IV SA/Po 957/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agata Żebrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A na zarządzenie Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] w sprawie zasad udostępniania informacji publicznej oraz wysokości opłat za jej udostępnianie w przedmiocie zasad udostępniania informacji publicznej oraz wysokości opłat za jej udostępnianie 1. stwierdza nieważność § 2 zaskarżonego zarządzenia oraz § 5 i § 6 załącznika nr 1 do zaskarżonego zarządzenia; 2. odrzuca skargę w pozostałej części; 3. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy M. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia A kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNENIE Burmistrz Miasta i Gminy w dniu [...] marca 2018 r. na podstawie art. 33 ust. 1, 3, 4 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2017r., poz. 1857) oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 i art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (DZ.U. z 2016r., poz. 1764) wydał Zarządzenie Nr [...] w sprawie zasad udostępniania informacji publicznej oraz wysokości opłat za jej udostępnianie. Postanowienie §2 tego Zarządzenia stwierdza, że wysokość opłat za udostępnianie informacji publicznej w związku ze wskazanym sposobem udostępnienia określa Instrukcja w sprawie zasad udostępniania informacji publicznej w Urzędzie Miasta i Gminy M. (stanowiąca załącznik Nr 1 do Zarządzenia). Natomiast treść § 5 Instrukcji przewiduje w ustępie 1, że dostęp do informacji publicznej jest bezpłatny, z zastrzeżeniem ust. 2, a w ustępie 2, że jeżeli wytworzenie informacji publicznej wiąże się z poniesieniem dodatkowych kosztów, dopuszcza się pobranie od wnioskodawcy opłaty w wysokości odpowiadającej tym kosztom, zgodnie z wykazem pobieranych opłat stosowanych przy udostępnieniu informacji publicznych, które wymienione są w § 6 Instrukcji. W §5 ust. 3 Instrukcji Burmistrz wskazał, że w razie poboru opłaty : 1) w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku wydaje się powiadomienie o konieczności wniesienia opłaty w związku z udostępnieniem informacji publicznej. 2) wnioskodawca w terminie 14 dni od dnia otrzymania powiadomienia może: a) uiścić opłatę na rachunek bankowy Gminy - wówczas wnioskowana informacja udostępniona jest wnioskodawcy niezwłocznie, c) zmienić wniosek o udostępnienie informacji publicznej - wówczas zmodyfikowany wniosek rozpatruje się ponownie, e) wycofać wniosek o udostępnienie informacji publicznej - wówczas wniosek nie podlega dalszemu rozpatrywaniu; W ust. 4 § 5 Burmistrz wskazał, że nie pobiera się opłaty, jeżeli jej wysokość nie przekracza 3,00 zł. Natomiast w § 6 Burmistrz określił wysokość pobieranych opłat, w związku ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia - koszt kserokopii i wydruku: a) czarno-biały w formacie A-4 - 0,30 zł/strona, b) czarno-biały w formacie A-3 - 0,60 zł/strona, c) kolorowy w formacie A-4 - 0,60 zł/strona 3) zapis na jednej płycie CD-ROM, DVD wraz z nośnikiem - 3,50 zł. Skargę na powyższe Zarządzenie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] marca 2018r. złożyło Stowarzyszenie A wnosząc o stwierdzenie nieważności przepisów zaskarżonego Zarządzenia oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania. Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 7 ust. 2, art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2015 poz. 2058, dalej: u.d.i.p.) poprzez niezgodne z prawem ustalenie opłat za udostępnienie informacji publicznej. Stowarzyszenie wskazało, że na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym posiada legitymację prawną do zaskarżenia kwestionowanego Zarządzenia. Burmistrz Miasta i Gminy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie kwestionując legitymację prawną Stowarzyszenia do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Organ wskazał, że to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, a nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Organ nie podzielił argumentacji skarżącego, że Stowarzyszenie jest potencjalnie dotknięte skutkami skarżonego Zarządzenia. W ocenie organu zaskarżone Zarządzenie nie narusza interesu prawnego skarżącego, nie wpływa negatywnie na jego sytuację prawną, ani jego interes prawny nie został w inny sposób ograniczony. Zaskarżone Zarządzenie w żaden sposób nie godzi też w sferę prawną skarżącego przez wywołanie negatywnych następstw prawnych. Nadto Burmistrz podniósł, że Zarządzenie nie jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie, a tzw. aktem kierownictwa wewnętrznego, który nie jest skierowany na zewnątrz, przez co wyłączona jest dopuszczalność skargi na ten akt. Burmistrz argumentował, że rozwiązanie przyjęte w treści § 5 i 6 zarządzenia jest zgodne z treścią art. 15 ustawy o dostępie do informacji publicznej przewidującego możliwość pobierania opłaty odpowiadającej dodatkowym kosztom związanym z wnioskowanym