IV SA/Po 939/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Roman Sukhyi po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2020 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 7 marca 2018 r., w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 1089/17, oddalił skargę [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w [...] (Spółdzielnia), na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowo-handlowymi na parterze budynku (zakłady rzemieślnicze) i garażem podziemnym przy ul. [...] w P. (działka o nr ewid. [...], ark. [...], ob. P. ). Wyrok powyższy zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. W dniu [...] października 2015r. Spółka A komandytowa (inwestor) złożyła wniosek o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowo-handlowymi na parterze budynku (zakłady rzemieślnicze) i garażem podziemnym w P. (działka o nr ewid. [...], ark. [...], ob. P. ). Prezydent Miasta P. po przeprowadzeniu stosownego postępowania wydał w dniu [...] listopada 2016 r. decyzję nr [...], nr [...], odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wskazanego obiektu. Organ odwoławczy, w wyniku rozpatrzenia odwołania inwestora, wydał w dniu [...] stycznia 2017 r., decyzję uchylającą zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Na decyzję organu odwoławczego została złożona przez Spółdzielnię skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Jednocześnie, organ I instancji po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z decyzją kasacyjną organu odwoławczego z dnia [...] stycznia 2017 r., wydał w dniu [...] kwietnia 2017 r. decyzję nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Od tej decyzji odwołanie w ustawowym terminie wniosła Spółdzielnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 25 maja 2017 r., sygn. IV SA/Po 295/17 uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia [...] stycznia 2017 r. uchylającą w całości decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę zainicjowaną odwołaniem od decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. organ odwoławczy zobowiązany będzie do przeanalizowania dokumentacji w świetle warunków określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1-4 ustawy Prawo budowlane (u.p.b.), a w przypadku niespełnienia wymagań stawianych tym przepisem organ musi wziąć pod uwagę konieczność wezwania inwestora do uzupełnienia wniosku. W tej sytuacji organ odwoławczy decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2017 r., oraz umorzył w tej sprawie postępowanie pierwszej instancji w całości. Wojewoda decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr IR- [...] uchylił w całości decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] oraz orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu dla inwestora pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej: budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowo-handlowymi na parterze budynku (zakłady rzemieślnicze) i garażem podziemnym w P. (działka o nr ewid. [...], ark. [...], ob. P. ) (kategoria obiektu: XIII). Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 35 u.p.b., określa czynności, jakie organ musi podjąć przed wydaniem decyzji o udzieleniu bądź odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Organ podkreślił, że sprawdzanie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 u.p.b.). Organ podkreślił również, że zgodnie z art. 34 u.p.b. projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji, a także wskazuje m.in. proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. Organ wyjaśnił też, że rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 u.p.b. oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 u.p.b.) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.). Organ odwoławczy wskazał, że do obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej należy również sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 u.p.b.) uprawnienia budowlane, a także sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 u.p.b.). Ponadto organ podkreślił, iż w myśl art. 35 ust. 4 u.p.b., w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 u.p.b., właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jest związany przepisami prawa i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy, jeżeli ten spełni wszystkie wymagane prawem przesłanki. Organ wyjaśnił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może ingerować w przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania funkcjonalne o ile są one zgodne z przepisami prawa. W dalszej kolejności organ wskazał, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z decyzją Prezydenta Miasta P. nr [...] (nr [...]) z dnia [...] kwietnia 2015 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnosząc się do kwestii ilości i sposobu urządzenia miejsc parkingowych oraz postojowych, organ odwoławczy wskazał, że inwestor spełnił wymogi wynikające z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (pkt II ppkt 2) oraz z przepisów techniczno-budowlanych. Organ zwrócił uwagę, że załączony do projektu budowlanego projekt zagospodarowania terenu został dostosowany do przepisów wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r.), regulujących parametry wymagane dla miejsc postojowych. Została zachowana odległość wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym. Miejsca postojowe dla samochodów osobowych oraz takie, z których korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne zostały odpowiednio zwymiarowane. Organ odwoławczy wskazał, że inwestor wypełnił wymogi określone w art. 33 ust. 2 oraz z art. 35 ust. 1 u.p.b., wobec czego stwierdzono, że spełnione zostały warunki wydania pozwolenia na budowę określone w art. 34 ust. 1, 2 i 3 tej ustawy. Zgodnie z art. 35 ust. 4 u.p.b., w razie spełnienia wymagań z art. 35 ust. 1, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z decyzją organu odwoławczego z [...] września 2017r. nie zgodziła się Spółdzielnia, która w ustawowym terminie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b. oraz art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który jest niezgodny z uzyskanymi przez inwestora warunkami zabudowy. Spółdzielnia wskazała też na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 34 ust. 1 u.p.b. w związku z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., polegające na wadliwym w okolicznościach sprawy przyjęciu, że będący przedmiotem oceny projekt budowlany spełnia wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] kwietnia 2015 r. w zakresie zaspokojenia potrzeb parkingowych inwestycji. W dalszej kolejności Spółdzielnia podniosła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. § 19 ust. 1 pkt 2, § 19 ust. 4, § 21 ust. 1, § 104 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez uznanie, iż inwestor zapewnia odpowiednią dla potrzeb planowanej inwestycji liczbę miejsc postojowych, które spełniają wymagania określone przepisami. Spółdzielnia zarzuciła też naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 1 pkt 3 u.p.b. poprzez zatwierdzenie niekompletnego projektu budowlanego oraz wydanie pozwolenia na budowę przy braku aktualności wszystkich niezbędnych zaświadczeń i zezwoleń. W następnej kolejności Spółdzielnia podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 33 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 lit. a i ust. 9 u.p.b. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który nie obejmuje całości zamierzenia budowlanego. Podniesiono także zarzut naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 1 u.p.b. w zw. z § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, pomimo iż projekt zagospodarowania nie obejmuje drogi przeciwpożarowej. Spółdzielnia wskazała też na naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy w zakresie zapewnienia przez inwestora odpowiedniej dla potrzeb planowanej inwestycji liczby miejsc postojowych, braku analizy projektu zagospodarowania działki nr [...] z przepisami techniczno-budowlanymi oraz braku wyjaśnienia, czy projekt budowlany obejmuje budowę infrastruktury technicznej. Spółdzielnia podniosła ponadto zarzut naruszenia przepisów postępowania mający wpływ na wynik sprawy, tj. art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a., poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który nie był przedmiotem analizy organu I instancji w decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 7 marca 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 1089/17 Sąd I instancji oddalił skargę. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów Skarżącej Spółdzielni Sąd I instancji wyjaśnił i uzasadnił, że w świetle art. 34 ust. 1 u.p.b. w związku z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., przedmiotem oceny był projekt budowlany w zakresie spełnia wymagań określonych w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] kwietnia 2015 r. w zakresie zaspokojenia potrzeb parkingowych inwestycji. W ocenie Sądu I instancji decyzja ustalająca warunki zabudowy nie wyłączyła możliwości zastosowania przez inwestora platform postojowych zależnych, dlatego też nie można zasadnie zarzucać inwestorowi naruszenia prawa, upatrując tego naruszenia, w samym fakcie skorzystania przez niego z takiego rozwiązania. W odniesieniu do funkcji budynku, prawidłowo organ określił minimalne wartości w zakresie miejsc parkingowych i postojowych: na 1,5 miejsca postojowego na jeden lokal mieszkalny (tiret pierwszy). Skoro projekt przewiduje 41 lokali mieszkalnych, to w ocenie Sądu trafnie zatem ustalono, że na potrzeby tych lokali konieczne jest zapewnienie 61,5 miejsc parkingowych, a następnie organ określił minimalną liczbę miejsc postojowych konieczną do zabezpieczenia m.in. dla pozostałych funkcji budynku w tym zakładów rzemieślniczych, które zostały uznane przez ten organ za jedną z dopuszczalnych form realizacji funkcji usługowo-handlowej. W tym miejscu, Sąd I instancji stwierdził, że w świetle powyższego nie sposób zgodzić się ze Spółdzielnią, że zatwierdzony projekt budowlany jest niezgodny z decyzją ustalającą warunki zabudowy z uwagi na lokalizację zakładów rzemieślniczych w parterze budynku. W okolicznościach badanej sprawy nie można, bowiem zasadnie zarzucić inwestorowi naruszenia prawa z uwagi na rezygnację z lokalizacji lokali usługowych i handlowych oraz gastronomii na parterze budynku mieszkalnego i jednoczesne określenie zakładów rzemieślniczych zlokalizowanych w parterze budynku. Dla tej funkcji budynku konieczne stało się zapewnienie miejsc w sposób przyjęty przez inwestora, tj. wynikające z decyzji o warunkach zabudowy 3,2 miejsca dla każdych 10 zatrudnionych w zakładach rzemieślniczych, przy planowanych 4 zakładach (3,2 x 4/10), co łącznie dało 1,28 miejsca postojowego do obsługi tych lokali. Jednocześnie łącznie inwestor dla całej inwestycji zobligowany jest zapewnić 63 miejsca postojowe. Podobnie Sąd ocenił, że prawidłowo określono liczbę 4 miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych. Następnie Sąd I instancji uznał za niezasadny zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. § 19 ust. 1 pkt 2, § 19 ust. 4, § 21 ust. 1, § 104 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez uznanie, iż inwestor zapewnia odpowiednią dla potrzeb planowanej inwestycji liczbę miejsc postojowych, które spełniają wymagania określone przepisami. W ocenie Sądu miejsca parkingowe, w tym miejsce nr 32 odpowiadają standardom przewidzianym przez prawo. Podobnie odniesiono się do wymaganych parametrów miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych. Odnosząc się do tej argumentacji skargi Sąd I instancji zauważył, że organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z wymienionego przepisu. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Wszyscy projektanci w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia o posiadanych uprawnieniach i przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. W dalszej części, Sąd I instancji wskazał, że niezasadny jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 1 pkt 3 u.p.b. poprzez zatwierdzenie niekompletnego projektu budowlanego oraz wydanie pozwolenia na budowę przy braku aktualności wszystkich niezbędnych zaświadczeń i zezwoleń, w tym ostatecznej decyzji z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], którą Prezydent Miasta P. ustalił lokalizację dla inwestycji celu publicznego polegającą na budowie sieci elektroenergetycznej NN. Dalej Sąd I instancji wskazał, że niezasadny był zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 33 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 lit. a i ust. 9 u.p.b. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który nie obejmuje całości zamierzenia budowlanego, w tym pełnego uzbrojenia terenu w sieci dostawców mediów. Sąd I instancji wskazał, że niezasadny okazał się także kolejny podniesiony w skardze zarzut dotyczył naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 34 ust. 3 pkt 1 u.p.b. w z w. z § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, pomimo iż projekt zagospodarowania nie obejmuje drogi przeciwpożarowej. Powyższe zarzuty okazały się także niezasadne w zakresie naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., polegającego na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy w zarzucanym zakresie. Za niezasadny Sąd I instancji uznał także zarzut naruszenia przepisów postępowania mającego - w ocenie Spółdzielni - wpływ na wynik sprawy, tj. art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który nie był przedmiotem analizy Prezydenta Miasta P. w decyzji z dnia [...] listopada 2016 r., w związku z wprowadzonymi zmianami do projektu na etapie postępowania odwoławczego. Zdaniem Sądu szczegółowa analiza wprowadzonych zmian prowadzi do wniosku, że w badanej sprawie nie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności, bowiem w myśl art. 15 k.p.a., zasadniczo - "dwukrotne rozpoznanie" oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, przy czym konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu I instancji do Naczelnego sadu Administracyjnego wniosła Spółdzielnia zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi Spółdzielnia zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b. i art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 57 TFUE poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że zatwierdzenie projektu budowlanego nastąpiło zgodnie z uzyskanymi przez inwestora warunkami zabudowy, zaś rzemiosło jest tożsame z usługami; b) art. 34 ust. 1 u.p.b. w związku z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., poprzez błędną wykładnię polegającą na wadliwym w okolicznościach sprawy przyjęciu, że zapewnione zostały potrzeby parkingowe inwestycji; c) § 104 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, iż miejsce nr 32 mieszczące się w garażu podziemnym spełnia wymagania określone przepisami; d) art. 17 pkt 3 i art. 20 ust. 1 pkt 4 u.p.b. w zw. z art. 16 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (pr. aut.) poprzez ich niezastosowanie i samowolne dokonanie zmiany w projekcie budowlanym i oparcie się w tym zakresie na twierdzeniach osób, które nie są autorami projektu i nie sprawują nad nim nadzoru autorskiego; e) art. 35 ust. 1 pkt 3 u.p.b. w zw. z art. 16 k.p.a. poprzez ich niewłaściwą wykładnię i uznanie, że zatwierdzenie dotyczyło kompletnego projektu budowlanego, a decyzja Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] marca 2017 r., ustalająca lokalizację dla inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci elektroenergetycznej NN korzystała z domniemania legalności; f) art. 33 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 lit. a i ust. 9 u.p.b. poprzez niewłaściwą wykładnię i uznanie, że zatwierdzenie projektu budowlanego nie musi dotyczyć