IV SA/Po 959/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2020 r. sprawy ze skargi M. K., T. K., B. K., P. K., N. M.., M. M., B. O., A. O. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy K. oddala skargę w całości IV SA/Po 959/19 Uzasadnienie M. K., T. K., B. K., P. K., N.M., M. M., B. O., A. O. (dalej jako skarżący) zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w całości uchwałę Nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2019 roku w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, wniesionego przez mieszkańców miejscowości W. w dniu [...] czerwca 2019 roku na uchwałę nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] maja 2016 roku w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy K., w części obejmującej § 8 ust.3 w brzmieniu ,,do granicy działki z drogą publiczną". W trakcie postępowania sądowoadministracyjnego skarżący wyjaśnili, że skarga dotyczy w rzeczywistości uchwały nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] maja 2016 roku w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy K., w części obejmującej § 8 ust.3 w brzmieniu ,,do granicy działki z drogą publiczną". Organowi, który wydał zaskarżoną uchwałę zarzucili, że powyżej wskazana uchwała została podjęta z naruszeniem następujących przepisów prawa: 1. art. 40 ust. 1 u.s.g., poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały w zakresie wykraczającym poza upoważnienie ustawowe uprawniające gminę do stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązującego na terenie gminy; 2. art. 7 oraz art. 94 Konstytucji RP, poprzez przekroczenie granic upoważnienia ustawowego przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały i podjęcie uchwały, której treść wykracza poza ustanowione w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach upoważnienie do stanowienia aktu prawa miejscowego; 3. art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zakresie nierównego traktowania mieszkańców gminy; 4. art. 90 i 91 Kodeksu Wykroczeń oraz art. 39 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych z uwagi na wymuszanie na nas wystawiania pojemników w miejscach do tego nie przeznaczonych i stwarzanie realnego zagrożenia w pasie drogowym, co naraża skarżących na odpowiedzialność karną. Dodatkowo skarżący wnieśli o: 1. przeprowadzenie analizy dowodów powołanych w uzasadnieniu skargi, z uwagi na to, że są one istotne dla wykazania naszego interesu prawnego; 2. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o uchylenie w całości zaskarżonej uchwały Nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2019 roku w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa; 3. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 w związku z art. 135 p.p.s.a., o uchylenie w uchwale Nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] maja 2016 roku w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy K., zapisu w części obejmującej § 8 ust.3 w brzmieniu "do granicy działki z drogą publiczną"; 4. na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzenie od Rady Gminy K. na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że w dniu [...] czerwca 2019 r. skarżący wnieśli do Rady Gminy w K. pismo - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w Uchwale Nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] maja 2016 roku w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy K., w części obejmującej § 8 ust. 3 w brzmieniu "do granicy działki z droga publiczną", wyczerpująco argumentując zasadność złożonego pisma. W dniu [...] sierpnia 2019 r., po XI sesji Rady Gminy K. która odbyła się [...] sierpnia 2019 r., skarżący otrzymali odpowiedź na wezwanie (pismo Rady Gminy [...] z dnia [...].08.2019 r.) wraz z Uchwałą Nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2019 roku, uznającą wezwanie do usunięcia naruszenia prawa za nieuzasadnione. Skarżący nie podzielili stanowiska podjętego przez Radę Gminy K. , uważając, iż zapisy regulaminu stanowią przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego, oraz naruszają interes prawny wnioskodawców, stąd skargę należy uznać za zasadną. Swój interes prawny w