sposobem udzielenia informacji publicznej lub koniecznością jej przekształcenia w formę wskazaną we wniosku. Wysokość pobieranych opłat stanowi tylko koszt wykonania kserokopii i wydruku jednej strony w zależności od formatu bądź zapisu na płycie CD, DVD wraz z ceną nośnika. Koszty te składają się więc z dwóch składników. Jednym z nich są składniki materialne, czyli materiał, nośnik, na jakim informacja zostaje udostępniona. Drugim jest praca osoby, która specjalnie została oddelegowana do załatwienia tej konkretnej sprawy. Często też przekształcenie informacji wiąże się również z usunięciem danych chronionych odrębną ustawą (anonimizacja), co z kolei angażuje znaczne środki materialne i osobowe organu. Nie zmienia to jednak faktu, że opłata każdorazowo ustalana jest indywidualnie w toku realizacji każdego wniosku o udzielenie informacji publicznej i jest uzależniona od treści wniosku oraz wskazanej w nim formy udostępnienia informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje : Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018r., poz. 2107) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej "P.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności, przed merytoryczną oceną zaskarżonego zarządzenia Burmistrza Miasta i Gminy z [...] marca 2018r. w sprawie zasad udostępniania informacji publicznej oraz wysokości opłat za jej udostępnienie, Sąd zobowiązany jest do oceny czy wyczerpany został tryb wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jeżeli taki jest wymagany przepisami prawa oraz czy przedmiotowa skarga jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2017r., poz. 1895 ze zm. w brzmieniu z dnia uchwalenia zaskarżonego Zarządzenia) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Obecnie, po nowelizacji powyższego przepisu, brak jest obowiązku wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do sądu. Ponadto art. 53 § 2a P.p.s.a. stwierdza, że w przypadku innych aktów niż te, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. Wobec powyższego do skutecznego wniesienia skargi na Zarządzenie Burmistrza z [...] marca 2018r. nie jest wymagane wyczerpanie szczególnego trybu poprzedzającego wniesienie skargi do sądu. Podstawą prawną do wniesienia skargi na zaskarżone Zarządzenie Burmistrza przez skarżące Stowarzyszenie jest art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w oparciu o który Stowarzyszenie zarzuciło niezgodność zarządzenia z prawem i naruszenie przezeń konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnej jednostki jaką jest Stowarzyszenie. Dla ustalenia, czy interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone, konieczne jest uprzednie określenie źródła i charakteru owego interesu lub uprawnienia. Odpowiedzi na powyższe pytanie poszukiwać zaś należy w przepisach prawa materialnego kształtujących te prawa, których dotyczy skarżony akt. Prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne zostało wprost zapisane w zawartym w rozdziale "Wolności i prawa polityczne" art. 61 Konstytucji RP. Uprawnienie to ma więc, pod względem podmiotowym, charakter powszechny i w zasadzie bezwarunkowy. Wedle dalszego zapisu art. 61 Konstytucji "ograniczenie prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa" ewentualne ograniczenia w dostępie do informacji publicznej mogą wiązać się w zasadzie z przedmiotem, charakterem i zakresem informacji, a nie z podmiotem uprawnionym do jej uzyskania. Zasadę tę w ustawie z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016r., poz. 1764 ze zm. w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonego Zarządzenia) wyrażono przez przyznanie "każdemu" prawa dostępu do informacji, z zastrzeżeniem "przedmiotowych" wyjątków, oraz przez sformułowanie zakazu żądania od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 powyższej ustawy). Powszechność dostępu do informacji publicznej ma zaś gwarantować między innymi zasada bezpłatności. Z powyższych regulacji wynika nakaz szerokiego rozumienia uprawniającej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego instytucji "naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia". Skoro z założenia w uzyskaniu informacji publicznej "każdy" ma interes prawny, a wszelkie ograniczenia w powszechności dostępu stanowią ściśle reglamentowane prawem wyjątki, to akt organu gminy dotyczący materii owych wyjątków, jest aktem ingerującym w zakres uprawnień każdego, kto - jako żądający informacji - skutkami aktu ma być dotknięty (wyr. NSA z 27 czerwca 2018r., sygn. akt I OSK 1843/16; WSA w Krakowie z 12 stycznia 2007r., sygn. akt II SA/Kr 1065/06; z 15 stycznia 2007r., sygn. akt II SA/Kr 1182/06; z 17 lutego 2016r., sygn. akt II SA/Kr 1267/15; post. NSA z 25 października 2016r., sygn. akt I OSK 1843/16; dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z § 8 Statutu Stowarzyszenia A, jak również z wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego, celem