IV SA/Po 970/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska (spr) Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska WSA Donata Starosta Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi J.N. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, o d d a l a s k a r g ę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego decyzją z dnia [...] października 2007r. działając na podstawie art. 104 i 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm. – dalej kpa) umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie zgodności budowy linii elektroenergetycznej 220-400kV Plewiska- Kromolice z przepisami prawa. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że przedmiotowa linia elektroenergetyczna została zrealizowana na podstawie decyzji Starosty P. z dnia [...] czerwca 2005r. Nr [...] o pozwoleniu na budowę oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego z dnia [...] sierpnia 2006r. Nr [...] o pozwoleniu na użytkowanie. W trakcie przeprowadzonych w dniu 22 maja 2007r. oględzin na terenie działek nr [...] i [...] w K. organ nie stwierdził naruszenia przepisów prawa budowlanego. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].12.2007r. (znak [...]) uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego z dnia [...].10.2007r. (znak [...]) o umorzeniu postępowania w sprawie zgodności z przepisami prawa wybudowania linii elektroenergetycznej 220-240kV Plewiska- Kromolice i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 22.10.2008r. sygn. akt II SA/Po 173/080 oddalił skargę wniesioną przez P.S.E. Z. SA (dawniej PSE Z. sp. z. o.o.) na w/w decyzję WWINB (skarga kasacyjna od w/w wyroku WSA w Poznaniu została oddalona przez NSA wyrokiem z dnia 5.02.2010r. sygn. akt II OSK 294/09). Mając powyższe na uwadze Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego decyzją z dnia [...].06.2010r. znak [...] odstąpił od nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robot budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem przy czterotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 2x 400 kV+ 2 x 220 kV Kromolice- Plewiska na terenie gminy K. w miejscowości K. na odcinku od granicy z gminą M. do słupa nr 52 (włącznie z tym słupem) oraz w miejscowości B. i S.od słupa 58 (włącznie z tym słupem) do słupa nr 64 (z wyłączeniem tego słupa) oraz z wyłączeniem części wyżej wymienionej linii na terenie działek o nr ewidencyjnych [...],[...],[...],[...],[...]. Odwołanie od decyzji wnieśli: A. I Z.M. oraz G. I S.J., reprezentowani przez adwokata R.W., K.F., reprezentowana przez radcę prawnego E.S. oraz J.N. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu powyższych odwołań, decyzją z dnia [...].09.2010r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, iż przepis art. 51 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. – dalej ustawa) w przeciwieństwie do art. 48 i 49b nie nakłada na organ obowiązku badania zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. WWINB wskazał, iż przepis art. 51 nie uzależnia legalizacji wykonanych robót budowlanych od ustalenia takiej zgodności. Niemniej na PINB ciąży obowiązek doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Rzeczą organu jest ustalenie czy istnieje konieczność nałożenia na inwestora obowiązków wykonania określonych czynności czy robót czy też odmowy nałożenia takich obowiązków. Jednocześnie zanim organ nadzoru budowlanego nałoży na inwestora określone czynności bądź roboty winien najpierw ustalić, czy inwestor ma możliwość wykonania tych obowiązków. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że nakaz rozbiórki może być orzeczony dopiero wtedy, gdy zostanie ustalone, że wykonanych robót budowlanych nie można doprowadzić do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu stwierdzono, iż lokalizację przedmiotowej inwestycji liniowej przewidziano w planie zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy K. we wsiach D., R., P. i K., zmienionym w części dot. lokalizacji czterotorowerj linii elektrycznej wysokiego napięcia 2x 400 kV +2x220 kV po trasie istniejącej linii wysokiego napięcia Plewiska - Konin, uchwalonym przez Radę Miejską w Kórniku uchwałą nr L/627/2002 z dnia 10.10.2002r. (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego Nr 174, poz. 5347) oraz w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Kórnik we wsiach Kamionki, Borowiec, Skrzynki, w części dot. lokalizacji tejże napowietrznej linii dwutorowej uchwalonym przez Radę Miejską w Kórniku uchwałą nr XI /160/203 z dnia 25.06.2003r. (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego Nr 155, poz. 2913). Przedmiotowy odcinek sieci powstał na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, która została wyeliminowana z obrotu prawnego, a podstawą jej wyeliminowania była niezgodność z zapisami w/w planów. WWINB wskazał, że WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 18.07.2007r. sygn. akt II Sa/Po 243/06 stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w Kórniku z dnia 25.06.2003r. Nr XI/160/2003 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Kórnik, we wsiach Kamionki, Borowiec, Skrzynki, w części dotyczącej lokalizacji napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 2x220kV+ 2 x 400 kV, po trasie istniejącej linii wysokiego napięcia 220kV Plewiska- Konin. Drugi plan nadal pozostaje w obrocie prawnym. