IV SA/Po 1089/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant ref. staż. Ewa Stawicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 marca 2018 r. sprawy ze skargi P. Spółdzielni Mieszkaniowej w P. na decyzję Wojewody W z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę w całości. Wojewoda W decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...] [...] oraz orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu dla: J. - B. Sp. z o.o. Sp. K. pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej: budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowo-handlowymi na parterze budynku (zakłady rzemieślnicze) i garażem podziemnym przy ul. [...] w P. (działka o nr ewid. [...], ark. [...], ob. P.) (kategoria obiektu: XIII). Decyzja Wojewody zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Dnia [...] października 2015 r. został złożony przez J.-B. sp. z o. o. sp. komandytowa (dalej jako: Wnioskodawca, albo Spółka) wniosek o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowo-handlowymi na parterze budynku (zakłady rzemieślnicze) i garażem podziemnym przy ul. [...] w P. (działka o nr ewid. [...], ark. [...], ob. P.). Prezydent Miasta P. po przeprowadzeniu stosownego postępowania wydał w dniu [...] listopada 2016 r. decyzję nr [...], znak: [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wskazanego obiektu. Wojewoda W, w wyniku rozpatrzenia odwołania Spółki wydał w dniu [...] stycznia 2017 r., znak: [...] decyzję uchylającą zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Na decyzję Wojewody W została złożona przez P. Spółdzielnię Mieszkaniową (dalej jako: Spółdzielnia albo Skarżąca) skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Jednocześnie, Prezydent Miasta P., po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z decyzją kasacyjną organu odwoławczego z dnia [...] stycznia 2017 r., wydał w dniu [...] kwietnia 2017 r., decyzję (znak: [...]) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Od tej decyzji odwołanie w ustawowym terminie wniosła Spółdzielnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 25 maja 2017 r., sygn. IV SA/PO 295/17 uchylił decyzję Wojewody W z dnia [...] stycznia 2017 r. uchylającą w całości decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2016 r., odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę zainicjowaną odwołaniem od decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. Wojewoda W zobowiązany będzie do przeanalizowania dokumentacji pod kątem spełnienia warunków określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego, a w przypadku niespełnienia wymagań stawianych tym przepisem organ musi wziąć pod uwagę konieczność wezwania inwestora do uzupełnienia. W tej sytuacji Wojewoda W decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2017 r., oraz umorzył w tej sprawie postępowanie pierwszej instancji w całości. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda W uchylił w całości decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2016 r. i orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu dla: J. - B. Sp. z o.o. Sp. K. pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej: budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowo-handlowymi na parterze budynku (zakłady rzemieślnicze) i garażem podziemnym. Uzasadniając swoje stanowisko Wojewoda wskazał, że przepis art. 35 Prawa budowlanego, określa czynności, jakie organ musi podjąć przed wydaniem decyzji o udzieleniu bądź odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Podkreślono, sprawdzanie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Podkreślono, że zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji, a także wskazuje m.in. proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. Wyjaśniono tez, że rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 kpa). Wojewoda wskazał, że do obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej należy również sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 ustawy prawo budowlane) uprawnienia budowlane, a także sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego). Ponadto, podkreślono, iż w myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jest związany przepisami prawa i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy, jeżeli ten spełni wszystkie wymagane prawem przesłanki. Podkreślono też, że w sprawie o wydanie pozwolenia na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, lub w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podstawowym obowiązkiem organu jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami tych dokumentów. Analiza ta ma fundamentalne znaczenie, bowiem to właśnie przywołane dokumenty określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie terenu, parametry, wskaźniki kształtowania danej zabudowy. Wyjaśniono również, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może ingerować w przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania funkcjonalne o ile są one zgodne z przepisami prawa. Wojewoda wskazał, że dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego inwestor uzyskał w dniu [...] kwietnia 2015 r., decyzję Prezydenta Miasta P. nr [...], znak: [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazano, że decyzja ta zawiera ustalenia z zakresu ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz inne warunki. Organ administracji architektoniczno-budowlanej rozpatrując wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę zobowiązany był do przeprowadzenia analizy zaprezentowanej przez inwestora dokumentacji projektowej w kontekście jej zgodności z ustaleniami wskazanej decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2015 r Po przeanalizowaniu całokształtu sprawy uznano, iż planowana inwestycja jest zgodna z wymogami wynikającymi z decyzji o warunkach zabudowy, w tym dotyczącymi obowiązującej linii zabudowy, nieprzekraczalnej linii zabudowy, powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, wysokości, geometrii