IV SAB/Po 3/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie WSA Izabela Bąk - Marciniak WSA Maciej Busz (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] października 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy Kórnik z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], 2. stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu dopuściło się bezczynności i przewlekłości, 3. stwierdza, ze bezczynność i przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. oddala wniosek o wymierzenie grzywny, 5. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania IV SAB/Po 3/16 UZASADNIENIE Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] (dalej: "Stowarzyszenie", "skarżący") pismem z dnia [...] stycznia 2016r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu w zakresie rozpoznania wniosku Stowarzyszenia [...]z dnia [...] października 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy Kórnik z dnia [...] maja 2012 r., nr [...]. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym sprawy. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] Burmistrz Gminy Kórnik orzekł w przedmiocie ustalenia, na rzecz R. i R. G., warunków zabudowy działki oznaczonej nr ewid. [...]i [...] położonej w [...], przy ul. [...], gm. Kórnik dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego na granicy działek nr [...],[...] i [...]. Decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Burmistrz Gminy Kórnik zmienił ww. decyzję z dnia [...] maja 2012 r. w ten sposób, że w sentencji decyzji dopisał działkę nr ewid. [...] ob[...] w granicy której będzie realizowana inwestycja, a na stronie drugiej decyzji w pkt 1 ppkt. 1.1. tiret 4 dopuścił maksymalną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do 7,0m. Pozostałe elementy decyzji nie uległy zmianie. Pismem z dnia [...] października 2015 r., które wpłynęło do Kolegium dnia [...] listopada 2015r., Stowarzyszenie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.- dalej jako "k.p.a.") wniosło o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy Kórnik z dnia [...] maja 2012 r., [...] ustalającej warunki zabudowy działki oznaczonej nr ewid. [...] i [...] położonej w [...], przy ul. [...], gm. Kórnik dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego na granicy działek nr [...],[...] i [...] wraz z decyzją zmieniającą z dnia [...]października 2012 r. Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. skierowanym do Burmistrza Gminy Kórnik Kolegium wniosło o przesłanie w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma akt przedmiotowej sprawy. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2015r. Kolegium wskazało nowy termin załatwienia sprawy do [...] kwietnia 2016r. z uwagi na nadmierną ilość spraw złożonych do Kolegium w stosunku do możliwości orzeczniczych. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r., które wpłynęło do Kolegium dnia [...] grudnia 2015 r., Stowarzyszenie Zielony [...] z siedzibą w [...] wniosło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. Kolegium poinformowało pełnomocnika skarżącego, że dnia [...] listopada 2015 r. Kolegium wystosowało pismo do Burmistrza Gminy Kórnik o przesłanie akt w przedmiotowej sprawie. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu pełnomocnik poinformowała, iż w przesyłce którą dostała znalazła pismo nie dotyczące przedmiotowej sprawy. Dnia [...] grudnia 2015 r. pracownik Kolegium przeprowadził rozmowę telefoniczną z pracownikiem Gminy Kórnik w sprawie nadesłania akt do sprawy znak [...], co zostało potwierdzone notatką służbową. Dnia [...] stycznia 2016 r. pracownik Kolegium przeprowadził rozmowę telefoniczną z pracownikiem Wydziału Urbanistyki w Gminie Kórnik w sprawie nadesłania akt do sprawy znak [...], co zostało potwierdzone notatką służbową. Dnia [...] stycznia 2016 r. pracownik Kolegium przeprowadził rozmowę telefoniczną z pracownikiem Urzędu Miasta i Gminy Kórnik w sprawie akt nr [...] i ustalił, że akta czekają na podpis burmistrza. Dnia [...] stycznia 2016 r. Kolegium wystosowało monit do Burmistrza Gminy Kórnik w sprawie nadesłania akt przedmiotowej sprawy. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r., które wpłynęło do Kolegium w dniu [...] stycznia 2016r., organ I instancji przesłał akta przedmiotowej sprawy. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r., które wpłynęło do Kolegium dnia [...] stycznia 2016 r., Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] złożyło w trybie art. 50 § 1 w zw. z art. 52 § 1 oraz art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu w zakresie rozpoznania wniosku Stowarzyszenia [...] z dnia [...] października 2015 r. (data doręczenia do organu to [...] listopada 2015 r.) o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy Kórnik z dnia [...] maja 2012 r., [...], wnosząc o zobowiązanie Kolegium do rozpoznania wniosku w terminie jednego tygodnia od dnia doręczenia organowi prawomocnego orzeczenia Sądu oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego. Ponadto wniesiono o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa oraz wymierzenia Kolegium grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Kolegium stwierdziło, iż zarzuty zawarte w skardze na bezczynność i przewlekłość z dnia [...] stycznia 2016 r. nie znajdują żadnego uzasadnienia w przedstawionym stanie faktycznym sprawy. Kolegium wyjaśniło, że po otrzymaniu akt przedmiotowej sprawy od Burmistrza