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że w trakcie postępowania administracyjnego Wojewoda Wielkopolski pismem z dnia [...].03.20l0r. nr [...] w odpowiedzi na wniosek PSE -Operator SA o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 wskazał, że "regulacje prawne nie przewidują możliwości wydania decyzji lokalizacyjnej przedsięwzięcia Euro 2012 dla inwestycji zrealizowanej przed wejściem w życie ustawy Euro (a niezakończonej pod względem formalno- prawnym)". Podobnie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Poznaniu w piśmie z dnia [...].03.2010r. nr [...] wskazał, że "uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć (...). Zrealizowane przedsięwzięcie nie jest planowanym przedsięwzięciem", a co za tym idzie w ocenie WWINB nie jest możliwe uzyskanie przez inwestora decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W kwestii dotyczącej zgodności zrealizowanego odcinka linii z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym analizie należy poddać jeszcze jeden fakt: odnośnie odcinka linii od stacji P. do granicy gminy K. z gminą M. zapisano w uchwale nr XLIV /297/2002 Rady Gminy Komorniki z dnia 09.07.2002r. ( Dz. U. Woj. Wlkp. Nr 100, Nr 10818, poz. 2517), że wyznacza się teren przeznaczony pod modernizację linii wysokiego napięcia, dla którego ustala się obszar ograniczonego użytkowania wzdłuż linii wielotorowej 2x220 kV+2x440kV- 44 m, w którym nie dopuszcza się lokalizowania nowej zabudowy mieszkaniowej ani innych obiektów przeznaczonych na stały pobyt ludzi a istniejące budynki mieszkalne nie będą mogły pełnić tej funkcji a jedynie funkcje gospodarcze produkcyjne o charakterze działalności gospodarczej nieuciążliwej, turystycznej, rekreacyjnej. Podobnie: odcinek linii od słupa 11 do 13 we wsi K. (uchwała Nr XLV/307/2002 Rady Gminy w Komornikach z dnia 10.09.2020r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. nr 128, Nr 13791, poz. 3524, 3525), odcinek we wsi Ł. d słupa 25 do słupa 27 (uchwała Nr VIII /59/2003 Rady Gminy w Komiornikach z dnia 22.04.2003r. (dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 137, poz. 13758, poz. 2568), odcinek od granicy gminy M. z gminą K. (rz. Warta do słupa nr 39 (uchwała Nr VI/58/03 Rady Miejskiej w Mosinie z dnia 07.02.2003r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 62 Nr 5971, poz. 1162) itd. W ocenie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego fakt pobudowania przedmiotowego odcinka linii zgodnie z obowiązującym w dacie budowy pozwoleniem na budowę a z drugiej strony fakt, że jest inwestycją liniową realizowaną odcinkami (realizowanymi w warunkach podobnych jak przedmiotowy) wskazuje na zgodność budowy linii z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odwoławczy stwierdził również, iż brak jest w przepisach prawa normy określającej strefę ochronną inną niż wyznaczana w przywołanych powyżej m.p.z.p. Przywołane przez odwołujących Zarządzenie Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 28.01.1985r. w sprawie szczegółowych wytycznych projektowania i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych w zakresie ochrony ludzi i środowiska przed oddziaływaniem pola elektromagnetycznego (M.P. Nr 3, 1985, poz. 24) nie ma mocy obowiązującej. WWINB wskazał, iż przedmiotowy odcinek jest jednym z wielu odcinków inwestycji wprowadzonej do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego już w latach 1975-1976, uzgodnionej z władzami miasta Poznań co do wykorzystania istniejącej trasy linii 220 kV relacji Konin -Plewiska, na budowę linii czterotorowej - dwa tory o napięciu 400kV i dwa tory o napięciu 220 kV, zamiast budowy nowej linii o napięciu tylko 400 kV, o kluczowym znaczeniu dla prawidłowej pracy polskiego systemu elektroenergetycznego i bezpieczeństwa energetycznego państwa. Ponieważ omawiany odcinek jest jednym z wielu odcinków linii, realizowanej w części po trasie istniejącej linii 220kV może zdarzyć się, że w wyznaczonej obowiązującym m.p.z.p. strefie ograniczonego użytkowania znajdują się "stare budynki", które wobec zapisów planów nie będą mogły być przeznaczone na pobyt stały ludzi. Podobna sytuacja zdarzyć się może na terenie, na którym nie ma obowiązującego m.p.z.p. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji słusznie poddał analizie przedłożoną przez inwestora ekspertyzę techniczną wykonanych robót i stanu pasa technicznego sporządzoną przez mgr inż B.K. W ocenie organu przedstawiona ekspertyza w wiarygodny sposób przedstawia zgodność inwestycji z obowiązującymi przepisami i sztuką budowlaną. Jednocześnie w zgromadzonym materialne dowodowym pozostaje raport dotyczący oddziaływania na środowisko dwunapięciowej linii elektroenergetycznej 220+400 kV na terenie gminy Kórnik (opracowanie nr 1[...]). Organ odwoławczy stwierdził, że inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane na podstawie ustanowionych służebności gruntowych, które zostały wpisane i ujawnione we właściwych księgach wieczystych. Wobec powyższego WWINB uznał, iż organ I instancji w sposób należyty i wyczerpujący przeprowadził postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. Decyzji organu I instancji nie można zarzucić naruszenia przepisów ustawy lub innych uchybień proceduralnych, które uzasadniałyby jej uchylenie w części lub w całości. Skargę na powyższą decyzję wniosła J.N. zarzucając w/w decyzji naruszenie przepisów art. 7, art. 77 §1 i art. 107 k.p.a. i naruszenie przepisów prawa materialnego tj. naruszenie art. 50 i art. 51 ustawy. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji I instancji. Uzasadniając naruszenie przepisów postępowania, skarżąca powołała się na stanowisko prezentowane w orzecznictwie i doktrynie dotyczące właściwego stosowania norm prawnych zawartych w art. 7, art. 77 §1 i art. 107 k.p.a. Skarżąca zarzuciła organom administracyjnym, że uchyliły się od merytorycznego załatwienia sprawy wskazując, że: - ekspertyza techniczna przedmiotowej linii potwierdza jej wykonanie zgodnie z projektem i wszelkimi wymogami, - inwestor nie wystąpił o nową decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, - Wojewoda Wielkopolski pozostawił bez rozpoznania wniosek inwestora o wydanie decyzji o lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012, gdyż zdaniem Wojewody nie można wydać takiej decyzji dla obiektu zrealizowanego przed wejściem w życie specustawy, - Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska poinformował inwestora, że niemożliwym jest wydanie nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla obiektu już powstałego, - na gruncie art. 51 ustawy organ nie może zmusić inwestora do przedłożenia jakichkolwiek dokumentów, w tym wyżej wspomnianych. Skarżąca wskazała, że art. 51 ustawy nie przewiduje jednak wydania decyzji o odmowie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych. Gdyby organ nadzoru budowlanego w rozpoznawanej sprawie uznał, że roboty budowlane prowadzone są zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i nie uchybiają żadnym przepisom budowlanym winien po prostu umorzyć swoje postępowanie, ponieważ przepis art. 51 ustawy nie daje mu materialnoprawnej podstawy do merytorycznego wypowiedzenia się w takiej sytuacji. Skarżąca stwierdziła, iż celem stosowania art. 51 ustawy jest doprowadzenie inwestycji do zgodności z prawem, a już na pewno tymi jego aktami, które określają zagospodarowanie przestrzeni poprzez ustalenie miejsca, charakteru i cech szczegółowych zabudowy. W skardze przypomniano, że pozwolenie na budowę przedmiotowej linii zostało usunięte z obrotu prawnego. Oznacza to, że dla jej pozostawienia i funkcjonowania, należy przeprowadzić ponowną jej weryfikację. Również zatwierdzony projekt budowlany przestał być uznanym przez Państwo wzorcem wykonania inwestycji, mającym gwarantować jej poprawność. W tej sytuacji organ powinien był dwukierunkowo zbadać aspekt urbanistyczny ulokowania linii oraz aspekty techniczne w kontekście bezpieczeństwa dla ludzi i środowiska. Skarżąca wskazała, że dla przedmiotowej linii wydano pozwolenie i je uchylono, jak dla "inwestycji zwykłej" a następnie inwestycję zakwalifikowano jako EURO 2012. ponadto skarżąca wskazała na art. 25. ust. 1. specustawy, zgodnie z którym "W sprawach uregulowanych w niniejszym rozdziale nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Oznacza to, że lokalizacja przedsięwzięć EURO 2012 w ogóle nie zależy od treści planów miejscowych, i nawet jeśli zamierzenie jest zgodne z takimi planami obowiązującymi, to i tak wymaga potwierdzenia w decyzji przewidzianej w art. 24. specustawy. Oznacza to, że słusznie inwestor nie występował o decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Rozważając, czy słuszne jest stanowisko organów uznających, że w niniejszej sprawie nie można już wydać decyzji o lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 skarżąca przypomniała, że po wyroku Trybunału Konstytucyjnego dotyczącego art. 48 ustawy ukształtowała się wyraźna linia orzecznicza, akceptująca zawieszanie postępowań w celu pozyskania decyzji o warunkach zabudowy na gruncie szerszym, bowiem obejmującym postępowania prowadzone na podstawie art. 51 ustawy z 1994r. jak i na podstawie art. 37 Pr. bud. z 1974r., jeśli do rozstrzygnięcia brakuje wzorca urbanistycznego w postaci aktualnego planu miejscowego. Jeżeli zatem, co wyżej wskazano, plan miejscowy nie może być autonomicznym źródłem lokalizacji inwestycji EURO 2012, a decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydać dla inwestycji, która uzyskała status