IV SAB/Po 161/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. T. na bezczynność Dyrektora Szkoły w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Dyrektora Szkoły do załatwienia wniosku A. T. z dnia [...] lutego 2025 r.; 2. stwierdza, że Dyrektor Szkoły dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Dyrektora Szkoły na rzecz skarżącej A. T. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Dyrektora Szkoły w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 35 § 1-3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2024 poz. 572, dalej: "k.p.a."). W związku z powyższym wniosła o: 1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 2. zobowiązanie organu do uwzględnienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że w dniu 6 lutego 2025 r., na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, skarżąca złożyła do Zespołu Szkół wniosek o udostępnienie informacji publicznej, tj. wszystkich zarządzeń Dyrektora Zespołu Szkół w okresie od 1 września 2017 r. do dnia złożenia wniosku. W dniu 20 lutego 2025 r. otrzymała drogą elektroniczną pismo, w którym Dyrektor Zespołu Szkół poprosił o wskazanie szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu wnioskowanej przeze mnie informacji. Skarżąca wskazała, że na przedmiotowe pismo odpowiedziała w tym samym dniu w formie e-mailowej. W dniu 27 marca 2025 r. skarżąca otrzymała decyzję (datowaną na 6 marca 2025 r.), w której Dyrektor Zespołu Szkół odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji. Istotą uzasadnienia decyzji odmownej było to, że w ocenie organu wnioskowana informacja ma charakter przetworzonej, a skarżąca nie przedstawiła uzasadnienia w jakim zakresie jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Skarżąca wniosła odwołanie od ww. decyzji do Starosty [...], który decyzją z dnia 23 kwietnia 2025 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i zobowiązał organ do ponownego rozpatrzenia złożonego wniosku w terminie 14 dni od odbioru przedmiotowej decyzji. Pismem z dnia 5 maja 2025 r. Dyrektor Zespołu Szkół wezwała skarżącą do wykazania, że informacja publiczna, której udostępnienia się domaga jest szczególnie istotna dla interesu publicznego. Na to pismo skarżąca nie odpowiedziała. Dyrektor Szkoły w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie, a ewentualnie, w razie uznania, że przyczyny takie nie zaszły o oddalenie skargi na bezczynność z dnia 10 lipca 2025r. jako bezzasadnej i stwierdzenie, że organ nie dopuścił się bezczynności oraz obciążenie skarżącej kosztami niniejszego postępowania W uzasadnieniu swego stanowiska organ wyjaśnił, że skarżąca zwróciła się z wnioskiem z dnia 6 lutego 2025. do Dyrektora Zespołu Szkół o udostępnienie wszystkich zarządzeń dyrektora Zespołu Szkół wydanych w okresie od 1 września 2017r. powołując się na art. 2 ust. 1 oraz art.4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Po przeanalizowaniu wniosku organ zwrócił się do skarżącej pismem z dnia 20 lutego 2025r. o wskazanie szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanych informacji. Podstawą wydania przez organ decyzji z dnia 6 marca 2025r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej było niewskazanie przez skarżącą szczególnie istotnego interesu publicznego. Analogicznie organ uzasadnił wydaną w dniu 30 lipca 2025r. decyzję odmowną, którą wydał wskutek ponownego rozpatrzenia sprawy po uchyleniu przez Starostę [...]. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie skarżąca nie skierowała ponaglenia na bezczynność do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie, tylko bezpośrednio do Sądu, co stanowi naruszenie art. 37§3 k.p.a. Z tego też względu skargę na bezczynność organu wniesioną przez skarżącą należy uznać za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu. Abstrahując od powyższego uchybienia wskazano, że organ nie dopuścił się bezczynności, gdyż dokonywał stosownych czynności przed wydaniem odmownej decyzji w przedmiotowej sprawie. Organ wskazał, iż w przypadku wykazania, że żądane informacje spełniają warunki szczególnie istotnych dla interesu publicznego, udostępni te informacje zgodnie z art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w terminie 60 dni od otrzymania od skarżącej pisma. Wydłużenie terminu uzasadnił koniecznością wykonania kopii wszystkich zarządzeń wydanych od 01 września 2017r., czy też dokonaniem ich anonimizacji podczas, gdy należy w tym okresie