Gminy Kórnik niezwłocznie podjęło czynności w celu rozpatrzenia wniosku z dnia [...] października 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy Kórnik z dnia [...] maja 2012 r. wraz z decyzją zmieniającą z dnia [...] października 2012 r. i dnia [...] stycznia 2016 r. wydało postanowienie znak: [...], którym odmówiło wszczęcia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1–7 i § 3 p.p.s.a., a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., na bezczynność organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a p.p.s.a. Badanie merytorycznej zasadności skargi musi zostać poprzedzone sprawdzeniem jej wymogów formalnych, w tym dopuszczalności skargi. Bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art.3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Ustawodawca wprowadzając do polskiego prawa pojęcie przewlekłości postępowania nie dokonał jego zdefiniowania, ani też nie dał istotnych wskazówek, które pozwoliłyby różnicować owo pojęcie od znanego już terminu bezczynność organu. Ani przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, ani ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia przewlekłości postępowania. Należy je interpretować zatem na podstawie ogólnych zasad postępowania administracyjnego oraz regulacji dotyczących terminów zakreślanych organom do załatwienia sprawy. O przewlekłości postępowania można mówić wówczas, gdy organ nie podejmuje żadnych działań, uwzględniając czas niezbędny do ich podjęcia, a więc, gdy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne z przyczyn leżących po stronie organu. O ile podjęcie przez organ czynności procesowych powoduje, iż ustaje stan ewentualnej bezczynności organu, co uzasadnia umorzenie postępowania w zakresie skargi na bezczynność organu, o tyle nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania sądowego dotyczącego skargi strony na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. Przewlekłość postępowania jest bowiem stanem sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy organ podejmował czynności w sprawie. O przewlekłości mówimy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Inaczej rzecz ujmując przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. (tak NSA w wyroku z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1956/12). A contrario nie sposób przypisać organowi przewlekłego prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy podejmuje on wszelkie możliwe, a konieczne dla zakończenia postępowania działania, które jednakże z przyczyn niezależnych od organu nie przynoszą oczekiwanego skutku w postaci zakończenia postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę (w tym także skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jej wniesienie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.). Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonych w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Niewyczerpanie przepisanych środków zaskarżenia sprawia, że wniesienie skargi nie jest dopuszczalne i obliguje sąd administracyjny do jej odrzucenia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż przedmiotowa skarga była dopuszczalna, albowiem zarzucana bezczynność i przewlekłość dotyczyła braku rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosku Stowarzyszenia [...] z dnia [...] października 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy Kórnik z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] Jak wynika z akt sprawy Stowarzyszenie pismem z dnia [...] grudnia 2015r. wniosło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, iż strona skarżąca przed wniesieniem skargi na bezczynność i przewlekłość wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., zgodnie z którym, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonych w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Ponadto zgodnie z art. 35 § 2 k.p.a. niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ponadto zgodnie z art. 36 § 2 k.p.a. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Sąd wskazuje, że w niniejszej sprawie Stowarzyszenie złożyło w dniu [...] listopada 2015r. wniosek do Kolegium o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy Kórnik z dnia [...] maja 2012 r., [...]. Kolegium dopiero [...] listopada 2015r. (dwunastego dnia po złożeniu wniosku przez Stowarzyszenie) wystąpiło do Burmistrza Gminy Kórnik o przesłanie akt sprawy. Następnie Kolegium postanowieniem z dnia [...] listopada 2015r., na podstawie art. 36 § 1 k.p.a., wskazało nowy termin załatwienia sprawy do [...] kwietnia 2016r. z uwagi na nadmierną ilość spraw złożonych do Kolegium w stosunku do możliwości orzeczniczych. Stowarzyszenie pismem z dnia [...] grudnia 2015r. (doręczone w dniu [...] grudnia 2015r.) wezwało Kolegium do usunięcia naruszenia prawa. Sąd wskazuje, że Kolegium od dnia [...] listopada 2015r. do [...] grudnia 2015r. biernie oczekiwało na przekazanie akt sprawy przez Burmistrza Gminy Kórnik. Następne czynności Kolegium polegały na przeprowadzeniu trzech rozmów telefonicznych z pracownikami Gminy Kórnik w sprawie nadesłania akt sprawy. Rozmowy te przeprowadzono w dniu [...] grudnia 2015r., [...] i [...] stycznia 2016r. Na okoliczność przeprowadzenia tych rozmów sporządzono trzy notatki służbowe. Z notatek służbowych z dnia [...] grudnia 2015r. i [...] stycznia 2016r. wynika jedynie, że zostały przeprowadzone rozmowy z pracownikiem Gminy Kórnik w sprawie