EURO 2012, nie można, to zdaniem skarżącej uznać należy, że przez analogię, jedynym sposobem legitymizacji przedmiotowej inwestycji, jest decyzja przewidziana w art. 24. specustawy. Nie ma też wyraźnego zakazu wydania decyzji o lokalizacji inwestycji EURO 2012, dla obiektu wciągniętego do wykazu po wejściu w życie specustawy, będącego w budowie albo wybudowanego i wymagającego dalszej przebudowy. Decyzja o lokalizacji EURO 2012 jest równoprawnym surogatem decyzji o warunkach zabudowy, może zatem, i powinna, być "wzorcem urbanistycznym" stanu zgodnego z prawem, który należy osiągnąć w niniejszej sprawie. W związku z powyższym, zdaniem skarżącej, mimo informacji o dotychczasowym stanowisku Wojewody, organ I instancji powinien zawiesić swoje postępowanie, wezwać inwestora do wystąpienia o taką decyzję, a już sprawą inwestora jest zastosowanie odpowiednich, prawnych środków w celu uyzyskania tej decyzji pomimo oporu Wojewody. Skarżąca zastrzegła, iż w myśl art. 72. ust. 1. pkt 13. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięć EURO 2012 - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Skarżąca wyraziła pogląd, iż negatywne stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, opierające się na treści art. 71 ust 2 przywołanej ustawy, można przełamać argumentem, iż procedowanie nad decyzją o lokalizacji inwestycji EURO 2012 nie oznacza automatycznie akceptacji dotychczasowej lokalizacji i może obejmować ustalenie innej, nowej a więc "planowanej" lokalizacji, co oczywiście uzależnione jest od wskazań decyzji środowiskowej. Podsumowując skarżąca wskazała, że organy obu instancji przyjęły milcząco nieodwracalność skutków prawnych uchylonego planu miejscowego i wydanego na jego podstawie pozwolenia na budowę przedmiotowej linii elektroenergetycznej. Nieodwracalność skutków prawnych jest jednak, zdaniem skarżącej, przesłanką negatywną tylko i wyłącznie dla stwierdzenia nieważności decyzji. Kodeks postępowania administracyjnego nie pozwala odwoływać się do tej przesłanki przy stosowaniu jakiegokolwiek innego trybu, niż procedura stwierdzenia nieważności decyzji. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. PSE Operator S.A. w piśmie procesowym z dnia 19.10.2011r. podtrzymał wniosek organu odwoławczego o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego wskazano, iż WWINB nie uwzględnił interesu wyłącznie jednej strony i nie odmówił "uszanowania interesu" pozostałych stron. W tym celu w toku postępowań obu instancji organy dokonały szeregu ustaleń (wskazanych w uzasadnieniu decyzji), które sprowadzają się do konkluzji, że przedmiotowa linia wybudowana jest zgodnie z prawem. Skoro organy doszły do takich ustaleń, to nie można zasadnie twierdzić, że interes którejś ze stron nie został uszanowany. W efekcie, podjęcie wszystkich niezbędnych kroków w sprawie doprowadziło organy nadzoru budowlanego do jej wyjaśnienia, tj. ustalenia bezzasadności nałożenia obowiązku z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy. Uczestnik wskazał, iż istnienie i zgodne z prawem funkcjonowanie ww. linii elektroenergetycznej ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa energetycznego aglomeracji poznańskiej. Inwestycja ta jest także istotna z punktu widzenia przygotowania w Poznaniu Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. M.in. z tego względu przedmiotowa inwestycja wprowadzona została na listę tzw. przedsięwzięć Euro 2012 (por. pkt 56 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012). Nie powinno budzić zatem wątpliwości, że istnienie i zgodne z prawem funkcjonowanie ww. linii leży w interesie społecznym. PSE Operator S.A. wskazało, że postępowanie naprawcze przeprowadzone zostało zgodnie z przepisem art. 77 kpa, a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom stawianym w art. 107 kpa. Uczestnik postępowania zakwestionował również stanowisko wyrażone w skardze, iż zasadnym w niniejszej sprawie byłoby umorzenie postępowania. Uczestnik postępowania powołując się na orzecznictwo stwierdził, że nie jest możliwe wydanie w postępowaniu prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego w trybie i na zasadach określonych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 ustawy, stosowanych odpowiednio z mocy art 51 ust. 7 tej ustawy, decyzji o umorzeniu postępowania. Odnosząc się do zarzutu braku decyzji lokalizacyjnej i decyzji środowiskowej, uczestnik postępowania powołując się na orzecznictwo wskazał, że przepisy te nie obligują organu nadzoru budowlanego do nałożenia na inwestora, który prowadził roboty budowlane na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę, które następnie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, obowiązku przedłożenia kompletnej dokumentacji budowlanej, analogicznie do sytuacji ubiegania się "na nowo" o pozwolenie na budowę. Z uwagi na powyższe, organy nadzoru budowlanego w toku postępowania prowadzonego na podstawie art. 50 i 51 ustawy nie miały uprawnienia