IV SAB/Po 197/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu dnia 15 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym skargi S.W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy T. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia odrzucić skargę. S. W. złożyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; zwanej dalej "p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Z powyższego wynika, że legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić – co do zasady – jedynie podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Kryterium "interesu prawnego" ma charakter materialnoprawny. Innymi słowy, interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Akt, czynność lub bezczynność [odpowiednio też: przewlekłość] organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. Osoba nie mająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego, a skarga wniesiona przez taki podmiot podlega odrzuceniu, jeśli ów brak interesu jest oczywisty (por. np. postanowienia NSA z 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2633/12; 20 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 94/15; z 30 grudnia 2016 r., sygn .akt I OSK 1579/16; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania organu, skarga ta jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W kontrolowanej sprawie skarga wniesiona przez S. W. dotyczy przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wójta Gminy w sprawie ustalenia warunków zabudowy (zakończonego decyzją tego organu nr [...]). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się powszechnie, że stronami postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy będą zawsze wnioskodawca oraz właściciel lub użytkownik wieczysty działki, na której ma być realizowana inwestycja. Stronami tego postępowania mogą być także właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich, jeśli decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wkracza w sferę ich praw i obowiązków (por. np. wyrok NSA z 10 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 268/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). O interesie prawnym tych osób przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2105/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego Sąd stwierdził, na podstawie przedłożonych akt administracyjnych sprawy, że S. W. w sposób oczywisty nie jest podmiotem legitymowanym do wniesienia skargi na przewlekłość ww. postępowania w przedmiocie warunków zabudowy, ponieważ nie był stroną tego postępowania, tj. nie posiadał w tym postępowaniu bezpośredniego, opartego na konkretnej normie prawnej, indywidualnego (własnego) interesu prawnego. Z akt sprawy wynika bowiem, że wnioskodawcą w sprawie była H. W., a wniosek dotyczył ustalenia warunków zabudowy dla budowy budynku usługowego-magazynowo-biurowo-produkcyjnego na terenie działki o nr ewid. [...] położonej w miejscowości S., gmina T. , którego wyłącznym właścicielem była też H. W.. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, a w szczególności z wypisu gruntów, również działki sąsiednie nie stanowiły przedmiotu własności (ani użytkowania wieczystego) S. W. – co ewentualnie pozwalałoby na uznanie, a przynajmniej rodziłoby potrzebę rozważenia, czy ma on w sprawie interes prawny – lecz własność innych podmiotów. Zatem, skoro S. W. w niniejszej sprawie w sposób oczywisty nie posiadał legitymacji skargowej w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., to także z tego powodu należało uznać wniesioną przezeń skargę za niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę odrzucił.