całości zamierzenia budowlanego; g) art. 34 ust. 3 pkt 1 u.p.b. w zw. z § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez niewłaściwą wykładnię i uznanie, że projekt budowlany nie musi odnosić się do drogi przeciwpożarowej dla wszystkich okolicznych budynków, a jedynie do zamierzenia inwestycyjnego; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie przez Sąd I instancji skargi w sytuacji, gdy organy administracji niewystarczająco uzasadniły okoliczności faktyczne sprawy w zakresie zapewnienia przez inwestora odpowiedniej dla potrzeb planowanej inwestycji liczby miejsc postojowych, braku analizy projektu zagospodarowania działki nr [...] z przepisami techniczno-budowlanymi oraz braku wyjaśnienia, czy projekt budowlany obejmuje budowę infrastruktury technicznej; b) art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. poprzez oddalenie przez Sąd I instancji skargi w sytuacji, gdy organ odwoławczy zatwierdził projekt budowlany, który nie był przedmiotem analizy organu I instancji w decyzji z dnia [...] listopada 2016 r., c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak ustosunkowania się przez Sąd do wszystkich zarzutów sformułowanych w skardze, d) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 1 i 4 ustawy o rzemiośle i art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez ich pominięcie, podczas gdy stanowią one podstawę prawną do rozróżnienia rzemiosła i usług; e) art. 16 k.p.a. poprzez uznanie, iż decyzja Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. o ustaleniu lokalizacji dla inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci elektroenergetycznej NN była ostateczna i korzystała z domniemania legalności. W związku z powyższym Spółdzielnia wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i orzeczenie o uchyleniu decyzji organu odwoławczego z dnia [...] września 2017 r., ewentualnie - w przypadku uznania braku podstaw do wydania orzeczenia reformatoryjnego - o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczono szeroką argumentację na poparcie zajętego stanowiska. W odpowiedzi na skargę kasacyjną inwestor wniósł o jej oddalenie, odnosząc się szeroko i szczegółowo do zarzutów kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 4 września 2019r. (sygn. akt II OSK 1896/18) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że część zarzutów skargi kasacyjnej okazała się zasadna. Po pierwsze, nie jest pozbawiony zasadności zarzut zmierzający do podważenia prawidłowości oceny kontrolowanego Sądu w zakresie zastosowania prawa materialnego na tle okoliczności faktycznych związanych z objętą projektem budowlanym przebudową sieci elektroenergetycznej w zakresie linii kablowej SN 15 kV, której wykonanie miało na celu usunięcie kolizji z planowanym przez inwestora (Spółkę A siedzibą w P.) zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] (P. , ul. [...]). Przebudowa powyższego fragmentu sieci elektroenergetycznej, zgodnie z umową z dnia [...] marca 2016 r., zawartą przez inwestora z operatorem sieci (Spółką B siedzibą w P.), miała zostać wykonana zgodnie z prawomocną decyzją o pozwoleniu na budowę (§ 2 ust. 3 i § 3 ust. 3 umowy). Inwestor wystąpił do Prezydenta Miasta P. o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie "budowy sieci energetycznej NN" przy ul. [...] w P.. Prezydent Miasta P., uwzględniając powyższy wniosek, decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego w zakresie inwestycji wchodzącej w skład projektowanego zamierzenia budowlanego. Powyższa decyzja na skutek odwołania skarżącej kasacyjnie Spółdzielni została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2017 r., co oznacza, że – w świetle ustaleń Sądu pierwszej instancji oraz akt sprawy – zaskarżona decyzja Wojewody z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w zakresie spornej inwestycji została wydana w oparciu o nieostateczną i następnie uchyloną decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w zakresie przebudowy sieci elektroenergetycznej, stanowiącej część projektowanego zamierzenia budowlanego. Jeśli przyjąć taki stan ustaleń faktycznych, to z pewnością wadliwa jest ocena Sądu Wojewódzkiego, że następcze uchylenie nieostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, będącej częścią projektu budowlanego, pozostaje bez wpływu na kwalifikację legalności decyzji o zatwierdzeniu tego projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. W tym zakresie strona skarżąca kasacyjnie trafnie zwraca uwagę na wadliwe zastosowanie przez kontrolowany Sąd art. 35 ust. 1 pkt. 3 u.p.b. w zakresie, w jakim Sąd ten uznał, że nieostateczna decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wchodzącej w skład projektowanego zamierzenia budowlanego i warunkującej realizację planowanego zagospodarowania terenu, stanowi spełnienie warunku posiadania przez inwestora decyzji (w tym pozwoleń) wymaganych dla legalnej realizacji inwestycji budowlanej. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 1 pkt. 3 u.p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b u.p.b., oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 u.p.b. Jest przy tym oczywiste, że decyzje lub inne akty warunkujące legalność realizacji inwestycji budowlanej (art. 35 ust. 1 pkt. 3 u.p.b.) muszą mieć charakter ostateczny (definitywny), gdyż późniejsza utrata przez nie mocy obowiązującej lub skuteczności prawnej skutkuje następczą wadliwością ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, która stanowi przyczynę wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę (art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.), natomiast sąd administracyjny orzekający w przedmiocie legalności tego rodzaju decyzji ma obowiązek uwzględnić tego rodzaju wadę wznowienia (nawet jeśli zaistniała już po wydaniu kontrolowanej decyzji), zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Nie są także prawidłowe kategoryczne wnioski Sądu Wojewódzkiego (s. 17-18 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) w zakresie, w jakim Sąd ten przyjął, że samo wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru inwestycyjnego powoduje automatycznie sanowanie wadliwości polegającej na nieposiadaniu, wymaganego prawem w momencie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, pozwolenia na realizację inwestycji celu publicznego. Po pierwsze bowiem wskazany przez Sąd plan miejscowy (uchwała nr LVIII/1090/VII/2017 Rady Miasta Poznania z dnia 5 grudnia 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Osiedle [...] – część południowa") został uchwalony i wszedł w życie (27 grudnia 2017 r.) już po wydaniu będącej przedmiotem skargi ostatecznej decyzji z dnia [...] września 2017 r. o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że uchwalenie i wejście w życie miejscowego planu nie miało bezpośredniego wpływu na moc obowiązującą i ocenę legalności spornej ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która została wydana przed uchwaleniem i wejściem w życie planu (por. m.in. art. 65 ust. 2 w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Po drugie, pozbawiony szczegółowego uzasadnienia jest wniosek kontrolowanego Sądu, że stanowiąca część projektu przebudowa sieci elektroenergetycznej jest aktualnie zgodna z wyżej wskazanym miejscowym planem z dnia [...] grudnia 2017 r. Brak w tym zakresie jakichkolwiek ustaleń i ocen na tle przepisów planu miejscowego (s. 18 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), co nie pozwala na uznanie, że naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 3 u.p.b. nie miało wpływu na wynik sprawy. Ponadto – co zostało wskazane powyżej – następcze uchylenie wymaganej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (jako decyzji, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt. 3 u.p.b.), stanowiące wadę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., mogłoby zostać ocenione w świetle art. 146 § 2 k.p.a. jako niestanowiące podstawy do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a.), o ile Sąd Wojewódzki szczegółowo wykazałby, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W dalszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na pominięte w postępowaniu sądowym pierwszej instancji zagadnienie kwalifikacji spornej przebudowy sieci elektroenergetycznej. Zagadnienie to wiąże się przede wszystkim z zakresem przedmiotowym i przestrzennym oraz charakterem inwestycji polegającej na przebudowie odcinka sieci elektroenergetycznej w zakresie linii kablowej SN 15 KV na działce nr [...]