do żądania od Inwestora przedłożenia decyzji lokalizacyjnej. Od sytuacji legalizacji samowoli budowlanej odróżnić należy sytuację, gdy obiekt budowlany zrealizowany został na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która następnie została wyeliminowana z obrotu prawnego, np. przez jej unieważnienie. Wówczas nie można uznać, że obiekt budowlany był realizowany w warunkach samowoli budowlanej, do której zastosowanie ma przepis art. 48 Prawa budowlanego; jego legalizacja odbywa się bowiem na podstawie przepisów art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Przepisy te, odmiennie niż art. 48, nie uprawniają organu nadzoru budowlanego do zobowiązania inwestora do złożenia w toku postępowaniu legalizacyjnego decyzji o warunkach zabudowy (odpowiednio należy tę uwagę odnieść do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego czy decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięć Euro 2012) dla inwestycji, co do której prowadzone jest postępowanie legalizacyjne. Zdaniem PSE Operator S.A., organy nadzoru budowlanego nie były również uprawnione do żądania od Inwestora przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, decyzję środowiskową wydaje się m.in. przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Przepis ten zawiera zamknięty katalog decyzji, których wydanie powinno być poprzedzone uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wśród decyzji tych brak jednak decyzji, o których mowa w art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Uczestnik postępowania podniósł, iż nie bez znaczenia jest fakt, że linia elektroenergetyczna przebiega "po trasie" linii elektroenergetycznej 220 kV relacji Konin-Plewiska, która istniała na przedmiotowym terenie od końca lat 50. ubiegłego wieku. Odcinek ten, co zauważył WWINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jest jednym z wielu odcinków inwestycji wprowadzonej do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego już w latach 1975-1976, uzgodnionej z władzami miasta Poznań co do wykorzystania istniejącej trasy linii 220 kV Konin-Plewiska na budowę linii czterotorowej -2x220kV+2x400kV (zamiast budowy nowej linii o napięciu 400kV). Trudno więc mówić o jakimkolwiek nowym "zlokalizowaniu" ww. odcinka tej kluczowej dla bezpieczeństwa energetycznego aglomeracji poznańskiej inwestycji. Nadto wskazano, iż dokumenty znajdujące się w aktach były wystarczające do dokonania ustalenia zgodności linii z przepisami ochrony środowiska. Zgodność budowy linii z przepisami ochrony środowiska w zakresie oddziaływania elektrycznego, magnetycznego oraz poziomu hałasu potwierdzono również w złożonej w niniejszej sprawie "Ekspertyzie technicznej wykonanych robót i stanu pasa ochronnego". PSE Operator S.A. podniósł, iż skoro z przyczyn formalno-prawnych uzyskanie decyzji lokalizacyjnej i decyzji środowiskowej nie było możliwe, to Inwestor - który zrealizował roboty budowlane na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i w okresie jej ważności - nie powinien ponosić jakichkolwiek negatywnych konsekwencji wynikających z ww. okoliczności (uniemożliwiających mu uzyskanie tych decyzji), za które nie ponosi odpowiedzialności. Innymi słowy, zasadna jest taka wykładnia przepisów art. 50 i 51 Prawa budowlanego, która Inwestorowi - który na etapie prowadzenia robót budowlanych i przystąpienia do użytkowania zachował wszystkie wymogi prawa - otwiera drogę do legalizacji inwestycji. Interpretacja przeciwna sprzeczna byłaby z zasadami: demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji), praworządności (art. 7 Konstytucji) oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do organów państwa (art. 8 kpa). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 22.10.2008r. sygn. akt II SA/Po 173/080 oddalił skargę wniesioną przez Polskie Sieci Elektroenergetyczne Zachód SA (dawniej PSE Zachód sp. z.o.o.) na decyzję WWINB uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego z dnia [...].10.2007r. (znak [...]) o umorzeniu postępowania w sprawie zgodności z przepisami prawa wybudowania linii elektroenergetycznej 220-240kV Plewiska- Kromolice i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (skarga kasacyjna od w/w wyroku WSA w Poznaniu została oddalona przez NSA wyrokiem z dnia 5.02.2010r. sygn. akt II OSK 294/09). Zgodnie więc z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – P.p.s.a) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Kontrola Sądu dokonywana jest na podstawie stanu faktycznego, jak też stanu prawnego, który istniał w chwili podjęcia zaskarżonego aktu. W przypadku zmiany stanu prawnego, bądź zmiany stanu faktycznego, odpada związanie oceną prawną wyrażoną w wydanym przez Sąd wyroku. Trzeba przy tym zaznaczyć, że zmiana stanu prawnego lub zmiana stanu faktycznego tylko wtedy będzie miała wpływ na przyjętą ocenę prawną, jeżeli zmiana stanu prawnego uczyni pogląd sądu administracyjnego nieaktualnym, a zmiana stanu faktycznego będąca