dachu, obsługi komunikacyjnej itd. Odnosząc się do kwestii ilości i sposobu urządzenia miejsc parkingowych oraz postojowych, wskazano, że inwestor spełnił wymogi wynikające z tej decyzji (pkt II ppkt 2) oraz z przepisów techniczno-budowlanych. Zwrócono uwagę, że załączony do projektu budowlanego projekt zagospodarowania terenu został dostosowany do przepisów wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422), regulujących parametry wymagane dla miejsc postojowych. Została zachowana odległość wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym. Miejsca postojowe dla samochodów osobowych oraz takie, z których korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne zostały odpowiednio zwymiarowane. Wskazano, że związanie organów administracji architektoniczno-budowlanej wynikające z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778) w zw. z art. 64 tej ustawy oznacza nie tylko obowiązek organów wynikający z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, to jest sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, ale także zakaz postępowania wbrew wszystkim wymaganiom wynikającym z decyzji ustalającej warunki zabudowy. Ustalenie tych warunków polega nie tylko na określeniu parametrów samego obiektu kubaturowego, ale na ustaleniu innych warunków i zasad, które powinna spełniać inwestycja. Decyzja taka, jak wyjaśniono, rozstrzyga o możliwości umieszczenia skonkretyzowanego zamierzenia, ustalając jednocześnie szczegółowe warunki odnoszące się do całości tego zamierzenia. Podkreślono, że z powyższej regulacji wynika niezbicie, iż organ nie może zatwierdzić projektu budowlanego w razie ustalenia jakichkolwiek odstępstw w projekcie od warunków zawartych w decyzji o warunkach zabudowy. Zaakcentowano, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jest wydawana w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy. Pozwolenie na budowę nie może zatem przekraczać ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy. Wojewoda wskazał, że przedłożony projekt budowlany spełnia wymagania, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Podkreślono, że z akt sprawy zgromadzonych przez organ pierwszej instancji wynika, iż Prezydent Miasta P. przyjął zgłoszenie Spółki dotyczące zamiaru budowy sieci kanalizacji deszczowej na nieruchomości w rejonie ul. [...] w P., na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 20116 r., znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W dniu [...] lutego 2017 r. Prezydent Miasta P., w odpowiedzi na zgłoszenie inwestora, wydał zaświadczenie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na likwidacji kolizji istniejącej infrastruktury elektroenergetycznej na terenie nieruchomości w rejonie ul. [...] w P.. Wojewoda wskazał, że inwestor wypełnił, zatem wymogi określone w art. 33 ust. 2 oraz z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, wobec czego, stwierdzono, że spełnione zostały warunki wydania pozwolenia na budowę określone w art. 34 ust. 1, 2 i 3 tej ustawy. Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z decyzją Wojewody nie zgodziła się P. Spółdzielnia Mieszkaniowa w P. (dalej jako: Spółdzielnia), która w ustawowym terminie wniosła skargę do sądu administracyjnego, zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane oraz art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który jest niezgodny z uzyskanymi przez inwestora warunkami zabudowy. Wskazano też na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 34 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane w związku z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn, zm.), polegające na wadliwym w okolicznościach sprawy przyjęciu, że będący przedmiotem oceny projekt budowlany spełnia wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] kwietnia 2015 r. w zakresie zaspokojenia potrzeb parkingowych inwestycji. W dalszej kolejności podniesiono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. § 19 ust. 1 pkt 2, § 19 ust. 4, § 21 ust. 1, § 104 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, iż inwestor zapewnia odpowiednią dla potrzeb planowanej inwestycji liczbę miejsc postojowych, które spełniają wymagania określone przepisami. W skardze zarzucono też naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie niekompletnego projektu budowlanego oraz wydanie pozwolenia na budowę przy braku aktualności wszystkich niezbędnych zaświadczeń i zezwoleń. W następnej kolejności podniesiono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 33 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 lit. a i ust. 9 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który nie obejmuje całości zamierzenia budowlanego. Następnie podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, pomimo, iż projekt zagospodarowania nie obejmuje drogi przeciwpożarowej. Wskazano też na naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa, polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy w zakresie zapewnienia przez inwestora odpowiedniej dla potrzeb planowanej inwestycji liczby miejsc postojowych, braku analizy projektu zagospodarowania działki nr [...] z przepisami techniczno-budowlanymi oraz braku wyjaśnienia, czy projekt budowlany obejmuje budowę infrastruktury technicznej. W skardze podniesiono nadto naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 105 § 1 kpa oraz art. 15 kpa, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który nie był przedmiotem analizy Prezydenta Miasta P. w decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. Żądaniem skargi objęto uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu na rzecz Spółdzielni kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego; W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 – dalej jako: ppsa) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b),inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Wojewody W Sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów prawa materialnego - które miało wpływ na wynik sprawy - jak również przepisów postępowania, które - mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dostrzegł też naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postepowania administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że uchylenie decyzji z powodu naruszenia prawa materialnego doznaje ograniczenia, bowiem może ono nastąpić tylko wówczas, jeżeli uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podobnie, w przypadku naruszenia przepisów postępowania, przez możliwość istotnego wpływu na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego (por. T. Woś, Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 458). Jednocześnie przyjmuje się, że brak takiego wpływu wystąpi w sytuacji gdy przy prawidłowym zastosowaniu prawa materialnego treść decyzji byłaby taka sama (por. A. Kabat [w;] B. Dauter, A. Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 624). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd musi zatem mieć na uwadze, czy uchylenie zaskarżonego aktu z uwagi na stwierdzone uchybienia może doprowadzić do wydania decyzji o innej treści na skutek ponownego rozpoznania sprawy. Wobec powyższego, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd wziął pod uwagę nie tylko czy miało miejsce naruszenie przepisów prawa, ale również rozważył czy ponowne rozpoznanie sprawy przez Wojewodę mogłoby doprowadzić do wydania decyzji o odmiennej treści na skutek ponownego rozpoznania sprawy przez ten organ. Przystępując do omówienia zasadności poszczególnych zarzutów skargi należy w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, które – w ocenie Skarżącej - miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (DZ.U. z 2017, poz. 1332 – dalej jako: Prawo budowlane) w związku z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn, zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegające na wadliwym w okolicznościach sprawy przyjęciu, że będący przedmiotem oceny projekt budowlany spełnia wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] kwietnia 2015 r. w zakresie zaspokojenia potrzeb parkingowych inwestycji. Uzasadniając tak sformułowany zarzut strona skarżąca wskazała, że liczba miejsc parkingowych powinna zostać określona przez projektanta w dostosowaniu do skali i potrzeb zamierzenia inwestycyjnego określonych w akcie planistycznym. Podkreślono, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] kwietnia 2015 r. jako rodzaj inwestycji wymienia: zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, lokale usługowo-handlowe i infrastrukturę techniczną, a jednym z warunków tej decyzji było zapewnienie na terenie działki objętej wnioskiem pełnych potrzeb parkingowych. Należy wskazać, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2015 r. ustalająca warunki zabudowy, jak i utrzymująca ją w mocy decyzja Kolegium – są ostateczne, a wyrokami z dnia 14 marca 2018 r., w sprawach o sygn. IV SA/Po 1117/18 oraz IV SA/Po 1118/18 Sąd oddalił skargi Skarżącej Spółdzielni na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. odmownie załatwiające wnioski Spółdzielni o stwierdzenie nieważności decyzji obydwu instancji w zakresie ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji. Odnosząc się do opisanego powyżej zarzutu należy wskazać, że niewątpliwe decyzja z dnia [...] kwietnia 2015 r. nakazuje zapewnienie pełnych potrzeb parkingowych w obrębie działki na której planowana jest inwestycja ( pkt II.2 tej decyzji). W pkt. IV.1 znalazł się zapis nakazujący zapewnienie miejsc postojowych poza pasami drogowymi administrowanymi przez ZDM oraz zakazujący zatrzymywania się (nawet chwilowego) w celu załadunku i rozładunku w pasach ruchu i chodnikach – poza miejscami wyznaczonymi do parkowania. Uzasadniając swoje stanowisko Skarżąca podniosła, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym brak jest wystarczającej liczby miejsc parkingowych dla przedmiotowej inwestycji. Podkreślono, że inwestycja - zgodnie z zapisami decyzji o warunkach zabudowy - ma polegać na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowo-handlowymi. Podkreślono, że zgodnie z bilansem miejsc postojowych deweloper planuje wybudować 41 lokali mieszkalnych oraz lokale handlowo-usługowe o powierzchni użytkowej 436,02m˛. W ocenie Skarżącej, zgodnie z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy Inwestor potrzebuje zapewnić 1,5 miejsca postojowego na każdy lokal mieszkalny i 4,5 miejsca postojowego na każde 100 m2 powierzchni o funkcji użytkowej handlowej oraz 3 miejsca postojowe na każde 100 m2 powierzchni użytkowej o funkcji usługowej. Łącznie, jak podkreślono, projekt budowlany winien zabezpieczać 41x1,5 = 62 miejsca dla samej funkcji mieszkaniowej oraz ok. 15 miejsc postojowych dla funkcji handlowej lub mieszanej handlowo-usługowej. Łącznie – w ocenie Skarżącej -Inwestor winien zapewnić dla przedmiotowej inwestycji 77 miejsc postojowych. W skardze podkreślono, że pismem sporządzonym dnia [...] października 2016 r. Inwestor oświadczył o rezygnacji z lokalizacji lokali usługowych i handlowych oraz gastronomii na parterze budynku mieszkalnego (k. [...]). Zauważono jednocześnie, że w części opisowej projektu budowlanego znalazło się określenie "zakładów rzemieślniczych" zlokalizowanych w parterze budynku i stosownie do tej funkcji ustalono liczbę miejsc postojowych. W ocenie Skarżącej te dane dowodzą, że Inwestor manipuluje rzeczywistym przeznaczeniem lokali usługowych, ponieważ w opisie projektu budowlanego na k. 49 w pkt 2.2.1 nie wskazuje już na przeznaczenie rzemieślnicze lokali, ale na ich przeznaczenie usługowe. Podkreślono też, że Inwestor zaplanował 66 miejsc parkingowych. Z zaprojektowanych na nieruchomości miejsc postojowych aż 56 (nie 57, jak wskazuje inwestor) ma być zlokalizowanych w garażu podziemnym. Z tego 10 miejsc jest miejscami zależnymi - miejsca na platformach. Podkreślono, że nie będą to miejsca ogólnodostępne, lecz przeznaczone do wyłącznego korzystania przez osoby, które prawa do tych miejsc wykupią. Zatem dla pozostałych mieszkańców do dyspozycji będzie jedynie 10 miejsc postojowych zlokalizowanych na poziomie terenu, z czego część nie odpowiada warunkom techniczno-budowlanym. W żaden sposób nie zostały zapewnione potrzeby pracowników i klientów lokali usługowo-handlowych, nie mówiąc już o potrzebach miejsc parkingowych dla osób czasowo odwiedzających mieszkańców planowanej inwestycji. W ocenie Sądu podniesiony zarzut nie jest uprawniony. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów skargi w tym zakresie należy zauważyć, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie wyłączyła możliwości zastosowania przez Inwestora platform postojowych zależnych, dlatego też nie można zasadnie zarzucać Inwestorowi naruszenia prawa, upatrując tego naruszenia w samym fakcie skorzystania przez niego z takiego rozwiązania. Należy również zauważyć, że powołaną przez stronę skarżącą decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] kwietnia 2015 r. ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z "lokalami usługowo-handlowymi i garażem podziemnym oraz niezbędną infrastruktura techniczną". W odniesieniu do tak właśnie zdefiniowanej funkcji budynku, Prezydent Miasta P., który wydał tę decyzję określając w jej pkt. II.2 pkt 1) uwarunkowania w zakresie ilości i sposobu urządzenia miejsc parkingowych i postojowych określił minimalne wartości w zakresie miejsc parkingowych i postojowych: na 1,5 miejsca postojowego na jeden lokal mieszkalny (tiret pierwszy). Nie ulega wątpliwości, że projekt przewiduje 41 lokali mieszkalnych. Trafnie zatem ustalono, że na potrzeby tych lokali konieczne jest zapewnie 61,5 miejsc parkingowych. W decyzji o warunkach zabudowy przewidziano nadto wymóg zapewnienia 3 miejsc postojowych na każde 100m˛ powierzchni usługowej (biura, urzędy), 4,5 miejsca postojowe na każde 100m˛ powierzchni użytkowej o funkcji handlowej, 3,2 miejsca postojowe dla każdych 10 zatrudnionych w zakładach rzemieślniczych oraz 3,6 miejsc postojowych na każde 10 miejsc dla gastronomii (tiret dwa do pięć). Nie ulega zatem wątpliwości, że skoro decyzja o warunkach zabudowy została ustalona dla obiektu o funkcji mieszkaniowej oraz handlowo-usługowej i organ wydający tę decyzje określił w niej minimalną liczbę miejsc postojowych konieczną do zabezpieczenia m.in. dla zakładów rzemieślniczych, to zakłady rzemieślnicze zostały uznane przez ten organ za jedną z dopuszczalnych form realizacji funkcji usługowo-handlowej. Nieracjonalne byłoby bowiem określanie w decyzji ustalającej warunki zabudowy – dla konkretnej inwestycji - uwarunkowań w zakresie urządzania miejsc postojowych dla zakładów rzemieślniczych, w sytuacji gdyby decyzją tą nie dopuszczano takiego właśnie zagospodarowania terenu. Niezależnie od ujemnej oceny tego rozwiązania przez samą Skarżącą należy wskazać, ze decyzja z dnia [...] kwietnia 2015 r. pozostaje w obrocie prawnym i korzysta z domniemania legalności. Odnosząc się do argumentacji skargi należy również wskazać, że nie tylko Prezydent Miasta P. zalicza warsztaty rzemieślnicze do kategorii handlu i usług, ale czyni to również sam ustawodawca, który w tabeli stanowiącej załącznik do Prawa budowlanego, w kategorii XVII – "budynki handlu, gastronomii i usług" literalnie wymienia m.in. warsztaty rzemieślnicze. Można również zauważyć, że w art. 57 TFUE wskazuje się, że usługami w rozumieniu Traktatów są świadczenia wykonywane zwykle za wynagrodzeniem w zakresie, w jakim nie są objęte postanowieniami o swobodnym przepływie towarów, kapitału i osób, przy czym usługi obejmują zwłaszcza: działalność rzemieślniczą (lit. c). W świetle powyższego nie sposób zgodzić się ze skarżąca Spółdzielnią, że zatwierdzony projekt budowlany jest niezgodny z decyzją ustalającą warunki zabudowy z uwagi na lokalizację zakładów rzemieślniczych w parterze budynku. W okolicznościach badanej sprawy nie można, bowiem zasadnie zarzucić Inwestorowi naruszenia prawa z uwagi na rezygnację z lokalizacji lokali usługowych i handlowych oraz gastronomii na parterze budynku mieszkalnego (k. [...]) i jednoczesne określenie zakładów rzemieślniczych zlokalizowanych w parterze budynku. Z tego też powodu nie jest zasadny zarzut dotyczący wytyczenia zbyt małej liczby miejsc postojowych. Skoro bowiem Inwestor oświadczył, że w ramach dopuszczonej funkcji usługowej zmierza zrealizować wyłącznie zakłady rzemieślnicze, to należało uznać to rozwiązanie za zgodne z decyzją ustalającą warunki zabudowy, jak i Prawem budowlanym oraz przyjąć, że dla tej funkcji budynku konieczne stało się zapewnienie miejsc w sposób przyjęty przez Inwestora, tj. wynikające z decyzji o warunkach zabudowy 3,2 miejsca dla każdych 10 zatrudnionych w zakładach rzemieślniczych, przy planowanych 4 zakładach (3,2x4/10), co łącznie dało 1,28 miejsca postojowego do obsługi tych lokali. Jednocześnie łącznie Inwestor dla całej inwestycji zobligowany jest zapewnić 63 miejsca postojowe. Stosownie do określonej decyzją o warunkach zabudowy funkcji obiektu i w sposób tą decyzją określony ustalono liczbę miejsc postojowych. Dlatego też argumentacja skargi nie zasługiwała na uwzględnienie. Nie można również, w ocenie Sądu zarzuć zaskarżonej decyzji w tym zakresie naruszenia przepisów w § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2017, poz. 1332 – dalej jako rozporządzenie MI). Stosownie do treści powołanych przepisów zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust.1). Jednocześnie, liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 2). W okolicznościach badanej sprawy nie można zgodzić się ze Skarżącą, że liczbę miejsc ustalono w sposób sprzeczny z przepisami i warunkami określonymi decyzją o warunkach zabudowy. W złożonej do Sądu skardze wskazano na naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - prawo budowlane oraz art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który jest niezgodny z uzyskanymi przez inwestora warunkami zabudowy. Jak wyjaśniono już, Skarżąca upatruje zasadności podniesionego w tym zakresie zarzut, w fakcie zlokalizowania w parterze budynku objętego pozwoleniem na budowę zakładów rzemieślniczych, w sytuacji gdy decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z "lokalami usługowo-handlowymi". Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu, w obliczu treści przedstawionej powyżej argumentacji, jednoznacznie należy wskazać, że brzmienie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] kwietnia 2015 r. nie pozostawia wątpliwości, co do tego, że jednym z dopuszczonych tą decyzją przeznaczeniem lokali handlowo-usługowych jest przeznaczenie pod zakłady rzemieślnicze. Fakt ten jednoznacznie wynika z decyzji ustalającej warunki zabudowy. Dlatego też nie jest w ocenie Sądu uzasadniony zarzut naruszenia art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane – w zakresie w jakim stwierdza zgodność usytuowania usług rzemieślniczych w ramach dopuszczonej funkcji usługowo-handlowej objętego zaskarżoną decyzją obiektu. W skardze podniesiono nadto naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. § 19 ust. 1 pkt 2, § 19 ust. 4, § 21 ust. 1, § 104 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, iż Inwestor zapewnia odpowiednią dla potrzeb planowanej inwestycji liczbę miejsc postojowych, które spełniają wymagania określone przepisami. Skarżąca wskazała, że liczba miejsc przewidzianych w garażu jest de facto jeszcze mniejsza, ponieważ jakkolwiek na rysunku przedstawiono 57 miejsc, to miejsce nr [...] nie odpowiada standardom przewidzianym przez prawo i nie może być uznane za miejsce parkingowe. Strona skarżąca powołując się na § 104 ust 3 rozporządzenia MI (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji wskazała, że stanowiska postojowe w garażu powinny mieć co najmniej szerokość 2,3 m i długość 5,0 m, z zachowaniem odległości między "bokiem samochodu" a ścianą lub słupem - co najmniej 0,5 m. W skardze podniesiono, że usytuowanie miejsca postojowego nr [...] uniemożliwi nie tylko wejście do szybu windowego, w przypadku zaparkowania tam samochodu, ale również spowoduje, że samochód (jego bok) będzie znajdował się w odległości mniejszej niż 0,5m, co jest niezgodne z powołanym przepisem. W tym kontekście należy wskazać, że powołany przepis stanowi, że stanowiska postojowe w garażu powinny mieć co najmniej szerokość 2,3 m i długość 5,0 m i takie też wymiary posiada miejsce nr [...]. Jednocześnie jednak § 104 ust 3 rozporządzenia MI stanowi, że stanowisko takie musi uwzględniać zachowanie odległości między bokiem samochodu a ścianą lub słupem - co najmniej 0,5 m. W tym kontekście należy odwołać się do literatury przedmiotu, gdzie jednoznacznie przyjmuje się, że stanowiska garażowe powinny mieć wymiary zapewniające zachowanie odległości miedzy samochodem a przegrodą budowlaną - co najmniej 0,5m (por. W. Korzeniowski, R. Korzeniowski, Warunki techniczne dla budynków i ich usytuowania 2013, Warszawa 2013, s. 221 oraz M. Bojarski, Warunki techniczne i usytuowanie budynków. Zagadnienia administracyjnoprawne, warszawa 2009, s. 185). Wskazuje się przy tym, że to projektant uwzględniając wymagania funkcjonalne określa wielkość i szerokość oraz długość samochodów, jakie mają być przechowywane w projektowanym garażu i w świetle tych danych oraz brzmienia obowiązujących uregulowań prawnych wytycza stanowiska garażowe. Należy zauważyć, że ustawodawca posłużył się terminem odległości od "boku samochodu". W przepisie § 104 ust 3 rozporządzenia MI uregulowano lokalizację miejsc postojowych formułując wymóg zachowania odległości 0,5m pomiędzy "bokiem samochodu" a ścianą albo słupem. W okolicznościach badanej sprawy nie sposób stwierdzić, aby przepis ten został przez projektanta naruszony. Sama Skarżąca, jakkolwiek podnosi zarzut naruszenia § 104 ust. 3 rozporządzenia MI, to jednak wskazuje jedynie, że "usytuowanie miejsca postojowego nr [...] uniemożliwi nie tylko wejście do szybu windowego w przypadku zaparkowana tam samochodu, ale również spowoduje, że samochód (jego bok) będzie się znajdował w odległości mniejszej niż 0,5m, co jest niezgodne z tym przepisem". Odnosząc się do argumentacji skargi należy wskazać, że nie można zasadnie wywodzić, że zaparkowanie samochodu na miejscu parkingowym, którego wymiary są zgodne z prawem spowoduje, że miejsce przestanie odpowiadać wymogom prawa. Należy, bowiem zwrócić uwagę, że przepisy prawa dopuszczają wytyczenie miejsca parkingowego w sposób, w jaki uczyniono to w przypadku miejsca nr [...]. Jednocześnie, należy zauważyć, że wejście zlokalizowane przy miejscu parkingowym nr [...], jak zwrócił uwagę pełnomocnik Inwestora jest wejściem technicznym, wprowadzonym do projektu budowalnego dodatkowo, obok właściwego wejścia ewakuacyjnego. W tej sytuacji nie można było zgodzić się ze Skarżącą, że w badanej sprawie doszło do naruszenia § 104 rozporządzenia MI. Odnosząc się do argumentacji skargi należy również zauważyć, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z wymienionego przepisu. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego winni dołączyć oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie oświadczenia te zostały złożone. Zgodnie z wymogami Prawa budowlanego, osoby projektujące i sprawdzające winny się legitymować stosownymi uprawnieniami i przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego. Jak wynika z akt sprawy osoby te spełniają wskazane wymogi. Wszyscy projektanci w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Przechodząc do oceny kolejnego zarzutu skargi należy wskazać, że w kwestii miejsc postojowych dla niepełnosprawnych Skarżąca wskazuje na naruszenie § 21 ust. 1 rozporządzenia MI, podnosząc, że na rysunku graficznym szerokość miejsc postojowych dla niepełnosprawnych ma szerokość 2,3 m podczas, gdy i w rozporządzeniu określa się tę szerokość na 3,6 m. Przepis przewiduje możliwość ograniczenia tej szerokości jedynie w przypadku usytuowania miejsca