. Poza zakresem rozważań i ocen Sądu Wojewódzkiego pozostały istotne dla oceny legalności zaskarżonej decyzji okoliczności związane ze sporną decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie powyższego fragmentu sieci. Decyzja ta została uchylona na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2017 r., jednakże z akt sprawy nie wynika, w jaki sposób i kiedy postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji powyższej inwestycji zostało ostatecznie zakończone, co ma istotne znaczenie dla końcowej oceny legalności zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę. W tym zakresie należy uwzględnić oceny i wskazania zawarte w prawomocnym wyroku WSA w Poznaniu z dnia 22 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Po 1111/17, w którym Sąd ten oddalając sprzeciw od decyzji SKO w P. z dnia [...] września 2017 r. wyraźnie wskazał, że sam charakter i zakres inwestycji w zakresie spornej sieci budzą poważne wątpliwości (nie jest w szczególności wiadome, czy inwestycja ta wiąże się z budową/przebudową sieci, czy też budową przyłącza, a ponadto sama kwalifikacja inwestycji jako inwestycji celu publicznego nie została wyjaśniona; nie została także wyjaśniona rozbieżność pomiędzy treścią wniosku inwestora a przedmiotem postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji). Kontrolowany Sąd musi zatem ostatecznie wyjaśnić, czy sporne roboty budowlane w zakresie przebudowy odcinka sieci elektroenergetycznej w celu usunięcia istniejącej kolizji wymagały uzyskania ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz czy i ewentualnie na jakiej podstawie zostały już zrealizowane. W tym zakresie Sąd Wojewódzki powinien w pierwszej kolejności wezwać strony (uczestników) postępowania do przedłożenia pełnej dokumentacji we wskazanym wyżej zakresie lub zwrócić się do właściwych organów o przedłożenie odpisów wydanych w decyzji lub akt sprawy o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wyjaśnienia wymaga także znaczenie dla sprawy zaświadczenia Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie braku podstaw do wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na "likwidacji kolizji (kabel 15 kV)". Z treści odpowiedzi na skargę kasacyjną (s. 23) wynika, że powyższe zaświadczenie – wydane przed uzyskaniem decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – było – zdaniem inwestora – wystarczające do uznania, że wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę zawierał wszystkie wymagane prawem pozwolenia. Powyższe braki w ustaleniach, rozważaniach i wnioskowaniach Sądu Wojewódzkiego na tle zarzutów podniesionych w skardze na decyzję organu odwoławczego świadczą o nienależytej ocenie tych zarzutów. Sąd pierwszej instancji dokona zatem w powyższym zakresie ustaleń i ocen, czy sporne roboty budowlane związane z siecią elektroenergetyczną (przebudowa odcinka sieci w celu usunięcia kolizji lub także budowa przyłącza do sieci elektroenergetycznej) wymagały uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, czy mogły zostać zrealizowane na podstawie zgłoszenia dokonanego przed uzyskaniem pozwolenia na budowę oraz czy wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. Sąd Wojewódzki weźmie również pod rozwagę, że z akt sprawy wynika, iż objęta zamiarem przebudowy sieć elektroenergetyczna w zakresie linii kablowej SN jest siecią o napięciu 15 kV, a więc – wbrew stanowisku wyrażonemu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (s. 18) – nie mogą mieć do niej zastosowania przepisy art. 29 ust. 2 pkt 1a) w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 19a) lit. a) oraz w zw. art. 30 ust. 1 pkt 2b) u.p.b. Powyższe przepisy odnoszą się bowiem do sieci elektroenergetycznych obejmujących napięcie znamionowe nie wyższe niż 1 kV. Sąd Wojewódzki będzie także zobowiązany do uwzględnienia treści art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym ostatnim przepisem nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska (pkt 1), albo niewymagające pozwolenia na budowę (pkt 2). Po drugie, zarzut naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 1 u.p.b. w zw. z § 8 ust. 3 pkt. 2) rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r.) w zakresie, w jakim zakwestionowano prawidłowość weryfikacyjnego zastosowania powyższego przepisu na tle przyjętego za podstawę orzekania przez kontrolowany Sąd stanu faktycznego dotyczącego planowanego układu komunikacyjnego inwestycji w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich, oznaczenia przebiegu dróg pożarowych, dojść łączących wyjścia z obiektów budowlanych z drogą pożarową, zasługuje na uwzględnienie. Jakkolwiek za zbyt daleko idący i nieuprawniony należy uznać pogląd strony skarżącej kasacyjnie, że projekt budowlany ma odnosić się do dróg pożarowych "wszystkich okolicznych budynków", to jednak nie sposób zaprzeczyć, że zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt. 1) u.p.b. projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, który obejmuje m.in. układ komunikacyjny z wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Zgodnie natomiast z § 8 ust. 3 pkt. 2) rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. projekt zagospodarowania działki lub terenu w części rysunkowej (graficznej) powinien określać m.in. układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary, a także oznaczenie przebiegu dróg pożarowych oraz dojść łączących wyjścia z obiektów budowlanych z drogą pożarową. Z powyższych uregulowań wynika zatem, że w części rysunkowej projektu zagospodarowania działki (terenu) wszystkie elementy układu komunikacyjnego planowanego przedsięwzięcia powinny zostać przedstawione w taki sposób, aby w sposób czytelny i jednoznaczny można było stwierdzić, czy i w jaki sposób planowany układ komunikacyjny będzie połączony lub będzie oddziaływał na układy komunikacyjne terenów sąsiednich (w tym drogi wewnętrzne, dojazdy, bocznice kolejowe, parkingi, place i chodniki). Dotyczy to także powiązania lub możliwego oddziaływania planowanego układu komunikacyjnego inwestycji z istniejącymi drogami pożarowymi do sąsiednich obiektów budowlanych. Nie do przyjęcia jest bowiem taka wykładnia przepisów art. 34 ust. 3 pkt. 1) u.p.b. w zw. z § 8 ust. 3 pkt. 2) rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r., która akceptowałaby możliwość realizacji zamierzenia budowlanego, którego planowany układ komunikacyjny pozbawiałby lub ograniczał sąsiednie obiekty budowlane w zakresie dostępu do dróg pożarowych spełniających wymogi określone w przepisach prawa, w tym w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. W związku z powyższym należy przyjąć, że kontrolując kompletność, zakres i treść projektu budowlanego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami prawa (art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.b.), właściwe organy oraz sądy administracyjne nie mogą uchylać się od oceny, czy przedstawiona przez inwestora dokumentacja projektowa pozwala na stwierdzenie, że tereny sąsiednie względem terenu inwestycyjnego nie zostaną pozbawione lub ograniczone w zakresie wymaganego prawem dostępu do dróg pożarowych. Nawiązując do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, trzeba zauważyć, że zawarte w części opisowej projektu budowlanego (s. 65) stwierdzenia dotyczą jedynie drogi pożarowej zewnętrznej (pkt 8.13) dla projektowanego budynku, natomiast część rysunkowa projektu (mapa pt. "Zagospodarowanie terenu. Drogi pożarowe") nie pozwala na ustalenie, czy i w jakim zakresie projektowana inwestycja wpływa na znajdujące się w terenie inwestycji drogi pożarowe terenów sąsiednich. Tymczasem strona skarżąca kasacyjnie podniosła w skardze oraz na rozprawie w dniu [...] marca 2018 r. (zob. k. 132 akt sądowych) zarzut pominięcia w projekcie budowlanym drogi pożarowej prowadzącej do bloku mieszkalnego na os. [...] Zdaniem strony skarżącej kasacyjnie objęte terenem inwestycji działki nr [...] i [...] stanowiły dotychczas część drogi pożarowej dla powyższego budynku. Ze względu na bezpieczeństwo przeciwpożarowe konieczna w tym zakresie jest ponowna weryfikacja przedłożonej przez inwestora dokumentacji projektowej oraz zażądanie przez Sąd Wojewódzki od strony skarżącej kasacyjnie dokumentów, z których wynika historyczny i aktualny przebieg drogi pożarowej dla bloku mieszkalnego, który – według jej twierdzeń – w wyniku realizacji spornej inwestycji ma zostać pozbawiony jedynej drogi pożarowej prowadzącej przez działki nr [...] i [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę, Sąd Wojewódzki podejmie wskazane wyżej czynności zmierzające do wyjaśnienia przedstawionych wątpliwości związanych z oceną legalności zaskarżonej decyzji, a następnie po wnikliwym rozważeniu uzupełnionego materiału procesowego – w zakresie wyznaczonym treścią niniejszego wyroku – rozstrzygnie na nowo sprawę sądowoadministracyjną co do istoty. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że okazały się one bezzasadne, co zostało szczegółowo wyjaśnione w dalszej części uzasadnienia. Stosując się do wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zwrócił się do stron postępowania oraz Miasta P. celem uzupełnienia materiału dowodowego we wskazanym zakresie i pozyskania dokumentów oraz wyjaśnień istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W odpowiedzi na wezwanie Miasto P. pismem z [...] grudnia 2019r. wyjaśniło, że kwestia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji dotyczącej sieci elektroenergetycznej NN zostało zakończone ostateczną decyzją Nr [...] z [...] czerwca 2018r. i przedłożyło odpis swojej decyzji Nr [...] z [...] marca 2017r. o ustaleniu dla Spółki B. z P. lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie sieci elektroenergetycznej NN niskiego napięcia 0,4 kV na części działek Nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] ark. [...], obr. P. w P. wraz z mapą zasadniczą określającą linie rozgraniczające inwestycję i wynikami analizy, decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławczego w P. z [...] września 2017r. uchylającą powyższą decyzję Prezydenta Miasta z [...] marca 2017r. w całości i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz decyzję Prezydenta Miasta P. Nr [...] z [...] czerwca 2018r., który w punkcie 1 umorzył postępowanie administracyjne w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na przyłączeniu do sieci elektroenergetycznej obiektu mieszkalnego z usługami w P., działka nr [...]. Umorzenie dotyczy części inwestycji przewidzianej do realizacji na terenie działek albo części działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], ark. [...] obręb P. w P.; w punkcie 2 odmówił ustalenia lokalizacji dla inwestycji celu publicznego polegającego na przyłączeniu do sieci elektroenergetycznej obiektu mieszkalnego z usługami w P., działka nr [...]. Odmowa ustalenia lokalizacji celu publicznego dotyczy części inwestycji przewidzianej do realizacji na terenie części działek nr: [...] i [...], ark. [...] obręb P. w P.. Powyższa decyzja została opatrzona stwierdzeniem ostateczności z dniem [...] sierpnia 2018r. Skarżąca pismem z [...] stycznia 2020r. w zakresie przedstawienia dokumentów, z których wynika historyczny i aktualny przebieg drogi pożarowej dla bloku mieszkalnego na os[...] wyjaśniła, że budowa budynków mieszkalnych na os. [...] nastąpiła po zatwierdzeniu planu realizacyjnego decyzją Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] października 1985 r. (kopia decyzji w załączeniu). W chwili realizacji inwestycji nie opracowano szczegółowych ustaleń dotyczących przebiegu drogi przeciwpożarowej. W opisie technicznym z 1987 r. przewidziano jedynie zabezpieczenia pożarowe (pkt. 10). Takiego wskazania nie zawiera również decyzja o pozwoleniu na budowę. P. Spółdzielnia Mieszkaniowa nie posiada innych dokumentów dotyczących przebiegu drogi pożarowej. Nadto Skarżąca wskazała, że jedyną drogą spełniającą warunki przewidziane w obowiązujących w dacie projektowania i wybudowania budynków Spółdzielni oraz obecnie obowiązujących był parking usytuowany na działkach nr [...] i [...] umożliwiający dojazd do budynku położonego na os. [...] od strony drogi zlokalizowanej na działce [...]. Obecnie realizowana inwestycja całkowicie uniemożliwia dojazd do budynku, w tym przejazd straży pożarnej. Skarżąca podkreśliła, że jak wskazał sam Inwestor, przejazd przez działkę nr [...] powinien być ograniczony tylko dla pojazdów osobowych bez możliwości dojazdu samochodów powyżej 3,5 t. Ograniczenie to wynika z układu konstrukcyjnego nośności stropu budowanego budynku pod projektowanym przejazdem. Zadaniem Skarżącej Inwestor sam przyznaje, iż nie posiada drogi pożarowej, gdyż wyznaczona przez niego droga pożarowa do budowanego budynku nie umożliwia przejazdu pojazdów bojowych straży pożarnej o wadze ok. 20 t, co stawia pod znakiem zapytania legalność zatwierdzonego projektu budowlanego. W załączeniu Skarżąca przedłożyła do pisma z [...] stycznia 2020r. kopię dokumentacji projektowo-kosztorysowej z 1987r. oraz kopię pisma Inwestora do Dyrektora ZDM bez daty. Pełnomocnik uczestnika postępowania – Inwestora w odpowiedzi na wezwanie pismem z [...] stycznia 2020r. wyjaśniła, że sprawa dotycząca decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla przyłączenia do sieci elektroenergetycznego obiektu została ostatecznie zakończona decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] czerwca 2018 roku o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na przyłączeniu do sieci elektroenergetycznej obiektu mieszkalnego z usługami w m. P., ul. [...] dz. nr [...] w zakresie części inwestycji przewidzianej do realizacji na terenie działek albo części działek (cz.) nr: [...], (cz.) [...], (cz.) [...], [...], (cz.) [...], (cz.) [...]; arkusz [...], obręb P., położonych w P. w rejonie ul. [...] (pkt 1 decyzji) oraz odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na przyłączeniu do sieci elektroenergetycznej obiektu mieszkalnego z usługami w m. P., ul. [...] dz. nr [...] w zakresie części inwestycji przewidzianej do realizacji na terenie części działek nr: [...] i [...], arkusz [...], obręb P., położonych w P. w rejonie ul. [...] (pkt 2 decyzji). Jednocześnie wyjaśniła, że nie ma związku pomiędzy zakresem prac objętych decyzją lokalizacyjną, a zgłoszeniem, którego dotyczy zaświadczenie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie braku podstaw do wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na likwidacji kolizji istniejącej infrastruktury elektroenergetycznej (kabla SN 15kV). Nadto pełnomocnik wskazała, że Inwestor nie prowadził żadnych robót budowlanych dotyczących budowy/przebudowy odcinka sieci elektroenergetycznej w zakresie linii kablowej SN 15kV, celem usunięcia kolizji z inwestycją na działce nr [...], w szczególności, Inwestor nie prowadził robót objętych zaświadczeniem Prezydenta Miasta P. z [...] lutego 2017 r. W związku z trudnościami w uzyskaniu kompromisu i porozumienia z bezpośrednim sąsiadem (P. Spółdzielnią Mieszkaniową -Skarżącą), Inwestor odstąpił bowiem od pierwotnej koncepcji inwestycyjnej w zakresie części podziemnej budynku. Zdecydował się on zmniejszyć powierzchnię hali garażowej i odsunąć ścianę oporową od strony południowej działki, efektem czego