następstwem wyjścia na jaw nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów dotyczyć będzie istotnych jego elementów. Ocena prawna sformułowana w orzeczeniu wojewódzkiego sądu administracyjnego, o której mowa w art. 153 P.p.s.a. wiąże organ oraz ten sąd co do zastosowania prawa materialnego w danej sprawie na tle konkretnie poczynionych ustaleń faktycznych i ich oceny, co oznacza, że moc wiążąca tej oceny ustaje w przypadku, gdy przy ponownym rozpoznaniu sprawy dojdzie do zmiany jej istotnych okoliczności faktycznych, która to zmiana dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy wymaga odmiennego zastosowania przepisów prawa materialnego, podlegających tej ocenie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt I FSK 1170/08). Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu jest bowiem wiążąca tylko o tyle, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Mając powyższe na uwadze, za niewłaściwą uznać należy argumentację skarżącej, iż organ nadzoru budowlanego w rozpoznawanej sprawie uznając, że roboty budowlane wykonane są zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i nie uchybiają żadnym przepisom budowlanym, winien umorzyć swoje postępowanie. Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 22.10.2008r. sygn. akt II SA/Po 173/08 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5.02.2010r. sygn. akt II OSK 294/09 przesądziły bowiem, iż w odniesieniu do obiektów budowlanych wykonanych na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która następnie została wyeliminowana z obrotu prawnego, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, organ winien przeprowadzić postępowanie w trybie i na zasadach określonych w art. 51 ust.1 pkt 1 i 2 oraz ust.3 w związku z art. 51 ust.7 ustawy. Wobec konieczności zbadania w trybie art. 51, czy wykonana inwestycja jest zgodna z przepisami prawa budowlanego, a zatem czy możliwa jest jej legalizacja, nie jest - jak twierdzi skarżąca - możliwe wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, brak jest bowiem podstaw do uznania za bezprzedmiotowe takiego postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. W tym miejscu stwierdzić należy, iż w wyroku NSA z dnia 5.02.2010r. sygn. akt II OSK 294/09 i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22.10.2008r. sygn. akt II SA/Po 173/08 stwierdzono, iż skoro inwestor wykonał prace przy budowie przedmiotowej linii elektroenergetycznej na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, to nie naruszył przepisu art. 28 ust.1 ustawy, a zatem organ nadzoru budowlanego nie może orzec rozbiórki na podstawie art. 48 ust.1 prawa budowlanego. Organy nadzoru budowlanego powinny więc przeprowadzić postępowanie w trybie art. 51 ust.1 pkt 1 i 2 oraz ust.3 w związku z art. 51 ust.7 ustawy. Mając na uwadze wytyczne zawarte w w/w wyrokach organy administracyjne przeprowadziły postępowanie we wskazanym trybie. Zasadniczy zarzut skargi sprowadza się do stwierdzenia, że wobec usunięcia pozwolenia na budowę z obrotu prawnego, dla pozostawienia i dalszego funkcjonowania przedmiotowej inwestycji, należy przeprowadzić ponowną jej weryfikację poprzez zbadanie aspektu urbanistycznego ulokowania linii oraz aspektu technicznego w kontekście bezpieczeństwa dla ludzi i środowiska. W ocenie składu orzekającego, powyższy zarzut nie jest uzasadniony. Tryb postępowania określony w art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy dotyczy różnych sytuacji, w tym robót budowlanych, których nie można zalegalizować, np.: gdy okaże się że nastąpiło takie naruszenie prawa, którego nie można usunąć. Wówczas organ wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części albo o doprowadzeniu go do stanu poprzedniego. Nakaz rozbiórki lub doprowadzenie do stanu poprzedniego jest rozwiązaniem ostatecznym, które stosuje się gdy nawet wykonanie dodatkowych czynności nie umożliwi doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Natomiast w przypadku, gdy okaże się, iż możliwe jest doprowadzenie robót do stanu zgodnego z prawem, to wówczas organ zobowiązany jest nałożyć obowiązek wykonania określonych czynności lub robót określając termin ich wykonania (art. 51 ust. 1 pkt 2). W takiej sytuacji organ ustala, czy pomimo braku zgłoszenia lub pozwolenia na budowę roboty zostały wykonane zgodnie z przepisami techniczno- budowlanymi, gdyż w takim postępowaniu organ może nakazać wykonanie obowiązków w zakresie, w jakim wykonane roboty uchybiają przepisom budowlanym i warunkom technicznym. Natomiast wówczas, gdy ustalenia faktyczne prowadzą do wniosku, że roboty takiego dostosowania nie wymagają, gdyż odpowiadają prawu, organ kończy postępowanie w sprawie samowoli budowlanej decyzją odmawiającą nałożenia obowiązków określonych w art. 51 Prawa budowlanego (zob. wyrok NSA z dnia 7.06.2011r. sygn. akt II OSK 486/10, www.orzeczenia.nsa .gov.pl). Taki stan faktyczny zaistniał w rozpoznawanej sprawie. Decyzja o braku podstaw do rozstrzygania