odniesieniu do skargi skarżący wywiedli z tego, iż wszyscy są mieszkańcami gminy K. (zamieszkałymi we wsi W.), zobowiązanymi do uiszczania opłat za wytworzone odpady komunalne. Ponadto zgodnie z art. 6c, ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, gminy są zobowiązani do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Swój interes prawny skarżący wywiedli również z prawa własności i swobodnego rozporządzania swoim mieniem. W ich ocenie nie ulega wątpliwości, że skarżący jako mieszkańcy i użytkownicy nieruchomości, wytwarzający odpady komunalne, są adresatami przepisów zawartych w kwestionowanej skargą uchwale. Skarżący uważają, że Rada Gminy uchwalając regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy K., zamieściła w nim postanowienia wykraczające poza zakres art. 4 ust. u.cz.p.g., który ma charakter zamknięty. Wskazali, że na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Rada Gminy upoważniona jest do wydawania aktów prawa miejscowego, o charakterze wykonawczym, których zadaniem jest wykonanie upoważnienia zawartego w ustawie szczególnej w granicach i zakresie przedmiotowym w nim określonym, z uwzględnieniem specyfiki i potrzeb danej gminy. Odstąpienie od tej zasady narusza związek formalny i materialny pomiędzy aktem wykonawczym a ustawą, co stanowi istotne naruszenie prawa. Oznacza to, że rada gminy nie ma prawa do samoistnego, czyli nie znajdującego podstawy w normie ustawowej, kształtowania prawa na obszarze gminy. Skarżący zakwestionowali zapis regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy K., w części obejmującej § 8 ust.3 w brzmieniu "do granicy działki z drogą publiczną". Skarżący wskazali, że mieszkańcy gminy nie są równo traktowani. Wprowadzony zapis nie jest jednakowo respektowany dla wszystkich mieszkańców gminy. W regulaminie nie wskazano jakichkolwiek wyłączeń, co do osób którym odpady komunalne sprzed posesji się odbiera, a którym nie. Nie ma ograniczenia wieku mieszkańców, pełnionych funkcji i innych okoliczności. Pomimo wprowadzonego zapisu, jest część mieszkańców (np. zamieszkujących K. - Ł. ) dla których przepis nie ma zastosowania, gdyż im odbiera się odpady komunalne bezpośrednio sprzed posesji lub z podwórka, a mieszkańców W. pozbawia się takiej możliwości. Rada gminy ustala wymagania dotyczące rodzaju pojemników na odpady oraz warunki ich utrzymania w odpowiednim stanie. Może jednak działać tylko w granicach zawartego w ustawie upoważnienia. Rada gminy nie jest jednak upoważniona do ustalania wymagań dotyczących miejsca ustawienia pojemników na odpady. Nie można uznać, aby rada gminy była upoważniona do nałożenia na właścicieli nieruchomości obowiązku umieszczania pojemników w określonym miejscu i na określonym terenie. Ustawa zobowiązuje właścicieli nieruchomości do wyposażenia nieruchomości w pojemniki służące do zbierania odpadów - i to już rzeczą właścicieli jest wykonanie tego obowiązku ustawowego i we własnym zakresie zapewnienie miejsca na ustawianie pojemników i umożliwienie dostępu do nich w celu ich opróżnienia przez pracowników przedsiębiorcy odbierającego odpady komunalne. Żaden przepis ustawy nie nakłada na właścicieli posesji bezwzględnego obowiązku wystawiania pojemników na ulicę. Rada gminy nie może w nieograniczony sposób określać obowiązków związanych z czystością i porządkiem na terenie gminy, tym bardziej, że nie wykonywanie obowiązków ustalonych w regulaminie zagrożone jest karą grzywny. Obowiązki w zakresie utrzymania czystości i porządku ciążące na właścicielu nieruchomości nie mogą być formułowane dowolnie. Skarżący wypełniają obowiązek ustawowy dotyczący utrzymania czystości i porządku, segregują odpady komunalne, ponoszą stosowne opłaty związane z ich odbiorem, więc oczekują odbioru odpadów komunalnych przez uprawnione podmioty sprzed ich posesji, udostępniając tym samym możliwość korzystania z drogi dojazdowej do swoich zabudowań. Skarżący wskazali, że zaskarżona uchwała jest wadliwa i narusza ich interes prawny. Zapis w regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy K. w części obejmującej § 8 ust.3 w brzmieniu "do granicy działki z drogą publiczną" jest niezgodny z zakresem upoważnienia ustawowego wynikającego z przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Skarżący wnieśli o stwierdzenie jego nieważności w tej części. Skarżący czują się dyskryminowani, gdyż wprowadzony zapis w ich ocenie wadliwy, nie jest respektowany dla wszystkich mieszkańców gminy jednakowo. Rada Gminy K. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Wskazano, że organ nadzoru nie wydal w stosunku do ww. uchwały rozstrzygnięcia nadzorczego, a tym samych uchwała weszła w życie. Organ nie podzielił stanowiska skarżących. Stanowisko organu zostało zaprezentowane w uchwale nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2019 r. w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i do dnia udzielenia niniejszej odpowiedzi na skargę nie uległo zmianie. Zdaniem organu żaden z obowiązujących przepisów ustawy u.cz.p.g., w tym art. 4 ust. 2 nie został naruszony, a nadto zapisy zaskarżonej uchwały nie prowadzą do jakiejkolwiek dyskryminacji czy nierównego traktowania mieszkańców gminy. Zdaniem organu, zaskarżona uchwała nie doprowadziła do naruszenia ani przepisów wskazanych przez skarżących ani tez ich interesu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.. Dz. U. z 2019r. poz. 2325; zwanej dalej "p.p.s.a.") zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6). Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności (zob.: J.P. T., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W. 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA: z [...].03.2008 r., I OSK [...]; z [...].04.2008, II GSK [...]; z [...].10.2010 r., I OSK [...]; wszystkie orzeczenia dostępne w CBOSA) – oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie kontroli sądowej poddana została wymieniona na wstępie uchwała Rada Gminy K. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy K. w części obejmującej § 8 ust. 3 w brzmieniu "do granicy działki z drogą publiczną". Uchwałę podjęto na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 446 z późn. zm. w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały-dalej "u.s.g.") - oraz art. 4 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2017 r. poz. 1289 - dalej "u.c.p.g."), po zasięgnięciu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. do wyłącznej właściwości rady gminy należy stanowienie w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy. Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.s.g. na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Art., 41 ust. 1 u.s.g. stanowi, iż akty prawa miejscowego ustanawia rada gminy w formie uchwały. Wobec powyższego wskazać należy, że unormowana w art. 7 Konstytucji RP zasada praworządności w związku z art. 94 Konstytucji RP wymaga, aby materia regulowana wydanym aktem normatywnym wynikała z upoważnienia ustawowego i nie przekraczała zakresu tego upoważnienia. Oznacza to, że każde unormowanie wykraczające poza udzielone upoważnienie jest naruszeniem normy upoważniającej, a więc stanowi naruszenie konstytucyjnych warunków legalności aktu prawa miejscowego wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego. Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie "uzupełnienie" przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów, a więc nie są wydawane w celu wykonania ustawy tak jak rozporządzenie w rozumieniu art. 92 Konstytucji RP. Stanowisko powyższe zostało przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] kwietnia 2010 r. o sygn. akt II OSK [...], LEX nr 597353, a Sąd rozpoznający sprawę niniejszą w pełni je aprobuje. Skarga wniesiona została w trybie art. 101 ust. 1 w związku z art. 94 ust. 1 i ust. 2 u.s.g., i wobec tego, w pierwszej kolejności koniecznym było dokonanie oceny legitymacji skarżącej do jej wniesienia. Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g., na którym skarżąca opiera swoje żądanie stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (jest to wersja przepisu sprzed nowelizacji k.p.a. przez art. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia [...] kwietnia 2017 r. (Dz.U.2017.935) zmieniającej k.p.a. z dniem [...] czerwca 2017 r). Z powyższego wynika zatem, że merytoryczne rozpoznanie skargi wniesionej w tym trybie wymaga ustalenia, że postanowienia skarżonej uchwały naruszają interes prawny wnoszącego skargę. Skarżący w dniu [...] czerwca 2019 r. wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa, czym wyczerpali środki zaskarżenia. W przedmiotowej sprawie zaskarżona uchwała podjęta została w dniu [...] maja 2016 r., a więc przed wejściem w życie ustawy nowelizującej. Aktualnie, inaczej niż przed ww. nowelizacją, nie jest wymagane uprzednie spełnienie warunku bezskutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Oceniając przesłankę wystąpienia po stronie skarżących interesu prawnego trzeba zaznaczyć, że w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych, które Sąd w składzie rozpoznającym sprawę w pełni podziela, podkreśla się, że kwestionując uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. skarżący musi wykazać istnienie bezpośredniego związku między skarżonym aktem, a jego konkretną, zindywidualizowaną sytuacją prawną. Inaczej mówiąc, rzeczą strony skarżącej jest wykazanie, że kwestionowana uchwała naruszając prawo, jednocześnie rodzi negatywne skutki dla jej sfery prawnomaterialnej (wynikającej z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Skarżący jako właściciele nieruchomości zabudowanej budynkami mieszkalnymi na terenie gminy K. są zobligowani do gospodarowania odpadami komunalnymi w sposób określony aktami prawa miejscowego. Skarżący wykazali również, że przepisy zaskarżonej uchwały nakładają na nich obowiązek określonego zachowania w związku z gospodarowaniem odpadami, a zatem wykazali istnienie po ich stronie interesu prawnego. Skarga jako wniesiona przez uprawniony podmiot i dopuszczalna podlegała merytorycznemu rozpoznaniu. Przechodząc do oceny merytorycznej sprawy Sąd stwierdza, iż materialnoprawną podstawę uchwały stanowią przepisy ustawy, natomiast sama uchwała określa sposób i zakres świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów. Sąd wskazuje, że zaskarżony § 8 przedmiotowej uchwały określa zasady rozmieszczania pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów. Organ wskazał w § 8 ust. 1 uchwały, że: "Podczas lokalizowania miejsc gromadzenia odpadów komunalnych należy uwzględniać przepisy § 22 i § 23 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.)". W § 8 ust. 2 uchwały wskazano, że: "Na terenie nieruchomości pojemniki i worki do zbierania odpadów komunalnych należy przetrzymywać w miejscu wyodrębnionym, dostępnym dla pracowników przedsiębiorcy odbierającego odpady komunalne". W zaskarżonym § 8 ust. 3 uchwały wskazano, że: "W przypadku, gdy brak jest dostępu do pojemników dla pracowników przedsiębiorcy odbierającego odpady komunalne właściciel nieruchomości zobowiązany jest w dniu odbioru odpadów komunalnych wystawić pojemniki i/lub worki przed wejściem na teren nieruchomości, do granicy działki z drogą publiczną.". W ocenie Sądu ww. zapisy nie stanowią przekroczenia upoważnienia ustawowego, wynikającego z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. Sąd podkreśla, że postanowienia art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. pozwalają radzie na określenie warunków rozmieszczenia pojemników oraz ich utrzymania w odpowiednim stanie technicznym, sanitarnym i porządkowym. Według Sądu Rada Gminy K. wypełniła te wskazania i nie można zarzucić jej bezprawnego naruszenia prawa własności mieszkańców. W ocenie Sądu orzeczenia wskazane przez skarżących, jak słusznie zauważył organ, dotyczą innych stanów faktycznych i nie mogą mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Należy wskazać, że zapis z § 8 ust. 3 uchwały realizuje upoważnienie ustawowe z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. w zakresie określenia warunków rozmieszczenia pojemników. Zapis ten odnosi się do konkretnej sytuacji, w której pracownik firmy odbierającej odpady nie ma dostępu do pojemników i worków umiejscowionych na określonej nieruchomości. W ocenie Sądu zasadne jest uregulowanie takich sytuacji (w których pracownik nie miałby możliwości odbioru odpadów) właśnie poprzez wystawienie pojemników przed wejściem na teren nieruchomości, do granicy działki z drogą publiczną. Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie skarżony jest tylko zapis "do granicy działki z drogą publiczną". W ocenie Sądu zapis ten ma właśnie na celu zachowanie bezpieczeństwa i spowodowanie umiejscowienia pojemników na odpady w miejscu, w którym nie będą powodowały utrudnień. Organ określił ten obszar od wejścia na teren nieruchomości do granicy działki z drogą publiczną. Oznacza to, że w przypadku braku dostępu pracownika do pojemników należy te pojemniki wystawić co najmniej przed wejście na teren nieruchomości. Wbrew twierdzeniom skarżących przedmiotowa uchwała nie określa wymagań dotyczących miejsc, w których umiejscowione są pojemniki na odpady. Mieszkańcy mogą trzymać pojemniki na odpady w dowolnych miejscach, zgodnych z ww. rozporządzeniem. Jedynie w przypadku, gdy dostęp do tych miejsc jest niemożliwy dla pracownika odbierającego odpady, są zobowiązani do ich wystawienia przed wejście na nieruchomość. Organ ograniczył przy tym ten obszar do granicy działki z drogą publiczną. Zapis ten ogranicza również możliwość wystawiania odpadów poza swoją nieruchomością. Wbrew przekonaniu skarżących zapis ten nie oznacza, że pojemniki mają być ustawiane na granicy działki z drogą publiczną, co istotnie mogłoby powodować niebezpieczeństwo, a jedynie do tej granicy. Oznacza to, że w omawianej sytuacji pojemniki należy wystawić pomiędzy granicą danej nieruchomości, a granicą drogi publicznej. W ocenie Sądu przedmiotowy zapis nie zmusza więc do wystawiania pojemników do granicy działki z drogą publiczną. Organ określił jedynie granice w jakich te pojemniki można wystawiać. Istotne w niniejszej sprawie jest również, że mieszkańców obowiązuje § 2 ust. 1 pkt 1 zaskarżonej uchwały, który reguluje kwestie braku utrudnień dla sąsiadów, mieszkańców, użytkowników dróg itp., a także pracowników odbierających odpady. W odniesieniu do kwestii stosowania zapisów uchwały przez odbierających odpady, Sąd podkreśla, że nie ma wpływu na wykonywanie jej zapisów. Sąd wskazuje, że interpretacja zapisów przedmiotowej uchwały prowadzi do wniosku, że odpady (w pojemnikach lub w workach) powinny być odbierane przez pracownika firmy odbierającej odpady sprzed posesji lub z podwórka (czyli z miejsca, w którym znajduje się pojemnik na odpady lub worki), w sytuacji jeśli pracownik przedsiębiorstwa odbierającego odpady ma zapewniony dostęp do pojemników i/lub worków na odpady. Zaskarżony zapis przedmiotowej uchwały w żaden sposób nie obliguje mieszkańców do każdorazowego wystawiania worków/pojemników do granicy działki z drogą publiczną. Zapis ten reguluje jedynie zakres obszaru, w którym worki/pojemniki z odpadami należy wystawić w przypadku, gdy brak jest dostępu do pojemników dla pracowników przedsiębiorcy. W ocenie Sądu w takiej sytuacji wystarczające jest wystawienie worków/pojemników przed wejście na teren nieruchomości. Należy jednak mieć na uwadze zapis § 22 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych [...], zgodnie z którym "Między wejściami do pomieszczeń lub placami, o których mowa w ust. 2, a miejscem dojazdu samochodów śmieciarek wywożących odpady powinno być utwardzone dojście, umożliwiające przemieszczanie pojemników na własnych kołach lub na wózkach." Zgodnie z przepisem art. 91 ust. 1 u.s.g., uchwała organu gminy jest nieważna, gdy jest sprzeczna z prawem. Ustawa o samorządzie gminnym wyróżnia dwie kategorie wad uchwał organów gminy: istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa. W art. 91 ust. 4 stanowi, że w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Nie wylicza rodzaju wad uchwał, które należą do istotnego naruszenia prawa. W art. 91 ust. 5 wskazuje jednak, że należy odpowiednio stosować przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd podkreśla, że stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika to wprost z treści tego przepisu. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. W niniejszej uchwale Sąd nie dopatrzył się uchybień skutkujących stwierdzeniem nieważności zaskarżonej części uchwały. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.