ta część budynku przestała kolidować z siecią SN [...] Celem powyższego, Inwestor sporządził zamienny projekt budowlany z sierpnia 2019 roku, który Prezydent Miasta P. zatwierdził decyzją nr [...] z dnia [...] października 2019 roku (znak: [...]). Na poparcie powyższych twierdzeń pełnomocnik Inwestora przedłożyła: 1) kopię decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] czerwca 2018 roku o umorzeniu postępowania administracyjnego oraz odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (znak: UA- [...]); 2) odpis Oświadczenia z dnia [...] grudnia 2019 roku; 3) kopię decyzji Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] października 2019 roku (znak: [...]) w sprawie zmiany decyzji Wojewody z [...] września 2017r. i zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego; 4) kopię projektu zagospodarowania terenu i rzutu garażu z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] października 2019 roku (znak: [...]); 5) kopię projektu zagospodarowania terenu i rzutu garażu z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Wojewody z dnia [...] września 2017 roku (znak: [...]); 6) kopia zgłoszenia zamiaru budowy, wykonania robót budowlanych z dnia [...] grudnia 2016 r.; 7) kopia projektu budowlano wykonawczego: likwidacja kolizji istniejącej infrastruktury elektroenergetycznej z projektowanym budynkiem - instalacje elektryczne, styczeń 2016 r. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu w dniu [...] lipca 2020r. pełnomocnik skarżącej wnosiła i wywodziła jak w skardze. W kwestii dotyczącej naruszenia układu komunikacyjnego budynku spółdzielni nr [...] i w zakresie zapewnienia drogi pożarowej pełnomocnik skarżącej wyjaśnia, że aktualnie dostęp służb odbierających śmieci następuje z ul. [...], przejazdem chodnikiem utwardzonym, który ma charakter pieszojezdni, z którego również jest zapewniony dojazd do parkingu, który jest posadowiony na działce [...]. Co do drugiego zarzutu skargi w zakresie braku wymaganych opinii i uzgodnień, które należało dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę, pełnomocnik skarżącej wyjaśniła, że inwestor posiada dostęp do energii elektrycznej z innego źródła, zatem ta kwestia stała się bezprzedmiotowa. Natomiast pełnomocnik uczestnika postępowania wnosiła o oddalenie skargi w całości. Wyjaśnia, że kwestia usunięcia kolizji energetycznej została zakończona w ten sposób, że przesunięto ścianę garażową projektowanego budynku skutkiem czego w istocie nie ma kolizji inwestycji z linią energetyczną. Co do zarzuty dotyczącego braku zapewnienia drogi pożarowej wyjaśnia, że działki o nr [...] oraz [...] były zawsze wykorzystywane na parking, a nie na zapewnienie drogi pożarowej. Jednocześnie przedłożyła kserokopię decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] sierpnia 2013 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę parkingu i kanalizacji deszczowej oraz zjazdu z ul. [...] na teren [...] i [...]. Odnośnie powyższej decyzji z [...] sierpnia 2013. Pełnomocnik skarżącej wyjaśnia, że z tego co jest jej wiadome decyzja ta jest ostateczna i prawomocna, a zjazdu nie wykonano. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.") przeprowadził dowód z dokumentów zgromadzonych zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego na kartach od 383-393, 401-420 oraz od 432-458 akt sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po ponownym rozpoznaniu sprawy, zważył co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z przepisu tego wynika, zatem nakaz uwzględnienia przez Sąd ponownie rozpatrujący sprawę wskazań płynących z uzasadnienia orzeczenia drugoinstancyjnego w zakresie wykładni prawa, a także dotyczących dodatkowych ustaleń faktycznych, jak w niniejszej sprawie. W pierwszej kolejności kierując się wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd ponownie rozpoznający sprawę na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadził dowód z dokumentów dołączonych do akt sądowych sprawy na kartach wskazanych w postanowieniu, albowiem było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. W tym miejscu uzasadnić należy, że w drodze wyjątku określonego w art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, ale w ściśle określonych granicach (dowody z dokumentów) i pod sprecyzowanymi w tym przepisie warunkami (jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie). W postępowaniu przed sądem administracyjnym kontrola administracji publicznej odbywa się bowiem na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), a dopuszczony może zostać tylko taki dowód, który odnosi się do "istotnych wątpliwości" związanych z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Dokumenty dołączone do akt sprawy na kartach 383-393, 401-420 oraz od 432-458 akt sądowych posłużyły do dalszego wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2017r., poz. 1332 ze zm.). Zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozważania pozostały dwa zarzuty skargi. Pierwszy dotyczący naruszenia przepisu art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w związku z wymogiem kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz drugi dotyczący naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w zakresie powiązania planowanego układu komunikacyjnego inwestycji z istniejącą zabudową, tak by nie pozbawiać i nie ograniczać wymaganego prawem dostępu do drogi pożarowej budynku mieszkalnego na os. [...] nr [...]. Odnosząc się do pierwszego zarzutu w ocenie Sądu okazał się on niezasadny. W świetle zgromadzonych dokumentów oraz wyjaśnień stron postępowania, a także okoliczności przyznanych przez pełnomocnika skarżącej Spółdzielni bezprzedmiotowa okazała się kwestia przebudowy sieci elektroenergetycznej w zakresie linii kablowej SN 15 kV i związana z tym konieczność uzyskania wymaganych prawem uzgodnień i pozwoleń. O ile pierwotnie istniała kolizja sposobu planowanego zagospodarowania działki nr [...] z istniejącą siecią elektroenergetyczną [...], to ostatecznie inwestor dokonał zmian w projekcie budowalnym zatwierdzonym decyzją Wojewody z [...] września 2017r. w ten sposób, że zmieniono liczbę i usytuowanie miejsc postojowych, przesunięto zjazd do garażu, co w istocie prowadziło do przesunięcia południowej ściany garażu podziemnego w ten sposób, że inwestycja ominęła istniejącą linię elektroenergetyczną [...] kV. Zmiana projektu budowlanego w powyższym zakresie została dokonana ostateczną i prawomocną decyzją nr [...] Prezydenta Miasta P. z [...] października 2019r. o zmianie pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego z sierpnia 2019r. (k. 433 akt sąd.). Przy czym, Sąd podkreśla, że suma miejsc postojowych została zaprojektowana tak, że po zmianie ustalono ich liczbę na 67, co wynika z dołączonych map projektowych (k. 435 akt sąd.). Nie zmienia to zatem ustaleń i oceny co do spełnienia wymogu zapewnienia wymaganej liczby miejsc postojowych zgodnie z § 18 ust. 1 i 2 i § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakom powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania powyższej decyzji Prezydenta [...] z [...] października 2019r. zmieniającej pozwolenie na budowę). Inwestor w ten sposób usunął pierwotną kolizję projektowanego zagospodarowania działki z istniejącą infrastrukturą elektroenergetyczną linią elektroenergetyczną [...] kV. Inwestor nie prowadził zatem żadnych robót budowlanych zmierzających do budowy, czy przebudowy odcinka sieci elektroenergetycznej w zakresie linii [...] kV, a także robót objętych zaświadczeniem Prezydenta Miasta P. z [...] lutego 2017r. o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu co do zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na likwidacji kolizji istniejącej infrastruktury elektroenergetycznej (kabla SN 15 kV) na terenie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], ark. [...] obręb P. w P.. Nie było zatem potrzeby uzyskania przez Inwestora i