w trybie przepisów art. 51 ustawy oznacza, że uwzględniając ustalony stan faktyczny, rodzaj i stan techniczny robót budowlanych, organ uznał, że nakładanie obowiązków w trybie cyt. przepisu jest zbędne, gdyż roboty nie zawierają wad i wykonane zostały zgodnie z prawem w zakresie ich stanu technicznego. Organ dokonał powyższych ustaleń na podstawie analizy przedłożonej przez inwestora ekspertyzy technicznej wykonanych robót i stanu pasa technicznego sporządzoną przez mgr inż. B.K. W ocenie organów nadzoru budowlanego I i II instancji, będących organami uprawnionymi do dokonywania takiej oceny, przedstawiona ekspertyza w wiarygodny sposób przedstawia zgodność inwestycji z obowiązującymi przepisami i sztuką budowlaną. Rozszerzyć wątek analizy z dec. PINB – s. 7-9. W nawiązaniu do powyższego stanowiska, aprobowanego przez orzekający Sąd, warto zwrócić uwagę na przeprowadzone przez NSA w ww. wyroku z dnia 7.06.2011r. sygn. akt II OSK 486/10 porównanie postępowania prowadzonego na podstawie art. 48 i art. 49b Prawa budowlanego z postępowaniem prowadzonym w trybie art. 51 tej ustawy. Trafnie NSA zauważył, iż: " W dwóch pierwszych przepisach ustawodawca przewidział pełne doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem, w tym uzupełnienie dokumentacji, której z powodu samowolnego wykonania robót budowlanych nie sporządzono. Z kolei art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, mimo że dotyczy on niekiedy robót budowlanych wykonanych bez wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia (co wynika z art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy), wprost obowiązku uzupełnienia dokumentacji budowy nie przewidziano." NSA w ww. wyroku uznał to za celowy zabieg, zastosowany po to, aby pozostawić organom nadzoru budowlanego większy zakres swobody, a celu dostosowania nakładanych obowiązków do charakteru wykonywanych robót. Przy czym, zdaniem NSA wyrażonym w ww. wyroku: "(...) w szczególnych okolicznościach, wynikających z charakteru wykonanych robót budowlanych (...) organ nadzoru budowlanego może poprzestać na ocenie jakości wykonanych robót budowlanych bez konieczności domagania się uzupełnienia dokumentacji, która byłaby potrzebna w razie ubiegania się o pozwolenia na budowę lub zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych i stwierdziwszy, że stan techniczny tych robót jest odpowiedni, odstąpić od nakładania wykonania innych czynności lub robót w celu doprowadzenia tych robót do stanu zgodnego z prawem." W tym miejscu należy wskazać, iż lokalizacja przedmiotowej inwestycji przewidziana została w planie zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Kórnik we wsiach D., R., P. i K., zmienionym w części dot. lokalizacji czterotorowej linii elektrycznej wysokiego napięcia 2x 400 kV +2x220 kV po trasie istniejącej linii wysokiego napięcia Plewiska - Konin, uchwalonym przez Radę Miejską w Kórniku uchwałą nr L/627/2002 z dnia 10.10.2002r. (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego Nr 174, poz. 5347) oraz w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Kórnik we wsiach Kamionki, Borowiec, Skrzynki, w części dot. lokalizacji tejże napowietrznej linii dwutorowej uchwalonym przez Radę Miejską w Kórniku uchwałą nr XI /160/203 z dnia 25.06.2003r. (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego Nr 155, poz. 2913). Przy czym, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 18.07.2007r. sygn. akt II Sa/Po 243/06 stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w Kórniku z dnia 25.06.2003r. Nr XI/160/2003 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Kórnik, we wsiach Kamionki, Borowiec, Skrzynki, w części dotyczącej lokalizacji napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 2x220kV+ 2 x 400 kV, po trasie istniejącej linii wysokiego napięcia 220kV Plewiska- Konin. Uchylenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie powoduje jednak obowiązku uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy, gdyż prowadząc postępowanie w sprawie legalizacji przedmiotowej inwestycji organy administracyjne musiały uwzględnić fakt, iż w czasie pomiędzy zrealizowaniem inwestycji w trybie zwykłym a prowadzeniem postępowania legalizacyjnego uchwalono ustawę z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (j. t. Dz.U. z 2010r., Nr 26, poz. 133 ze zm. dalej specustawa o Euro). Zgodnie z Rozporządzeniem w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 z dnia 12 października 2007 (Dz.U. Nr 192, poz. 1385 ze zm.) i Rozporządzeniem w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 z dnia 29.12.2009r. (Dz.U. z 2010r., Nr 8, poz. 52 ze zm.), rozbudowę systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji poznańskiej zaliczono do inwestycji EURO 2012 (odpowiednio poz. 92 i 56). Uwzględniając powyższe, zgodzić się należy ze skarżącą, powołującą się na art. 25 ust. 4 specustawy o Euro, iż dla przedmiotowej inwestycji decyzja o lokalizacji przedsięwzięcia jest