IV SA/Po 929/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 września 2011 r. sprawy z wniosku P. K. P. S.A. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. K. P. S.A. w W. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] lipca [...] r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość nabytą z mocy prawa przez Skarb Państwa postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej WSA) P. K. P. SA w W. (dalej Skarżąca) reprezentowana przez fachowego pełnomocnika procesowego złożyła skargę na decyzję Wojewody W. (dalej Wojewoda) z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty G. (dalej Starosta) z dnia [...] czerwca 2010 r. znak [...], orzekającą o ustaleniu na rzecz L. i B. L. odszkodowania w kwocie [...] zł za nieruchomość położoną w G. przy ul. W., oznaczoną w ewidencji gruntów jako obręb G., arkusz mapy [...], dz. nr [...] o powierzchni [...] ha, zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w G., którą z dniem [...] czerwca 2003 r. nabył na własność Skarb Państwa jako grunt wchodzący w skład linii kolejowej z równoczesnym nabyciem prawa użytkowania wieczystego gruntu i własności urządzeń znajdujących się na gruncie przez P. K. P. SA (pkt 1 decyzji) oraz zobowiązującą Skarżącą do jednorazowej zapłaty L. i B. W. odszkodowania w kwocie [...] zł w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stała się ostateczna (pkt 2 decyzji). Jednocześnie Skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji Starosty, wskazując na wysokość kwoty ustalonego do zapłaty odszkodowania, która w znaczny sposób przekracza możliwości finansowe Państwa W. w przypadku konieczności jej zwrotu. Przepisy nie obligują osób, które uzyskały takie kwoty do ich zachowania do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w sądowym postępowaniu administracyjnym. Zdaniem Skarżącej zachodzi obawa, że w przypadku rozstrzygnięcia sporu na jej korzyść nie będzie ona w stanie w rozsądnym czasie odzyskać tak wysokiej kwoty od Państwa W., co w dużej mierze uprawdopodabnia możliwość poniesienia przez Skarżącą dotkliwej szkody materialnej (k. 4-7 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę z dnia [...] września 2011 r. nr [...], Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie (k. 10-11 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2010 r., s. 206 uw. 10). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (postanowienie NSA z 13.8.2009 r., I OZ 779/09, lex nr 552417). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak by przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest bowiem wykazanie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (postanowienie NSA z: 12.10.2010 r., I GZ 316/10, lex nr 607229; 04.3.2010 r., II OZ 178/10, lex nr 564165). Twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji winny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, by wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 ppsa (postanowienie NSA z 18.3.2010 r., II FSK 502/09, lex nr 569795). Z konstrukcji przywołanej normy prawnej i powyższych rozważań wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce przede wszystkim w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Skarżąca w rozpoznawanej sprawie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody opiera na domniemywanej przez siebie sytuacji materialnej uczestników postępowania i związanym z tym prawdopodobieństwem trudności odzyskania wypłaconej sumy odszkodowania w kwocie [...] zł "w rozsądnym czasie" (k. 7 akt sądowych). Tymczasem art. 61 § 3 ppsa, ustanawiający normę kompetencyjną dla sądu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego akt administracyjnego, wskazuje na znaczną szkodę związaną z wykonaniem tego aktu, a nie z możliwością jego późniejszego uchylenia i powstaniem konieczności zwrotu wypłaconego świadczenia pieniężnego. Domniemywanie powstania znacznej szkody nie na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, tylko ze względu na prawdopodobieństwo jej uchylenia na skutek wyroku sądu stanowi wykroczenie ponad przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Zaprezentowane przez Skarżącą rozumienie analizowanej instytucji prawnej prowadziłoby do niczym nieuzasadnionego poszerzenia przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej, nie znajdującego potwierdzenia zarówno w wykładni językowej jak i pozajęzykowej art. 61 § 3 ppsa. Niezależnie od tego Skarżąca, formułując twierdzenie o trudnej sytuacji majątkowej Uczestników postępowania, w żaden sposób nie potwierdziła tak sformułowanej tezy jakimikolwiek dowodami, których brak również w aktach administracyjnych sprawy. Skarżąca nie wykazała nadto związku między wysokością należnego do wypłaty odszkodowania, a jej sytuacją finansową, co uzasadniałoby przyjęcie stanowiska, że ewentualna niemożliwość zwrotnego uzyskania kwoty [...] zł narazi Skarżącą na poniesienie szkody majątkowej w znacznych rozmiarach. Dla oceny tej sytuacji nie może pozostać obojętne to, że kwota [...] zł stanowi zaledwie [...] – krotność najniższego wynagrodzenia za pracę w 2011 r. (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 października 2010 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2011 r. (Dz.U. nr 194, poz. 1288), a postępowanie o odszkodowanie z tytułu nabycia przez Spółkę prawa własności owej nieruchomości, potwierdzonego decyzją Wojewody z dnia [...] maja 2006 r. nr [...], toczy się od [...] maja 2006 r. (k. 3, 8-9 akt administracyjnych). W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa orzekł o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. ja