IV SAB/Po 101/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska (spr.) WSA Izabela Bąk - Marciniak Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi J. S., S. S. na bezczynność Wojewody W. w przedmiocie rozpoznania wniosku 1. zobowiązuje Wojewodę W. do wydania aktu w postępowaniu z wniosku S. S. i J. S. z dnia [...] maja 2012r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. 3. zasądza od Wojewody W. na rzecz skarżących S. S. i J. S. solidarnie kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] września 2013 r. J. S. oraz S. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wojewody W. w przedmiocie rozpoznania wniosku. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym sprawy. Decyzją nr [...] z [...] lipca 2010 r., znak [...] Wojewoda W. udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi ekspresowej [...] - [...]w odcinek K. – K. w części dotyczącej drogi ekspresowej [...] od km [...] do km [...] i od km [...] do km [...] (granica województwa) oraz drogi krajowej nr [...] od km [...] (granica województwa) do km [...]. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak [...] Wojewoda W. ustalił w pkt. 1, na rzecz S. i J. S., odszkodowanie w wysokości [...] zł, z tytułu przejęcia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w gminie B., obręb G., oznaczonej jako działki: nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, i nr [...] o pow. [...] ha oraz w pkt. 2 o ustaleniu na rzecz Banku Spółdzielczego we W. odszkodowania z tytułu wygaśnięcia hipotek ustanowionych na tej nieruchomości na kwotę [...] zł, a także w pkt. 3 o zobowiązaniu do wypłaty tak ustalonego odszkodowania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Infrastruktury wnieśli S. i J. S.. Po rozpatrzeniu odwołania Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...]grudnia 2011 r. znak [...], uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...] Wojewoda W. ponownie ustalił w pkt. 1 na rzecz S. i J. S., odszkodowanie w wysokości . zł, z tytułu przejęcia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości oraz w pkt. 2 o ustaleniu na rzecz Banku Spółdzielczego we W. odszkodowania z tytułu wygaśnięcia hipotek ustanowionych na tej nieruchomości na kwotę [...] zł, a także w pkt. 3 o zobowiązaniu do wypłaty tak ustalonego odszkodowania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Pismem z dnia [...] maja 2012 r. skarżący zwrócili się do Wojewody z wnioskiem o wydanie decyzji w przedmiocie powiększenia o 5% wartości ustalonej ww. decyzją kwoty odszkodowania z tytułu wydania przedmiotowej nieruchomości na rzecz inwestora. Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. skarżący wnieśli i niezwłoczne rozpoznanie wnioski z dnia [...] maja 2012 r. W odpowiedzi na powyższe Wojewoda W. w piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r. poinformował pełnomocnika stron o braku podstaw do powiększenia ustalonego odszkodowania. Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. pełnomocnik stron ponownie zwrócił się do Wojewody o wydanie decyzji w sprawie wniosku dotyczącego powiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości. Wojewoda W. w piśmie z dnia [...] września 2012 r. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...]sierpnia 2012 r. Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. skarżący wezwali Wojewodę W. do usunięcia naruszenia prawa i wydanie stosownego rozstrzygnięcia, pod rygorem wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewoda W. w piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność organu w zakresie wydania decyzji administracyjnej w sprawie powiększenia wartości odszkodowania. Postanowieniem z dnia 26 marca 2013 r. sygn. akt IV SAB/Po 13/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę na bezczynność Wojewody W. z uwagi na nie wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia w stosunku do Wojewody tj. właściwego w sprawie ministra. Pismem z dnia [...] maja 2013 r. skarżący wnieśli do Ministra Skarbu Państwa zażalenie na bezczynność organu. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. Minister Skarbu Państwa przekazał zażalenie do Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej uznał zażalenie za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia Minister wskazał, że nie ma prawnych przeszkód do wydania odrębnej (uzupełniającej) decyzji w przedmiocie powiększenia o 5% ustalonego odszkodowania za nieruchomość przejętą na rzecz Skarbu Państwa. Podstawą wydania tej decyzji będzie bowiem stanowić art. 18 ust. le ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008r., Nr 193, poz. 1194 ze zm.). Dalej organ wskazał, iż co prawda pismo Wojewody W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nie zawiera wszystkich elementów formalnych, z których powinna się składać decyzja administracyjna, niemniej jednak w orzecznictwie sądowym przyjęło się, iż jeżeli pismo posiada takie elementy jak: oznaczenie organu administracji wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ, to należy taki akt zakwalifikować jako decyzję administracyjną. Pismo Wojewody W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. zawiera ww. elementy, a ponadto również uzasadnienie faktyczne i prawne oraz wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Pismem z dnia [...] września 2013 r. skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wojewody W. w przedmiocie rozpoznania wniosku. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że zwracając się do Wojewody o powiększenie odszkodowania zwracali uwagę, iż kwestia realizacji przesłanek z art. 18 ust. 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie była przedmiotem dotychczas prowadzonego postępowania oraz przedmiotem wydanej w jego następstwie decyzji. Skarżący podnieśli, że w okresie określonym przez ustawę (okresie 30 dni) doszło do faktycznego przejęcia nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż o bezczynności organu możemy mówić w sytuacji, w której organ pomimo ciążącego na nim obowiązku i upływu określonych ustawą terminów nie podejmuje czynności bądź nie wydaje aktu, do podjęcia lub wydania których został upoważniony przez ustawodawcę. Organ podniósł, że postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania zostało zakończone decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., która stała się ostateczna dnia [...] kwietnia 2012 r. Wniosek strony z dnia [...] maja 2012 r. dotyczący powiększenia ustalonego odszkodowania nie zasługiwał na uwzględnienie. Organ pismami z dnia [...] sierpnia 2012 r., z dnia [...] września 2012 r. oraz z dnia [...] grudnia 2012 r. udzielił stronie pisemnych odpowiedzi wskazując, iż decyzja z dnia [...] kwietnia 2012 r. jest prawidłowa, brak jest podstaw prawnych do jej zmiany, uzupełnienia czy też wzruszenia w trybie nadzwyczajnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "Ppsa"), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. Jednakże należy mieć na uwadze, że zakres przedmiotowy skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 – 4a tej ustawy. Zaskarżenie bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji publicznej jest zatem dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Przed badaniem merytorycznej zasadności skargi obowiązkiem Sądu jest sprawdzenie jej wymogów formalnych. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 Ppsa, skargę (w tym także skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 – dalej jako "Kpa"). Stosownie do art. 37 Kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa , w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 Kpa lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z treści cytowanych przepisów wynika zatem, że uprzednie złożenie zażalenia lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Jak wynika z akt sprawy skarżący przed wniesieniem skargi złożyli zażalenie do organu wyższego stopnia, które to zażalenie zostało rozpoznane postanowieniem z dnia 29 lipca 2013 r. Przechodząc do meritum sprawy stwierdzić należy, iż w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu strona podniosła zarzut bezczynności Wojewody w rozpoznaniu wniosku o wydanie decyzji w sprawie powiększenia odszkodowania. W przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia, czy rzeczywiście organ pozostaje w zwłoce z załatwieniem sprawy. Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie lub czy z innych powodów organowi administracji nie można zarzucić bezczynności, polegającej na naruszaniu terminów załatwienia sprawy wyznaczonych przepisami . Zgodnie z art. 149 § 1 i 2 Ppsa Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (§ 2). W tym miejscu wskazać należy, że instytucja bezczynności wiążą się nierozerwalnie z zasadą szybkości postępowania, wyrażoną w art. 12 § 1 Kpa oraz z prawem strony postępowania do rozpatrzenia jej sprawy we właściwym terminie. W myśl zasady szybkości postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej powinien działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 Kpa). Ustawowe terminy załatwienia sprawy administracyjnej określa zaś art. 35 Kpa. Zgodnie z jego treścią, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Do wskazanych terminów nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (§ 5). Z kolei przepis art. 36 § 1 Kpa stanowi, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 Kpa). Istotne znaczenie, z punktu widzenia biegu ww. terminów załatwienia sprawy administracyjnej i w konsekwencji zaistnienia ewentualnych przesłanek bezczynności ma moment wszczęcia postępowania administracyjnego. Z tą bowiem datę rozpoczynają bieg terminy załatwienie sprawy administracyjnej. Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przypadków, w których wniosek o wszczęcie postępowania z urzędu złożyła organizacja społeczna (art. 31 § 2 Kpa), oraz przypadków postępowań nadzwyczajnych (art. 149 § 1, art. 157 § 2 Kpa), nie określa wyraźnie formy wszczęcia postępowania administracyjnego. Artykuł 61 Kpa normujący kwestię wszczęcia postępowania administracyjnego stanowi bowiem jedynie, że postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (§1), że organ może ze względu na szczególnie ważny interes strony wszcząć z urzędu postępowanie także w sprawie, w której przepis prawa wymaga wniosku strony (§2), że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracyjnemu (§ 3) i że o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie (§ 4). Z przytoczonych regulacji wynika, że kodeks nie wymienia osobnego aktu wszczęcia postępowania administracyjnego. Niemniej jednak utrwaliło się, że wszczęcie postępowania administracyjnego na wniosek strony następuje z mocy prawa, z dniem doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 Kpa). W przypadku zaś postępowania administracyjnego wszczynanego z urzędu, za datę jego wszczęcia przyjmuje się dzień pierwszej czynności urzędowej dokonanej w sprawie, jeżeli o tej czynności powiadomiono stronę (patrz Rober Kędziora "Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz", Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2005, str. 173-174; Andrzej Wróbel Komentarz Lex do art. 61 i 61a Kpa). W tych też momentach rozpoczynają bieg ustawowe terminy załatwienia sprawy administracyjnej. To natomiast ma determinujące znaczenie dla weryfikacji przesłanek bezczynności. Ponadto należy zauważyć, że przepis art. 61a Kpa stanowi, iż gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (§ 1), na które służy zażalenie (§ 2). Przytoczony przepis przewiduje nie tylko formę odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, której to formy jak wykazano wcześniej ustawodawca wyraźnie nie sprecyzował dla insynuacji wszczęcia postępowania, lecz także określa sytuacje, w których złożone przez stronę żądanie wszczęcia postępowania nie spowoduje jego wszczęcia z dniem doręczenia żądania organowi. I tak przepis ten wyznacza dwie przesłanki uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy do organu administracji publicznej wpłynie takie żądanie. Pierwsza z tych przesłanek ma miejsce w sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną postępowania. Druga z przesłanek natomiast dotyczy sytuacji, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte przez organ z innych uzasadnionych przyczyn. W orzecznictwie wskazuje się, że przez inne uzasadnione przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 Kpa, należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy, albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie, gdy sprawa w ogóle nie podlega załatwieniu przez organ w drodze decyzji administracyjnej – ma charakter cywilnoprawny, jak też gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym tj. do wydania decyzji (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II SA/GL 1161/12, pub. lex nr 1307335; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 893/11, pub. lex nr 1094438; wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 487/12, pub. lex nr 1305801). Niemożność wszczęcia postępowania