surogatem decyzji o warunkach zabudowy. W myśl wskazanego przepisu, ilekroć w przepisach prawa budowlanego jest mowa o decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, rozumie się przez to także decyzję o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012. Powyższe, wbrew argumentacji skarżącej, nie oznacza jednak, iż po usunięciu z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, inwestor ma obowiązek uzyskania decyzji o lokalizacji przedsięwzięcia. Wbrew argumentacji strony, w przedmiotowej sprawie nie znajduje bowiem zastosowania wykładnia przepisów zastosowana w przywołanym przez skarżącą wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20.12.2007 r. sygn. P. 37/2006 (Dz.U. Nr 247, poz. 1844). Wyrok ten dotyczył art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego i nie sposób przenosić myśli wyrażonych w związku z jego interpretacją na tok postępowania prowadzonego na podstawie art. 51 ustawy, co wynika także z wcześniejszych wywodów orzekającego Sądu, powołujących się na wyrok NSA z 07.06.2011 r. sygn. akt II OSK 486/10. Podkreślić należy, iż wyrok ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczył sytuacji, gdy obiekt wybudowano bez wymaganego pozwolenia na budowę. Od przedstawionej w tym wyroku sytuacji legalizacji samowoli budowlanej, odróżnić należy zatem sytuację, gdy obiekt budowlany zrealizowany został na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która następnie została wyeliminowana z obrotu prawnego, np. przez jej unieważnienie, tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z poglądami prezentowanymi w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 16.09.2010r. sygn. akt II OSK 1451/09 www.orzeczenia.nsa.gov.pl), po usunięciu z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu budowę, nie można uznać, że obiekt budowlany był realizowany w warunkach samowoli budowlanej, do której zastosowanie ma przepis art. 48 ustawy, gdyż jego legalizacja odbywa się na podstawie przepisów art. 50 i art. 51 ustawy. Przepisy te, odmiennie niż art. 48 ustawy, nie uprawniają organu nadzoru budowlanego do zobowiązania inwestora do złożenia w toku postępowaniu legalizacyjnego decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, co do której prowadzone jest postępowanie legalizacyjne. Akceptowana tu wykładnia przepisów, w tym zwłaszcza art. 51 Prawa budowlanego, przy uwzględnieniu treści art. 23 w zw. z art. 41 specustawy o Euro, prowadzi do wniosku, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy porządek prawny nie przewiduje wydania decyzji o lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012. W tym kontekście uznać należy za prawidłowe stanowisko Wojewody Wielkopolskiego zaprezentowane w piśmie z dnia [...].03.2010r. (znak [...], że decyzja o lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 nie może być wydana dla inwestycji, zrealizowanej przed wejściem w życie ustawy Euro. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nie przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdzić należy, iż art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) zawiera zamknięty katalog decyzji, których wydanie powinno być poprzedzone uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Treść przepisu art. 72 ust. 1 ustawy udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie wyraźnie wskazuje, iż wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach możliwe jest wyłącznie przed wszczęciem procesu inwestycyjnego, co oznacza że nie jest możliwe uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji już zakończonej, jak w niniejszym postępowaniu. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, iż Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Poznaniu decyzją z dnia [...].03.2005r. nr [...], pozostającą nadal w obrocie prawnym, uzgodnił przedłożony projekt budowlany, stwierdzając, iż przedmiotowy odcinek linii energetycznej spełnia wymagania obowiązujących przepisów w zakresie zdrowia ludzi i środowiska przed poziomem hałasu oraz polami elektrycznymi i magnetycznymi. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 7, art. 77 oraz 107 §3 kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie przez organ przesłanek podjętego rozstrzygnięcia, w szczególności zaś nieuwzględnienie słusznego interesu strony i interesu społecznego. Organy I i II instancji w wydanych decyzjach przeanalizowały bowiem wszelkie kwestie konieczne do przeprowadzenia postępowania w trybie art. 51 ustawy, jak również podnoszone przez skarżącą kwestie planistyczne wynikające z uchylenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, przez który przebiega fragment linii energetycznej objęty zakresem niniejszego postępowania, i zagadnienia ochrony środowiska. Powyższe znalazło swe odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które w ocenie Sądu spełnia wymagania z art. 107 §3 kpa. Mając powyższe na uwadz, na podstawie art. 151 P.p.s.a, orzeczono jak w sentencji wyroku. ja