dołączenia do projektu budowlanego wymaganej w tym zakresie decyzji, czy pozwolenia, o jakim mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Okoliczność tą przyznała także sama Skarżąca wskazując, że zarzut naruszenia powyższego przepisu w tych okolicznościach sprawy okazał się bezprzedmiotowy. Odnosząc się natomiast do kwestii uchylonej decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta P. z [...] marca 2017r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego to wskazać należy, że przedmiotem tego postępowania była lokalizacja inwestycji polegającej na budowie sieci elektroenergetycznej NN niskiego napięcia 0,4 kV. Po ponownym rozpoznaniu tej sprawy Prezydent Miasta P. decyzją Nr [...] z [...] czerwca 2018r. umorzył postępowanie w części i odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na przyłączeniu do sieci elektroenergetycznej projektowanego obiektu budowlanego. Przy czym wnioskodawcą tego postępowania była Spółka Bo. Decyzja ta stała się ostateczna [...] sierpnia 2018r. Jednak, w tym zakresie przebudowa sieci elektroenergetycznej nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie bowiem z treścią art. 29 ust. 2 pkt 11 Prawa budowlanego nie wymaga ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (stosownie do art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu j i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 11 Prawa budowlanego) budowa sieci elektroenergetycznych obejmujących napięcie znamionowe nie wyższe niż 1 kV (art. 29 ust. 1 pkt 19a Prawa budowlanego), a objęta decyzją lokalizacyjną z [...] marca 2017r. inwestycja dotyczyła sieci niskiego napięcia NN 0,4 kV (k. 383 akt sąd.). Także Skarżąca przyznała, że przedmiotowy obiekt posiada dostęp do energii elektrycznej z innego źródła, czego nie kwestionowała w zakresie wymaganych opinii, uzgodnień i pozwoleń o jakich mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. W tym miejscu podkreślić należy, że z projektu budowlanego wynika, że zasilanie w energię elektryczną nastąpi zgodnie z wydaną przez Spółkę B opinią dotyczącą przyłączenia do sieci elektroenergetycznej z istniejącego złącza kablowego o napięciu zasilania 0,4 kV, zlokalizowanego na granicy działki (k. 116 projektu budowlanego). W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu ponownie rozpoznającego niniejszą sprawę niezasadny okazał się zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie niekompletnego projektu budowlanego oraz wydanie pozwolenia na budowę przy braku aktualności wszystkich niezbędnych zaświadczeń i zezwoleń. Przechodząc do drugiego zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, pomimo, iż projekt zagospodarowania nie obejmuje drogi przeciwpożarowej, to także i ten zarzut w ocenie Sądu ponownie rozpoznającego niniejszą sprawę okazał się niezasadny. W świetle wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd I instancji zobowiązał strony postępowania do przedłożenia wymaganej dokumentacji uzupełniającej w tym zakresie. Zdaniem Sądu, z pisma Skarżącej z [...] stycznia 2020r. wynika, że zarzut ten należy rozważyć w odniesieniu do spełnienia wymogów zapewnienia drogi przeciwpożarowej dla samej projektowanej inwestycji, jak i w odniesieniu do istniejącego układu komunikacyjnego w zakresie zapewnienia dostępu, a właściwie braku ograniczenia dostępu do drogi pożarowej dla budynku mieszkalnego na os. [...] nr [...], jak to nakazał ponownie ocenić Naczelny Sąd Administracyjny. Skarżąca podnosiła bowiem, że Inwestor sam przyznał, że przejazd przez działkę nr [...] powinien być ograniczony tylko dla pojazdów osobowych bez możliwości dojazdu samochodów powyżej 3,5 t. Ograniczenie to wynika z układu konstrukcyjnego nośności stropu budowanego budynku pod projektowanym przejazdem. Zadaniem Skarżącej, Inwestor nie posiada drogi pożarowej, gdyż wyznaczona przez niego droga pożarowa do budowanego budynku nie umożliwia przejazdu pojazdów bojowych straży pożarnej o wadze ok. 20 t, co stawia pod znakiem zapytania legalność zatwierdzonego projektu budowlanego. Konstatacja Skarżącej opiera się na treści przedłożonego do akt sprawy pisma Spółki A do Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich dotyczącego możliwości udrożnienia dojazdu do miejsc postojowych znajdujących się przy budynku na os. [...] [...] na gruntach zarządzanych przez ZDM, przy czym nie wiadomo z jakiej daty pochodzi powyższe pismo. Z treści pisma rzeczywiście wynika, że proponowano ograniczenie dostępu samochodów ciężarowych powyższej 3,5 t. Wskazano, że ograniczenie to wynika z układu konstrukcyjnego nośności stropu budowanego budynku nad projektowanych przejazdem (k. 420 akt sąd.). Jakkolwiek podkreślić należy, że przedmiotem oceny jest zgodność projektu budowlanego z przepisami technicznymi, w tym obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 lipca 2009r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. Nr 124, poz. 1030). Zgodnie z treścią § 12 ust. 1 pkt 2 powyższego rozporządzenia drogę pożarową o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającą dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej do obiektu budowlanego o każdej porze roku, należy doprowadzić do budynku należącego do grupy wysokości: średniowysoki, wysoki lub wysokościowy, zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III, ZL IV lub ZL V. Droga pożarowa powinna przebiegać wzdłuż dłuższego boku budynku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-4, na całej jego długości, a w przypadku gdy krótszy bok budynku ma więcej niż 60 m - z jego dwóch stron, przy czym bliższa krawędź drogi pożarowej musi być oddalona od ściany budynku o 5-15 m dla obiektów zaliczanych do kategorii zagrożenia ludzi i o 5-25 m dla pozostałych obiektów. Pomiędzy tą drogą i ścianą budynku nie mogą występować stałe elementy zagospodarowania terenu lub drzewa i krzewy o wysokości przekraczającej 3 m, uniemożliwiające dostęp do elewacji budynku za pomocą podnośników i drabin mechanicznych (ust. 2 rozporządzenia). W przypadkach uzasadnionych warunkami lokalnymi, w szczególności architektonicznymi, droga pożarowa do budynków, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, może być poprowadzona w taki sposób, aby był zapewniony dostęp do: 1) 30 % obwodu zewnętrznego budynku, przy jego rozpiętości (największej szerokości) do 60 m, 2) 50 % obwodu zewnętrznego budynku, przy jego rozpiętości przekraczającej 60m, 3) 100 % długości elewacji od frontu budynku, przy zabudowie pierzejowej - przy spełnieniu pozostałych wymagań określonych w ust. 2 (§ 12 ust. 3 rozporządzenia. Dalej z przepisu § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia wynika, że minimalna szerokość drogi pożarowej powinna wynosić co najmniej 4 m, a jej nachylenie podłużne nie może przekraczać 5 % w miejscach, o których mowa w § 12 ust. 2 i 3, oraz na odcinkach o długości 10 m od tych miejsc, zapewniających dojazd i wyjazd. W obrębie miasta oraz na terenie działki, na której jest usytuowany obiekt budowlany, o którym mowa w § 12 ust. 1 pkt 3 i 4, droga pożarowa powinna umożliwiać przejazd pojazdów o nacisku osi na nawierzchnię jezdni co najmniej 100 kN (kiloniutonów), a jej minimalna szerokość w miejscach innych niż wymienione w ust. 1 nie może być mniejsza niż 3,5 m. Tymczasem w projekcie budowlanym w części dotyczącej warunków ochrony przeciwpożarowej przewidziano podział budynku na strefy pożarowe ZL III i ZL IV. Projektant zaprojektował drogę pożarową od strony elewacji zachodniej w całości, od strony elewacji północnej i południowej częściowo – dojazd po drodze dojazdowej do miejsc postojowych i do hali garażowej, drogę pożarową zaprojektowano jako utwardzoną, dojazd o każdej porze roku, droga pożarowa przebiega wzdłuż dłuższego boku budynku, bliższa krawędź drogi pożarowej oddalona jest od ściany budynku 6,5 m, w strefie pomiędzy drogą i ścianą oraz ścianą zewnętrzną budynku nie projektuje się żadnych elementów zagospodarowania oraz nasady roślinnością o wysokości przekraczającej 3 m, długość drogi nie będzie przekraczać 15 m, szerokość drogi zaprojektowano na 5 m bez spadków podłużnych oraz z uwzględnieniem warunku nośności konstrukcji przy ruchu pojazdów o nacisku osi na powierzchnię jezdni co najmniej 100 kN (punkt 8.13 Droga pożarowa zewnętrzna, k. 65 projektu). Do części opisowej dołączona jest także część graficzna, która obrazuje tereny dróg pożarowych także w obrębie miejsc postojowych nad garażem podziemnym. Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, że zgodnie z wiedzą projektanta, jako osoby posiadającej odpowiednią wiedzę specjalistyczną popartą zaświadczeniem o posiadanych kwalifikacjach budowlanych do projektowania, zapewniona jest droga pożarowa do projektowanego budynku spełniająca wymagane przepisami technicznymi parametry dotyczące nośności, nawet nad budowanym garażem podziemnym. Przy czym podkreślić należy, że w świetle art. 20 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego to na projektancie ciąży odpowiedzialność za prawidłowo sporządzony projekt budowlany w szczególności pod względem jego zgodności z przepisami technicznymi. Wobec powyższego w niniejszej sprawie wiążące są dla oceny spełnienia wymogu zapewnienia dostępu do drogi pożarowej dla projektowanego budynku dane zawarte w projekcie budowlanym, a nie informacje wynikające z przedstawionego na ponownym etapie postępowania sądowego, na które to pismo powoływała się Skarżąca. W tym stanie rzeczy, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, zwłaszcza treści projektu budowalnego (k. 65 i 68 projektu) nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty Skarżącej dotyczące braku legalności zatwierdzonego projektu budowlanego dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami w parterze i garażem podziemnym w zakresie spełnienia warunków ochrony przeciwpożarowej. Odnosząc się do kolejnego zagadnienia dotyczącego braku ograniczenia układu komunikacyjnego w zakresie dostępu do drogi pożarowej dla istniejącego budynku mieszkalnego nr [...], to zdaniem Sądu zarzuty Skarżącej w tym zakresie również okazały się niezasadne. Z dokumentacji przedłożonej na wyraźne i jednoznaczne żądanie Sądu, zgodnie z wytycznymi NSA, zgromadzonej na okoliczność historycznego przebiegu drogi pożarowej dla budynku mieszkalnego na os. [...] [...], który zdaniem Skarżącej ma zostać pozbawiony jedynej drogi pożarowej prowadzonej dotychczas po terenie działek [...] i [...], nie wynika przebieg takiej drogi przeciwpożarowej zewnętrznej. Okoliczność tą przyznała sama Skarżąca w piśmie z [...] stycznia 2020r. wskazując, że w chwili realizacji inwestycji nie opracowano szczegółowych ustaleń dotyczących przebiegu drogi pożarowej. Wskazań w tym zakresie nie zawiera dokumentacja projektowo-kosztorysowa, metryka parametrów budynku, czy decyzja o zatwierdzeniu planu realizacyjnego. Wynika z niej, że budynek mieszkalny należy do kategorii ZL IV, jest 6 klatkowy, o długości 45,40 m, V kondygnacji, wysokość całkowita 17,55 m (k. 403 akt sąd. Metryka budynku). Zastosowanie znajdują zatem przepisy techniczne obowiązujące w tym zakresie w czasie realizacji inwestycji – Rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17, poz.62). W § 31 ust. 1-4 tego rozporządzenia określono rodzaje budynków (w tym ZL IV), dla których powinny być zapewnione drogi pożarowe (zwane wówczas "dojazdami pożarowymi") oraz wymagania dla dróg pożarowych. Droga pożarowa, zapewniająca potrzeby w zakresie ochrony przeciwpożarowej przedmiotowego budynku, musiała być zatem usytuowana wzdłuż tego budynku od strony wejść do klatek schodowych, mieć szerokość 4,5 m oraz wytrzymałość na nacisk przez pojazdy o ciężarze całkowitym 20 ton. Przy czym obowiązek zapewnienia takiej drogi pożarowej spoczywał na Spółdzielni, jako inwestorze budynku na os. [...] nr [...] (k. 401 akt sąd.) w świetle § 1 powyższego rozporządzenia z 3 lipca 1980r., zgodnie z którym ustala ono warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki ze względu na konieczność zapewnienia przy ich projektowaniu, budowie i utrzymaniu wymagań, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229). Skarżąca nie przedłożyła jednak żadnej dokumentacji odnoszącej się do aktualnego przebiegu drogi pożarowej dla budynku mieszkalnego na os. [...] [...]. Nie było kwestionowane, że dostęp do drogi pożarowej faktycznie był zapewniony poprzez działkę [...] (stanowiącą teren zabudowy i zurbanizowany – tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem B) oraz działkę [...] (stanowiącą w ewidencji gruntów drogę – oznaczona symbolem dr.). Działki te faktycznie były przeznaczone na parking, przy czym działka nr [...] funkcję tą pełni nadal, co wynika z decyzji Prezydenta Miasta poznani Nr [...] z [...] sierpnia 2013r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę parkingu i kanalizacji deszczowej (odwodnienie) oraz budowę zjazdu z ul. [...] na terenie działek nr [...] i [...], ark[...], obręb P. w P. (przedłożona do akt sprawy przez pełnomocnika uczestnika k. 536 – 545 akt sąd.). W związku z planowaną inwestycją Skarżąca wystąpiła, bowiem o wydanie pozwolenia na rozbudowę parkingu i zjazd do drogi publicznej ul. [...] i taką pozytywną decyzję otrzymała. Pełnomocnik Skarżącej nie kwestionowała powyższej decyzji, stwierdzając, że o ile jej wiadome decyzja ta jest ostateczna i prawomocna. Podkreśliła przy tym, że zjazdu nie wykonano. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że Skarżąca ma zapewniony prawny dostęp do drogi pożarowej poprzez działkę [...] z drogi publicznej ul. [...] - działka nr [...]. Oznacza to również, że przedmiotowa inwestycja na działce nr [...] nie ogranicza jedynego dostępu do drogi pożarowej dla budynku mieszkalnego na os. [...] [...]. Co więcej, pełnomocnik Skarżącej, na rozprawie, na pytanie Sądu wyjaśniła, że aktualnie dostęp służb odbierających śmieci następuje z ul. [...], przejazdem chodnikiem utwardzonym, który ma charakter pieszojezdni, z którego również jest zapewniony dojazd do parkingu posadowionego na działce nr [...] (dr.). Okoliczność tą potwierdza także sam projekt budowlany w jego części dotyczącej projektu zagospodarowania terenu (k. 45 projektu budowlanego). Z projekty tego można wnioskować, że aktualnie budynek nr [...] obsługiwany jest w zakresie dojazdu pojazdów uprzywilejowanych oraz służb publicznych z drogi publicznej nr [...], od strony wschodniej budynku nr [...], poprzez chodnik, który jak wskazała pełnomocnik Skarżącej pełni funkcję pieszojezdni. Ze skali tej mapy do celów projektowych 1:500 wynika, że zapewniona jest wymagana szerokość nie mniejsza niż 4,5 m oraz z oznaczeń mapy (ch.) wynika, że stanowi powierzchnię utwardzoną. W tym stanie rzeczy, można przyjąć, że aktualnie budynek mieszkalny na os. [...] nr [...] ma zapewniony dostęp do drogi pożarowej zarówno prawnie, jak i faktycznie. Wobec powyższego, nie sposób przyjąć, że projektowany budynek na działce nr [...] pozbawił lub ograniczył wymagany prawem dostęp do drogi pożarowej w istniejącym układzie komunikacyjnym dla istniejących budynków mieszkalnych. Nie doszło zatem do zarzucanego przez Skarżącą naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego skutkującego uchyleniem zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w zakresie wskazanym przez Naczelny Sąd Administracyjny Sąd I instancji wziął pod uwagę, że zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie analiza akt sprawy, zwłaszcza ich uzupełnienie pod kątem przywołanych uregulowań nie pozostawia wątpliwości, iż wymagania formalne, określone w cytowanych przepisach - niezbędne do wydania pozwolenia na budowę - zostały przez Inwestora spełnione. Mając zatem na uwadze, że analizowane po ponownym rozpoznaniu sprawy zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw oraz, że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, orzekł jak w wyroku.