administracyjnego ze względu na wskazane oczywiste przeszkody o charakterze przedmiotowym lub podmiotowym powoduje, że organ powinien wydać postanowienie o odmowie jego wszczęcia. Uwzględniając poczynione powyżej uwagi stwierdzić należy, że w sytuacji złożenia przez podmiot podania mającego na celu zainicjowanie postępowania w określonej sprawie administracyjnej, organ administracyjny powinien zawiadomić ten podmiot o wszczęciu postępowania na jego żądanie, co ma miejsce tylko w sytuacji spełnienia przez żądanie koniecznych warunków umożliwiających wszczęcie danego postępowania, które w takim wypadku wszczynane jest z mocy prawa z dniem doręczenie żądania organowi (art. 61 § 3 i § 4 Kpa) i z tym też dniem otwiera się bieg terminów załatwienia sprawy administracyjnej w przewidzianej prawem formie tj. w drodze decyzji, albo też w przypadku stwierdzenie ww. oczywistych przeszkód do wszczęcia postępowania wydać postawnie o jego odmowie. Z analizy akt przedmiotowej sprawy wynika natomiast, że organ pomimo złożenia do niego konkretnego wniosku ani nie zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie czy to z urzędu czy na żądanie strony, ani też nie wydał postanowienia o odmowie jego wszczęcia, a jedynie pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. poinformował skarżących, iż w jego ocenie roszczenie jest niezasadne. Wobec powyższego stwierdzić należy, że organ od dnia wpłynięcia wniosku tj. [...] maja 2013 r. do dnia orzekania przez Sąd nie podjął nakazanych przez kodeks postępowania administracyjnego czynności we właściwej dla nich formie, tj. ani nie zawiadomił strony postępowania o jego wszczęciu i następnie nie rozpatrzył sprawy w formie decyzji, ani też nie wydał postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w trybie art. 61a Kpa. Z powyższych względów zarzut bezczynności uznać należy za zasadny. Skoro wniosek strony skarżącej nie został załatwiony w sposób wskazany w ustawie, zaś bezczynność nie ustała także po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, tutejszy Sąd, biorąc za podstawę art. 149 § 1 Ppsa, orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku, tj. uwzględnił skargę, zobowiązując Wojewodę do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z akt sprawy wynika, że organ nie zignorował wniosku skarżących, a jedynie udzielił im odpowiedzi w niewłaściwej formie. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie III wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 Ppsa w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 461) uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi oraz koszty związane z zastępstwem procesowym strony skarżącej (wynagrodzenie pełnomocnika i opłata skarbowa od pełnomocnictwa). W tym miejscu Sąd postanowił odnieść się do stanowiska Ministra, że nie ma prawnych przeszkód do wydania odrębnej (uzupełniającej) decyzji w przedmiocie powiększenia o 5% ustalonego odszkodowania za nieruchomość przejętą na rzecz Skarbu Państwa. Z powyższym poglądem nie można się zgodzić. Art. 18 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych określa zasady ustalania odszkodowania za nieruchomość przejęta pod drogę. Przepisy te jednoznacznie wskazują jakie okoliczności organ ma wziąć pod uwagę przy ustalaniu wysokości tego odszkodowania. Obowiązkiem organu wydającego stosowną decyzję o odszkodowaniu jest wzięcie pod uwagę kwestii szybkiego wydania nieruchomości. Natomiast nie można uznać za trafny pogląd zgodnie z którym oceny powyższej przesłanki organ miałby dokonywać w odrębnym postępowaniu. W sytuacji gdy w ocenie strony organ nie uwzględnił wszystkich okoliczności mających wpływ na wysokość ustalonego odszkodowania, to ma prawo wnieść odwołanie od takiego rozstrzygnięcia. Natomiast jeżeli organ orzekł już o należnym odszkodowaniu uznając, że brak jest podstaw do jego powiększenia, to wydanie nowej decyzji orzekającej o tej kwestii doprowadziłoby do sytuacji, w której w obrocie prawnym funkcjonowały by dwie decyzje w tym samym przedmiocie. Ponadto wskazać należy, że rozpoznając skargę na bezczynność rolą Sadu jest wyłącznie zbadanie czy organ wydał stosowny akt i czy nastąpiło to właściwym terminie. Natomiast Sąd nie jest uprawniony do wypowiadania się na tematy merytoryczne tj. czy w niniejszej sprawie doszło do dobrowolnego wydania nieruchomości czy też nie.