postojowego wzdłuż jezdni wraz z możliwością zapewnienia możliwości korzystania z przylegającego dojścia lub ciągu pieszo- jednego. Podkreślono, że tego warunku nie spełnia jednak żadne z zaprojektowanych miejsc dla osób niepełnosprawnych. Miejsca te, jak podkreślono nie są położone wzdłuż jezdni (równolegle do niej). Tym samym winny one mieć szerokość 3,6 m. W ocenie Sądu stanowisko strony skarżącej nie zasługuje jednak na uwzględnienie. W tym zakresie zgodzić należy się natomiast z Inwestorem, co do tego że przewidziano 4 miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych i, że odpowiadają one wymogom prawa. Stosownie do § 21 ust 1 rozporządzenia MI stanowiska postojowe dla samochodów osobowych powinny mieć co najmniej szerokość 2,3 m i długość 5 m, przy czym dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne szerokość stanowiska powinna wynosić co najmniej 3,6 m i długość 5 m, a w przypadku usytuowania wzdłuż jezdni - długość co najmniej 6 m i szerokość co najmniej 3,6 m, z możliwością jej ograniczenia do 2,3 m w przypadku zapewnienia możliwości korzystania z przylegającego dojścia lub ciągu pieszo-jezdnego. Jak wskazuje Projekt zagospodarowania terenu przewidziane miejsca dla niepełnosprawnych, to usytuowane prostopadle do jezdni 2 miejsca o szerokości 360 cm oraz dwa miejsca o szerokości 230 cm. Dokonując oceny legalności przedłożonego projektu, Sąd wziął pod uwagę, że dla ustalenia znaczenia tekstu prawnego konieczne jest przejście przez wszystkie fazy wykładni, w tym wykorzystanie wszystkich - wyróżnionych w nauce - reguł interpretacyjnych, tj. językowych, systemowych oraz funkcjonalnych. W przypadku tekstów prawnych nie chodzi bowiem o to, aby po prostu rozumieć tekst czy jakiś jego przepis (bez wysiłku czy z jakimś szczególnym wysiłkiem), ale o to by zrozumieć ten tekst (przepis) zgodnie z treścią nadaną mu przez prawodawcę (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 2780/14, wyrok NSA z dnia 09 maja 2017 r. sygn. II FSK 978/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Należało zatem zauważyć, że wymiary stanowiska dla osób niepełnosprawnych mają służyć określonym celom, tj. mają umożliwić osobom niepełnosprawnym podjechanie wózkiem inwalidzkim i ewentualnie manewrowanie nim w pobliżu samochodu. Mają także umożliwić przemieszczenie się osoby z ograniczoną sprawnością ruchową do środka transportu. Z tego powodu należy zapewnić im odpowiedni dojazd do takiego miejsca. Dlatego wyznaczając miejsce dla osób niepełnosprawnych, można wykorzystać część miejsca przeznaczonego na ciąg pieszo-jezdny lub dojście. W takich przypadkach należy zapewnić odpowiednią szerokość tego ciągu, Dopuszczalne jest zawężenie ciągu pieszego do szerokości 1,0m (por. M. Bojarski Warunki techniczne i usytuowanie budynków. Zagadnienia administracyjnoprawne, warszawa 2009,s.59). Jak wskazuje skala mapy 1:500 w okolicznościach badanej sprawy szerokość ciągów pieszych, przy których zlokalizowano miejsca postojowe dla niepełnosprawnych o szerokości 2,3m, tym wymogom odpowiadają. Nie można zatem zgodzić się ze stroną skarżącą, że w okolicznościach badanej sprawy miejsca dla osób niepełnosprawnych wytyczono w sposób niezgodny z prawem, tylko z uwagi na fakt, że są one usytuowane prostopadle do chodnika. Należało, bowiem wziąć pod uwagę okoliczności, tej, konkretnej, badanej sprawy, gdzie skrajne miejsca, jakkolwiek prostopadłe do chodnika, to są jednocześnie odpowiednio szerokie, zlokalizowane wzdłuż ciągów pieszo-jednych, przylegających do obydwu miejsc o szerokości 2,30m bezpośrednio i na całej ich długości, w sposób zapewniający osobom niepełnosprawnym podjechanie wózkiem inwalidzkim i ewentualnie manewrowanie nim w pobliżu samochodu. Należało zatem stwierdzić, że miejsca te zostały wytyczone w sposób zgodny z intencją ustawodawcy. Przechodząc do oceny kolejnego zarzutu skargi należy wskazać, że Skarżąca odrzucając charakter wskazanych miejsc postojowych, jako miejsc dla osób niepełnosprawnych zarzuca również na naruszenie § 19 ust. 1 pkt rozporządzenia MI. Ponieważ jednak, w ocenie Sądu wskazane miejsca odpowiadają wymogom miejsc dla osób niepełnosprawnych, należało również uznać, że zlokalizowane one zostały w sposób zgodny z wymogami § 20 rozporządzenia MI, zgodnie z którym stanowiska postojowe dla samochodów osobowych, z których korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne, mogą być zbliżone bez żadnych ograniczeń do okien innych budynków. W kwestii naruszenia § 19 ust. 2 rozporządzenia MI należy wskazać, że zakwestionowano prawidłowość zlokalizowania 4 miejsc postojowych w granicy działki powołując się na § 19 ust 2 rozporządzenia Mi, stosownie do którego odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż: 3 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie. Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że z przekazanych Sądowi materiałów wynika, iż miejsca postojowe jakkolwiek zostały zlokalizowane w granicy działki, to jednak nie jest to granica z działką budowlaną. Jak podniesiono na rozprawie w dniu 07 marca 2018 r. miejsca te usytuowane są w granicy z drogą na co wskazuje znajdujące się na załączniku mapowym oznaczenie "dr". W świetle powyższego nie sposób podzielić stanowiska strony skarżącej o naruszeniu § 19 rozporządzenia MI w okolicznościach badanej sprawy. Jednocześnie z treści § 19 ust. 7 rozporządzenia MI wynika, że zachowanie odległości od granicy działki, w zakresie sytuowania stanowisk postojowych, nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową. W złożonej do Sądu skardze podniesiono również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie niekompletnego projektu budowlanego oraz wydanie pozwolenia na budowę przy braku aktualności wszystkich niezbędnych zaświadczeń i zezwoleń. Skarżąca wskazała na naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, stosownie do treści którego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b (dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego, uwzględnianej w planie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia), oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ( wmyśl którego podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie stanowi wpis, w drodze decyzji, do centralnego rejestru, o którym mowa w art. 88a ust. 1 pkt 3 lit. a, oraz - zgodnie z odrębnymi przepisami - wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzony zaświadczeniem wydanym przez tę izbę, z określonym w nim terminem ważności). Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu skargi należy wyjaśnić, że w wtoku postepowania wydana została decyzja z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] którą Prezydent Miasta P. ustalił lokalizację dla inwestycji celu publicznego polegającą na budowie sieci elektroenergetycznej NN przy ul. [...]. Sądowi wiadomym z urzędu jest, że decyzja ta została zaskarżona do organu wyższej instancji, a następnie została ona uchylona przez Kolegium i rozstrzygnięcie w tej sprawie zostało zaakceptowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 22 lutego 2018 r. sygn. II SA/Po 1111/17 oddalił sprzeciw od decyzji Kolegium. Odnosząc się do zarzutów skargi należy jednak zwrócić uwagę na kilka elementów. Po pierwsze – nie można zasadnie zarzucić Wojewodzie naruszenia prawa w związku z faktem udzielenia pozwolenia na budowę w oparciu o pierwszoinstancyjną decyzję ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego. Należy, bowiem zauważyć, że jakkolwiek ustawodawca korzysta niekiedy z takiego rozwiązania, to w przypadku projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, nie uzależnił wydania decyzji od przedłożenia przez inwestora "ostatecznej decyzji" o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po drugie – decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, w dacie orzekania przez Wojewodę pozostawała w obrocie prawnym i jako taka korzystała z domniemania legalności. Po trzecie – w dniu [...] grudnia 2017 r. Rada Miasta P. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "O. S. Batorego – część południowa". Uchwała została opublikowana w Dz.Urz. Woj.Wlkp z 2017, poz. 8371 i obejmuje teren objęty wnioskiem. Jednocześnie zasadą jest, iż zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego właściwy organ przed wydaniem pozwolenia na budowę ma obowiązek sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tylko wobec jego braku, z decyzją o warunkach zabudowy (wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2011 r., II OSK 152/10, LEX nr 952961). Pierwszeństwo ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wobec ustaleń decyzji wynika również z art. 65 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. A. Plucińska-Filipowicz, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz. Wyd/el). Ubocznie również należy wskazać, że dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd wziął również pod uwagę konsekwencje jakie musiałoby wywołać ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji, z przyczyn podniesionych w skardze. Należy, bowiem zauważyć, że rozpoznając sprawę ponownie Wojewoda musiałby wziąć pod uwagę stan prawny aktualny na dzień orzekania. Tymczasem, zgodnie z obowiązującym stanem prawnym – na co zasadnie wskazuje również pełnomocnik Inwestora - przebudowa sieci elektroenergetycznych innych niż obejmujących napięcie znamionowe nie wyższe niż 1 kV nie wymaga pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 19 a lit.a Prawa budowlanego). Z tych też względów zarzut skargi w opisanym zakresie również został uznany przez Sąd za bezzasadny. W skardze podniesiono też naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 33 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 lit. a i ust. 9 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który nie obejmuje całości zamierzenia budowlanego. Odnosząc się do tego zarzutu należy powtórzyć, że w toku postępowania ustalono, iż w przedmiotowa inwestycja będzie funkcjonować w oparciu wskazane sieci uzbrojenia terenu. W dacie wydawania decyzji przez Wojewodę, tj. w dniu [...] września 2017 r. w obrocie pozostawała decyzja z dnia [...] marca 2017 r. Jakkolwiek została ona usunięta z obrotu prawnego w dniu [...] września 2017 r. to należy zwrócić uwagę, że ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda musiałby wziąć pod uwagę obowiązujący stan prawny, a to oznacza, że organ ten musiałby uwzględnić również fakt, że budowa przyłączy elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych; może zostać wykonana w kolejnym etapie procesu budowlanego, na podstawie zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego). Z tego też powodu zarzut ten, w ocenie Sądu, nie uzasadniał uchylenia zaskarżonej decyzji. Kolejny podniesiony w skardze zarzut dotyczył naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego w z w. z § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego (Dz.U. z 2012, poz. 462), pomimo, iż projekt zagospodarowania nie obejmuje drogi przeciwpożarowej. Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że w myśl powołanego przepisu § 8 ust. 3 część rysunkowa, sporządzona na mapie, z uwzględnieniem § 7, powinna określać: granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów oraz liczby kondygnacji, charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, rodzaj i zasięg uciążliwości, zasięg obszaru ograniczonego użytkowania, układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary, a także oznaczenie przebiegu dróg pożarowych oraz dojść łączących wyjścia z obiektów budowlanych z drogą pożarową. Odnosząc się do tego zarzutu należy uznać go za nieuprawniony, bowiem rozwiązania w zakresie ochrony przeciwpożarowej zostały przedstawione na s. 46-66 projektu budowlanego i w projekcie zagospodarowania terenu w zakresie ochrony przeciwpożarowej na s. 68. W złożonej do Sądu skardze wskazano również na naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017, poz. 1257 – dalej jako: kpa), polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy w zakresie zapewnienia przez inwestora odpowiedniej dla potrzeb planowanej inwestycji liczby miejsc postojowych, braku analizy projektu zagospodarowania działki nr [...] z przepisami techniczno-budowlanymi oraz braku wyjaśnienia, czy projekt budowlany obejmuje budowę infrastruktury technicznej. Zarzuty te jednak w świetle przedstawionych powyżej rozważań Sądu nie mogły odnieść oczekiwanego rezultatu, w postaci uchylenia decyzji Wojewody. W ocenie Sądu zarzuty te nie są, bowiem zasadne, bowiem zarzucane przez stronę skarżącą naruszenie przepisów prawa w okolicznościach badanej sprawy nie miało miejsca. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania mającego – w ocenie strony skarżącej - wpływ na wynik sprawy, tj. art. 105 § 1 kpa oraz art. 15 kpa poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który nie był przedmiotem analizy Prezydenta Miasta P. w decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. należy przede wszystkim zauważyć, że na etapie postepowania odwoławczego wprowadzono do projektu zmiany polegające na usunięciu miejsc postojowych wzdłuż budynku, zmianie usytuowania miejsc postojowych, zwiększeniu miejsc postojowych poprzez zastosowanie systemu platform parkingowych typu NKPXL oraz zmianie opisu technicznego bilansu miejsc, jak również zmianie załączników graficznych w tym zakresie. Szczegółowa analiza wprowadzonych zmian prowadzi do wniosku, że w badanej sprawie nie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności. Podkreślić należy, że w myśl art. 15 kpa, zasadniczo - "dwukrotne rozpoznanie" oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, przy czym konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (por. B. Adamiak, Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980, s. 144 i n.). Jednocześnie, do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 Kpa) została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. K. jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania - umożliwiającego osiągnięcie celów - dla których postępowanie to jest prowadzone (por. wyrok NSA z dnia 12 listopada 1992 r. sygn. V SA 721/92, orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić też należy, że nakaz dwukrotnego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy oznacza, że zadaniem organu II instancji jest - rozpatrzenie wszystkich żądań strony i ustosunkowanie się do nich - w uzasadnieniu swej decyzji (por. M. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd XII/el oraz wyrok NSA z 22 marca 1996 r., SA/Wr 1996/95). W okolicznościach badanej sprawy jakkolwiek doszło do korekty projektu budowlanego na etapie postępowania odwoławczego, to zauważyć trzeba że rolą Sądu w takim przypadku nie jest samo tylko ustalenie czy doszło do zamiany projektu budowlanego, ale również ocena charakteru tych zmian i ich wpływu na toczące się postępowanie. Przenosząc powyższe na grunt badanej sprawy należy wskazać, że analiza akt sprawy nie potwierdza zarzutów skargi, jakoby w sprawie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności, a Wojewoda zatwierdził projekt budowalny zupełnie odmienny od rozpatrywanego przez organ I instancji. Wprowadzone zmiany polegające na usunięciu miejsc postojowych wzdłuż budynku, zmianie usytuowania miejsc postojowych, zwiększeniu miejsc postojowych poprzez zastosowanie systemu platform parkingowych typu NKPXL oraz zmianie opisu technicznego bilansu miejsc, jak również zmianie załączników graficznych w tym zakresie nie potwierdzają tezy o odmienności przedmiotowej (bowiem podmiotowa nie jest kwestionowana) tego projektu, w stosunku do projektu badanego przez organ I instancji. Dlatego też nie można podzielić zarzutów skargi, jakoby w sprawie konieczne było ponowne wystąpienie o uzgodnienia i pozwolenia. Bezzasadny jest w ocenie Sądu również zarzut naruszenia art. 105 kpa, stosownie do treści którego gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Odnosząc się do argumentacji skargi należy zauważyć, że to Inwestor jest dysponentem wniosku. W okolicznościach badanej sprawy Inwestor wystąpił o udzielenie pozwolenia na budowę i na pewnym etapie postępowania treść swojego żądania w nieznaczny sposób skorygował. Należy zauważyć, że organy muszą brać pod uwagę okoliczności danej, konkretnej sprawy. Zawodne bywa, bowiem formułowanie kategorycznych stanowisk wyrażonych na gruncie odmiennych stanów faktycznych. Analiza akt sprawy nie potwierdza natomiast wniosku strony skarżącej, jakoby w okolicznościach badanej sprawy "brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania sprawy, gdyż brak było przedmiotu faktycznego rozpoznania". Wnioskodawca przez cały tok postępowania swój wniosek o pozwolenie na budowę spornej inwestycji podtrzymywał i do zakończenia tego postępowania od popierania swojego żądania rozpoznania sprawy nie odstąpił. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd wziął pod uwagę, że zgodnie z art. 35 ust. 4 w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie, w orzecznictwie wskazuje się, iż użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno - budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Prawa budowlanego uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z wymogami określonymi w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. P. ustalenia w tym zakresie obligują organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie analiza akt sprawy pod kątem przywołanych uregulowań nie pozostawia wątpliwości, iż wymagania formalne, określone w cytowanych przepisach - niezbędne do wydania pozwolenia na budowę - zostały przez Inwestora spełnione. Mając zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw oraz, że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego = które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Wobec powyższego na podstawie art. 151 ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, orzekł jak w sentencji.