Stowarzyszenia jest upowszechnianie i ochrona wolności i praw człowieka oraz swobód obywatelskich, a także działań wspomagających rozwój demokracji oraz wspieranie działań monitorujących i edukacyjnych na rzecz zwiększania przejrzystości i uczciwości życia publicznego, w tym: 1) działanie na rzecz swobodnego dostępu do informacji publicznej, 2) działanie na rzecz efektywnego, praworządnego, przejrzystego i otwartego na kontrolę obywatelską gospodarowania majątkiem publicznym i zarządzania politykami publicznymi, 3) wspieranie merytoryczne i finansowe osób w sprawowaniu kontroli obywatelskiej, 4) podejmowanie działań na rzecz propagowania etyki życia publicznego i aktywności służących przeciwdziałaniu korupcji. Stowarzyszenie realizuje swoje cele poprzez działalność wskazaną w §9 Statutu Stowarzyszenia polegającą w szczególności na monitorowaniu podmiotów publicznych i innych podmiotów otrzymujących środki publiczne (pkt 1), występowaniu z petycjami, wnioskami i apelami do władz publicznych (pkt 5). Słusznie wskazuje zatem Stowarzyszenie, że jako podmiot wnioskujący o udzielenie informacji publicznej w formach przewidzianych przez skarżone Zarządzenie, jest realnie dotknięte skutkami przedmiotowego Zarządzenia. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, Stowarzyszenie wykazało nie tylko indywidualny interes prawny lub uprawnienie, ale też jego naruszenie postanowieniami zaskarżonego Zarządzenia. Stowarzyszenie ma zatem interes prawny do wniesieniu skargi do sądu administracyjnego w niniejszej sprawie. W tym miejscu odnieść należy się do orzeczeń powołanych przez Burmistrza w odpowiedzi na skargę, w szczególności wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 04 lutego 2005r., sygn. akt OSK 1563/04. Pogląd wyrażony w tym wyroku dotyczy braku interesu prawnego, ale w innym stanie faktycznym, mianowicie zarządzenia prezydenta miasta w przedmiocie ustalenia stawek czynszu za najem lokali mieszalnych, gdy skarżący w tej sprawie nie był najemcą lokalu. Następnie wskazać należy, że podstawą prawną zaskarżonego Zarządzenia jest przepis art. 33 ust. 1, 3 i 4 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym wójt (odpowiednio burmistrz, prezydent miasta) wykonuje zadania przy pomocy urzędu gminy. Kierownikiem urzędu jest wójt. Przepis ten rzeczywiście uprawnia Burmistrza do wydawania aktów władztwa wewnętrznego, których przedmiotem jest organizacja pracy, podział i sposób wykonywania zadań, zakres czynności - a więc wszystko co ma zapewnić prawidłowe funkcjonowanie podległej jednostki pomocniczej. Taki właśnie charakter mają opisane powyżej §§ 1, 3, 4, 5 i 6 zaskarżonego aktu oraz §§ 1, 2, 4 Instrukcji w sprawie zasad udostępniania informacji publiczne w Urzędzie Miasta i Gminy M. stanowiącej załącznik nr [...] do zaskarżonego Zarządzenia. Przepis art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie przewiduje możliwości wniesienia do sądu administracyjnego indywidualnej skargi na akt kierownictwa wewnętrznego niebędący aktem z zakresu administracji publicznej. Skarga na taki akt zatem, jako niedopuszczalna, podlega, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. odrzuceniu, jak Sąd orzekł w punkcie 2 wyroku. Inne zupełnie znaczenie ma jednak, zawarta w skarżonym Zarządzeniu, regulacja dotycząca pobierania opłat od podmiotów składających wnioski o udostępnienie informacji publicznej. Ustalenie kolejności działań w tym zakresie nie jest już tylko czynnością organizującą pracę urzędu i urzędników, lecz regulacją mającą charakter generalny i zewnętrzny. Zapis ten ingeruje w uprawnienia podmiotów zwracających się o udzielenie informacji publicznej i określa ich obowiązki. Ani zaś ustawa o samorządzie gminnym, ani ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewidują kompetencji Burmistrza do regulowania tej kwestii. Przepis art. 15 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej reguluje wyjątek od wyrażonej w art. 7 ust. 2 powyższej ustawy zasady bezpłatności dostępu do informacji. Przepis ten daje podmiotowi zobowiązanemu uprawnienie do pobrania opłaty stanowiącej równowartość rzeczywiście poniesionych, dodatkowych kosztów związanych ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku. Realizacja tego uprawnienia może nastąpić w konkretnych, indywidualnych sprawach i nie może tamować udzielenia informacji. Ewentualne pobranie kosztów ma nastąpić po, a nie przed udostępnieniem informacji. Omawiany przepis nie zawiera żadnego sformułowania, które można byłoby rozumieć jako upoważnienie podmiotów zobowiązanych do zmiany tej kolejności i uzależniania udzielenia informacji od uiszczenia opłat. Nie zawiera też szczególnej kompetencji w tym zakresie dla organów gminy. Z art. 15 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że wysokość pobieranych opłat ma za każdym razem odpowiadać poniesionym przez organ rzeczywistym kosztom udostępnienia informacji