub podleganie przez niego represjom określonym w ustawie. Ograniczenie się wyłącznie do uprawdopodobnienia okoliczności objętych dyspozycją poszczególnych przepisów ustawy o kombatantach nie jest wystarczające. Z tego powodu, wobec braku przesłanek do uchylenia ostatecznej decyzji o pozbawieniu odwołującego uprawnień kombatanckich, Kierownik Urzędu utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r. (k. 231-232 akt administracyjnych). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej WSA) z dnia [...] września 2010 r. E. Sz. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Kierownika Urzędu z dnia [...] sierpnia 2010 r. w całości zarzucając jej brak obiektywizmu w ocenie zawartości merytorycznej dokumentów otrzymanych od instytucji państwowych i wydawanie decyzji przez Kierownika Urzędu we własnej sprawie. Skarżący zauważył, że WSA wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 923/06, uchylił decyzję Kierownika Urzędu z dnia 31 stycznia 2006 r. (nr DOII/K0452/K-301684/3/05) o pozbawieniu E. Sz. uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że Kierownik Urzędu w swoim postępowaniu nie zwrócił się do wszystkich instytucji mogących posiadać w swoich archiwach dokumenty potwierdzające wersję wydarzeń skarżącego lub Kierownika Urzędu. Kierownik Urzędu zwrócił się do Archiwum Państwowego w K. Archiwum Państwowego w L. z prośbą o sprawdzenie, czy w okresie od [...] października 1945 r. – [...] grudnia 1947 r. na terenie powiatu K. działały grupy "Wherwolfu" (powinno być "Wehrwolfu") i czy funkcjonariusze obozu pracy L.-G. brali udział w walkach z tymi grupami. Pismem z [...] listopada 2007 r. Archiwum w K. poinformowało, że nie odnaleziono dokumentów dotyczących działania grup "Wherwolfu" (powinno być "Wehrwolfu") na terenie powiatu K. W decyzji Kierownika Urzędu brak też informacji o odpowiedzi z Archiwum Państwowego w L. Tak samo z pisma otrzymanego przez Kierownika Urzędu z Centralnego Archiwum Wojskowego z dnia [...] maja 2008 r. nie ma odpowiedzi, czy funkcjonariusze obozu pracy L.-G. brali udział w walkach pod dowództwem wojskowym w rejonie K. Wskazano tylko, że w kartotece do akt personalnych figuruje nazwisko W. G. Brak jest zapisów, aby w/w pełnił służbę w okresie powojennym. Zapisano jedynie, że pełnił służbę w latach 1920-1939 w stopniu chorążego. Powstaje wątpliwość, czy akta są kompletne, a może było więcej chorążych Grajkowskich. Instytut Pamięci Narodowej w odpowiedzi na pismo Kierownika Urzędu wskazuje, że brak jest jednoznacznych zapisów potwierdzających udział żołnierzy obozu L.-G. w walkach w rejonie K. Kierownik Urzędu odrzucając oświadczenia świadków K. i Sz. zarzuca im, że nie przedstawili dowodów na okoliczność swego udziału w walkach z grupami "Wherwolfu" (powinno być "Wehrwolfu"). Decyzją Kierownika Urzędu pozbawiono ich praw kombatanckich. Zdaniem Skarżącego stanowi to dowód na niekonsekwencję Kierownika Urzędu i jego stronniczość, gdyż sam podejmuje decyzje nie przedstawiając dowodów, a żąda ich od innych. Kierownik Urzędu powołuje się również na opinię historyczną na temat "Wherwolfu" (powinno być "Wehrwolfu"), sporządzoną przez prof. dr hab. Mariana Wojciechowskiego. Jest to opinia historyka, który ma prawo do wyciągania wniosków z dostępnych jemu materiałów źródłowych. Według wiedzy skarżącego, jako uczestnika tamtych wydarzeń, za grupy "Wherwolfu" (powinno być "Wehrwolfu") uważano wszystkich żołnierzy niemieckich i cywilów, którzy występowali przeciw nowej władzy. Opinie na temat, jak ich zdefiniować powstające 60 1at po tamtych wydarzeniach mogą być uznaniowe, nieprecyzyjne, a niekiedy nieprawdziwe i tworzone na konkretne zlecenie. Skarżący podkreślił, że w tamtych wojennych czasach nikt nie prosił o zaświadczenia, nie robił notatek, aby po 60 latach przedstawiać je w jakimś urzędzie i udowodnić coś, co wtedy było oczywiste i prawdziwe. Skarżący nie dopuszczał myśli, że po latach zamiast uznania za walkę będzie posądzany o kłamstwo i agenturę. Wszystkie dokumenty w sprawie skarżącego znajdują się z pewnością w aktach jednostki w której służył. Były one rzetelnie prowadzone i wyjaśnią wszystkie rozbieżności. Natomiast wszelkie niejasności lub brak dowodów nie mogą być interpretowane na niekorzyść skarżącego, który w całej sprawie uważa się pokrzywdzonym (k. 3-5 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę z dnia [...] października 2010 r. (nr [...]) Kierownik Urzędu wniósł o jej oddalenie oraz o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu powyższego pisma Kierownik Urzędu powtórzył swoją argumentację zawartą w części motywującej decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. (k. 7-9 akt sądowych). Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadną. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Wynikający z przywołanych regulacji zakres kognicji sądów administracyjnych ograniczony został do kontroli sfery prawnej zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd od uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 ust. 1 ppsa). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 ppsa związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Nie będąc związany granicami skargi, sąd jest obowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa i wszystkich przepisów, które winny znaleźć zastosowanie w sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. W rozpoznawanej sprawie Kierownik Urzędu decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. (nr [...]) po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] października 2008 r. (nr [...]) o pozbawieniu skarżącego uprawnień kombatanckich (k. 178 akt administracyjnych). Skarga od powyższej decyzji została odrzucona przez WSA postanowieniem z dnia [...]czerwca 2009 r. (sygn. akt IV SA/Po 417/09), z uwagi na uchybienie terminu do jej złożenia (k. 185 akt administracyjnych). Pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich, za podstawę wznowienia wskazując nowe istotne okoliczności faktyczne. W uzasadnieniu skarżący zauważył, że cała jego działalność kombatancka miała miejsce ponad 60 lat temu, co z uwagi na ówczesną sytuację oraz zniszczenia wojenne w sposób oczywisty uzasadnia trudności w udowodnieniu pewnych faktów. Skarżący dodał, że nowe fakty, które sobie przypomniał mogą prawdopodobnie pomóc w ustaleniu przebiegu zdarzeń (k. 188 akt administracyjnych). Decyzją z dnia [...] września 2009 r. (nr [...]) Kierownik Urzędu odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 2009 r. (k. 198 akt administracyjnych). Przedmiotowa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Kierownika Urzędu z dnia [...] października 2009 r. (nr [...]). Wyrokiem z dnia [...] lutego 2010 r. WSA uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2009 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] września 2009 r. z uwagi na uchybienia proceduralne, których dopuścił się Kierownik Urzędu w postępowaniu wznowieniowym wydając decyzję o odmowie jego wznowienia bez uprzedniego bez uprzedniego przesądzenia podmiotowych oraz przedmiotowych przesłanek wznowienia postępowania (k. 211-213 akt administracyjnych). Pismem z dnia [...] maja 2010 r. (nr [...]) Kierownik Urzędu zwrócił się do skarżącego z zapytaniem, czy na obecnym etapie postępowania chciałby przedstawić jakiekolwiek nowe dowody mogące mieć znaczenie przy wydaniu decyzji w rozpoznawanej sprawie (k. 223 akt administracyjnych). Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. (nr [...]) Kierownik Urzędu działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa oraz art. 149 § 1 i 2 kpa wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. (k. 224 akt administracyjnych). Natomiast skarżący w piśmie z dnia [...] maja 2010 r. zwrócił uwagę, że otrzymane przez Kierownika Urzędu z instytucji oraz archiwów państwowych informacje nie zaprzeczają jego wersji wydarzeń. Do dnia dzisiejszego Kierownikowi Urzędu nie udało się dotrzeć do akt jednostki L.-G., w której służył skarżący. Dokumenty z tej jednostki potwierdziłyby ostatecznie wersję wydarzeń skarżącego (k. 225 akt administracyjnych). Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. (nr [...]) Kierownik Urzędu odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] kwietnia 2009 r. o pozbawieniu skarżącego uprawnień kombatanckich. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Kierownika Urzędu z dnia [...] sierpnia 2010 r. (nr [...]). Ostatnia ze wskazanych decyzji została zaskarżona przez E. Sz. do WSA i stanowiła przedmiot rozpoznania w przedmiotowym postępowaniu. Należy w tym miejscu podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie zgodności z prawem decyzji Kierownika Urzędu z dnia [...] kwietnia 2009 r., która nie została w sposób skuteczny zaskarżona do WSA, tylko decyzja z dnia [...] sierpnia 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r., odmawiającą uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r., z powodu braku przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego. Sąd w niniejszej sprawie badał zatem zasadność wznowienia postępowania w przedmiocie uprawnienia skarżącego uprawnień kombatanckich i nie dostrzegając ku temu podstaw, skargę oddalił. Nie ulega wątpliwości, że wznowienie postępowania to nadzwyczajny środek zaskarżenia ostatecznych decyzji, którego przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości ustalenia stanu faktycznego z punktu widzenia wykluczenia ciężkiego, kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa podważającego obiektywne ustalenie stanu faktycznego (B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, A. Skoczylas, System prawa administracyjnego. Prawo procesowe administracyjne, t. IX, Warszawa 2010 r., str. 250). W rozpoznawanej sprawie przesłanką wznowieniową, na którą powołał się skarżący były nowe okoliczności faktyczne, o których stanowi art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Wznowienie postępowania na tej podstawie jest dopuszczalne, gdy zostaną łącznie spełnione trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy muszą być nowe. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne jej rozstrzygnięcie, gdy w sprawie prawdopodobnie zapadłaby decyzja co do swojej treści odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (wyrok NSA z dnia 25.06.1985 r., sygn. akt I SA 198/85, ONSA 1985/1/35). Ponadto charakteryzowana przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 kpa będzie zachodziła wówczas, gdy ujawnione nowe okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy, to znaczy dotyczą przedmiotu sprawy oraz mają znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na treść decyzji w kwestiach zasadniczych. Tę "istotność" nowych dowodów - nowych okoliczności faktycznych organ musi wykazać (wyrok NSA z dnia 07.02.2007 r., sygn. akt I OSK 429/06, lex nr 348005). Po drugie, okoliczności faktyczne i dowody o których stanowi art. 145 § 1 pkt 5 kpa muszą istnieć w dniu wydania ostatecznej decyzji. Nie jest przy tym istotne, czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotne w wyniku zaniedbań, czy z innych powodów (wyrok NSA z dnia 27.01.1984 r., sygn. akt SA/Wr 649/83, ONSA 1984/1/7). Nie wymaga się również, aby wymienione okoliczności i dowody nie mogły być w toku postępowania powołane przez stronę zainteresowaną we wznowieniu bez jej winy (Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa-Poznań 1992 r., str. 348). Po trzecie, nowe fakty i dowody nie były dotychczas znane organowi wydającemu decyzję. Okoliczności traktowane są jako nieznane, gdy mimo zgłaszania przez stronę nie zostały objęte postępowaniem wyjaśniającym (M. Jaśkowska, w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009 r., str. 721-722 oraz podana tam literatura). Gdyby natomiast okoliczności te były znane organowi, to wznowienie postępowania byłoby wadliwe, a wydana w jego wyniku decyzja nieważna (wyrok NSA z dnia 09.04.1998 r., sygn. akt I SA/Kr 737/97, lex nr 33391, wyrok NSA z dnia 20.01.1998 r., sygn. akt I SA/Lu 26/97, lex nr 34651, wyrok WSA z dnia 17.09.2008 r., sygn. akt VIII SA/Wa 197/08, lex nr 522485). Przenosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, skarżący nie wskazał jakichkolwiek nowych okoliczności faktycznych lub dowodów uzasadniających wznowienie postępowania. W swoim piśmie z dnia [...].06.2009 r. skarżący stwierdził jedynie, że nowe fakty, które sobie przypomniał "mogą pomóc być może ustalić wymagane zdarzenia" (k. 188 akt administracyjnych). Skarżący nie wskazał natomiast ani w powyższym piśmie, ani w odpowiedzi na pismo Kierownika Urzędu z dnia 06.05.2010 r. nowej okoliczności sprawy, podejmując jedynie polemikę z ustalonym przez Kierownika Urzędu stanem faktycznym sprawy, który legł u podstaw wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. Wznowienie postępowania może nastąpić zgodnie z art. 147 kpa z urzędu lub na żądanie strony. Jeżeli z podaniem o wznowienie zwraca się strona, wówczas na niej ciąży obowiązek wskazania określonej podstawy wznowienia, która następnie podlegałaby badaniu przez organ administracji publicznej z uwzględnieniem wszystkich wymagań prawidłowo oraz rzetelnie prowadzonego postępowania. Jeżeli strona nie wymienia w podaniu o wznowienie żadnej okoliczności faktycznej, nie może domagać się, aby została ona wskazana przez organ administracji. Biorąc zatem pod uwagę wyjątkowy charakter postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania, nakierowanego na zaistnienie jednej z przesłanek pozytywnych określonych w art. 145 § 1-3 kpa, art. 145a § 1 kpa, przy jednoczesnym nie występowaniu przesłanek negatywnych z art. 146 § 1-2 kpa, Kierownik Urzędu zasadnie odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji z dnia 2 kwietnia 2009 r. Natomiast WSA rozpoznając niniejszą sprawę w granicach określonych w art. 134 § 1 ppsa nie stwierdził nadto zaistnienia którejkolwiek z pozostałych pozytywnych przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego i dlatego działając na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę. Przedmiotowa sprawa rozpoznana została przez Sąd w trybie uproszczonym, gdyż wniosek taki złożył w odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu, natomiast skarżący w terminie 14-dniowym od zawiadomienia o złożeniu przedmiotowego wniosku nie zażądał przeprowadzenia rozprawy (art. 119 pkt 2 ppsa). Zdaniem Sądu rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym było zasadne, gdyż przyczyniło się do szybszego jej rozstrzygnięcia przy jednoczesnym zachowaniu wszystkich uprawnień procesowych stron postępowania.