IV SAB/Po 187/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Przewodniczącego Izby Lekarskiej w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 09 września 2025 r. wniesionym elektronicznie J. P. wniósł skargę na bezczynność ewentualnie na decyzję Przewodniczącego Izby Lekarskiej odmawiającą udzielenia informacji publicznej na wniosek z dnia 24 sierpnia 2025 r. W związku z powyższym wniósł o zobowiązanie organu do prawidłowego załatwienia rozpatrzenia wniosku. W przypadku uznania, że decyzja o odmowie udostępnienia informacji istnieje w obrocie prawym wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w związku z jego wnioskiem z 24 sierpnia 2025 r. o udzielenie informacji publicznej organ w odpowiedzi zatytułowanej "Decyzja" z dnia 2 września 2025 r. podał, że wnioskowana informacji podlega ochronie wynikającej z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 5 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W ocenie skarżącego bezspornie Izba Lekarska jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej i żądana informacja jest informacją publiczną. Dalej podnosił, że zgodnie z art. 5 ust. 2 zd. drugie ustawy o dostępowanie do informacji publicznej ograniczenie ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne mających związek z pełnieniem tej funkcji, a za takie osoby uznał lekarzy i lekarzy dentystów. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Izby Lekarskiej wniósł o jej oddalenie. WSA w Poznaniu przyjął, że w piśmie z 9 września 2025 r. skarżący sformułował dwie skargi: na bezczynność i na decyzję organu z dnia 02 września 2025 r. i zarejestrował pod odrębnymi sygnaturami IV SAB/Po 187/25 i IV SA/Po 843/25. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył, co następuje. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024 r. poz. 1267) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Jak stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a). W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b). W przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, stosownie do art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem wniesionej skargi jest bezczynność Przewodniczącego Izby Lekarskiej w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Okoliczności faktyczne sprawy nie są przy tym sporne. Na złożony w dniu 24 sierpnia 2025 r. (data wpływu do organu) wniosek o udostępnienie informacji publicznej organ odpowiedział wydając decyzję z dnia 02 września 2025 r. na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej jako: "u.d.i.p."). Fakt uzyskania odpowiedzi przyznaje również skarżący w treści skargi kwestionując merytoryczne stanowisko organu. W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na uwadze przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, w myśl których bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy podmiot ten, będąc w posiadaniu żądanej informacji, nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia informacji publicznej (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), bądź też, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Uwzględnienie skargi na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej jest uwarunkowane upływem terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., od daty złożenia wniosku. Przesłanka ta ma w sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej charakter materialnoprawny. W sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej sąd administracyjny bada, czy zasadne jest twierdzenie skarżącego o bezczynności podmiotu, w kontekście obowiązku wynikającego z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Zdaniem Sądu, z akt sprawy w sposób dostateczny wynika, iż skarżącemu podmiot zobowiązany udzielił odpowiedzi na jego wniosek z dnia 24 sierpnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, którą wydano w dniu 02 września 2025 r. Argumentacja skarżącego przedstawiona w skardze w niniejszej sprawie w istocie polemizuje z treścią rozstrzygnięcia organu z dnia 2 września 2025 r. Mając powyższe na uwadze, należało przyjąć, że w chwili wniesienia przez skarżącego skargi na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej podmiot zobowiązany załatwił sprawę wydając decyzję z 2 września 2025 r. W momencie wniesienia skargi organ nie pozostawał tym samym w bezczynności. Ustalenie to ma kluczowe znaczenie dla oceny dopuszczalności skargi. Jak bowiem przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 – wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Uchwała ta – w oparciu o art. 269 p.p.s.a. – pozostaje wiążąca również dla Sądu rozpoznającego niniejszą skargę. W w/w uchwale wskazano, że zasadniczym celem wniesienia skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. W rozpoznawanej sprawie usunięciem stanu bezczynności jest wydanie decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Skarga na bezczynność skierowana jest zatem przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna i indywidualna sprawa administracyjna nie jest załatwiona. Pod pojęciem "przeszkody w merytorycznym rozpoznaniu skargi", którym posłużono się w przedmiotowej uchwale, należy rozumieć inną przyczynę niedopuszczalności skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przesłanka ta zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem wniesienie przez skarżącego skargi na bezczynność Przewodniczącego Izby Lekarskiej po zakończeniu przez ten podmiot prowadzonego postępowania stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi. Sąd podziela w tym zakresie argumentację zaprezentowaną w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2021 r. sygn. akt III OSK 3789/21 oraz z dnia 07 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 7055/21. W literaturze prawniczej trafnie zwrócono uwagę, że stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przestaje w sensie prawnym istnieć wówczas, gdy organ administracji załatwi sprawę (zakończy postępowanie) we właściwej formie, chociażby nawet uczynił to po wymaganym terminie (M. Bogusz. Niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na "historyczną" bezczynność organu administracji publicznej. Glosa do uchwały NSA z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, publ. OSP z 2021/1/5). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie można zatem mówić o bezczynności organu, gdy organ ten, rozpatrując wniosek, wyda decyzję o odmowie udostępnienia informacji przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. W tym kontekście wskazać także należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21 (dostępna www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: CBOSA), przesądził, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W powyższej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny jasno wskazał, że zakończenie postępowania administracyjnego przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, uniemożliwia jej rozpoznanie przez sąd administracyjny. Sytuacja taka również stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na przewlekłość przez sąd administracyjny. Wobec powyższego, Sąd rozpoznający niniejsza sprawę uznał, że wniesiona skarga na bezczynność w sprawie udzielenia informacji publicznej nie mogła odnieść skutku i, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż podane w punktach 1-5a) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przy czym, Sąd podkreśla, że skarga na decyzję Przewodniczącego Izby Lekarskiej z 2 września 2025 r. będzie przedmiotem kontroli sądowej w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 843/25. Mając na względzie powyższe Sąd uznał skargę za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę na bezczynność, jak orzekł w postanowieniu.