nadesłania przedmiotowych akt, natomiast nie zawarto w nich żadnych wyjaśnień i uzasadnienia zwłoki w przekazaniu akt. W notatce z dnia [...] stycznia 2016r. wskazano, że akta "czekają na podpis burmistrza". Kolejnym działaniem podjętym przez Kolegium było wysłanie w dniu [...] stycznia 2016r. do Gminy Kórnik kolejnego pisma z prośbą o przekazanie akt przedmiotowej sprawy. Po otrzymaniu akt sprawy (w dniu [...] stycznia 2016r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016r. odmówiło wszczęcia postępowania. Sąd zwraca uwagę, że ocena, czy wystarczającym sposobem reakcji na opóźnienie jest tylko zawiadomienie stron o przeszkodach (art. 36 k.p.a.), czy też występuje konieczność podjęcia innych działań procesowych, należy do organu, z tym jednakże zastrzeżeniem, że uchylanie się od nakazanych prawem działań podlega ocenie z punktu widzenia pozostawania w bezczynności. Sąd zobowiązany jest do stwierdzenia bezczynności nie tylko w przypadku niedotrzymania terminów określonych w art. 35 k.p.a., ale i w sytuacji przedłużającego się prowadzenia postępowania, w którym organ nie podejmuje żadnych działań procesowych, w tym nie informuje stron o powodach opóźnienia i nie wykorzystuje dostępnych instytucji procesowych. Swej bezczynności organ nie może tłumaczyć trudnościami kadrowymi, brakiem etatów czy też środków wynikającymi z dużej liczby spraw czy też środków pieniężnych. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 maja 2013r., sygn. akt II SAB/Łd 29/13, CBOSA). Ponadto powiadomienie o przesunięciu terminu rozpoznania sprawy nie powoduje, że zwłoka w stosunku do terminów kodeksowych przestaje istnieć i samo przez się nie wyłącza zarzutu bezczynności organu bądź przewlekłości prowadzonego przezeń postępowania. Wskazane przez organ przyczyny zwłoki, jak i poprawność ustalenia nowego terminu rozpoznania sprawy podlegają ocenie zarówno organu wyższego stopnia (w razie zażalenia na bezczynność), jak i sądu. Ponadto należy wskazać, że okolicznością, która powodowała pozostawanie przez Kolegium w bezczynności było nieprzekazanie akt sprawy przez Burmistrza Gminy Kórnik. Sąd podkreśla, że brak akt administracyjnych nie jest przeszkodą do rozpoznania sprawy. To rzeczą organu jest zorganizować pracę tak, by być w posiadaniu albo samych akt albo ich kopii w razie zaistnienia konieczności ich rozpoznania lub przekazania innemu organowi. Dzisiejsze środki techniczne są w pełni wystarczające, by sprawnie i skutecznie rozwiązać ten problem. Bierne oczekiwanie na zwrot akt jest bezczynnością (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 28 listopada 2013r., sygn. akt II SAB/Ke 43/13, CBOSA). Biorąc pod uwagę powyższe Sąd wskazuje, że Kolegium nie załatwiło sprawy w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. i pozostawało w bezczynności do [...] stycznia 2016r. Ponadto Sąd uznał, że czynności Kolegium w niniejszej sprawie wykonywane były w dużych odstępach czasu w sposób nieefektywny, co uzasadnia stwierdzenie przewlekłości. Sąd wskazuje również, że w momencie, w którym skarga wpłynęła do Kolegium, tj. w dniu [...] stycznia 2016 r., wniosek Stowarzyszenia nie był jeszcze rozpatrzony. Jednakże już po wniesieniu skargi, Kolegium postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016r. odmówiło wszczęcia postępowania. Powyższe oznacza, że w dacie orzekania przez tutejszy Sąd nie było możliwe wydanie rozstrzygnięcia, o jakim mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a. i zobowiązanie organu do rozstrzygnięcia sprawy. Skoro rozpoznanie wniosku Stowarzyszenia nastąpiło po wniesieniu skargi, a przed dniem wydania wyroku w sprawie, musiało to skutkować umorzeniem postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jak też Sąd orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku. Zgodnie z ww. przepisem Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Nadal jednak na Sądzie spoczywał określony w art. 149 § 2 p.p.s.a. obowiązek stwierdzenia, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W opinii Sądu w niniejszej sprawie bezczynność i przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dla oceny, czy w bezczynność i przewlekłość organu miała charakter rażącego naruszenia prawa w każdej sprawie konieczna jest indywidualna ocena. Nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów, musi być ono znaczne, bądź też przejawiać się w braku jakiejkolwiek reakcji organu na wniosek strony. W rozpoznawanej sprawie, mając na względzie charakter sprawy oraz fakt, że Kolegium mimo, iż z przekroczeniem terminów określonych w k.p.a., to jednak podejmowało czynności mające na celu uzyskanie, niezbędnych do rozpoznania wniosku, akt przedmiotowej sprawy od Gminy Kórnik (która z niewiadomych przyczyn akt nie przekazywała), Sąd uznał, że bezczynność i przewlekłość organu nie nosi cech rażącego naruszenia prawa (pkt 3 sentencji wyroku). Sąd nie stwierdził również podstaw do orzeczenia z urzędu o wymierzeniu organowi grzywny (pkt 4 sentencji wyroku), a wobec braku stwierdzenia rażącej bezczynności i przewlekłości nie uwzględnił żądania skarżącego w tym zakresie. Z powyżej wskazanych powodów Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu dopuściło się bezczynności i przewlekłości (pkt 2 sentencji wyroku) , które jednak nie miały miejsca z rażącym naruszenia prawa. O zwrocie kosztów Sąd postanowił w punkcie 5 sentencji wyroku na mocy art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.