IV SA/Po 938/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Bąk- Marciniak po rozpoznaniu w dniu 16 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. P., L.P. na uchwałę Rady Gminy T. P. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 10 lipca 2014 r. E. P. i L. P. wnieśli bezpośrednio do tutejszego Sądu za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika skargę na uchwałę Rady Gminy T. P. wskazaną w rubrum. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie skargi. Zarządzeniem Sędziego z dnia 26 sierpnia 2014 r. wezwano pełnomocnika Skarżących do wskazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu na przedmiotową uchwałę Rady wezwano Organ do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do art. 101 ust. 1 usg. W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik Skarżących wskazał, iż pismem z dnia 29.10.2013 r. wraz z fragmentem komentarza, co do stosowania przepisu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wezwał organ do usunięcia stosownych naruszeń w przedmiotowej uchwale. Na dowód czego pełnomocnik przedłożył kserokopię tego pisma. W piśmie z 29.10.2013 r. kierowanym do Przewodniczącego Rady Gminy T. P., pełnomocnik E. i L. P. wskazał, że przy opracowaniu planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy T. P. Nr [...]doszło do naruszenia przez Gminę przepisów art. 7 ustawy z dnia 26 czerwca 2000r. o drogach publicznych określających zadania gmin jako podstawowych jednostek samorządu terytorialnego (obowiązek zapewnienia sieci dróg zgodnie z miejscowymi potrzebami) i przepisów art. 8 tej ustawy określających istotę dróg wewnętrznych doszło do określenia i zaliczenia sieci dróg z których w przyszłości będą korzystać wszyscy mieszkańcy (dróg uzupełniających) do dróg wewnętrznych i do różnorodnych nie wytrzymujących krytyki komplikacji (służebność, współwłasność) tylko dla uniknięcia skutków przewidzianych w art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami (przejście własności na Gminę, zapłata odszkodowania). W ocenie Skarżących regulacja powyższa (regulacja w planie zatwierdzonym w/w uchwałą) winna z przyczyn jej nieważności ulec zmianie z inicjatywy i refleksji władz Gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm., dalej "usg."), skargę na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone daną uchwałą lub zarządzeniem. W literaturze przedmiotu uznaje się "wezwanie" za podanie w rozumieniu art. 63 k.p.a. Ustawa o samorządzie gminnym nie stawia szczególnych wymogów odnośnie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Aby spełniło ono swoją rolę musi jednak zachować pewne minimum treści i formy: musi być skierowane do organu, który podjął kwestionowany akt; wskazywać uchwałę, której dotyczy oraz wyrażać wolę zakwestionowania tej uchwały. Mając powyższe na uwadze, można przyjąć, iż pismo z dnia 29.10.2013 r. stanowi wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 101 usg. Oceniając jednak, czy skarga wniesiona została do sądu administracyjnego z zachowaniem ustawowego terminu, w ślad za stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt: II OPS 2/07), wskazać należy, że kontrola spełnienia tego warunku winna być dokonana z uwzględnieniem treści art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a. Zgodnie z tezą zawartą w omawianej uchwale do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ma zastosowanie przepis art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a. Wniosek taki wynika a contrario z art. 102a ustawy o samorządzie gminnym, który wyłącza jedynie zastosowanie w tych sprawach art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym wnosi się ją za pośrednictwem organu którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Według § 2 tego artykułu, w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Analiza przedstawionych przepisów prowadzi do wniosku, że już z dniem wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg pierwszy z dwóch terminów, o których mowa powyżej – a mianowicie – termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. Termin ten staje się bezprzedmiotowy, gdy przed jego upływem organ udzieli odpowiedzi na wezwanie. W takim bowiem przypadku bieg rozpoczyna termin trzydziestu dni – liczony od dnia doręczenia odpowiedzi. Jeżeli natomiast we wskazanym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i przed upływem tego terminu należy wnieść skargę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 671/08; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 696/09; publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 29.10.2013 r. pełnomocnik wezwał Organ do usunięcia naruszenia prawa. Wprawdzie w aktach sprawy brak dowodu doręczenia tego pisma organowi, jednakże z całą pewnością dotarło do Organu najpóźniej w dniu 05.12.2013 r., albowiem tego dnia udzielono pełnomocnikowi stron odpowiedzi na to pismo. Przyjmując zatem upływ nawet najdłuższego terminu sześćdziesięciu dni od dnia 05.12.2013 r., ostatnim dniem do złożenia skargi był dzień 03.02.2014 r. Skarga do tutejszego Sądu wniesiona została natomiast w dniu 18.07.2014 r. (data nadania skargi przez Sąd do organu). Wobec tego nie ma wątpliwości, że skarga została wniesiona z przekroczeniem terminu wskazanego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. skargę należało odrzucić.