przeprowadzić sesje maturalną, egzaminy zawodowe, klasyfikację oraz zakończenie roku szkolnego. Wskazano, że wszystkie te czynności będą wymagały od dyrektora szkoły i innych pracowników czasochłonnego zaangażowania. W tym samym piśmie organ poinformował skarżącą, iż w braku odpowiedzi bądź odpowiedzi bez wskazania szczególnie istotnego interesu publicznego, organ wyda decyzję administracyjną o odmowie udzielenia żądanej informacji. Organ podkreślił, że wydał w dniu 6 marca 2025r. decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej i następnie wskutek jej uchylenia po ponownym rozpoznaniu wydał decyzję z dnia 30 lipca 2025r., w której odmówił udostępnienia żądanych informacji. Organ podkreślił, że wnioskodawczyni od lat regularnie co kilka - kilkanaście tygodni występuje do dyrektora tutejszej szkoły wnioskami o udostępnienie kolejnych informacji i dokumentów szkoły, czym ewidentnie od dłuższego czasu próbuje sparaliżować pracę Zespołu Szkół. Starosta [...] decyzją z 25 sierpnia 2025 r. nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i zobowiązał organ I instancji do ponownego rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty odbioru niniejszej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV wydanym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8), bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). Z przepisów art. 149 § 1 i 1a p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Bezczynność w prowadzeniu postępowania przez organ administracji publicznej, w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako: k.p.a.) ma miejsce wtedy, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.). Ustawa definiuje informację publiczną w art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2, podmioty zobowiązane do jej udzielenia w art. 4 ust. 1 - 3 oraz tryb jej udostępniania i ograniczenia w tym zakresie. I tak zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Z kolei w świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty będące w posiadaniu takich informacji. W literaturze przedmiotu zauważa się, że adresat wniosku jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, jeżeli ją ma, bez względu na to, czy wiąże się ona z zakresem jego kompetencji, czy też jest informacją uzyskaną od innych podmiotów. Obowiązany jest zatem każdy podmiot, który posiada informację (niezależnie od tego, czy wiąże się ona z jego zakresem kompetencji) lub powinien ją posiadać (z uwagi na zakres kompetencji). Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu wykonującego władzę publiczną lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale także te sporządzone przez inne podmioty, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Informacją publiczną są zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez zobowiązane podmioty wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Należy wskazać, że nie budzi wątpliwości Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, że organ – Dyrektor Zespołu Szkół należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Ponadto jak wskazał NSA w wyroku z 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 248/12, dyrektor szkoły publicznej jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej jako organ władzy publicznej, bowiem realizuje zadania publiczne związane z realizacją prawa każdego obywatela do kształcenia się oraz prawa dzieci i młodzieży do wychowania i opieki. Nie budzi też wątpliwości w sprawie, że przedmiotowy wniosek odnosił się do informacji publicznych, bowiem dotyczył on osób zatrudnionych w jednostce o charakterze publicznym, realizującej zadania publiczne w zakresie edukacji społeczeństwa i dysponującej środkami publicznymi na wykonanie wymienionych zadań (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1573/15, dostępne w CBOSA). W odniesieniu do wniosku organu w zakresie odrzucenia skargi z uwagi na brak wniesienia ponaglenia Sąd wskazuje, że do skarg na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie znajduje zastosowania wymóg z art. 53 § 2b in fine p.p.s.a., w postaci uprzedniego wniesienia ponaglenia do właściwego organu (por. wyrok NSA z 28.1.2020 r., I OSK 2433/18). Przechodząc do rozpoznania zarzutów skargi Sąd przedstawia ustaloną w niniejszej sprawie chronologię zdarzeń: 1. 6 lutego 2025 r., skarżąca złożyła do Zespołu Szkół reprezentowanego przez Dyrektor M. M., wniosek o udostępnienie informacji publicznej, tj. wszystkich zarządzeń Dyrektora Zespołu Szkół w okresie od 1 września 2017 r. do dnia złożenia wniosku; 2. 