publicznej w związku ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia informacji lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku. Kwestia pobrania opłat za udostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 15 ust. 1 tej ustawy ma charakter uznaniowy, gdyż z jego treści wynika jedynie możliwość, a nie obowiązek ich ustalenia i to przy spełnieniu przesłanki, jaką jest "poniesienie dodatkowych kosztów". Zwrócić uwagę należy także na to, że komentowany przepis dotyczy wyłącznie rzeczywistych kosztów poniesionych przez organ, co oznacza, że koszty te będą różne przy realizacji konkretnych wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe stanowisko zostało przyjęte w orzecznictwie sądów administracyjnych, a skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni je podziela i uznaje za własne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 169/13; z 13 czerwca 2005 r., sygn. akt I OSK 69/05; wyrok WSA w Łodzi z 30 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Łd 667/06 i z 5 października 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 824/12; WSA w Lublinie z 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 44/10; WSA w Opolu z 14 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Op 114/09; WSA w Szczecinie z 28 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 1094/07; WSA we Wrocławiu z 5 stycznia 2006 r., sygn. akt IV SA/Wr 922/04; dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustalenie kosztów udostępnienia informacji publicznej, których poniesienie uzasadnia treść art. 15 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej następuje w piśmie skierowanym do wnioskodawcy w trybie art. 15 ust. 2 tej ustawy. Pismo winno wskazywać wysokość rzeczywistych kosztów udostępnienia żądanej informacji, o ile koszty te stanowią "dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku". Koszty te są zatem ustalane w toku realizacji każdorazowego wniosku o udzielenie informacji publicznej i są uzależnione od treści wniosku oraz wskazanej w nim formy udostępnienia informacji. Co za tym idzie, nie ma żadnych podstaw prawnych do ustalenia w akcie wewnętrznym stawek opłat, które wymagają indywidualizacji w konkretnej sprawie (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 307/13 dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie jest zatem zgodne z prawem ustalanie zryczałtowanych opłat za udostępnianie informacji publicznej. Chybione jest zatem twierdzenie Burmistrza, że postanowienia §5 i §6 Instrukcji załączonej do Zarządzenia stanowią wypełnienie dyspozycji art. 15 ustawy o dostępnie do informacji publicznej. Niewystarczające jest bowiem przyjęcie, że ustalone przez organ w Instrukcji koszty składają się z dwóch składników – materialnego i pracy pracownika urzędu oddelegowanego do załatwienia konkretnej sprawy, jakkolwiek koszty te każdorazowo ustala się indywidualnie. Powołane przez organ w tym zakresie stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Wyrok z 06 lipca 2016r. w sprawie o sygn. akt I OSK 662/16 zapadł na gruncie innego stanu faktycznego, gdzie zaskarżone Zarządzenie wyraźnie regulowało obszerne i szczegółowe zasady ustalania rzeczywistych i dodatkowych kosztów rzeczowych oraz osobowych udostępniania informacji publicznej ustalanych każdorazowo przy realizacji danego wniosku zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zatem odmiennie niż w niniejszej sprawie. Natomiast w wyroku NSA z 12 maja 2016r. (I OSK 1992/14) przedmiotem rozpoznania była skarga w przedmiocie ustalenia opłaty za udzielnie informacji publicznej, a nie na zarządzenie organu w przedmiocie zasad i opłat udostępniania informacji publicznej. Nadto, przywołany w podstawie prawnej Zarządzenia przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej dla powyższej oceny w niniejszej sprawie nie ma żadnego znaczenia. Z przepisu tego wynika tylko tyle, że Burmistrz jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznych, a ta powinność przez nikogo kwestionowana nie jest. W tym stanie sprawy stwierdzić należy, że Burmistrz nie dysponując kompetencją, w akcie kierownictwa wewnętrznego zawarł regulację mającą charakter co do istoty generalny, abstrakcyjny, swym charakterem i przedmiotem regulacji odpowiadającą przepisowi prawa powszechnie obowiązującego. Zawarcie w zaskarżonym Zarządzeniu powyższej regulacji dotyczącej opłat za udzielnie informacji publicznej ocenić należy jako istotne naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności §2 Zarządzenia z [...] marca 2018r. oraz § 5 i § 6 Instrukcji stanowiącej załącznik Nr [...] do zaskarżonego Zarządzenia. W tej części Zarządzenia należało na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. orzec, jak w punkcie 1 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz Skarżącego zwrot wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł, jak Sąd orzekł w punkcie 3 wyroku.