20 lutego 2025 r. otrzymała drogą elektroniczną pismo, w którym Dyrektor Zespołu Szkół poprosiła o wskazanie szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu wnioskowanej informacji (skarżąca odpowiedziała w tym samym dniu); 3. 27 marca 2025 r. skarżąca otrzymała decyzję z datą 6 marca 2025 r.., w której Dyrektor Zespołu Szkół odmówiła udostępnienia wnioskowanej informacji. Istotą uzasadnienia decyzji odmownej było to, że Dyrektor Zespołu Szkół uznała, iż wnioskowana informacja ma charakter przetworzonej, a skarżąca nie przedstawiła uzasadnienia w jakim zakresie jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 4. skarżąca wniosła odwołanie od w/w decyzji do Starosty [...], który decyzją z dnia 23 kwietnia 2025 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję Zespołu Szkół i zobowiązał Zespołu Szkół jako organ do ponownego rozpatrzenia złożonego wniosku w terminie 14 dni od odbioru przedmiotowej decyzji; 5. pismem z 5 maja 2025 r. Dyrektor Zespołu Szkół wezwała skarżącą do wykazania, że informacja publiczna, której udostępnienia się domaga jest szczególnie istotna dla interesu publicznego (na to pismo skarżąca nie odpowiedziała); 6. 10 lipca 2025 r. skarżąca wniosła do WSA w Poznaniu skargę na bezczynność; 7. organ I instancji decyzją z 30 lipca 2025 r. ponownie odmówił udostępnienia informacji publicznej; 8. Starosta [...] decyzją z 25 sierpnia 2025 r. uchylił decyzję organu I instancji. Sąd wskazuje, że stan faktyczny niniejszej sprawy nie był sporny. Należy podkreślić, że skarżąca dopatruje się bezczynności organu w okoliczności nieudostępnienia informacji publicznej i braku wykonania decyzji Starosty [...] z 23 kwietnia 2025 r. Ubocznie Sąd w tym miejscu wskazuje, że Starosta [...] nie przesądził wprost, że wnioskowana informacja nie jest informacją przetworzoną. Organ odwoławczy uznał, że w uzasadnieniu decyzji organu I instancji nie wykazano, że: "informacja ta nie jest szczególnie istotna dla interesu publicznego". W ocenie Sądu Starosta [...] dokonuje nieprawidłowej wykładni ustawy o dostępie do informacji publicznej w tym zakresie, bowiem w pierwszej kolejności kluczowe jest wyjaśnienie przez organ, czy informacja ma charakter przetworzony, czyli to, czy organ musi tę informację wytworzyć lub udostępnienie tej informacji wymaga zwiększonego nakładu pracy, zaangażowania pracowników i prowadzi do dodatkowego obciążenia organu. Powyższe okoliczności faktycznie nie zostały wykazane w decyzji organu I instancji. Starosta wskazał również na uchybienia w zakresie braku wskazania podstawy prawnej, błędnego pouczenia i braku wskazania terminu końcowego. Ponadto Starosta wskazał, że zaskarżona decyzja nie zawierała imienia, nazwiska i funkcji osób, które ją "zajęły". W tym miejscu Sąd wskazuje, że decyzja została opatrzona pieczątką i podpisem dyrektora szkoły. Wbrew twierdzeniom skarżącej decyzja ta nie zobowiązała organu I instancji do udostępnienia żądanej informacji. Decyzja ta wskazała na istnienie uchybień (opisanych powyżej) w zakresie uzasadnienia w decyzji kwalifikacji żądanej informacji publicznej, jako przetworzonej, a także uchybień procesowych w samym wezwaniu. Sąd podkreśla jednak, że powyższe rozważania mają charakter niewiążący, ponieważ w niniejszym postępowaniu nie dokonuje się oceny prawidłowości decyzji organu, ponieważ nie jest ona przedmiotem zaskarżenia. W niniejszej sprawie Dyrektor Zespołu Szkół został zobowiązany przez Starostę [...] do ponownego rozpoznania wniosku. Rozpoznając ten wniosek skarżąca została przez organ I instancji ponownie wezwana do wykazania, że informacja, której żąda jest szczególnie istotna dla interesu publicznego. W wezwaniu wskazano podstawę prawną, wskazano termin i pouczono o skutkach braku wykazania szczególnie istotnego charakteru tej informacji dla interesu publicznego. Sąd wskazuje, że niewykazanie przez wnioskodawcę interesu prawnego w uzyskaniu informacji przetworzonej lub brak odpowiedzi na wezwanie organu obligują organ do wydania decyzji odmownej (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 lutego 2006 r., II SA/Wa 1720/05, orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że w takim przypadku skierowanie zwykłego pisma do wnioskodawcy nie jest właściwą formą załatwienia sprawy. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 następuje w drodze decyzji administracyjnej. Przepisy te określają prawną formę działania organów w trybie u.d.i.p., przy czym mają zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. Wynika z nich, że decyzja jest wydawana, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz, że umorzenie postępowania dotyczyć może jedynie sytuacji opisanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., czyli w przypadku, gdy w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu. Decyzje odmowne w sprawach z zakresu informacji publicznej wydaje się po pierwsze w przypadkach, które dotyczą informacji publicznej, ale odmawiają jej udostępnienia z uwagi na brak szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie wnioskowanej informacji o charakterze przetworzonym, wymaganego zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Po drugie, gdy żądane informacje publiczne nie mogą być udostępnione ze względu na dobra prawnie chronione (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 lub ust. 2 u.d.i.p.). Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadza się do tego, że po wezwaniu z dnia 5 maja 2025 r. do wykazania, że przedmiotowa informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego, organ powinien wydać decyzję odmowną z uwagi na brak odpowiedzi wnioskodawcy na wezwanie. Należy podkreślić, że na tym etapie postępowania nieistotne jest to, czy żądana informacja miała charakter przetworzony, czy też nie, ponieważ to podlegać może ocenie przy ewentualnej kontroli decyzji odmownej. Organ z kolei wydał decyzję odmowną dopiero 30 lipca 2025 r., po wniesieniu skargi. Zgodnie z obowiązującym w orzecznictwie i literaturze poglądem, o bezczynności na gruncie u.d.i.p. można mówić wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji z mocy art. 4 ust. 1 lub 2 u.d.i.p., w określonym w art. 13 ust.1 tej ustawy terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku nie udziela jej, nie wskazuje innego terminu jej udostępnienia, nie dłuższego niż 2 miesiące od dnia wpłynięcia wniosku, oraz przyczynach niezachowania terminu czternastodniowego (art. 13 ust. 2), ewentualnie nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej lub umarzającej postępowanie (art. 16). Zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy organ powinien wydać decyzję odmowną niezwłocznie, ponieważ po upływie wyznaczonego w wezwaniu terminu 7 dni organ był zobligowany do wydania decyzji. Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W związku z powyższym Sąd uznał, że organ był bezczynny, ponieważ nie wydał decyzji odmownej po upływie terminu określonego w wezwaniu. Wydał ją dopiero 30 lipca 2025 r., po wniesieniu skargi na bezczynność. Czyniąc zadość obowiązkowi nałożonemu przepisem art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdza, że bezczynność organu nie miała cech wskazujących na to, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego oznacza stan, w którym wyraźnie, ewidentnie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa i naruszenie to posiada pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności czy oczywistego lekceważenia przepisów (por. np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13, wyrok NSA z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt II GSK 1619/18). W rozpoznawanej sprawie sąd nie stwierdził wystąpienia takich cech. Organ I instancji był aktywny w niniejszym postępowaniu i chciał załatwić wniosek skarżącej. Istotne jest przy tym, że zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji, mają problem z prawidłową interpretacją procedury u.d.i.p. skupiając się przede wszystkim na kwestii istotnego charakteru żądanej informacji dla interesu publicznego, przy jednoczesnym pominięciu uzasadnienia z jakich powodów dana informacja została uznana za informację przetworzoną. Biorąc pod uwagę, że po wniesieniu skargi organ I instancji wydał w dniu 30 lipca 2025 r. decyzję odmawiającą udostępnienia żądanej informacji publicznej, to nie jest możliwe, ani celowe zobowiązanie organu administracji publicznej do rozpatrzenia wniosku w tym zakresie. W związku z tym - zgodnie z art. 149 § 1 zd. 1 p.p.s.a. niniejsze postępowanie w tym zakresie należało umorzyć na mocy art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jako bezprzedmiotowe. Sąd podkreśla przy tym, że nie przesądza to o prawidłowości tej decyzji, bowiem nie jest to przedmiotem tego postępowania. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.